Кіріспе
Салтанатты жаға киімінің түрі Жағалар - кейбір дін қызметкерлері мен заңгерлер киетін, сондай-ақ кейбір академиялық киім түрлерімен бірге киілетін салтанатты жаға киімінің түрі. Олар екі ұзын түсті мата түрінде болады, әдетте, бірақ әрқашан ақ емес, олар мойында байланады. Діни қызметкерлер киген кезде олар әдетте діни қызметкердің жағасына бекітіледі. "Банда" сөзі көбінесе көпше болып келеді, өйткені олар екі бірдей бөлікті қажет етеді және бір мата ретінде пайда болған жоқ. Діни қызметкерлер киетін киімдерді көбінесе уағыз бендтері немесе Женева бендтері деп атайды; адвокаттар киетін киімдерді адвокаттар бендтері немесе көбінесе Ирландия мен Канадада табулатура деп атайды. Руфтар XVI ғасырда танымал болды және 1640-шы жылдардың аяғына дейін, сәнді тұрып және құлап жатқан топтармен қатар болды. Бұлар мойынға терең байланған. Олар тұрып жатқан немесе құлап жатқан руфтар болуы мүмкін. Тұрып тұрған руфтар заңды және ресми киіммен салыстырмалы түрде кешке дейін таралған. Құлап бара жатқан руфтар 1615-ші жылдары кең тараған.
Bands are a form of formal neckwear, worn by some clergy and lawyers, and with some forms of academic dress. They take the form of two oblong pieces of cloth, usually though not invariably white, which are tied to the neck. When worn by clergy, they typically are attached to a clerical collar. The word bands is usually plural because they require two similar parts and did not come as one piece of cloth. Those worn by clergy are often called preaching bands or Geneva bands; those worn by lawyers are called barrister's bands or, more usually in Ireland and Canada, tabs. Ruffs were popular in the sixteenth century, and remained so until the late 1640s, alongside the more fashionable standing and falling bands. Ruffs, like bands, were sewn to a fairly deep neck band. They could be either standing or falling ruffs. Standing ruffs were common with legal, and official dress till comparatively late. Falling ruffs were popular c. 1615 – c. 1640s.
Шығу тегі
XVI ғасырдың басында руфтың астындағы шапан мойындысының белдеуін атаған. ХХ ғасырдың қалған бөлігінде, әлі де руфтар киілген кезде және XVII ғасырда, топтар осы мойын киімнің барлық түрлерін білдірді. Барлық белбеулер немесе жағалар әртүрлі биіктіктегі тік мойын белбеуінен пайда болды. Олар кішкентай шашақпен немесе ішекті жапқан шарлармен аяқталатын баулармен мойнына байланған. Англияда XVII ғасырдың ортасында банктер заңды, ресми, шіркеулік және академиялық мақсаттарда қолданылды. Олар діни қызметкерлердің кигенінен (өте ұзын, кембрик немесе зығырдан жасалған және кеудеден асып түсетін) қара марлядан жасалған, сырт жағынан ақ жиектері бар әлдеқайда қысқа шіркеулік белбеулерге дейін өзгерді. Екеуі де XVII ғасырдағы жай ғана жұмысшының жетістігі болды.
Кеңселік, заңгерлік және академиялық киім
Шапандар әр түрлі болды, шағын ақ жағалар мен руфтар, сәнге байланысты, он жетінші ғасырдың ортасына дейін, қарапайым ақ шапандар барлық судьялардың, сержанттардың, адвокаттардың, студенттердің, дін қызметкерлерінің және академиктердің мойнына киетін болды. Жағаның алдыңғы жағында екі жолақ ағартылған голланд немесе ұқсас материалдан жасалған. 1640 жылы жағадан жасалған қарапайым зығыр "төгілетін ленталар" жағадан түскен жағадан пайда болды. 1650 жылы олар жалпыға бірдей таралды. Бастапқыда алдыңғы жағында байламмен байланған кең жаға түрінде, 1680 жылдары олар мойында байланған екі түтікшеден тұратын дәстүрлі пішінге дейін азайды. Бандтар 1660 жылы Реставрациядан кейін кәдімгі жай мода ретінде тасталғанға дейін академиялық маңыздылыққа ие болған жоқ. Олар XVIII ғасырдың басында, олардың формасы ұзын және тар болғанда, әулиелерге, заңгерлерге және академиктерге айрықша қатысты деп танылды. XVIII ғасырдан бастап судьялар мен патша кеңестері соттарда және ливелерде түймеден жасалған жапондарды киюге кірісті. Бандтарды қазір судьялар, Корольдік кеңес, адвокаттар, адвокаттар, сот қызметкерлері, сондай-ақ белгілі бір мемлекеттік қызметкерлер, университет қызметкерлері және сирек түлектер салтанатты / ресми киім ретінде киеді (мысалы, олар Кембридж түлектері үшін міндетті, ақ паузамен байланады және әйелдер үшін ерікті). Бұл арнайы округ судьялары, апелляциялық соттар судьялары мен Лорд-бас судьяның толық киімінің бір бөлігі болып табылады. Әр қанаттың немесе тілдің ортасына қарай екі жақты бүгілген аза тұтқалары бар жоқтау таспаларын кейбір адвокаттар, дін қызметкерлері мен шенеуніктер әлі де қолданады. XVII ғасырдың соңында Корольдік кеңес байтақ байланған галстук киген. XVIII ғасырдың соңғы кезеңінен бастап олар галстук орнына бинт киіп, киімсіз қалады. XVIII ғасырда байламды құлап, оны толық киім киген судьялар жиі қолданады. Төменге түсірілген және тік тұрған екі лента да әдетте ақ, қайыс немесе қайыс жиекті кембрик немесе жібек, бірақ екеуі де жай болуы мүмкін. Тұрып тұрған белбеулер, жартылай дөңгелек жаға, бұрылы шеттері бас артқы жағында тұр. Алдыңғы тік көлденең жиектер жақ астына қосылып, бау сымдарымен байланады, ал жаға кейде төмен қарай бұрылады. Ол артындағы қос қабатты шанақтың мойнына бекітілген сыммен бекітілді. Бұл жерде тұтқынға алу туралы мәлімет бар. Әдетте, ол зығырдан, сонымен қатар газон мен түйіршіктен жасалған. Олар ширек ғасыр бойы танымал болды. Дюбельдің иығына салынған жұмсақ, қатал емес жағасы құлайтын лента деп аталды. Азамат соғысына дейін адвокаттар бір-біріне бір-біріне орналастырылған алты тақтайшасы бар, таспалар емес, руфтар сияқты түсті, құлап жатқан таспалар киетін. Олар сол кездегі дін қызметкерлерінің әскерінен өзгеше болды, өйткені олар соңғылар сияқты ұрып-соғылмайды. Адвокаттар қазіргі заманғы топтарға XVII ғасырдың ортасында кірісті. Олар шіркеуде он тоғызыншы ғасырда кішірек, зығыр жолақтар немесе қысқа жолақтар түрінде қолданыла берді. Бұл кітаптарды Англия шіркеуінің кейбір діни қызметкерлері, шотланд шіркеуінің, Ирландиядағы пресвитериан шіркеуінің, методист дәстүрі сияқты ағылшын нонконформистік шіркеулерінің ғалымдары, заңгерлері және діни қызметкерлері ұстайды. Дін тұрғысынан алғанда, екі тас екі тас тақташаны бейнелейді деп айтылады. Топтарды XVIII ғасырдың басында шіркеу қызметкерлері мен көптеген қарсылық білдірген діни қызметкерлер, сондай-ақ Батыс Еуропада кіші католик дін қызметкерлері / оқырмандар және көптеген протестанттық шіркеулер қабылдады, көп ұзамай олардың соңынан басқа елдерде басқарылған / басқарылған және теңізде қоныстанған адамдар келді. Жапсырмалар бір-біріне жақын орналасқан. Сыртқы ақ жиегі - үш рет қайталанып, мөлдірсіз болып табылатын, қапталған зығыр мата. 1540-1670 жылдары киінген құлаушы белбеулер үш түрге ие болуы мүмкін. Біріншіден, мойынға арналған биік белбеуден жасалған, кері бұрылған V немесе пирамида пішінді жапырақтың астында таралған және кейде көрінетін, бірақ әдетте жасырын байламмен байланған кішкентай төменге бұрылған жаға. Олар қарапайым немесе түймелі. Олар 1590 - 1605 жылдары, әсіресе әскери немесе пуритандық орталарда танымал болды, 1620 - 1650 жылдары қайта пайда болды, бұл кезде олар әдетте үлкен болды. Екіншіден, олар кең жаға түрінде болуы мүмкін, олар иық арқылы көлденеңнен жағына қарай таралады, ал бұрынғыдай таспалар. Бұл 1630-1640 жылдары танымал болды. Үшіншіден, терең жаға немесе бесік, төрт бұрышты ке�...
Тағайындаулар арасындағы байланыс
Таяқ немесе мойынға киетін киім 1665-1730 жылдары танымал болды. Бұл үлкен шаршы немесе үшбұрышты жүн, шөп, жібек немесе муссалин, көбінесе крахмалдан жасалған, ұштары әдетте байламмен шектелген немесе шашақпен безендірілген, және жамбас астына еріктей байланған. Ресми галстук әрқашан қарапайым ақ түсті болған, әйтпесе олар боялған немесе үлгілі болуы мүмкін. 1665 жылы галстукті байлау кең тараған. 1671 жылы галстук жіппен бекіту кең тараған. 1680-1690 жылдары галстук қатты орнатылған әшекейлі галстук жіпінің үстінен түсіп киінді. 1695-1700 жылдары Штейнкирк стилі пайда болды, ал алдыңғы ұштары бұрмаланған және терминалдар түйме тесігі арқылы немесе пальтоның бір жағына брошкамен бекітілді. Крейва 1740 жылға дейін танымал болды, одан кейін қарттар арасында. 1840 жылдары краваттың бірнеше түрі қолданыста болды, ең дәстүрлісі - ұшы тік үлкен садақ. 1890 жылдары жаға киімдерінің түрлері әлдеқайда көп болды. Бұрын шапан деп аталатын шарфты да киетін. 1890 жылдары галстуктар танымал болды, әдетте көбелек немесе жарғақ қанаты тәрізді доғада. 1850 жылдары бөлек, крахмалданған жағалар стандартты болды, 1890 жылдары олар үш дюймге дейін жетті. 1950 жылға дейін қысқа жеңді, ашық мойынды спорттық киімдерден басқа, күндізгі жейделерде әрқашан манжеткалар бар, сілтемелермен немесе түймелермен жабылатын, және мойынға арналған белдікпен бекітілген, немесе мойынға бекітілген, мойынға арналған белдік бар. Енді жағаға ілінген жаға басым. Нәтижесінде, диплом алған студенттер бинт-бандты сирек қолданады, олар қазіргі заманғы төменгі жаға мен мойынға байлауды артық көреді.