Орта ғасырлық табардин – еуропалық ерлердің қысқа сырт киімі. Елтаңбасы бар немесе қорғау мақсатында қолданылған. Қазіргі кезде медицина және тамақ индустриясында қолданылады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қысқа пальтоның түрі
Type of short coat
Табард – Еуропаның орта ғасырдың соңы мен жаңа заман кезеңінде ерлер жиі киетін қысқа пальтоның бір түрі. Әдетте сырт киім ретінде тағылатын бұл пальто жеңсіз немесе қысқа жеңді, немесе иыққа арналған бөліктерімен жасалған. Оның жетілген түрі екі жағынан ашық болып келеді және белбеумен немесе белбеусіз киюге болады. Көбінесе қарапайым киім, көбінесе жұмыс киімі болғанмен, табардтардың алдыңғы және артқы жағына герб (ливрея) салынуы мүмкін, және осы түрінде қару-жарақ офицерлерінің ерекше киімі ретінде сақталған. Қазіргі британ тілінде бұл термин американ тілінде "кодлер" деп аталатын нәрсе үшін қайта қолданылады: ортағасырлық және геральдикалық үлгісімен ұқсас, жеңіл, ашық жақты сыртқы киім, оны көбінесе тамақтандыру, тазалау және денсаулық сақтау салаларындағы қызметкерлер қорғаныш киім ретінде, немесе сыртқы ортада жоғары көрінуге қажетті адамдар киеді. Сонымен қатар, табардтарды марш жасаушы әскери оркестрдегі соққы аспаптарын ойнаушылар музыкалық аспаптарын ұстауға арналған белбеулер мен құрылғылардан киімдерін қорғау үшін киеді.
A tabard is a type of short coat that was commonly worn by men during the late Middle Ages and early modern period in Europe. Generally worn outdoors, the coat was either sleeveless or had short sleeves or shoulder pieces. In its more developed form it was open at the sides, and it could be worn with or without a belt. Though most were ordinary garments, often work clothes, tabards might be emblazoned on the front and back with a coat of arms (livery), and in this form they survive as the distinctive garment of officers of arms. In modern British usage, the term has been revived for what is known in American English as a cobbler apron: a lightweight open sided upper overgarment, of similar design to its medieval and heraldic counterpart, worn in particular by workers in the catering, cleaning and healthcare industries as protective clothing, or outdoors by those requiring high visibility clothing. Tabards may also be worn by percussionists in marching bands in order to protect their uniforms from the straps and rigging used to support the instruments.
Орта ғасырлар
Табард (француз тілінен алынған tabarde) бастапқыда шаруалар, монахтар және жаяу әскерлер киетін, көбінесе жеңсіз, туника тәрізді қарапайым сыртқы киім болған. Осы мағынада, Оксфорд ағылшын тілінің сөздігінде тіркелген ең ерте жазба шамамен 1300 жылға дейін барады. 15 ғасырдың екінші жартысында, енді бүйірлері ашық және әдетте белдікпен таңылған табарларды, рыцарьлар да әскери жағдайда өз қару-жарақтарының үстінен кие бастады (кейде әсемдемесіз де киген). "Оксфорд ағылшын тілінің сөздігі" осы сөзді ағылшын тілінде алғаш рет 1450 жылы қолданғандығын жазады. Оксфордтағы Король колледжіндегі стипендиялар табардер деп аталды, олар табард кигендіктен (бұл жағдайда әсемделмеген киім). Орта ғасырлық табардқа ұқсас сақталған киім – монахтардың скапуляры. Бұл басқа арналған тесігі бар, жеңсіз, денеге алдыңғы және артқы жағынан оралған кең мата. Онда капюшон болуы мүмкін және белдіктің үстіне немесе астына киюге болады.
A tabard (from the French tabarde) was originally a humble outer garment of tunic form, generally without sleeves, worn by peasants, monks and foot soldiers. In this sense, the earliest citation recorded in the Oxford English Dictionary dates from c. 1300. By the second half of the 15th century, tabards, now open at the sides and so usually belted, were also being worn by knights in military contexts over their armour, and were usually emblazoned with their arms (though sometimes worn plain). The Oxford English Dictionary first records this use of the word in English in 1450. At The Queen's College, Oxford, the scholars on the foundation were called tabarders, from the tabard (not in this case an emblazoned garment) which they wore. A surviving garment similar to the medieval tabard is the monastic scapular. This is a wide strip of fabric worn front back of the body, with an opening for the head and no sleeves. It may have a hood, and may be worn under or over a belt.
Британ геральдикасы
XVI ғасырдың соңына қарай табард әсіресе қару-жарақ офицерлерімен байланысты болды. Бұл басты өзгерісті Джон Стоу 1598 жылы хабарлады, ол табардты былай сипаттады:
By the end of the 16th century, the tabard was particularly associated with officers of arms. The shift in emphasis was reported by John Stow in 1598, when he described a tabard as:
Патшалық қару-жарақ офицерлерінің табардында егеменнің гербі бейнеленген. Шотландияда әлі де кездесетін жеке қару-жарақ офицерлері оларды жұмысқа алған адамның гербі бар табардты пайдаланады. Ұлыбританияда қару-жарақ офицерлерінің әртүрлі шендерін олардың табардтарының қандай матадан тігілгенінен ажыратуға болады. Патшаның қарулы офицерінің табардысы барқыттан, геральдінің табардысы атлас матадан, ал пэрсуанттың табардысы – зығыр жібектен жасалады. Сақталған ең көне ағылшын геральдінің табардысы – сэр Уильям Дагдейлдің Гартер қарулы офицері ретіндегі табардысы (1677–1686). Бір кезде ағылшын пэрсуанттарының табардтарын "көлденең" киюі әдет болған, яғни кіші ("иек") панельдер алдыңғы және артқы жағында, ал үлкен панельдер қолдардың үстінде болған; бірақ бұл практика Джеймс II және VII патшалардың билігі кезінде тоқтатылды. Джон Баллиолға (шамамен 1249–1314) шотландтардың "Тум Табард" деген атының шығуы, оның қару-жарағы жұрт алдында шешілген оқиғадан немесе Балиол гербіне сілтеме жасаудан болуы мүмкін. Балиол гербі – шегі бар қарапайым қалқан, сондай-ақ ішкі қалқан деп те аталады.
In the case of Royal officers of arms, the tabard is emblazoned with the coat of arms of the sovereign. Private officers of arms, such as still exist in Scotland, make use of tabards emblazoned with the coat of arms of the person who employs them. In the United Kingdom the different ranks of officers of arms can be distinguished by the fabric from which their tabards are made. The tabard of a king of arms is made of velvet, the tabard of a herald of arms of satin, and that of a pursuivant of arms of damask silk. The oldest surviving English herald's tabard is that of Sir William Dugdale as Garter King of Arms (1677–1686). It was at one time the custom for English pursuivants to wear their tabards "athwart", that is to say with the smaller ("shoulder") panels at the front and back, and the larger panels over the arms; but this practice was ended during the reign of James II and VII. The derisive Scots nickname of "Toom Tabard" for John Balliol (c. 1249 – 1314) may originate from either an alleged incident where his arms were stripped from his tabard in public, or a reference to the Balliol arms which are a plain shield with an orle, also known as an inescutcheon voided.
Канада геральдикасы
Канада Королевасының Алмаз юбилей жылында генерал-губернатор Канаданың Бас геральдының пайдалануы үшін жаңа табардты ашты. Бұл жаңа, тек Канадада қолданылатын, ерекше канадалық дизайнға ие, көк түсті табард – дәстүрлі түрінің заманауи нұсқасы. Бұл табард басқа, көбінесе дәстүрлі дизайнға ие табардтардан айырмашылығы, канадалық корольдік елтаңбасы жеңдерінде бейнеленген, ал табардтың алдыңғы және артқы жағы Канаданың Геральдикалық өкілеттігінің елтаңбасындағы қара қаңқа басқан ақ аюлардың және жергілікті халықтардан шабыттанған эмблемалық суреттерімен жабылған.
In the Diamond Jubilee year of the Queen of Canada, the Governor General unveiled a new tabard for the use of the Chief Herald of Canada. This new royal blue tabard, for exclusively Canadian use and of uniquely Canadian design, is a modern take on the traditional look. The tabard differs from others of more traditional design in that the Canadian royal arms appear on the sleeves, while the front and back of the tabard are covered with Native Canadian inspired emblematic representations of the raven polar bears of the Canadian Heraldic Authority's coat of arms.
Мәдениетті сілтемелеу
Табард – 1307 жылы құрылған, Лондонның Саутварк қаласындағы «Табард» қонақ үйінің таңбасы болған. Ол Джеффри Чосердің «Кентербери ертегілерінде» (шамамен 1380 жылдарда жазылған) Кентербериге саяхатқа шыққан зыяратшылардың жолға шығар тұсы ретінде танымал. Е. С. Бентлидің 1938 жылы «Trent Interverses» жинағында жарияланған «Нағыз Табард» атты әңгімесінде, бай американдық жұп антикалық геральдикалық табард сатып алады. Сатушылар оған 1783 жылы Сэр Роуленд Вери, Гартер Королі, Сент-Джеймс сарайының баспалдағынан Версаль бейбітшілігін жариялағанда осы табардты кигенін айтады. Әуесқой детектив Филип Трент оның ішінде 1837 жылдан кейін бекітілген патшалық елтаңба бар екенін анықтайды.
A tabard was the inn sign of the Tabard Inn in Southwark, London, established in 1307 and remembered as the starting point for Geoffrey Chaucer's pilgrims on their journey to Canterbury in The Canterbury Tales, dating from about the 1380s. In E. C. Bentley's short story "The Genuine Tabard", published in his collection Trent Intervenes in 1938, a wealthy American couple purchase an antique heraldic tabard, having been told that it was worn in 1783 by Sir Rowland Verey, Garter King of Arms, when proclaiming the Peace of Versailles from the steps of St James's Palace. The amateur detective Philip Trent is able to point out that it in fact bears the post 1837 royal arms.