Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Besieged (Италиялық атауы: L'assedio) - 1998 жылы Бернардо Бертолуччи түсірген фильм. Фильм Джеймс Ласдунның "The Siege" атты қысқа әңгімесінің негізінде жасалған және Бертолуччи оны кеңейтуді таңдағанға дейін 60 минуттық телеплей болуы керек еді.
Besieged (Italian title: L'assedio) is a 1998 film by Bernardo Bertolucci starring Thandie Newton and David Thewlis. The film is based on the short story "The Siege" by James Lasdun and was supposed to be a 60 minute teleplay until Bertolucci chose to expand it.
Сюжет
Фильм аты аталмаған африкалық қалада басталады, онда Шандурай (Тандиве Ньютон) мектеп мұғалімін полиция алып кеткенін қайғылы түрде көреді. Римде Шандурай қазір эксцентрикалық ағылшын пианині және композиторы Джейсон Кинскидің (Дэвид Теулис) үй қызметшісі және болашағы зор медицина студенті. Кински Шандурайға ғашық болып, оның бөлмесіне көтеру арқылы сыйлықтар жібереді. Бір сыйлық - бұл сақина, ол қызғанақ некеге тұруға ұсыныс жасайды, ол оны қабылдамайды. Ол қыздың өзін қалай жақсы көретінін сұрағанда, ол: "Күйеуімді түрмеден алып шығыңдар!" деп айқайлайды. Шандурай бір кестені байқап, оның шаң-тозаңнан тазартқан мүсіндері жоғалып кеткен. Кейіннен Кински жақын маңдағы пысық сорғышы Шандурайды өзінің музасы ретінде пайдалана отырып, композиция жасай бастайды. Оның фортепианолық рифтерін тыңдап, ол өзі ғашық бола бастайды. Кински африкалық діни қызметкермен құпия мәміле бойынша сауда-саттық жасайды. Мектептен үйге келе жатқанда Шандурай Кинскидің пианиносының жүк машинасына түсіріліп жатқанын көреді; ол оны сатты. Бір хаттан ол Кинскидің күйеуін босату үшін ақша жинағанын біледі. Ол Римге келеді. Келген күніне бір түн қалғанда Шандрай ұйықтап жатқан Кинскидің көйлегін шешіп, төсекте оған құшақтап жатыр. Таң атқанда күйеуі төменгі есікті қағып қояды. Шандраяның алғашқыда реакциясы жоқ. Содан кейін ол орнынан тұрып, күйеуінің есікте күтіп тұрғанын көрді.
The film opens in an unnamed African town where Shandurai (Thandiwe Newton) watches with distress as a school teacher is taken away by police. In Rome, Shandurai is now a housemaid for Jason Kinsky (David Thewlis), an eccentric English pianist and composer, and is also a promising medical student. Kinsky is in love with Shandurai, sending gifts down to her room via the dumbwaiter. One gift is a ring, which leads to an impassioned marriage proposal, which she rejects. Asked how he could make her love him, she shouts, “Get my husband out of jail!” Only then does Kinsky realize that Shandurai is married. Shandurai notices a tapestry and some figurines she had dusted are now missing. Later, Kinsky begins composing using Shandurai, vacuuming nearby, as his muse. Hearing his piano riffs, she begins to fall in love herself. Kinsky bargains with an African priest over an undisclosed transaction. Coming home from the school, Shandurai looks up to see Kinsky's piano being lowered into a truck; he has sold it. From a letter, she discovers that Kinsky has raised the money to secure her husband's release. He is coming to Rome. The night before his arrival, Shandurai unbuttons the sleeping Kinsky's shirt and curls up with him in bed. Morning arrives with her husband ringing the doorbell below. Shandurai at first does not react. Then she gets up, and the film ends with her husband still waiting by the door.
Өндіріс
Клэр Пепло алғаш рет Джеймс Ласдунның "Қалқандау" атты қысқа әңгімесін бейімдеуді ұсынды, ол алғаш рет автордың 1985 жылғы "Күміс дәуірі" кітабында (АҚШ-та "Делириум эклипсі және басқа да әңгімелер" деп жарияланды) жарық көрді. Бертолуччи бұл жобаны бір сағаттық телефильм ретінде ойлап тапты, бірақ үлкен экранда түсірілген фильмдерді көргеннен кейін оны театрларға шығару үшін кеңейтті. Алайда, ол кішкентай бригадамен және күн сайын 20-25 сахнадан тұратын жылдам түсіру кестесімен төмен бюджетті фильм болды, бұл режиссердің әдеттегі қарқынынан төрт есеге жуық. Пепло мен Бертолуччидің өздерінің айтуынша, жоба, Бертолуччидің алғашқы махаббат тарихы, олар үшін үйленген жұп ретінде өте қолайлы болды. Пепло сценарий жазушы және бейресми режиссер ретінде қызмет етті. Қысқа әңгіме экрандағы пьесадан үш маңызды жағынан ерекшеленді: ол Римде емес, Лондонда орын алды; әйел Африкадан емес, Латын Америкасынан келді; және Кински фильмде өзінен үлкен және семіз ретінде бейнеленді. Пепло Шандурайдың досы Агостиноны қосып, Шандурайдың қоғамшылдығын Кинскидің әлеуметтік ұяттылығымен салыстыруға тырысты. Бертолуччи сюжетті құрастыруда экспозицияны азайтып, кейіпкерлердің арасындағы қарым-қатынасты көруге көрерменге қалдырды. Теулис те өзінің кейіпкерінің шығу тегі мен мотивациясы туралы болжауға мәжбүр болды: Кинскидің кейіпкері "энигма" ретінде, оның вилласын әпкесінен мұра еткенінен басқа, ешқандай астарында жоқ. Римдегі 8 vicolo del Bottino мекенжайы бойынша. Вилла, Испания сатысының бай ауданында орналасқанына қарамастан, тасталып кеткен, иесі қайтыс болған, мұрагерлері оны елемеген. Бертолуччи мен Пепло алғаш рет кездескенде, вилла фильмнің соңында суреттелгендей, негізінен жиһазсыз үй, жалаңаш қабырғалары мен өсіп кеткен бақшасы бар еді. Бірақ үйде директордың шар тәрізді баспалдақ үшін талаптары орындалды, ал Бертолуччиге екі қарама-қарсы фасадты сыртқы көрінісі ұнады, біреуі метро стансасына апаратын тар көшеге қарап, екіншісі Испания сатысына жақын. Екі жерде де көшедегі көріністер жасырын камерамен түсірілді, бұл актерлерге жолшыбай адамдармен қарым-қатынас жасауға мүмкіндік берді. Фильмнің жартысына жуығында қолмен ұсталатын камера қолданылды. Стивен Холден Нью-Йорк Таймс газетінде фильмнің минималды диалогтарын теледидар психобаббл дәуірі деп атағаннан сергітетін кетіп қалды деп тапты. Ол "Басқынға алынды" романын "адамдар арасындағы сөзсіз байланыстарды зерттеудің мақсатты романтикалық жолы деп атады. Әлемнің бай, жарқыраған бейнелері бар бұл фильм осы жылы жарық көрген фильмдердің ішіндегі ең аз сценарийді ұсынады. Бұл махаббат тарихындағы сезімдер сөйлеу арқылы емес, музыка арқылы қалыптасады. Бір кейіпкердің жасаған, екіншісінің байқаған құпия әрекеттері бір-біріне сәйкес келмейтін сияқты. Тіпті оқиға аяқталғаннан кейін де, құпия сезімдер көбейе береді". Роджер Эберт фильмді "бірде-бір ортақ нәрсесі жоқ, мағыналы әңгімелері жоқ екі адамның жыныстық қатынасқа түсетіндігі туралы фильм, тіпті бұл әйел туралы білгеніміздің бәрін жоққа шығару дегенді білдірсе де. Бұл оның көкіректерін көруімізге байланысты. Осындай стильдік көркем фильмде осындай күрделі режиссер қалайша мұндай терең емес және жасырын оқиғаны айта алады? Бірақ күте тұрыңыз. Фильмде нәсіл, саясат және мәдениет те қамтылған, олардың барлығы ыңғайлы сюжеттік нүктелерге дейін қысқартылған. Бұл фильмде айтылған әлеуметтік құндылықтар 40 жыл бұрын түсірілген фильмде таңғалдырмас еді, бірақ оларды [1999 жылы] шын мәнінде алға тартқанды көру таңғалдырады".
Clare Peploe first suggested adapting James Lasdun's short story "The Siege", which first appeared in the author's 1985 book The Silver Age (published in the United States as Delirium Eclipse and Other Stories). Bertolucci conceived the project as a one hour television movie, but expanded it for theatrical release after seeing the rushes projected on a large screen. It nonetheless remained a low budget film with a small crew and a brisk shooting schedule of 20 25 scenes each day, roughly four times the director's usual pace. By Peploe's and Bertolucci's own account, the project, Bertolucci's first love story, was a particularly apt one for them as a married couple. Peploe served as both screenwriter and, informally, as co director. The short story differed from the screen play in three significant ways: it was set in London, not Rome; the woman came from Latin America, not Africa; and Kinsky was depicted as fat and much older than he was in the film. Peploe added a character, Shandurai's friend Agostino, as a way to contrast Shandurai's sociability with Kinsky's social awkwardness. In structuring the story, Bertolucci was intent on minimizing the exposition, leaving it to the audience to piece together the relationships between characters. Thewlis too had to guess about his character's origins and motivations: Kinsky's character was conceived as an "enigma" with no backstory, other than that he had inherited his villa from an aunt. at 8 vicolo del Bottino in Rome. The villa, despite its location in the wealthy neighborhood of the Spanish Steps, had been abandoned, its owner deceased, her heirs neglecting it. As Bertolucci and Peploe first encountered it, the villa was as depicted at the end of the film, a largely unfurnished home with bare walls and an overgrown garden. But the home met the director's criteria for a spiral staircase, and Bertolucci liked the exterior for its two contrasting facades, one overlooking a narrow street leading to a subway station, the other adjacent to the Spanish Steps. The street scenes in both locations were filmed with a hidden camera, allowing the actors to interact with passersby. Throughout the film, a hand held camera was used for about half the shots. Stephen Holden in the New York Times found the film's minimal dialogue a refreshing departure in what he termed the age of television psychobabble. He called the Besieged "a purposefully romantic exploration of the nonverbal connections between people that can blossom into love. Filled with rich, glinting images of the world imagined as a confusingly lovely mosaic, the movie has one of the sparsest screenplays of any film released this year. For the feelings that this love story examines are built up more through music than through talking, and through mysterious deeds, carried out by one character and observed by the other, that don't seem to add up. Even after the story ends, a lurking sense of mystery hovers." Roger Ebert's reaction was almost the polar opposite, calling the film "a movie about whether two people with nothing in common, who have no meaningful conversations, will have sex even if that means dismissing everything we have learned about the woman. It is also about whether we will see her breasts. How can a director of such sophistication, in a film of such stylistic grace, tell such a shallow and evasive story? But wait. The film also involves race, politics and culture, and reduces them all to convenient plot points. The social values in this movie would not have been surprising in a film made 40 years ago, but to see them seriously proposed [in 1999] is astonishing."
Ықпал
2002 жылы жарық көрген "Құдайдың қаласы" фильмі де осы фильмге ұқсас емес. Архитектор болып оқыған режиссер Фернандо Меиррельске Бертолуччидің физикалық кеңістікті пайдалануы ұнады, бұл Шандурайдың ертедегі ығысу және ақыр соңында орын сезімін көрсетуге көмектесті. Бертолуччи бұған алдымен ұзақ фокустық қашықтықтарды пайдалану арқылы қол жеткізді, содан кейін фильмнің жүріп өтуімен қысқа фокустық қашықтықтарға ауысып, осылайша көріністі кеңейтіп, фокусты тереңдетті. Нәтижесінде, Меиреллдің айтуынша, көрермендер "кешеттер қайда әкелетінін көре бастайды, ал Бертолуччи географияны түсіндіре бастайды. Соңғы кадрда камера үйдің төбесінен қарап тұр, қазір сіздер білесіздер, мен бұл үйді суретке түсіре аламын. Содан соң метро мен ғимараттың артындағы алаңға қарай бұрылады да, әлемдегі үйді көресіз. Әңгіме лабиринттен басталады, сонда бәрін түсінесің". Мейрелл "Құдай қаласы" фильмінде кері тәсілмен, көкжиектің 32 мм және 40 мм-дегі кадрларынан тұтқынға түскен сезімді жеткізу үшін аллеялардың оқшау қашықтықтағы кадрларына ауысты.
Despite dissimilar themes, the 2002 film City of God, which depicts gangs in Rio de Janeiro, drew inspiration from Besieged. Director Fernando Meirelles, who trained as an architect, liked Bertolucci's use of physical space, which served to show Shandurai's early sense of dislocation and eventual sense of place. Bertolucci achieved this by first using long focal length lenses, then shifting to shorter focal lengths as the movie progressed, thereby widening the view and deepening the focus. As a result, said Meirelles, the audience begins "to see where the stairs lead, and Bertolucci begins to explain the geography. In almost the last shot, the camera looks out from the roof of the house, which by now you really know; I could draw this house. Then it pans across the metro and the square behind the building and you see the house in the world. The story begins in a labyrinth and at the end you understand everything." Meirelles took the reverse approach with City of God, transitioning from 32mm and 40mm shots of the skyline to longer focal length shots of alleyways to convey a feeling of entrapment.