Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Роберт Шуманның 1853 жылы жазылған "Д минордағы скрипкалық концерті" (WoO 1) - оның жалғыз скрипкалық концерті және соңғы маңызды композицияларының бірі. Бұл кітап жазылғаннан кейін 80 жылдан астам уақыт бойы өте аз адамдар ғана оны білген.
Composition by Robert Schumann
Robert Schumann's Violin Concerto in D minor, WoO 1, written in 1853, was his only violin concerto and one of his last significant compositions. It remained unknown to all but a very small circle for more than 80 years after it was written.
Аспаптар
Концерт жеке скрипка, 2 флейта, 2 гобо, 2 кларинет, 2 фагтон, 2 мүйіз, 2 керней және струнды аспаптарға арналған.
The concerto is scored for solo violin, 2 flutes, 2 oboes, 2 clarinets in B, 2 bassoons, 2 horns in F, 2 trumpets in B, timpani and strings.
Құрылымы
Концерт дәстүрлі үш бөлімді, тез, баяу, тез формада орындалады. Ол Шуманның алғашқы шедеврлерінің поэтикалық және құмар стиліне емес, 1850 жылғы "Рейн" симфониясымен таныстырылған оның кейінгі музыкасының объективті, классикалық стиліне көбірек жатады.
The concerto is in the traditional three movement quick slow quick form. It belongs less to the poetic and passionate style of Schumann's early masterpieces than to the more objective, classical manner of his later music, as ushered in by the 'Rhenish' Symphony of 1850.
Құрамы
Шуман оны 1853 жылы 11 қыркүйек пен 3 қазан аралығында Дюссельдорфта скрипкашы Иосиф Иоахим үшін жазды. Ол Жоахим үшін жаңа ғана "Фантазия" (C мажор) атты шығармасын аяқтаған болатын. 131-ші бөлім. 1 қазанда жас Йоханнес Брамс Шуманның өміріне кірді. Шуман концерттің финалын Брамспен танысқаннан кейін үш күн ішінде (1-3 қазан) құрастырған көрінеді. Қазан айында ол өзінің жаңа досы Брамс пен оның шәкірті Альберт Дитрихпен бірге Иоахим үшін жазылған скрипка мен фортепиано үшін "F A E" сонатасында жұмыс істеді.
Schumann wrote it in Düsseldorf between 11 September and 3 October 1853 for the violinist Joseph Joachim. He had just previously completed another work for Joachim, the Fantasie in C major, Op. 131. On 1 October, the young Johannes Brahms entered Schumann's life. It appears that Schumann composed the finale of the Concerto in three days: 1–3 October, after making Brahms’s acquaintance. Later in October, he collaborated with his new friend Brahms and his pupil Albert Dietrich in the 'F A E' Sonata for violin and piano, also written for Joachim.
Кейінгі тарихы және қарама-қайшы пікірлер
Жоахим Шуманның "Фантазиясын" орындағанмен, скрипка концертін ешқашан орындаған жоқ. 1853 жылы қазан айында Шуман үшін Ханновердің соттық оркестрімен (оның концертмейстері Иоахим болды) ойнағаннан кейін, Иоахим қолжазбаны өмірінің қалған бөлігіне дейін сақтады. 1854 жылы ақпанда Шуманның өзін-өзі өлтіруге тырысуынан кейін, одан кейін Енденихтағы санаторийде құлдырап, қайтыс болғаннан кейін, Иоахим Концерт Шуманның ақылсыздығынан туындағанын және музыканы ауру деп ойлаған. Жоахимнің өмірбаянын жазған Андреас Мозер Жоахим Шуманның концерті туралы "рухани энергияның соңғы ресурстарын сығуға тырысатын белгілі бір шаршауды" көрсеткенін талқылаған хатты қайта шығарды, бірақ "айрықша үзінділер шығармашылық суретшінің терең сезімдеріне куә". Иоахимнің пікірі композитордың жесірі Клара мен Брамспен байланысты, ал бұл шығарма Шуманның толық басылымында жарияланбады және XIX ғасыр бойы құпия сақталды. Алайда, Брамс "Шуманның соңғы музыкалық ойы" деген тақырыпты 1854 жылдың басында Шуманның вариацияларын құрастыра бастаған. Шуман бұл тақырыпты Мендельсон мен Шуберттің рухтары оған бұйырды деп ойлаған, бұл енді скрипкалық концерттің баяу қозғалысында қолданған әуен екенін мойындамаған. Брамс сонымен қатар осы тақырыпқа арналған фортепиано дуэті вариацияларын жазды, оның 23-опусы.
Though Joachim performed Schumann’s Fantasie, he never performed the Violin Concerto. After playing it through with the Hannover Court Orchestra (of which Joachim was the concertmaster) for Schumann in October 1853, Joachim retained the manuscript for the rest of his life. After Schumann’s attempted suicide in February 1854 and subsequent decline and death in a sanatorium in Endenich, Joachim evidently suspected the Concerto was a product of Schumann’s madness and thought of the music as morbid. Joachim’s biographer Andreas Moser reproduced a letter in which Joachim discussed Schumann’s Concerto as showing ‘a certain exhaustion, which attempts to wring out the last resources of spiritual energy’, though ‘certain individual passages bear witness to the deep feelings of the creative artist’. Joachim’s opinion prevailed on the composer’s widow Clara and on Brahms, and the work was not published in the Complete Edition of Schumann’s works and was in effect kept secret throughout the 19th century. Brahms did however publish, in a supplementary volume of the Schumann Edition, ‘Schumann’s last musical thought’, a theme on which Schumann had begun to compose variations in early 1854. Schumann had thought the theme had been dictated to him by the spirits of Mendelssohn and Schubert, no longer recognizing that it was a melody he had used in the slow movement of the Violin Concerto. Brahms also wrote a set of piano duet variations on this theme, his Opus 23.
Рухтар дауыстары
Иоахим концерттің қолжазбасын Берлиндегі Пруссия мемлекеттік кітапханасына тапсырды және өсиетінде (о 1907-де қайтыс болды) шығарма композитор қайтыс болғаннан кейін 100 жылға дейін, яғни 1956 жылға дейін орындалмауы және жарияланбауы керек деп мәлімдеді. Алайда 1933 жылдың наурыз айында Лондондағы спиритуалистік сеанс кезінде Жоахимнің екі үлкен немересі, бауырлары скрипкашылар Джели д'Арани мен Адила Фахири қатысқанда, өзін Роберт Шуман деп таныстырған рух дауысы мисс д'Араньиден өзінің жарияланбаған жұмысын (оның білімі жоқ деп мәлімдеген) қалпына келтіріп, оны орындауды сұрады. Екінші хабарда, бұл жолы Жоахим рухынан, олар Пруссияның мемлекеттік кітапханасына жіберілді.
Joachim deposited the manuscript of the concerto with the Prussian State Library in Berlin, and stated in his will (he died in 1907) that the work should be neither played nor published until 100 years after the composer's death, i. e. until 1956. However in March 1933, during a spiritualist séance in London attended by Joachim's two great nieces, the sister violinists Jelly d'Arányi and Adila Fachiri, a spirit voice identifying himself as Robert Schumann requested Miss d'Aranyi to recover an unpublished work of his (of which she claimed to have no knowledge) and to perform it. In a second message, this time from the spirit of Joachim, they were directed to the Prussian State Library.
Менюхиннің қатысуы
Алайда төрт жыл бойы ешкімнің естуіне келмеді, 1937 жылы Майнцтегі музыка баспасы Schott Music музыканың көшірмесін Ехуди Менухинге жіберіп, пікірін сұрады. Ол оны Хефзиба Менухинмен бірге ойнады және 1937 жылдың шілдесінде дирижер Владимир Гольшманға скрипка әдебиетінің тарихи түрде жоқ буыны екенін хабарлады. Менухин Сан-Францискода әлемдік премьераны өткізуді жоспарлап, оны 3 қазанға жариялады, бірақ спиритуалистік хабарлар негізінде бірінші орындау құқығын өзіне алған Джели д'Араньидің пайда болуымен үзілді.
Yet no more was heard for four years, until in 1937 Schott Music, the music publisher in Mainz, sent a copy of the score to Yehudi Menuhin asking for an opinion. He played it through with Hephzibah Menuhin, and reported to the conductor Vladimir Golschmann in July 1937 that it was the historically missing link of the violin literature. Menuhin planned to deliver the world premiere at San Francisco, and announced it for 3 October, but was interrupted by the appearance of Jelly d'Aranyi, who claimed the right of first performance for herself on the basis of the spiritualist messages.
Алғашқы орындалулары мен жазбасы
Алайда мұның бәрі бекер болды, өйткені концерттің авторлық құқығы Германияда сақталған еді, ал Германия үкіметі концертті алғаш рет неміс әншісі орындауы керектігін талап етті. Георг Куленкампф музыканы ойнауға ыңғайлы ету үшін Пол Хиндемитпен (оның өз шығармаларын Германияда орындауға тыйым салынған болса да, скрипканың фортепианолық редукциясын дайындады) және Георг Шюнеманмен бірге жұмыс істеді. 1937 жылы 26 қарашада Берлин филармониясымен алғашқы спектакльді берген Куленкампф болды. Куленкампф оны алғашқы қойылымнан кейін көп ұзамай жазды. Менухин екінші қойылымды, фортепиано нұсқасында, Фергюсон Вебстердің сүйемелдеуімен, Нью-Йорктегі Карнеги залында 1937 жылдың 6 желтоқсанында өткізді. Джели д'Араньи Лондонның Король залында BBC симфониялық оркестрімен бірге алғашқы концертті өткізді. Концерт репертуарына кіргізіліп, композитордың маңызды шығармасы ретінде танылды. 1988 жылы жазылған аустриялық скрипкашы Томас Зехетмайр Шуманның түпнұсқалық қолжазбасына оралып, жарияланған басылымдағы көптеген қателерді түзетті.
However, all of this was to no avail, for the world copyright to the concerto was held in Germany, and the German government insisted on the world premiere being given by a German. Georg Kulenkampff had worked on the score in some detail to render it playable, with Paul Hindemith (who, though his own works were now prohibited from performance in Germany, prepared the violin piano reduction) and with Georg Schünemann, and it was Kulenkampff who gave the first performance, on 26 November 1937, with the Berlin Philharmonic. Kulenkampff recorded it soon after the first performance. Menuhin gave the second performance, in the piano version, accompanied by Ferguson Webster, at Carnegie Hall, New York, on 6 December 1937, and repeated this with the St Louis Symphony Orchestra under Golschmann on 23 December. Jelly d'Aranyi gave the first London performance, with the BBC Symphony Orchestra at the Queen's Hall. The concerto slowly made its way into the concert repertoire and is now recognized as an important work of the composer. For a recording made in 1988 the Austrian violinist Thomas Zehetmair went back to Schumann’s original manuscript, correcting many errors in the published edition.
Дитрихтің концерті
Альберт Дитрих, ол, әрине, Шуманның скрипкалық концертін аяқталған айда көрген болуы керек, 1874 жылы Иоахимге арналған скрипкалық концертті құрастырды, ол дәл сол кілтте (D минор) және поляназ ырғағында финалға ие. Бұл оның орындалмаған жұмыстың жеке біліміне әсер еткен болуы мүмкін.
Albert Dietrich, who must certainly have seen Schumann’s Violin Concerto in the month of its completion, composed a Violin Concerto of his own in 1874, intended for Joachim, which is in the same key (D minor) and also has a finale in Polonaise rhythm. It is possible that it was influenced by his private knowledge of the unperformed work.