Неміс скрипашысы Вилли Бурместер өмірі мен шығармашылығы
Willy Burmester
Неміс скрипкашысы Вилли Бурместер (1869-1933) туралы ақпарат. Иоахимнің шәкірті, бірақ өзіндік стильге көшкен виртуоз. Биографиясы, өнері мен репертуары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Карл Адольф Вильгельм "Вилли" Бурместер (16 наурыз 1869 – 16 қаңтар 1933) – неміс скрипкашысы.
German violinist
Carl Adolph Wilhelm “Willy” Burmester (16 March 186916 January 1933) was a German violinist.
Өмір және мансап
Вилли Бурместер Гамбургте дүниеге келді және көп жылдар бойы Берлинде оқыған Жозеф Иоахимнің шәкірті болды. Алайда, 1885 жылы ол Иоахим мектебінен бөлініп, классикалық стильдің тазалығына емес, виртуоздыққа қол жеткізу мақсатында өзінің техникасын дамыта бастады. Бурместердің классикалық туындыларды орындауы салқын және сезімталдықтан мүлдем құрғақ деп айтылды. Дегенмен, ол жақсы дамыған музыкант болды: оның репертуарында композицияның барлық мектептері болды. Ол Паганинидің шығармаларын орындауда ең жақсы жетістіктерге жетті. Оның Еуропадағы беделі өте жоғары болды. Алайда, Англия мен Америкаға алғашқы сапарында үлкен әсер қалдыра алмады, бірақ оның тыңдаушылары оның тамаша техникалық шеберлігіне, әсіресе сол қолымен орындалған пиццикатоға және үш және он дыбыстық интервалдармен жылдам орындауға тәнті болды. Бірақ, оның толыққанды интонациясы жетіспегендіктен сәттілігі шектелді; сондай-ақ, ол бірінші саусағының ұшын жүйкеге дейін тоздырып, қиындыққа тап болды. Кейінгі жылдары Бурместер бұл кемшіліктерін жойды және оның кешкі концерттерінде ойнағанын тыңдағандар оның көрнекті музыкалық қасиеттеріне қатты таң қалды. Жан Сибелиус өзінің скрипкалық концертін бастапқыда Бурместерге арнады, ол концертті Берлинде ойнауға уәде берген. Қаржылық себептерге байланысты Сибелиус 1904 жылы Хельсинкиде концерттің тұсаукесерін өткізуге шешім қабылдады, ал Бурместер Финляндияға бара алмағандықтан, Сибелиус Хельсинки консерваториясының скрипка оқытушысы Виктор Новачекті шақырды. Тұсаукесер апатқа ұшырады. Сибелиус шығарманы қайта жөндеді және жаңа нұсқасы 1905 жылы тұсаукесерін өткізді. Вилли Бурместерді тағы да солист ретінде шақырды, бірақ ол тағы да қол жетімді болмады, сондықтан қойылым оның қатысусыз өтті, Берлин филармониясының концертмейстері Карел Халир солист рөлін орындады. Бурместер бұған қатты ренжіді және концертті орындаудан бас тартты, ал Сибелиус оны венгрлік "ұлы дарын" Ференц фон Вексейге арнады.
Willy Burmester was born in Hamburg and was a pupil of Joseph Joachim, with whom he studied for many years in Berlin. In 1885, however, he seceded from the Joachim school, and commenced to develop his technique with a view to achieving virtuosity rather than a classic purity of style. Burmester's rendering of the classics was said to be somewhat cold and devoid of feeling. Nonetheless, he was a well developed artist: his taste was broad enough to include all schools of composition in his repertoire. His was at his best as an interpreter of the works of Paganini. On the continent his reputation was very high. He failed, however, to make a great impression on his first visit to England and America, though his audiences were compelled to admire his marvelous technical feats, especially his left hand pizzicato, and rapid runs in thirds and tenths. His less than impeccable intonation, however, somewhat limited his success; he also suffered from having worn the end of his first finger down to the nerve. In his later years, Burmester had remedied these defects, and those who heard him play at his later concerts were much impressed with his sterling musical qualities. Jean Sibelius originally dedicated his Violin Concerto to Burmester, who promised to play the concerto in Berlin. For financial reasons, Sibelius decided to premiere it in Helsinki in 1904, and since Burmester was unavailable to travel to Finland, Sibelius engaged Viktor Nováček, a violin teacher at the Helsinki Conservatory. The premiere performance was a disaster. Sibelius revised the work and the new version premiered in 1905. Willy Burmester was again asked to be the soloist, but he was again unavailable, so the performance went ahead without him, the Berlin Philharmonic Orchestra's leader Karel Halíř stepping into the soloist's shoes. Burmester was so offended that he refused ever to play the concerto, and Sibelius re dedicated it to the Hungarian "wunderkind" Ferenc von Vecsey.