Чарльз Самнер: Құлдыққа қарсы күрескер және саясаткер

Кіріспе

Америкалық құлдықтан азат етуші және мемлекет қайраткері (1811–1874)

Чарльз Самнер (6 қаңтар 1811 – 11 наурыз 1874) – американдық заңгер, саясаткер және мемлекет қайраткері. 1851 жылдан бастап 1874 жылы қайтыс болғанға дейін АҚШ Сенатында Массачусетс штатын өкілдік етті. Америка Азамат соғысына дейін және соғыс кезінде ол құлдықты жоюдың басты жақтаушысы болды. 1861–1871 жылдары Сенаттың Сыртқы қатынастар комитетін төрағалық етті, бірақ Санто-Домингоны қосып алу мәселесінде президент Улисс С. Грантпен туған даудан кейін лауазымын жоғалтты. Грантпен арасы суықтанғаннан кейін Либералды республикалық партияға қосылды және соңғы екі жылын партиясынан шеттеулі күйде Сенатта өткізді. Самнер қайтыс болғаннан кейін көп жылдар бойы даулы тұлға болды, бірақ соңғы онжылдықтарда оның тарихи беделі, нәсілдік теңдікті ерте қолдағандығын мойындау арқасында жақсарды. Самнер саяси белсенділігін түрлі құлдыққа қарсы ұйымдардың мүшесі ретінде бастады, нәтижесінде 1851 жылы АҚШ Сенатына «Еркін топырақ» партиясынан сайланды; ол тез арада Республикалық партияның негіс қалаушыларының біріне айналды. Сенатта ол күшін «Құлдық билігіне» қарсы күреске жұмсады, бұл 1856 жылы Сенатта Престон Брукс өкілінен көрген қатыгез ұрып-соғумен аяқталды. Самнердің ауыр жарақаттары және Сенаттан ұзақ уақытқа қатысуы оны құлдыққа қарсы күрестің символына айналдырды. Ол 1859 жылға дейін Сенатқа оралмаса да, Массачусетс оны 1857 жылы қайта сайлады, оның бос орны Азамат соғысының алдында елді екіге бөлген оқиғаны еске салды. Соғыс кезінде Самнер Оңтүстікке тым кешірімді қараған президент Авраам Линкольнді сынаған «Радикалды республикашылдар» фракциясын басқарды. Сыртқы қатынастар комитетінің төрағасы ретінде Самнер Ұлыбритания мен Францияның Конфедерациялық штаттардың пайдасына араласпауын қамтамасыз етуге тырысты. Одақ соғысты жеңіп, Линкольн қаза болғаннан кейін Самнер мен Таддеус Стивенс бостандық алғандарға тең азаматтық және сайлау құқығын беру және бұрынғы конфедераттарды биліктен қуу үшін конгресс деңгейінде күш-жігер жұмсады. Президент Эндрю Джонсонның осы күш-жігерге қарсылығы 1868 жылы оның импичментіне себеп болды. Грант әкімшілігі кезінде Самнер партиясының арасында беделін жоғалтты. Ол Алясканы қосып алуды қолдады, бірақ Гранттың Санто-Домингоны қосып алу ұсынысына қарсы болды. 1870 жылы Санто-Доминго шартының қабылдануын тоқтатуға сенаторларға жетекшілік еткеннен кейін Самнер оны айыптады, осылайша татуласу мүмкін болмай қалды, ал Сенаттағы республикашылар оны билігінен айырды. Самнер Гранттың 1872 жылғы қайта сайлануына қарсы болды және Либералды республикалық Хорас Грилиді қолдады. Ол екі жылдан кейін қызмет бабында қайтыс болды.

Charles Sumner (January 6, 1811March 11, 1874) was an American lawyer, politician, and statesman who represented Massachusetts in the United States Senate from 1851 until his death in 1874. Before and during the American Civil War, he was a leading American advocate for the abolition of slavery. He chaired the Senate Foreign Relations Committee from 1861 to 1871, until he lost the position following a dispute with President Ulysses S. Grant over the attempted annexation of Santo Domingo. After breaking with Grant, he joined the Liberal Republican Party, spending his final two years in the Senate alienated from his party. Sumner had a controversial and divisive legacy for many years after his death, but in recent decades, his historical reputation has improved in recognition of his early support for racial equality. Sumner began his political activism as a member of various anti slavery groups, leading to his election to the U. S. Senate in 1851 as a member of the Free Soil Party; he soon became a founding member of the Republican Party. In the Senate, he devoted his efforts to opposing the "Slave Power," which in 1856 culminated in a vicious beating, almost to the point of death, by Representative Preston Brooks on the Senate floor. Sumner's severe injuries and extended absence from the Senate made him a symbol of the anti slavery cause. Though he did not return to the Senate until 1859, Massachusetts reelected him in 1857, leaving his empty desk as a reminder of the incident, which polarized the nation as the Civil War approached. During the war, Sumner led the Radical Republican faction, which was critical of President Abraham Lincoln for being too moderate toward the South. As chair of the Foreign Relations Committee, Sumner worked to ensure that the United Kingdom and France did not intervene on behalf of the Confederate States. After the Union won the war and Lincoln was assassinated, Sumner and Thaddeus Stevens led congressional efforts to grant equal civil and voting rights to freedmen and to block ex Confederates from power so they would not reverse the gains derived from the Union's victory in the war. President Andrew Johnson's persistent opposition to these efforts played a role in his impeachment in 1868. During the Grant administration, Sumner fell out of favor with his party. He supported the annexation of Alaska but opposed Grant's proposal to annex Santo Domingo. After leading senators to defeat the Santo Domingo Treaty in 1870, Sumner denounced him in such terms that reconciliation was impossible, and Senate Republicans stripped him of his power. Sumner opposed Grant's 1872 reelection and supported Liberal Republican Horace Greeley. He died in office less than two years later.

Балалық шағы, білім және заңгерлік мансап

Чарльз Самнер 1811 жылдың 6 қаңтарында Бостон қаласындағы Ирвинг көшесінде дүниеге келді. Оның әкесі, Чарльз Пинкни Самнер, Гарвардта білім алған заңгер, аболиционист және мектептердегі нәсілдік интеграцияны қолдаушы болды. Ол 19 ғасырдағы Бостон қоғамын нәсілдік араласуға қарсы заңдарға қарсы шығу арқылы таң қалдырды. Оның анасы, Релиф Джейкоб, Чарльзқа үйленгенге дейін тігінші болып жұмыс істеген. Самнердің екі ата-анасы да кедейлікте дүниеге келген және өте формалды және сезімтал емес адамдар деп сипатталған. Оның әкесі 1806 жылдан 1807 жылға дейін және 1810 жылдан 1811 жылға дейін Массачусетс штатының Өкілдер палатасының хатшысы қызметін атқарды, сондай-ақ орташа табыс әкелетін заңгерлік тәжірибесі болды. Самнердің балалық шағында оның отбасы орта таптың төменгі шегінде тұрды. Чарльз Пинкни Самнер құлдықты жек көріп, ұлына құлдарды босату қоғам оларға тең қарым-қатынас жасамайынша "ешқандай пайда бермейді" деді. Ол унитарийлік дін өкілі Уильям Эллери Ченнингтің жақын досы болды. Адамның өзін-өзі жетілдіруге шексіз мүмкіндігі бар екенін айтқан Ченнингтің ойынша, Самнер ортаның адамдарды қалыптастыруда "маңызды, тіпті шешуші әсерге" ие екеніне келді. Егер қоғам "білімге, ізгілікке және дінге" басымдық берсе, онда "ең қиын жағдайдағы адамдар да көзге көрінбейтін күш пен сұлулыққа ие болады". Оның ойынша, моральдық заң жеке тұлғалар үшін де, үкіметтер үшін де маңызды, ал құлдық немесе сегрегация сияқты жеке адамның дамуына кедергі келтіретін заңдық институттар жамандық. 1825 жылы отбасының жағдайы жақсарды, Чарльз Пинкни Самнер Саффолк округінің шерифі болды және 1838 жылы қайтыс болғанға дейін осы лауазымды атқарды. Отбасы Троица шіркеуіне барып тұрды, бірақ 1825 жылдан кейін Король шіркеуінде орын алды. Самнердің әкесі балаларына жоғары білім беруге мүмкіндік берді; жас Чарльз Бостон латын мектебінде оқыды, онда Роберт Чарльз Уинтроп, Джеймс Фриман Кларк, Сэмюэл Фрэнсис Смит және Венделл Филлипспен дос болды. Келесі үш жылда Самнер испан, неміс және итальян тілдерін меңгеріп, көптеген еуропалық мемлекет қайраткерлерімен кездесті. 1838 жылы ол Ұлыбританияға сапар шекті, онда лорд Брогам оның жасы үшін "осыншама кең заңгерлік білімі мен табиғи заңгерлік зиялылығы бар адаммен ешқашан кездеспегенін" мәлімдеді. Британдық қоғамды американдықтан гөрі мәдениеттірек деп бағалағанмен, Самнер Франция елшісі Льюис Касс таратып жүрген Мэн-Канада шекарасы туралы дау бойынша американдық позицияны қызу қорғады. 1840 жылы, 29 жасында Самнер Бостонға заңгерлікпен айналысу үшін оралды, бірақ Гарвард заң мектебінде дәріс оқуға, сот есептерін редакциялауға және заң журналдарына, әсіресе тарихи және биографиялық тақырыптарға үлес қосуға көбірек уақыт арнады. Самнер бірнеше танымал бостондықтармен, әсіресе Генри Уодсворт Лонгфеллоумен достық қарым-қатынас орнатты, оның үйіне 1840 жылдары үнемі баратын. Лонгфеллоудың қыздары оның салтанаттылығын қызықты санады; ол балаларға есік ашып, "In presequas" ("кейінірек") деп дауыстап айтқан.

Charles Sumner was born on Irving Street in Boston on January 6, 1811. His father, Charles Pinckney Sumner, was a Harvard educated lawyer, abolitionist, and early proponent of racial integration of schools, who shocked 19th century Boston by opposing anti miscegenation laws. His mother, Relief Jacob, worked as a seamstress before marrying Charles. Both of Sumner's parents were born in poverty and were described as exceedingly formal and undemonstrative. His father served as Clerk of the Massachusetts House of Representatives from 1806 to 1807 and from 1810 to 1811, and he had a moderately successful legal practice. Throughout Sumner's childhood, his family teetered on the edge of the middle class. Charles Pinckney Sumner hated slavery and told his son that freeing the slaves would "do us no good" unless society treated them equally. He was a close associate of Unitarian leader William Ellery Channing. Expanding on Channing's argument that human beings had infinite potential to improve themselves, Sumner concluded that environment had "an important, if not controlling influence" in shaping people. Thus, if society gave precedence to "knowledge, virtue and religion", then "the most forlorn shall grow into forms of unimagined strength and beauty." Moral law, he believed, was as important for governments as it was for individuals, and legal institutions that inhibited personal progress—like slavery or segregation—were evil. The family's fortunes improved in 1825, when Charles Pinckney Sumner became Sheriff of Suffolk County; he held the position until his death in 1838. The family attended Trinity Church, but after 1825, they occupied a pew in King's Chapel. Sumner's father was also able to provide higher education for his children; the young Charles attended Boston Latin School, where he befriended Robert Charles Winthrop, James Freeman Clarke, Samuel Francis Smith, and Wendell Phillips. Over the next three years, Sumner became fluent in Spanish, German, and Italian, and met with many leading European statesmen. In 1838, he visited Britain, where Lord Brougham declared that he "had never met with any man of Sumner's age of such extensive legal knowledge and natural legal intellect". Though he often praised British society as more refined than American, Sumner published a fierce defense of the American position in the dispute over the Maine Canada boundary, circulated by Minister to France Lewis Cass. In 1840, at age 29, Sumner returned to Boston to practice law but devoted more time to lecturing at Harvard Law, editing court reports, and contributing to law journals, especially on historical and biographical themes. Sumner developed friendships with several prominent Bostonians, particularly Henry Wadsworth Longfellow, whose house he visited regularly in the 1840s. Longfellow's daughters found his stateliness amusing; he would ceremoniously open doors for the children while saying "In presequas" ("after you") in a sonorous tone.

Ертедегі саяси белсенділігі

Самнер 1845 жылы Бостон қаласында және Массачусетс штатында құлдықты сынаған ең белгілі тұлғалардың бірі ретінде көзге түсті, бұл орын құлдыққа қарсы күрестің ошағы болған. Шілде айында Самнер Бостонның Тәуелсіздік күніне арналған «Халықтардың нағыз кемеңгерлігі» тақырыбында сөз сөйледі. Оның сөзі Мексикамен соғысқа ұмтылуды сынап, азаттық пен бейбітшілікке шұғыл шақыру жасады. Самнер бұл қақтығысты агрессия соғысы деп есептеді, бірақ басып алынған территориялардың құлдықты батысқа қарай таратуынан көбірек алаңдады. Ұзақ уақыттан кейін ол Бостон қаласының барлық ресми шараларында сөз сөйлейтін сұранысқа ие болды. Оның жоғары идеялары мен көркем тілі терең әсер қалдырды. Оның сахнадағы бейнесі әсерлі болды. Ол бойы ұзын, денесі мықты еді. Дауысы анық және қуатты болды. Оның қимыл-қозғалыстары ерекше және жеке, бірақ күшті әрі әсерлі болды. Оның әдеби стилі көркем, көптеген егжей-тегжей, сілтемелер мен цитаталарға толы, көбінесе Киелі кітаптан, сондай-ақ грек және рим авторларынан алынған. Лонгфеллоу оның сөздерін «оқ-дәрілерді нығыздап салатын артиллерист сияқты» дей отырып сипаттаса, Самнер өзі «Аян кітабынан әзіл табуға тырысумен тең» деді. Тексас желтоқсан айында құлдар ұсталатын штат ретінде қосылғаннан кейін Самнер құлдыққа қарсы қозғалысқа белсенді қатысты. 1847 жылы ол Мексикаға қарсы соғыс жариялауды соншалықты қатты айыптады ki, Массачусетс виг партиясының «Аң сезімі» тобының жетекшісі ретінде танылды. 1848 жылы ол АҚШ Өкілдер палатасына виг партиясынан кандидат болудан бас тартты, оның орнына «Еркін топырақ» партиясын ұйымдастыруға көмектесті және штаттық партияның атқару комитетінің төрағасы болды. Ол осы лауазымды құлдықты жоюды қолдау және құлдыққа қарсы вигтер мен демократтардан коалиция құру үшін пайдаланды. Самнер басқа да әлеуметтік мәселелерге де белсенді араласты. Ол Хорас Маннмен бірге Массачусетс штатының мемлекеттік білім беру жүйесін жақсарту үшін жұмыс істеді, түрмелерде реформа жасауды қолдады және Робертс пен Бостон қаласы арасындағы сот ісінде талапкерлердің мүддесін қорғады, бұл іс мемлекеттік мектептердегі нәсілдік сегрегацияның заңдылығына қарсы болды. Массачусетс Жоғарғы сотында сөйлеген сөзінде Самнер қара нәсілділерге арналған мектептер физикалық жағынан нашар екенін және сегрегация зиянды психологиялық және әлеуметтанулық салдарға әкелетінін атап өтті – осы аргументтер бір ғасырдан кейін «Браун мен Білім беру кеңесі» ісінде де қолданылды. Самнер бұл істі ұтырды, бірақ Массачусетс штатының заң шығару органы 1855 жылы мектептердегі сегрегацияны жойды.

Sumner embarked on a public political career in 1845, when he emerged as one of the most prominent critics of slavery in the city of Boston and the state of Massachusetts, a hotbed of abolitionist sentiment. In July, Sumner delivered the Boston Independence Day oration, on the subject The True Grandeur of Nations. His speech was critical of the move toward war with Mexico and an impassioned appeal for freedom and peace. Sumner considered the conflict a war of aggression but was primarily concerned that captured territories would expand slavery westward. He soon became a sought after orator for formal occasions throughout Boston. His lofty themes and stately eloquence made a profound impression. His platform presence was imposing. He stood tall, with a massive frame. His voice was clear and powerful. His gestures were unconventional and individual, but vigorous and impressive. His literary style was florid, with much detail, allusion, and quotation, often from the Bible as well as the Greeks and Romans. Longfellow wrote that he delivered speeches "like a cannoneer ramming down cartridges", while Sumner himself said that "you might as well look for a joke in the Book of Revelation." Following the annexation of Texas as a slave state in December, Sumner took an active role in the anti slavery movement. In 1847, he denounced the declaration of war against Mexico with such vigor that he was recognized as a leader of the "Conscience" faction of the Massachusetts Whig Party. He declined the Whig nomination for the United States House of Representatives in 1848, instead helping organize the Free Soil Party and becoming chairman of the state party's executive committee, a position he used to advocate for abolition and build a coalition that included anti slavery Whigs and Democrats. Sumner also took an active role in other social causes. He worked with Horace Mann to improve Massachusetts's system of public education, advocated prison reform, and represented the plaintiffs in Roberts v. City of Boston, which challenged the legality of racial segregation in public schools. Arguing before the Massachusetts Supreme Court, Sumner noted that schools for blacks were physically inferior and that segregation bred harmful psychological and sociological effects—arguments made in Brown v. Board of Education over a century later. Sumner lost the case, but the Massachusetts General Court abolished school segregation in 1855.

АҚШ Сенаты (18511874)

1851 жылы Демократиялық және «Еркін топырақ» партиясынан шыққан заң шығарушылардың коалициясы Массачусетс Бас сотының бақылауын алды. Демократиялық губернатор Роберт Бутвеллге «Еркін топырақ» партиясының қолдауын алу үшін, «Еркін топырақ» партиясы Самнерді АҚШ Сенатына үміткер етіп көрсетті. Жеке келісімге қарамастан, консервативті демократтар оның кандидатурасына қарсылық білдіріп, радикалды емес кандидатты талап етті. Үш айдан кейін дау шешіліп, Самнер 1851 жылғы 24 сәуірде бір дауыспен, парламенттік тәртіп бұзу арқылы сайланды, бұл Сенат президенті Генри Уилсонның қолдауының арқасында болды. Оның сайлануы Массачусетс саясатындағы күрт өзгеріс болды, өйткені оның құлдықтан құтылу саясаты, оның бұрынғы танымал әріптесі, 1850 жылғы Компромистің және Қашқан құлдар туралы заңның көрнекті қолдаушысы Дэниел Вебстердің саясатынан мүлдем өзгеше болды. Бірінші бірнеше сессияда Самнер өзінің даулы мәселелерін көтерген жоқ. 1852 жылғы 26 тамызда ол бірінші сөйлеуін жасады, одан бас тартуға күшті әрекеттер жасалған болатын. Бұл сөйлеудің тақырыбына «Бостандық – ұлттық, құлдық – аймақтық» деген танымал құлдықтан құтылу ұраны енгізілді. Онда Самнер Қашқан құлдар туралы заңға шабуыл жасады. Екі үлкен партияның да бағдарламалары 1850 жылғы Компромистің барлық тармақтарын, соның ішінде Қашқан құлдар туралы заңды да соңғы деп жариялағанмен, Самнер оны жоюды талап етті. Ол үш сағаттан астам уақыт бойы оны Конституцияны бұзу, қоғамдық санаға қарсы келу және Құдай заңын бұзу деп айыптады. Оның сөйлеуінен кейін Алабама штатынан келген сенатор: «Маниямен айтылған сөздер кейде қауіпті болуы мүмкін, бірақ иттің қауғаны ешқандай зиян келтірмейді», – деп жауап беруден бас тартуға шақырды. Самнердің құлдыққа қарсы ашық оппозициясы Сенатта оған көп достар табуға көмектеспеді.

"Канзасқа қарсы қылмыс" және Престон Брукстің ұрып-соғулары

1856 жылдың 19 және 20 мамырында "Қанды Канзас" деп аталатын азаматтық толқу кезінде Самнер "Канзасқа қарсы қылмыс" сөйлеуінде Канзас-Небраска заңына айыптау тақты. Ұзақ сөйлеу Канзастың еркін штат ретінде дереу қабылдануын талап етті және құл иелерінің саяси билігін "Құл билігі" деп атады. Олардың ниеті – құлдықты тіпті еркін аумақтарға тарату болды: Бұл – құлдықтың жеккөрінішті құшағына мәжбүрлеу арқылы, таза аумақты зорлау; және бұл ұлттық үкіметте құлдықтың күшін арттыру үмітімен жасалған, осындай қылмыстың қорқынышты ұрпағы – жаңа құл штаты. Самнер заң авторларына – Иллинойс штатының Стивен А. Дугласына және Оңтүстік Каролинаның Эндрю Батлеріне ауызша шабуыл жасады: Оңтүстік Каролинаның сенаторы көптеген рыцарлық кітаптарды оқыған және өзін құрмет пен батылдық сезімімен мақтанатын рыцарь деп санайды. Әрине, ол өзіне серт берген, басқаларға ұсқынсыз болса да, оған әрдайым сүйкімді, әлемге лас көрінсе де, оның көзінде таза әйелді таңдады – яғни, құлдықты. Ол үшін оның тілі әрдайым сөзге толы. Оның мінез-құлқына қарсы айыптау жасалсын немесе оның еріксіздігін кеңейтуден бас тарту үшін жасалған кез келген ұсыныс жасалсын, бұл сенатор үшін ешқандай артық әрекет немесе қатал сөздер жеткіліксіз. Екі күннен кейін, 22 мамыр күні түстен кейін, Батлердің туысы Престон Брукс Сенат палатасында Самнерге кездесіп, алтын басы бар қалың гутта-перча таяқпен қатты ұрды. Самнер жерге құлап, еденге бекітілген ауыр үстелдің астына қамалып қалды. Өзінің қанынан соқырланып, ол дәлізбен діңгелектеп, есінен танып құлады. Брукс таяғы сынғанша қозғалмайтын Самнерді ұрып-соқты, содан кейін қалған бөлігімен Самнерді ұруын жалғастырды. Бірнеше сенатор Самнерге көмектесуге тырысты, бірақ оларды Лауренс Китт тоқтатты, ол тапаншасын көрсетіп: "Қоймаңыз!" деп айғайлады. Оқиға соғыстан бұрынғы кезеңдегі поляризацияның символына айналды; Самнер Солтүстікте шейіт, ал Брукс Оңтүстікте батыр болды. Мыңдаған адамдар Самнерді қолдау митингілеріне Солтүстік штаттарында қатысты. Луиза Мей Алкотт 3 қарашада Анна Алкоттқа Бостондағы митинг туралы хат жазды: "Сегіз жүз мырза оны атпен сүйреп, Бикон-стрит арқылы тізбектесті, ол күлімдеп, иіліп жүрді, ол ақшыл көрінді, бірақ әдеттегідей. Самнер жол бойында тек қана жетімдер үйінен өтіп, көк шапан киген қыздардың оған қол сілтеп тұрғанын көрген кезде ғана көтерілді. Мен оның ата-анасы жоқ балаларға осындай құрмет көрсеткені өте жақсы деп ойладым. Бірде сәбиді үлкен гүл шоғырына көтеріп алып, оған сыйлық ретінде берді. Көшелер гүлдестелермен, тулармен және жақсы адамды қарсы алу үшін сүйікті адамдармен жабылған. Мен тек "сүйіспеншілікпен" тәрбиеленген үй шаруашылығын жүргізуші болсам да, мен мақта қолжазбамды басында құрметке бөленген жаралары бар және жүрегінде кішкентай балаларды жақсы көретін батырым үшін кішіпейіл байрағымдай желбіреттім. Қуанайық! Мен мемлекеттік палатадағы баяндамаларды тыңдай алмадым, сондықтан мен Хэнкок көшесін қиратып, оның үйінің қарама-қарсы жағына жер алдым. Мен оны кіргенін көрдім, және көп ұзамай, оны алып, жылқышылар мен көпшіліктің құттықтаулары терезеге күлкілі, ол тек иіліп, бірақ қақпан көшбасшысы қашан айқайлады "Чарльз Самнер анасына үш шапақ!" Ол артқа шегінді және көп ұзамай көрінді жетекші қарт ханым, кім маңдай тербеп, қолын сілтеп, пардасын төмен, содан кейін бірнеше ондаған тағы да шаттық көпшілік тарап кетті. Самнердің "Канзасқа қарсы қылмыс" сөйлеуінің миллионнан астам данасы таратылды. Ральф Уолдо Эмерсон: "Мен варварлық қоғам мен өркениетті қоғам бір мемлекетті қалай құрай алатынын түсінбеймін. Менің ойымша, құлдықты жою керек, немесе еркіндікті жою керек". Брукс оңтүстік газеттерінде мақталды. Ричмонд Энквайерде Самнерді "әр таңертең" таяқпен соғуы керектігі туралы редакторлық мақала жазылды, ал оңтүстік тұрғындары Брукске оның шабуылға қол қоюын мақұлдаған жүздеген жаңа таяқтарды жіберді. Оңтүстік заң шығарушылар таяқтың қалдықтарынан сақина жасап, оны Брукспен ынтымақ таныту үшін мойнына тізекпен байлап қойды. Тарихшы Уильям Джинэпп Брукс шабуылының "күресіп жатқан Республика партиясын ірі саяси күшке айналдыруда маңызды рөл атқарғанын" айтты. Теология және құқық ғылымы бойынша ғалым Уильям Р. Лонг сөйлеуді "Сенатта айтылған ең қорлаушы және жалақор сөз" деп сипаттады, ол "латын тілінен алынған цитаталар мен ағылшын және рим тарихына сілтемелермен толы". Оның пікірінше, сөйлеу "еркін штаттарды қоршап тұрған және демократиялық азаматтардың тынысын бірте-бірте тартып алатын 'Құл билігіне' шақыру". Ол айлар бойы емделу кезінде оның саяси жауыздары оны әжуалап, қызметін қайта бастамағаны үшін батырлықсыздық танытты. Массачусетс штатының Бас кеңесі 1856 жылдың қараша айында оны қайтадан сайлады, оның Сенат палатасындағы бос креслосы еркін сөз және құлдыққа қарсы тұрудың күшті символы болып саналды. Самнер 1857 жылы Сенатқа оралғанда, бір күнге де шыдамады. Оның дәрігерлері теңіз саяхатын және "үйінде оны қинаған қамқорлық пен жауапкершіліктен толық ажыратуды" кеңес берді. Ол Еуропаға жол тартты және бірден жеңілдік тапты. 1857 жылдың көктемінде Парижде екі ай бойы дос-жарандарымен, әсіресе Томас Голд Эпплтонмен қайта қауышты, жиі сыртқа тамақтанды және операға барды. Оның байланыстары арасында Алексис де Токвиль, ақын Альфонс де Ламартин, бұрынғы француз премьер-министрі Франсуа Гизо, Иван Тургенев және Гарриет Бичер Стоу болды. Самнер бірнеше елдерді аралап, Пруссия мен Шотландияға дейін саяхаттады, содан кейін Вашингтонға оралды, онда желтоқсан айында Сенатта бірнеше күн ғана өткізді. Ол содан кейін де, кейінірек жұмысына оралуға жасаған бірнеше әрекеттер кезінде де Сенат ісін тыңдағанда шаршап қалатын. Ол 1858 жылдың 22 мамырында, Брукс шабуылының екінші жылдығында тағы да Еуропаға жол тартты. Парижде көрнекті дәрігер Шарль Эдуард Браун Секкард Самнердің жағдайын жұлын зардабы деп диагностикалады, оны жұлын бойындағы теріні күйдіру арқылы емдеуге болатынын айтты. Самнер анестезияны қабылдаудан бас тартты, оның тиімділігін азайтады деп есептелді. Көргендердің бәрі де, соның ішінде Браун Секкардтың күш-жігерінің тиімділігіне күмәнданды. Осы емдеулерден кейін жазылғаннан кейін Самнер саяхатын жалғастырды, осы жолы Дрезден мен Прагаға дейін шығысқа, ал Италияға екі рет оңтүстікке дейін барды. Францияда ол Бретань және Нормандияны, сондай-ақ Монпелье қаласын аралады. Ол бауырына жазды: "Егер біреу мен қалай жатқанымды білгісі келсе, жақсы да жақсырақ деңіздерің". 1859 жылы Самнер Сенатқа қайта оралды. Республикалықтардың әріптестері оған аздап қана сөйлеуді кеңес берді, бірақ ол: "Қылмыс пен қылмыскерлер бізге көрсетілгенде, оларды Құдай бізге берген барлық күшімізбен, аргумент, қорқыныш, сарказм және айыптау арқылы қарсы алуымыз керек" деді. Ол 1860 жылдың 4 маусымында "Құлдықтың варварлығы" деген алғашқы қайта сөйлеуін жасады. Ол құлдықты мейірімді институт ретінде бейнелеуге жасалған әрекеттерге шабуыл жасады, ол Оңтүстікте экономикалық дамуды тежейді және құл иелерін "бұғы, револьвер және бауи пышағына" тәуелді қалдырады деді. Ол өзінің әріптесінің бір қарсылығына жауап берді: "Айтыңыз, мырза, ақылыңыздан шығып, күннің, жұлдыздардың, айдың иесісіз дейсіз, бірақ жанға ие, күн, жұлдыздар мен ай өткеннен кейін де өмір сүретін адамның иесісіз демеңіз". Оның тілі...

On May 19 and 20, 1856, during the civil unrest known as "Bleeding Kansas," Sumner denounced the Kansas–Nebraska Act in his "Crime against Kansas" speech. The long speech argued for Kansas's immediate admission as a free state and denounced "Slave Power"—the political power of the slave owners. Their motivation, he alleged, was to spread slavery even to free territories:

Not in any common lust for power did this uncommon tragedy have its origin. It is the rape of a virgin Territory, compelling it to the hateful embrace of slavery; and it may be clearly traced to a depraved desire for a new Slave State, hideous offspring of such a crime, in the hope of adding to the power of slavery in the National Government. Sumner verbally attacked authors of the Act, Stephen A. Douglas of Illinois and Andrew Butler of South Carolina:

The senator from South Carolina has read many books of chivalry, and believes himself a chivalrous knight with sentiments of honor and courage. Of course he has chosen a mistress to whom he has made his vows, and who, though ugly to others, is always lovely to him; though polluted in the sight of the world, is chaste in his sight—I mean the harlot, slavery. For her his tongue is always profuse in words. Let her be impeached in character, or any proposition made to shut her out from the extension of her wantonness, and no extravagance of manner or hardihood of assertion is then too great for this senator. Two days later, on the afternoon of May 22, Representative Preston Brooks, Butler's first cousin once removed, confronted Sumner in the Senate chamber and beat him severely on the head, using a thick gutta percha cane with a gold head. Sumner was knocked down and trapped under the heavy desk, which was bolted to the floor. Blinded by his own blood, he staggered up the aisle and collapsed into unconsciousness. Brooks continued to beat the motionless Sumner until his cane broke, at which point he continued to strike Sumner with the remaining piece. Several other senators attempted to help Sumner, but were blocked by Laurence Keitt, who brandished a pistol and shouted, "Let them be!" The episode became a symbol of polarization in the antebellum period; Sumner became a martyr in the North and Brooks a hero in the South. Thousands attended rallies in support of Sumner throughout the North. Louisa May Alcott described a rally in Boston on November 3 in a letter to Anna Alcott: "Eight hundred gentlemen on horseback escorted him and formed a line up Beacon St. through which he rode smiling and bowing, he looked pale but otherwise as usual. The only time Sumner rose along the route was when he passed the Orphan Asylum and saw all the little blue aproned girls waving their hands to him. I thought it was very sweet in him to do that honor to the fatherless and motherless children. A little child was carried out to give him a great bouquet, which he took and kissed the baby bearer. The streets were lined with wreaths, flags, and loving people to welcome the good man back and tho I was only a 'love lorn' governess I waved my cotton handkerchief like a meek banner to my hero with honorable wounds on his head and love of little children in his heart. Hurra!! I could not hear the speeches at the State House so I tore down Hancock St. and got a place opposite his house. I saw him go in, and soon after the cheers of the horsemen and crowd brought him smiling to the window, he only bowed, but when the leader of the cavelcade cried out 'Three cheers for the mother of Charles Sumner!' he stepped back and soon appeared leading an old lady who nodded, waved her hand, put down the curtain, and then with a few dozen more cheers the crowd dispersed. I was so excited I pitched about like a mad woman, shouted, waved, hung onto fences, rushed thro crowds, and swarmed about in a state of rapterous insanity till it was all over and then I went home hoarse and worn out." More than a million copies of Sumner's "Crime against Kansas" speech were distributed. Ralph Waldo Emerson remarked, "I do not see how a barbarous community and a civilised community can constitute one state. I think we must get rid of slavery, or we must get rid of freedom." Conversely, Brooks was praised by Southern newspapers. The Richmond Enquirer editorialized that Sumner should be caned "every morning" and Southerners sent Brooks hundreds of new canes in endorsement of his assault. Southern lawmakers made rings out of the cane's remains, which they wore on neck chains to show solidarity with Brooks. Historian William Gienapp has concluded that Brooks's "assault was of critical importance in transforming the struggling Republican party into a major political force." Theological and legal scholar William R. Long characterized the speech as "a most rebarbative and vituperative speech on the Senate floor", which "flows with Latin quotations and references to English and Roman history." In his eyes, the speech was "a gauntlet thrown down, a challenge to the 'Slave Power' to admit once and for all that it were encircling the free states with their tentacular grip and gradually siphoning off the breath of democracy loving citizens." When he spent months convalescing, his political enemies ridiculed him and accused him of cowardice for not resuming his duties. The Massachusetts General Court reelected him in November 1856, believing that his vacant chair in the Senate chamber served as a powerful symbol of free speech and resistance to slavery. When Sumner returned to the Senate in 1857, he was unable to last a day. His doctors advised a sea voyage and "a complete separation from the cares and responsibilities that must beset him at home." He sailed for Europe and immediately found relief. During two months in Paris in the spring of 1857, he renewed friendships, especially with Thomas Gold Appleton, dined out frequently, and attended the opera. His contacts there included Alexis de Tocqueville, poet Alphonse de Lamartine, former French Prime Minister François Guizot, Ivan Turgenev, and Harriet Beecher Stowe. Sumner toured several countries, including Prussia and Scotland, before returning to Washington, where he spent only a few days in the Senate in December. Both then and during several later attempts to return to work, he found himself exhausted just listening to Senate business. He sailed once more for Europe on May 22, 1858, the second anniversary of Brooks's attack. In Paris, prominent physician Charles Édouard Brown Séquard diagnosed Sumner's condition as spinal cord damage that he could treat by burning the skin along the spinal cord. Sumner chose to refuse anaesthesia, which was thought to reduce the effectiveness of the procedure. Observers both at the time and since doubt Brown Séquard's efforts were of value. After spending weeks recovering from these treatments, Sumner resumed his touring, this time as far east as Dresden and Prague and south to Italy twice. In France he visited Brittany and Normandy, as well as Montpellier. He wrote his brother: "If anyone cares to know how I am doing, you can say better and better." In 1859, Sumner returned to the Senate permanently. Though fellow Republicans advised a less strident tone, he answered: "When crime and criminals are thrust before us, they are to be met by all the energies that God has given us by argument, scorn, sarcasm and denunciation." He delivered his first return speech, "The Barbarism of Slavery," on June 4, 1860. He attacked attempts to depict slavery as a benevolent institution, said it stifled economic development in the South, and that it left slaveholders reliant on "the bludgeon, the revolver, and the bowie knife". He addressed an anticipated objection on the part of one of his colleagues: "Say, sir, in your madness, that you own the sun, the stars, the moon; but do not say that you own a man, endowed with a soul that shall live immortal, when sun and moon and stars have passed away." Even allies found his language too strong, one calling it "harsh, vindictive, and slightly brutal". He spent the summer rallying the anti slavery forces for the election of 1860 and opposing talk of compromise.

Азаматтық соғыс

Азамат соғысы басталғаннан кейін Самнер құлдықты дереу жоюды және оңтүстік плантаторлар тобын жоюды жақтаған радикалды республикашылардың арасында болды. Құлдық мәселесінде ұстанымдары бір болғанымен, радикалдылар дұрыс ұйымдастырылмаған және тариф пен валюта сияқты мәселелерде келіспеушіліктер болды. Сенаттағы басқа радикалдылардың қатарында Захария Чандлер мен Бенджамин Уэйд есімділер де бар еді. Соғыс бойында Самнер афроамерикандықтардың басты жақтаушысы болды, ол азат етуді, оларды Одақ армиясына қабылдауды және Азат етілгендер бюросын құруды ең ынталы түрде қолдады.

Еріту

Радикалдар құлдарды дереу босатуды қалап, оны соғыс саясаты ретінде табандылықпен талап етті, бірақ Линкольн қарсылық танытты, себебі Делавэр, Мэриленд, Кентукки және Миссури штаттары Конфедерацияға қосылуға ынталандырылуы мүмкін еді. 1861 жылдың 8 қарашасында Одақтың әскери-теңіз кемесі «Сан-Хаксинто» британдық кемені тоқтатып, оның бортында екі конфедерат дипломаты болды. Олар портода ұсталды. Бұл тұтқынға жауап ретінде британ үкіметі 8 мың әскерді Канада-АҚШ шекарасына жіберіп, Корольдік теңіз күштерін күшейтуге тырысты. Линкольн тұтқындарды британдықтарға қайтаруға бұйрық берді және кешірім сұрады. «Трент оқиғасынан» кейін Самнердің консервативті солтүстік тұрғындары арасындағы беделі жақсарды. Ол республикашылдармен бірге президент Эндрю Джонсонның ветоларын жоққа шығарды, бірақ оның ең радикалды идеялары іске асырылмады. Самнер оңтүстік тұрғындарының барлығының дауыс беру үшін сауатты болуын талап ететін жартылай еркек сайлау құқығын жақтады. Бірақ Конгресс келесі жылы адалдық талабын енгізді, Самнер оны толық қолдады. Ол 1872 жылы азаматтық құқықтар туралы заң жобасын ұсынды, ол барлық қоғамдық орындарда тең мүмкіндіктерді қамтамасыз етуді және заң жобасы бойынша ашылған істерді федералды соттарда қарауды талап етті. Заң жобасы қабылданбады, бірақ Самнер оны келесі Конгресте қайта ұсынды және өлім төсегінде оның сәтсіз аяқталмауына көз жеткізуді өтінді. Самнер азаматтықтандыру заңдарынан «ақ» деген сөзді алып тастауға бірнеше рет тырысты. Ол осы мақсатта 1868 және 1869 жылдары заң жобаларын ұсынды, бірақ ешқайсысы дауысқа қойылған жоқ. 1870 жылдың 2 шілдесінде Самнер күтіліп жатқан заң жобасына түзету ұсынды, ол иммигранттарды азаматтандыруға қатысты барлық Конгресс актілерінен «ақ» деген сөзді жоюға бағытталған. 1870 жылдың 4 шілдесінде ол былай деді: «Сенаторлар Қытайдан көптеген адамдардың келу мүмкіндігін еске салып, бізді алаңдатуға тырысады; бірақ мұның бәріне жауап өте айқын және қарапайым. Егер қытайлар келсе, олар азаматтық алу немесе жұмыс істеу үшін келеді. Егер олар азаматтық алу үшін келсе, онда олардың бұл тілегі біздің институттарымызға адалдық серт беруімен байланысты; мұндай сертте қандай қауіп бар? Олар бейбіт және еңбекқор, олардың азаматтығы қандай алаңдау тудырады?» Ол қытайларға қарсы заң шығаруды қолдаған заң шығарушыларды Тәуелсіздік декларациясының қағидаларын сатқандықпен айыптады: «Шет елдегі кез келген дінсіз немесе жазықсыздан гөрі, біздің арамыздағы институттарымызға опасыздық жасайтындар нашар». Самнердің заң жобасы қабылданбады және 1870 жылдан 1943 жылға дейін, ал кейбір жағдайларда 1952 жылға дейін қытайлар мен басқа азиялықтар АҚШ азаматтығын алуға құқылы болмады. Самнер қара нәсілділердің азаматтық құқықтарын қорғаушы болып қала берді. Ол Джон Мерсер Лэнгстонмен бірге 1875 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңды жасады және 1870 жылдың 13 мамырында Сенатта ұсынды. Бұл заң жобасы оның қайтысынан бір жыл өткен соң, 1875 жылдың ақпан айында қабылданды, ал президент Грант оған 1 наурызда қол қойды. Бұл 1957 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заң қабылданғанға дейін 82 жыл бойы азаматтық құқықтар туралы соңғы заң болды. 1883 жылы Жоғарғы Сот «Азаматтық құқықтар істері» деп белгіленген бірнеше іс бойынша шешім шығарғанда оны конституцияға қайшы деп таныды. Джонсонға импичмент жасалғанда Самнер сотта оны кінәлі деп тануға дауыс берді және ол айтқандай, «барлығына кінәлі және одан да көп» деп дауыс беруге ниеттенгенін айтты.

The Radicals desired the immediate emancipation of slaves and persistently lobbied for it as wartime policy, but Lincoln was resistant, since the slave states Delaware, Maryland, Kentucky, and Missouri would be encouraged to join the Confederacy. On November 8, 1861, the Union Navy warship San Jacinto intercepted the British steamer Two Confederate diplomats aboard were placed into port custody. In response to the capture, the British government dispatched 8,000 troops to the Canada–United States border and sought to strengthen the Royal Navy. Lincoln quietly but reluctantly ordered the captives' release to British custody and apologized. After the Trent affair, Sumner's reputation improved among conservative Northerners. He joined fellow Republicans in overriding President Andrew Johnson's vetoes, though his most radical ideas were not implemented. Sumner favored partial male suffrage with a literacy requirement for all southerners in order to vote. Instead, Congress imposed a loyalty requirement the following year; Sumner was strongly supportive. He introduced a civil rights bill in 1872 to mandate equal accommodation in all public places and required suits brought under the bill to be argued in the federal courts. The bill failed, but Sumner revived it in the next Congress, and on his deathbed begged visitors to see that it did not fail. Sumner repeatedly tried to remove the word "white" from naturalization laws. He introduced bills to that effect in 1868 and 1869, but neither came to a vote. On July 2, 1870, Sumner moved to amend a pending bill in a way that would strike the word "white" wherever in all Congressional acts pertaining to naturalization of immigrants. On July 4, 1870, he said: "Senators undertake to disturb us by reminding us of the possibility of large numbers swarming from China; but the answer to all this is very obvious and very simple. If the Chinese come here, they will come for citizenship or merely for labor. If they come for citizenship, then in this desire do they give a pledge of loyalty to our institutions; and where is the peril in such vows? They are peaceful and industrious; how can their citizenship be the occasion of solicitude?" He accused legislators promoting anti Chinese legislation of betraying the principles of the Declaration of Independence: "Worse than any heathen or pagan abroad are those in our midst who are false to our institutions." Sumner's bill failed, and from 1870 to 1943, and in some cases as late as 1952, Chinese and other Asians were ineligible for naturalized U. S. citizenship. Sumner remained a champion of civil rights for blacks. He co authored the Civil Rights Act of 1875 with John Mercer Langston and introduced the bill in the Senate on May 13, 1870. The bill passed a year after his death, in February 1875, and President Grant signed it into law on March 1. It was the last civil rights legislation for 82 years until the passage of the Civil Rights Act of 1957. The Supreme Court ruled it unconstitutional in 1883 when it decided a group of cases known as the Civil Rights Cases. When Johnson was impeached, Sumner voted for conviction at his trial. He was only sorry that he had to vote on each article of impeachment, for as he said, he would have rather voted, "Guilty of all, and infinitely more."

Алясканы аннексиялау

1867 жылдың наурыз айында министр Уильям Х. Сьюард пен Ресей өкілі Эдуард де Стоекль Вашингтон қаласында кездесіп, Алясканың Ресей Америкасы аумағын АҚШ-қа 7 200 000 долларға қоса беру және сату туралы келісім жасасты. Президент Джонсон Самнердің қолдауымен келісімді ратификациялау үшін Конгресске ұсынды, ал 9 сәуірде оның Сыртқы қатынастар комитеті келісімді мақұлдап, Сенатқа жіберді. Үш сағаттық сөйлесінде Самнер Алясканың тарихи империялық кезеңін, табиғи ресурстарын, халқын және климатын толыққанды сипаттап, Сенатта келісімді қолдады. Самнер Алясканың географиялық және қаржылық тұрғыдан стратегиялық маңызға ие екенін, әсіресе Тынық мұхиты жағалауындағы штаттар үшін маңызды екенін айтты, сондай-ақ Канададан британдықтардың ықпалын тоқтатуды көздеді. Ол Алясканың Американың шекарасын кеңейтетінін, республикалық институттарды таратып, Ресеймен достық қарым-қатынасты нығайтатынын мәлімдеді. Келісім қажетті үштен екі көпшілік дауыспен, бір дауыс айырмасымен мақұлданды. Федералды заң бойынша, инуиттер, алеуттар және атабаскандар сияқты Алясканың жергілікті тайпалары тек өздері тұрып жатқан жерлерге ғана құқылы болды. Самнер жаңа аумақтың атауын Алеут тілінде "Ұлы жер" деген мағына беретін Аляска деп атау керектігін айтты. Ол Аляскадағы АҚШ азаматтары үшін тегін білім беру және тең қорғау заңдарын қолдады.

CSS Алабама талаптары

Самнерді Ұлыбританияда жоғары бағалады, бірақ соғыстан кейін ол АҚШ-тың бейтараптығын бұзғаны үшін британдық талаптар бойынша ұстанымын қабылдап, Ұлыбританиядағы беделін құрбан етті. АҚШ-тың Британияға қарсы, британдық порттарда жабдықталған конфедерациялық шабуылдық кемелер салған зиян үшін талаптары болды. Самнердің пікірінше, Ұлыбритания Конфедерацияға соғысқа қатысушы мемлекеттердің құқықтарын бергендіктен, соғыстың ұзақтығына және одан туындаған шығындарға жауапты болды. 1869 жылы ол Ұлыбританияның шабуылдаушылар үшін ғана емес, сонымен қатар "соғыстың ұзартылуынан туындаған басқа да зор және шексіз зиян үшін" өтемақы төлеуі керек деп мәлімдеді, атап айтқанда, британдық блокаданы бұзушылар, олар Конфедерацияға қару-жарағының 60%-ын, оқ-дәрілерінің 1/3-ін, ұнтағының 3/4-ін және киім-кешегінің көп бөлігін берген деп есептелді; кейбір тарихшылар бұл соғысты екі жылға созған болуы мүмкін екенін және екі жақта да 400 000-ға жуық сарбаз бен азаматтың өмірін құрбан еткенін айтады. Ол осы "ұлттық талаптар" үшін 2 миллиард доллар талап етті, сонымен қатар басып алушылардан келген зиян үшін 125 миллион доллар талап етті. Самнер Британия бұл соманы төлей алмайды деп ойламады, бірақ ол Канаданы төлем ретінде беруді ұсынды. Бұл ұсыныс көптеген британдықтарды ренжітті, бірақ көптеген американдықтар, оның ішінде Мемлекеттік хатшы, оның қолдауы Женевадағы арбитраждық конференция алдындағы айларда Ұлыбританиямен келісімді бұзады деп ойлады. 1871 жылы Женевада өткен төрелік конференцияда АҚШ-тың Ұлыбританияға қарсы талаптары шешілді, төрешілер тобы осы "ұлттық талаптарды" қарастырудан бас тартты. Самнердің АҚШ-тың Ұлыбританиядағы елшісі Дж. Лотроп Мотлиге ықпалы болды, ол оны осы мәселе бойынша Мемлекеттік хатшы Гамильтон Фиштің нұсқауларын елемеуге мәжбүр етті. Бұл президент Грантты ренжітті, бірақ бұл Мотлиді босатудың ресми себебі ретінде берілсе де, шын мәнінде соншалықты шұғыл емес еді: жұмыстан босату Мотлидің болжамды теріс мінез-құлқынан бір жыл өткеннен кейін болды, ал нағыз себеп Гранттың Самнерге қарсы наразылығы болды. 1869 жылдың шілде және қараша айларында Гранттың өкілеттігімен және екінші сапарда Мемлекеттік департамент рұқсатымен Гранттың жеке хатшысы Орвилл Бэбкок Доминикан Республикасының президенті Буэнавентура Баезбен құпия келісім жасасты. Бастапқы келісімге Мемлекеттік департамент рұқсат бермеген, бірақ арал мемлекеті Баез бен бұрынғы президент Маркос А. Кабрал арасындағы азаматтық соғыс қаупінде тұрды. Грант Доминикан Республикасын жаулап алудан және азаматтық соғыстан сақтау үшін АҚШ әскери-теңіз күштерін жіберді, ал келісім келіссөздері өтті. Бұл әскери іс-қимыл дау тудыратын болды, өйткені теңіз қорғанысы Конгресспен рұқсат етілмеген. Мемлекеттік хатшы Гамильтон Фиш 1869 жылы қазанда жасаған ресми келісім-шарт Доминикан Республикасын АҚШ-қа қосып, содан кейін штат болуына, Самана шығанағын жыл сайын 150 000 долларға жалға алуға және Доминиканның ұлттық борышын 1 500 000 долларға төлеуге мүмкіндік берді. 1870 жылы қаңтарда келісімге қолдау табу үшін Грант Самнердің Вашингтондағы үйіне барып, Самнер келісімге келіскен деп қате ойлады. Самнер тек келісімді достық тұрғыдан қарастырамыз деп уәде бергенін айтты. Бұл кездесу Самнер мен Грант арасындағы қатал дау-дамайға әкелді. Келісім 1870 жылы 10 қаңтарда ресми түрде АҚШ Сенатына ұсынылды. Кариб бассейніндегі американдық империализмге қарсы шыққан және аннексия көршілес қара республикасы Гаитиді жаулап алуына әкеледі деп қорқатын Самнер келісімнің артында сыбайлас жемқорлық бар екеніне және Грантқа жақын адамдар сыбайлас жемқорлыққа қатысқанына сенімді болды. Сенат Сыртқы қатынастар комитетінің төрағасы ретінде ол 1870 жылы 18 қаңтарда келісімге қатысты пікірін білдірмеді. Самнерге Мемлекеттік хатшысының көмекшісі Банкрофт Дэвис Баезді қорғау үшін АҚШ әскери кемелері қолданылып жатқаны туралы ақпарат берді. Самнердің комитеті аннексияға қарсы дауыс берді және Самнердің ұсынысы бойынша және мүмкін партияны сұмдық ұрыстан немесе Грантты ұяттан құтқару үшін Сенат келісімді жабық отырыста талқылады. Грант үнемі күш салып, Конгресске 1870 жылы 14 наурызда және 31 мамырда аннексияны қолдаған хабарламалар жіберді. Самнер жабық отырыста келісімге қарсы сөйлеп, шетелдік азаматтармен қиындықтар болатынын ескертті, аралдағы созылмалы көтеріліс пен 1862 жылы АҚШ таныған Гаитидің тәуелсіздігі жоғалу қаупі бар екенін айтты. Ол Гранттың АҚШ әскери-теңіз күштерін қорғау ретінде пайдалануы халықаралық құқықтың бұзуы және конституцияға қайшы екенін айтты. Соңында, 1870 жылдың 30 маусымында Сенат келісімге дауыс берді және қабылдау үшін қажетті 2/3 көпшіліктің қолдауын алмады. Келесі күні Грант Самнердің өзіне сенімсіздік сезімімен Самнердің жақын досы, Ұлыбританиядағы елші Джон Лотроп Мотлиді жұмыстан босатуға бұйрық берді. Күзде Самнердің Грантқа жеке қарсылығы көпшілікке белгілі болды, ол Мемлекеттік хатшының Гранттың қалауынша әрекет етуіне жол бермей, отставкаға кете алмағаны үшін кінәлады. Бұрын дос болған екі адам ащы жауға айналды. 1870 жылдың желтоқсанында, Гранттың Санто-Домингоны алуға ниеттенгенінен әлі де қорқатын Самнер оның билікті теріс пайдалануы және Бэбкоктың адал емес мінез-құлқы туралы айыптап, қызу сынға ұшыратты. Бұған дейін Грант Фиштің қолдауымен Самнерді Сенат Сыртқы қатынастар комитетінің төрағалығынан шеттету науқанын бастады. Самнер өзін "Администрация адамы" деп айтса да, Гранттың Доминикан Республикасы келісіміне жасаған әрекетін тоқтатып қана қоймай, Гранттың Қызметтен босату туралы заңның толыққанды жоюын жеңді, Александр Стюартты Қаржы министрі етіп тағайындауын тоқтатып, Гранттың қалағаннан гөрі жылдам реконструкция саясатын ілгерілеткен тұрақты мазалаушы күшке айналды. Грант Самнердің жоғары тұрған манерасына да наразы болды. Самнердің Библияға сенбемейтінін естіген Грант оған таң қалмағанын айтты: "Ол оны жазған жоқ". Грант пен Самнер арасындағы араздық күшейген сайын Самнердің денсаулығы нашарлай бастады. 1871 жылдың 4 наурызында 42-ші АҚШ Конгресі жиналғанда, Грантқа жақын сенаторлар, "Жаңа радикалдар" деп белгілі болды, Самнерді Сенат Сыртқы қатынастар комитетінің төрағалығынан қуғызуға дауыс берді.

Sumner was well regarded in the United Kingdom, but after the war he sacrificed his reputation in the U. K. with his stand on U. S. claims for British breaches of neutrality. The U. S. had claims against Britain for the damage inflicted by Confederate raiding ships fitted out in British ports. Sumner held that since Britain had accorded the rights of belligerents to the Confederacy, it was responsible for extending the duration of the war and consequent losses. In 1869, he asserted that Britain should pay damages for not merely the raiders, but also "that other damage, immense and infinite, caused by the prolongation of the war", specifically the British blockade runners, which were estimated to have given the Confederacy 60% of its weapons, 1/3 of the lead for its bullets, 3/4 ingredients for its powder, and most of the cloth for its uniforms; some historians believe that this may have lengthened the war by two years and cost 400,000 more lives of soldiers and civilians on both sides. He demanded $2,000,000,000 for these "national claims" in addition to $125,000,000 for damages from the raiders. Sumner did not expect that Britain ever would or could pay this sum, but he suggested that Britain turn over Canada as payment. This proposition offended many Britons, but was taken seriously by many Americans, including the Secretary of State, whose support for it nearly derailed the settlement with Great Britain in the months before the arbitration conference met at Geneva. At the Geneva arbitration conference in 1871, which settled U. S. claims against Britain, the panel of arbitrators refused to consider those "national claims." Sumner had some influence over J. Lothrop Motley, the U. S. ambassador to Britain, causing him to disregard the instructions of Secretary of State Hamilton Fish on the matter. This offended President Grant, but while it would be given as the official reason for Motley's removal, was not really so pressing: the dismissal took place a year after Motley's alleged misbehavior, and the real reason was an act of spite by Grant against Sumner. In July and November 1869, under Grant's authority and with the State Department's permission on the second trip, Orville Babcock, Grant's private secretary, secretly negotiated a treaty with President Buenaventura Báez of the Dominican Republic. The initial treaty had not been authorized by the State Department, but the island nation was on the verge of a civil war between Báez and ex President Marcos A. Cabral. Grant sent in the U. S. Navy to keep the Dominican Republic free from invasion and civil war while the treaty negotiations took place. This military action was controversial since the naval protection was unauthorized by Congress. The official treaty, drafted by Secretary of State Hamilton Fish in October 1869, annexed the Dominican Republic to the United States, gave eventual statehood, the lease of Samaná Bay for $150,000 yearly, and a $1,500,000 payment of the Dominican national debt. In January 1870, in order to gain support for the treaty, Grant visited Sumner's Washington home and mistakenly believed that Sumner had consented to the treaty. Sumner said that he had only promised to give the treaty friendly consideration. This meeting led to bitter contention between Sumner and Grant. The treaty was formally submitted to the United States Senate on January 10, 1870. Sumner, opposed to American imperialism in the Caribbean and fearful that annexation would lead to the conquest of the neighboring black republic of Haiti, became convinced that corruption lay behind the treaty, and that men close to Grant shared in the corruption. As chairman of the Senate Foreign Relations Committee, he initially withheld his opinion on the treaty on January 18, 1870. Sumner had been leaked information from Assistant Secretary of State Bancroft Davis that U. S. Naval ships were being used to protect Báez. Sumner's committee voted against annexation and, at Sumner's suggestion and possibly to save the party from an ugly fight or Grant from embarrassment, the Senate debated the treaty behind closed doors in executive session. Grant persisted and sent messages to Congress in favor of annexation on March 14 and May 31, 1870. In closed session, Sumner spoke out against the treaty, warning that there would be difficulty with the foreign nationals, noting the chronic rebellion on the island and the risk that the independence of Haiti, recognized by the U. S. in 1862, would be lost. He said that Grant's use of the U. S. Navy as a protectorate was a violation of international law and unconstitutional. Finally, on June 30, 1870, the treaty was voted on by the Senate and failed to gain the 2/3 majority required for passage. The next day, Grant, feeling betrayed by Sumner, retaliated by ordering the dismissal of Sumner's close friend John Lothrop Motley, Ambassador to Britain. By autumn, Sumner's personal hostility to Grant was public knowledge, and he blamed the Secretary of State for failing to resign rather than let Grant have his way. The two men, friends until then, became bitter enemies. In December 1870, still fearful that Grant meant to acquire Santo Domingo somehow, Sumner gave a fiercely critical speech accusing him of usurpation and Babcock of unethical conduct. Already Grant, supported by Fish, had initiated a campaign to depose Sumner from the chairmanship of the Senate Foreign Relations Committee. Although Sumner said he was an "Administration man," in addition to having stopped Grant's Dominican Republic treaty attempt, Sumner had defeated Grant's full repeal of the Tenure of Office Act, blocked Grant's nomination of Alexander Stewart as Secretary of Treasury, and been a constant harassing force pushing Reconstruction policies faster than Grant had been willing to go. Grant also resented Sumner's superior manner. Told that Sumner did not believe in the Bible, Grant supposedly said he was not surprised: "He didn't write it." As the rift between Grant and Sumner increased, Sumner's health began to decline. When the 42nd U. S. Congress convened on March 4, 1871, senators affiliated with Grant, known as "New Radicals" voted to oust Sumner from the Senate Foreign Relations Committee chairmanship.

Либералдық-республикалық бүлік

Енді Самнер Грантқа қарсы бұрылды. Көптеген реформаторлар сияқты, ол да Грант әкімшілігіндегі жемқорлықты айыптады. Самнер жемқор үкімет оның қолдаған азаматтық құқықтар бағдарламасын іске асыра алмайды деп сенді. 1872 жылы ол Хорас Грили сияқты реформашы республикашылар құрған Либералды республикалық партияға қосылды. Либералды республикашылар қаралардың сайлау құқығын, үш қайта құруға қатысты түзетулерді және заңмен қорғалған негізгі азаматтық құқықтарды қолдады, сонымен қатар бұрынғы Конфедерация мүшелеріне кешірім беруді талап етті, Оңтүстікте қаралардың дауысымен сайланған республикалық үкіметтерді сынады, Ку-Клукс-Кланның терроризмін азайтып көрсетті және Оңтүстікте "өз билігін" қайта орнату уақыты келді деп мәлімдеді, бұл іс жүзінде ақ демократтардың билігін білдіреді. Олар Самнердің азаматтық құқықтар туралы заң жобасын қолдамады, бірақ Самнер оларға қосылды, себебі ол татуласуға уақыт келгеніне және демократтар Қайта құру туралы келісімді орындайтындарын шын ниетпен жариялағанына көнді.

Оңтүстіктегі татуласу

Самнер азаматтық құқықтарды қолдауын Оңтүстікке қарсылық ретінде ешқашан қарастырмаған. Керісінше, ол теңдік кепілдігі – нағыз татуласудың ең маңызды шарты деп әрқашан айтып келген. Басқа радикалды республикашылдардан өзгеше, ол Конфедерация жетекшілерін жазалауға, тіпті өлім жазасына немесе түрмеге қамауға қатаң қарсы болды. 1872 жылдың желтоқсанында ол Сенатқа Азамат соғысы шайқастарының аттары АҚШ армиясының полк туларында «ерлік белгісі» ретінде көрсетілмеуі керек деген қаулы ұсынды. Бұл ұсыныс жаңа емес еді: Самнер 1862 жылдың 8 мамырында осыған ұқсас қаулы ұсынған, ал 1865 жылы Капитолийдегі суреттерде Азамат соғысының көріністері бейнеленбеуін талап еткен, себебі ол халықтар арасындағы соғыстың естелігін сақтауды варварлық деп есептеген. Оның ұсынысы шайқас туларының көп бөлігіне әсер етпеді, өйткені шайқасқан полктердің көбі штаттық полктер болған және олар осы қаулыға кірмеген. Бірақ Самнердің пікірінше, болашақта оңтүстік және солтүстік азаматтарын қабылдайтын АҚШ полкі өз туларында оларға құрметсіздік жасамауы керек еді. Оның қаулысы қабылдануға мүмкіндік болмады, бірақ оның ұсынылысы Одақ армиясының ветерандарын қынжырға тіреді. Массачусетс штатының заң шығару органы Самнерді «ұлттың адал әскеріне жасаған құрметсіздігі» және «штат халқының толық айыптауына ұшырағаны» үшін айыптады. Келесі жылы ақын Джон Гринлиф Уиттиер осы айыпты жоюға күш салды. Ол 1874 жылдың басында аболиционист Джошуа Боуэн Смит көмегімен, ол сол жылы заң шығарушы органда қызмет етіп жүрген, сәттілікке жетті. Самнер Сенаттағы қаулыны оның соңғы күні естіді. Ол келесі күні түстен кейін дүние салды.

Виргиний ісі

1873 жылғы 30 қазанда Куба көтерілісін қолдаған және АҚШ туын көтерген "Виргиний" атты қару-жарақ және әскер тасымалдау кемесін испан билігі ұстады. Сантьягода (Куба) жедел сот отырысынан кейін Испания 53 экипаж мүшесін, оның ішінде американдық және британдық азаматтарды атқылады. Самнер кубалық көтерілісшілерге және Испания тарапынан жазаланғандарға көңіл жасыды, бірақ АҚШ-тың әскери араласуына немесе Кубаны аннексиялауға қолдау көрсетпеді. 1873 жылғы 17 қарашада Самнер Бостон қаласындағы жергілікті кітапханада "Виргиний" ісі бойынша сұхбат беру арқылы өз пікірін білдірді. Грант әкімшілігінің кубалық көтерілісшілердің бейтараптығына қарсы болған Самнер, АҚШ Бірінші испан республикасын қолдауы керек деп ойлады.

Өлім

Ұзаққа созылған аурудан кейін Чарльз Самнер 1874 жылғы 11 наурызда Вашингтон қаласындағы үйінде, Сенатта 23 жыл қызмет еткен соң 63 жасында жүрек талмасынан қайтыс болды. Ол АҚШ Капитолийінің ротондасында жатты, бұл сенаторлардың екіншісі (Генри Клей 1852 жылы бірінші болған), және осы құрметке ие болған төртінші адам. 16 наурызда Массачусетс штатының Кембридж қаласындағы Маунт-Оберн зиратында жерленген кезде, оның табынына Генри Уодсворт Лонгфеллоу, Оливер Венделл Холмс, Ральф Уолдо Эмерсон және Джон Гринлиф Уиттиер сияқты адамдар қатысты. Одан кейін Миссисипи сенаторы Люциус Ламардың Самнерге арнаған сөзі, оның оңтүстік тегін ескере келе, қатты дау тудырды, нәтижесінде Ламар Джон Ф. Кеннедидің "Батылдық үлгілері" кітабына енді.

Танымал мәдениетте

2012 жылғы "Линкольн" фильмінде Самнерді актер Джон Хаттон сомдады. 2013 жылғы "Линкольнды құтқару" фильмінде Самнерді Крид Браттон сомдады.

Жеке өмір

1843 жылы Самнер Америкалық ежелгіліктер қоғамының мүшесі болып сайланды. Ол 1852 жылдан 1853 жылға дейін қоғамның кеңесшілер кеңесінде қызмет етті, ал кейінірек 1867 жылдан 1874 жылға дейін қоғамның шетелдік хат алмасу хатшысы болып жұмыс істеді.

Неке

Самнер өмірінің көп бөлігінде үйленбеген болып өтті. 1866 жылы ол Массачусетс штатының өкілі Сэмюэл Хупердің жесір қызы Элис Мейсон Хуперге көңіл білдіре бастады және олар сол жылдың қазан айында үйленді. Олардың некесі бақытсыз болды. Самнер әйелінің юморын қабылдай алмады, ал Элис өте жартас мінезді болды. Сол қыста Элис пруссиялық дипломат Фридрих фон Холштейнмен бірге көптеген қоғамдық шараларға қатыса бастады. Бұл Вашингтонда әңгімелерге себеп болды, бірақ Элис Холштейнмен қарым-қатынасын тоқтатудан бас тартты. 1867 жылғы көктемде Холштейн Пруссияға қайтарылып алынғанда, Элис Самнерді бұл шешімді қабылдауға ықпал еткені үшін айыптады, бірақ Самнер оны жоққа шығарды. Олар келесі қыркүйекте ажырасты. Самнердің жаулары бұл оқиғаны Самнердің ерлігіне шабуыл жасау үшін пайдаланып, оны "Ұлы әлсіздік" деп атады. Бұл жағдай Самнерді өте күйзеліске түсірді және ұялтып жіберді. Ол 1873 жылдың 10 мамырында, тастап кеткені үшін талассыз ажырасу алды.

Негізгі дереккөздер

Палмер, Беверли Уилсон, ред. Чарльз Самнердің таңдамалы хаттары 2 томдық. (1990)
Пирс, Эдвард Л. Чарльз Самнердің естеліктері мен хаттары 4 томдық, 1877–93 жж. онлайн нұсқасы
Самнер, Чарльз. Чарльз Самнердің еңбектері онлайн нұсқасы