Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын драматургы, лиригі мен либреттосы Бенджамин Чарльз Стивенсон немесе Б. С. Стивенсон (1839 22 қаңтар 1906) - ағылшын драматургы, лиригі және либреттосы. Мемлекеттік қызметте мансапты бастағаннан кейін ол "Болтон Роу" деген псевдониммен театр үшін жазуды бастады. Ол Виктория театрының бірнеше ұзақ уақыт бойы жұмыс істеген шоуларының авторы немесе авторларының бірі болды. Оның ең үлкен хиті комикалық опера Дороти болды, ол өзінің бастапқы ұзындығы бойынша рекордтар орнатты. Оның жазушы серіктестері Клемент Скотт пен Брэндон Томас, ал композиторлар Фредерик Клей, Альфред Сельер және Артур Салливан болды, олармен ол "Зоопарк" атты шығарма жазды, ол бүгінге дейін қайта жаңғырды.
English dramatist, lyricist and librettist
Benjamin Charles Stephenson or B. C. Stephenson (1839 – 22 January 1906) was an English dramatist, lyricist and librettist. After beginning a career in the civil service, he started to write for the theatre, using the pen name "Bolton Rowe". He was author or co author of several long running shows of the Victorian theatre. His biggest hit was the comic opera Dorothy, which set records for the length of its original run. His writing collaborators included Clement Scott and Brandon Thomas, and composers with whom he worked included Frederic Clay, Alfred Cellier and Arthur Sullivan with whom he wrote The Zoo, which continues to be revived today.
Алғашқы жылдар
Стивенсон, сэр Уильям Генри Стивенсонның ұлы, азаматтық және әскери қызметте болған отбасынан шыққан. Оның бабасы, сондай-ақ Бенджамин Чарльз Стивенсон деген атпен аталған, генерал-майор және кейіннен Орман және орман комиссарларының бірі болды. Стивенсонның әкесі мемлекеттік қызметкер болып, ішкі кірістер басқармасының төрағасы болды. Жас Стивенсон Миддлсекс милициясына шақырылып, кейін азаматтық қызметке түсті. Мемлекеттік қызметкер болып жұмыс істеген кезінде Стивенсон театрлық пьесалар жаза бастады. Оның бабасы, генерал Б. С. Стивенсон, Мейфэрдегі Болтон Роудағы үйде өмір сүріп, қайтыс болды, ал жас Стивенсон "Болтон Роуды" өзінің псевдонимі ретінде қабылдады. Стивенсонның алғашқы кәсіби табысы екі жылдан кейін, композитор Альфред Селььемен бірге жазған "Charity Begins at Home" атты қысқа операсымен сол жерде болды. Бұл шығарма 1872 жылдың басым бөлігінде компанияның репертуарында болды және 200-ден астам рет ойнатылды. Стивенсон 1875 жылы Артур Салливанның "Зоопарк" комикалық операсының либреттосын жазғанда "Болтон Роу" псевдонимін әлі де пайдаланып жүрген. Бұл шығарма әлі күнге дейін жиі орындалады. Содан кейін ол Клемент Скоттпен жазу серіктестігін бастады, ол "Савилл Роу" (Савилл Роу, тағы бір Мейфэр көшесі) деген лақап есімді қабылдады. Бірге Уэльс принсі театрының Банкрофты үшін олар Викториен Сардуның "Nos intimes" (Peril) және "Dora" (1878 Diplomacy) пьесаларының ағылшын нұсқаларын жазды. Соңғысы театрлық газет The Era-да "маусымның ең үлкен драмалық хиті" деп сипатталды. Ол Нью-Йорктегі Уоллак театрында да ойнаған. Стивенсон мен Скотт Лекоктың "Le Petit Duc" опереттасы үшін Халеви мен Мейлхак либреттосының ағылшын нұсқасын жазды. Олардың бейімделуі композиторға қатты ұнады, сондықтан ол ағылшындық өндіріске жаңа музыка жазуға ұсынды.
Stephenson, the son of Sir William Henry Stephenson, came from a family with a history of public service, both civil and military. His grandfather, also named Benjamin Charles Stephenson, was a major general and later one of the Commissioners of Woods and Forests. Stephenson's father became a civil servant, rising to become chairman of the Board of Inland Revenue. The young Stephenson was commissioned into the Middlesex Militia and later entered the civil service. While working as a civil servant, Stephenson began writing theatrical pieces. His grandfather, General B. C. Stephenson, had lived and died at a house in Bolton Row, Mayfair, and the young Stephenson adopted "Bolton Rowe" as his pen name. Stephenson's first professional success came at the same venue, two years later, with a short operetta, written with the composer Alfred Cellier, Charity Begins at Home. The piece was in the company's repertory for most of 1872, and was played more than 200 times. Stephenson was still using the pseudonym "Bolton Rowe" when he wrote the libretto for Arthur Sullivan's one act comic opera The Zoo in 1875. This work is still played today with some frequency. He then began a writing partnership with Clement Scott, who adopted the matching pen name, "Saville Rowe" (after Savile Row, another Mayfair street). Together, for the Bancrofts at the Prince of Wales's Theatre, they wrote English versions of Victorien Sardou's plays, Nos intimes (as Peril) and Dora (1878 as Diplomacy). The latter was described by the theatrical paper The Era as "the great dramatic hit of the season". It also played with success at Wallack's Theatre in New York. Stephenson and Scott wrote an English version of Halévy and Meilhac's libretto for Lecocq's operette, Le Petit Duc. Their adaptation so pleased the composer that he volunteered to write some new music for the English production.
Вест-Энд пен Бродвейдегі табысы
1880 жылы Стивенсонның шығармалары Нью-Йоркте қайтадан көрініс тапты. Бродвей опера театры қайта ашылып, "Ертеде" және "Үйден басталады" атты екі спектакль қойылды. Стивенсон сонымен қатар Альфред Сельье жазған Лонгфеллоуның "Пандораның бетпердесі" операсының үш актілік опералық нұсқасының либреттосын ұсынды және 1881 жылы Бостонда ұсынылды. Келесі жылы Лондонда Стивенсон Брэндон Томаспен "жаңа және сыншыл комедия" - "Комрадалар" атты сот театры үшін Артур Сесил, Д. Г. Бусико және Марион Терриді қоса алғанда, актерлік құраммен жұмыс істеді. Стивенсон 1882 жылы өзінің атын атап, 1882 жылы ашылған және келесі жылдың басым бөлігін өткізген Ксавье де Монтепеннің "La Maison du mari" пьесасы негізінде 1882-1983 жылдары үлкен жетістікке қол жеткізді. 1886 жылы ол Оскар Блюменталдың "Дер Пробепфайл" ролін "Әлемнің әйелдері" роліне бейімдеді, ол Хейммаркет театрында Герберт Бербом Три мен Хелен Барридің қатысуымен қойылды. 1886 жылы Стивенсон ең үлкен жетістіктерге қол жеткізді. Ол Сельермен бірге "Дороти" комикалық операсын жазды. Бұл пьеса Гаити театрында 1886 жылы 25 қыркүйекте ашылды. Сельердің көп бөлігі бұрынғы сәтсіздіктерден қайтадан пайдаланылған материал болды, ал музыка да, либретто да сыншылардың мақтауына ие болмады. "Таймс" газетінде: "Адамгершілік билік құрып, сонымен бірге, өкінішке орай, осы қасиеттің кемшіліктері болып табылатын нәзік әлсіздік пен әуессіздіктің көп бөлігі". Стивенсон мен Сельер жұмысты қайта қарады, ал ол желтоқсанда Уэльс принсі театрына Мари Темпест сияқты жаңа жұлдыздармен көшірілді. Дороти кассада үлкен жетістікке қол жеткізді және 1888 жылы Лирик театрына ауыстырылды, онда ол 1889 жылға дейін жұмыс істеді. Оның алғашқы 931 қойылымы сол уақытқа дейін музыкалық театрдың ең ұзақ қойылымы болды. Кейбір сыншылар өздерінің бұрынғы айыптауларын қайта қарастырды, бұл шығарма классикалық Викториялық шығарма ретінде танылды, ал бастапқыда жек көретін сюжетті қалпына келтіру драматургтері Дэвид Гаррик пен Афра Бенге, Оливер Голдсмитке және тіпті Шекспирге дейін елеулі түрде іздестірді. Стивенсон мен Сельер кейіннен "Дорис" (1888) атты тағы бір комедиялық операда бірлесіп жұмыс істеді, ол Доротимен бәсекелеспей, 200-ден астам спектакльдің жақсы өтуіне ие болды. Стивенсонның музыкалық театрда кейінгі жұмысы сәл сәтті болды. Карл Роза опера компаниясы үшін ол композитор Артур Горинг Томастың "Алтын желкен" операсының либреттосын қайта жазды, ол алғаш рет 1893 жылы тыңдалды. Кейбір оң сыншылдардың назарына қарамастан, шығармаға қызығушылық қысқа болды. Сол жылы Эдвард Якобовскидің "Импровизатор" және "Венеция әншісі" атты екі қысқа опереттасы аз әсер қалдырды. Эдвард Соломонның музыкасы бар "Ранч" музыкалық фарсы оны сахналауға театр таба алмады. Чарльз Вильерс Стэнфордтың либреттосы, Кристофер Пэтч, Батт шаштаразын Стэнфорд жазған, бірақ ешқашан орындалмаған. Сэр Александр Маккензидің либреттосы, Маккензидің 1898 жылы айтқандай, "өзімнің үстелімде" қалды.
In 1880, Stephenson's work again featured in New York. The reopened Broadway Opera House was inaugurated with a double bill of Ages Ago and Charity Begins at Home. Stephenson also supplied the libretto for a three act grand opera version of Longfellow's The Masque of Pandora, composed by Alfred Cellier, and presented in Boston in 1881. The next year in London, Stephenson collaborated with Brandon Thomas on a "new and critical comedy", Comrades, for the Court Theatre, with a cast including Arthur Cecil, D. G. Boucicault and Marion Terry. Writing under his real name for the first time, Stephenson had a great success in 1882–83 with his play Impulse, based on La Maison du mari by Xavier de Montépin, which opened in December 1882 and ran through most of the next year. In 1886, he adapted Der Probepfeil by Oscar Blumenthal as A Woman of the World, which was staged at the Haymarket Theatre, starring Herbert Beerbohm Tree and Helen Barry. In 1886 Stephenson had his greatest success. He and Cellier wrote the comic opera Dorothy. The piece opened at the Gaiety Theatre on 25 September 1886, receiving lukewarm notices. Much of Cellier's score was reused material from an earlier failure, and neither the music nor the libretto attracted critical praise. The Times wrote, "Gentility reigns supreme, and with it unfortunately also a good deal of the refined feebleness and the ineptitude which are the defects of that quality." Stephenson and Cellier revised the work, and it transferred in December to the Prince of Wales Theatre with new stars, including Marie Tempest. Dorothy became a great success at the box office and transferred in 1888 to the Lyric Theatre, where it ran until 1889. Its initial run of a total of 931 performances was the longest of any piece of musical theatre up to that time. Some critics reconsidered their earlier condemnation, the work became regarded as a classic Victorian piece, and the initially despised plot was traced seriously back to the Restoration playwrights David Garrick and Aphra Behn, and to Oliver Goldsmith and even Shakespeare. Stephenson and Cellier later collaborated on another comic opera, Doris (1888), which, without rivalling Dorothy, had a good run of more than 200 performances. Stephenson's later work in musical theatre was less successful. For the Carl Rosa Opera Company he rewrote the libretto for The Golden Web, an opera bouffe by the composer Arthur Goring Thomas, which was first heard in 1893. In spite of some positive critical attention, interest in the piece was short lived. The same year, two short operettas with music by Edward Jakobowski, The Improvisatore and A Venetian Singer, made little impact. The Ranch, a musical farce with music by Edward Solomon, failed to find a theatre to stage it. A libretto for Charles Villiers Stanford, Christopher Patch, The Barber of Bath, was set by Stanford but has never been performed. A libretto for Sir Alexander Mackenzie remained, as McKenzie put it in 1898, "still in my desk".
Кейінгі жылдар
Музыкалық емес театрда Стивенсонның табысы арта түсті. 1890 жылдары ол өзінің аты-жөніне, пьесасының авторы ретінде танымал болды. 1892 жылы бір британдық газет Стивенсон мен Огастус Харристің шығармасы деп жарнамаланған жаңа пьесаның шын мәнінде аз танымал жазушылардың шығармасы екеніне наразылық білдірді. Сол жылы Стивенсон өзінің ең ұзаққа созылған шығармаларының бірі - Faithful James, бір актілі комедияны шығарды. Ол Гилберттің Розенкранц пен Гилденстернді Сот театрында үш еселенген шотта алмастырды. Орындаушылар құрамына Вейдон Гроссмит, Брэндон Томас, Эллалин Террисс және Сибил Грей кірді. Кейінгі қайта жандандырулардың бірі 1907 жылы Ратланд Баррингтонмен ақсақалдың рөлінде болды. 1894 жылы Стивенсон Хэддон Чемберспен бірге "Құтты карта" атты мелодрама жазды, ол жақсы қабылданды. Ол өзінің әріптесімен қалай жұмыс істегенін сұрағанда: "Біз жұмысты бөліп жатырмыз. Мен барлық дауыстыларды, ал мистер Чемберс барлық ырғақтыларды жазамын". Стивенсонның шығармаларын қайта жаңғыртулардың арасында, оның өмірінде және одан кейін, Дороти (бірнеше рет, атап айтқанда 1908 жылы, The Times сыншысы оны "ағылшын комикалық операларының ең әуесқой, ең сүйкімді және ең көркемінің бірі" деп атады) және Дипломатия, ол 1893 жылы Виктория патшайым мен 1914 жылы V Джордж үшін командалық қойылымда берілген, 1924 жылы Гладис Купердің қатысуымен қайта жаңғыртылды. Стивенсон Беркширдің Таплоу қаласында 66 жасында қайтыс болды.
In the non musical theatre, Stephenson continued to prosper. By the 1890s he was sufficiently well known that his name as author of a play lent cachet. In 1892 one British newspaper protested that a new play, advertised as the work of Stephenson and Augustus Harris, was in fact the work of less known writers. In the same year, Stephenson produced one of his more enduring works, Faithful James, a one act comedy. It supplanted Gilbert's Rosencrantz and Guildenstern in a triple bill running at the Court Theatre. The cast included Weedon Grossmith, Brandon Thomas, Ellaline Terriss and Sybil Grey. Among later revivals of the play was one in 1907 with Rutland Barrington in the title role of the bumbling butler. In 1894, Stephenson co wrote a melodrama with Haddon Chambers, The Fatal Card, which was well received. Asked how he and his collaborator worked together, he said, "We divide the labour. I write all the vowels and Mr Chambers all the consonants." Among revivals of Stephenson's works, during his life and after, were Dorothy (on several occasions, notably in 1908, when the critic of The Times called it "one of the most tuneful, most charming, and most shapely of English comic operas") and Diplomacy, which was given in command performances for Queen Victoria in 1893 and George V in 1914, and was revived again in 1924, starring Gladys Cooper. Stephenson died in Taplow, Berkshire, at the age of 66.