Кіріспе

Орта ғасырлардағы Tempestarii (немесе Tempestarius (бірлік)), қарапайым халық арасында өмір сүрген және дауылдарды қалаған кезде көтеру немесе болдырмау күші бар ауа райының сиқыршылары болды. Осы себепті ауылдарда ауа райын болжаушы деп саналған кез келген адамды құрметтейтін, қорқатын және жек көретін.

Лиондық Агобард

Мүмкін, темпестари туралы ең танымал еңбек - 815 жылы епископ Лиондық Агобардтың "Ақпан мен күн күркірі туралы" атты шығармасы. Кейбіреулер оны өз отарының дінсіз нанымдарына наразылық ретінде сипаттайды, өйткені ауыл тұрғындары шіркеуге ондық төлеуге наразы болды, бірақ ауылдың дауылдарына қарсы сақтандыру түрін еркін төледі; бірақ, сондай-ақ, болжамды ауа райы дауылға жол бермеген кезде, ол жалпы халықтың қаһарына ұшырайды, құрбан болып немесе өлтіріледі. Агобардтың жазбаларын мұқият зерттеу оның ауа райының сиқыршыларының бар екеніне қарсы екенін көрсетеді, бірақ Құдайдың қасиеттілері сеніммен дұға ету арқылы осы нәрселерді тудыруға қабілетті екенін мойындайды. Ол көбірек өз отарының осы "адамгерлер" шайтаннан күш алып отырғанын түсінбеушілігімен және кереметтер жасай алатын кез келген адамды өлтіруге немесе қарғауға деген құлшынысымен қамсыздандырады. Оның басты дәлелі - "шаң көтере алатын" адам Құдайға сенетін, мәсіхші, сиқыршы емес, өйткені сиқыршылар мұндай нәрселерді жасай алмайды. Лиондық Агобард өзінің қауым мүшелерінің арасында осыған ұқсас сенімге сілтеме жасады - бұлт-топан сулар "Магония" ("Сақыл-салт елі", "Ұрлаушылар елі") деп аталатын елден келген мифтік бұлт тұрғындарымен одақтас болды деген сенім. Магониялықтар дауыл бұлттарында аспанды айдап жүретін болды; содан кейін олар франк тайместарилеріне егіндік жерлердегі дауылдарды шақыру үшін ақы төлейді, бұл кезде магониялықтар жерге түсіп, егіндіктердегі жүгерілерді ұрлай алады. Агобардты жазуға итермелеген ерекше жағдайда, бірнеше Магониялықтарды ашулы ауыл тұрғындары қатаң дауылдан кейін тұтқынға алды; Епископ тұтқындардың өмірін құтқару үшін ауыл тұрғындарымен араласып, пікірсайысқа түсуге мәжбүр болды.

Дауыл көтеру

Ақындар аңшылықтары кезінде дауыл туғыза алатын сиқыршыларға деген сенім Темпестармен ғана шектелмеген. Олар дауыл, бұрқасын, найзағай әкеледі деп сенген. Жігіттер үйлерге де, егіндіктерге де шабуыл жасап, кемелерді батырып, адамдарды және жануарларды өлтіреді. Дін басшылары бұл ілімді Құдай Ібіліс пен сиқыршыларды осы әрекеттерді дүниедегі зұлымдық үшін жазалау үшін істеуге рұқсат еткен деп түсіндірді. Ежелгі заманнан бері әлемде табиғат элементтерін басқару, соның ішінде дауылдарды көтеру және жаңбырды жаудыру қабілеті сиқыршыларға, шамандарға, сиқыршыларға және сиқыршыларға тиесілі. 700 жылы католик шіркеуі дауыл туғызған сиқыршыларды қудалады. 1591 жылы Солтүстік Бервиктегі сиқыршылар соты кезінде сиқыршылар шығарды деп есептелетін ең әйгілі дауыл тіркелді. Джон Фиан мен оның сиқыршылар үйірісі Даниядан келе жатқан Джеймс VI мен королева Аннаны батыру үшін теңізде дауыл туғызды деп айыпталды. Шекспирдің "Торна" атты соңғы пьесасында да дауыл тудыруға қабілетті Просперо есімді сиқыршы бар.

Темпестариге қарсы дәрілер

Католик шіркеуі жын-перілерге қарсы аңызға негізделген дәрі-дәрмектерді, мысалы, дауыл көтеруді тыйым салды, өйткені бұл дәрі-дәрмектердің өздері жалған тәңірлерге табынушылықтан шыққан. Көптеген шаруалар өздерінің ырымдарынан бас тартуға дайын болмағандықтан, шіркеу шіркеу қоңырауларын соғу сияқты ем-домдарды мақұлдады, бұл дауылдық жындарды қуып шығарады деп сенді және егіндіктерге Пальма жексенбісінде бағышталған гүлдерден жасалған сыйлықтар қойды. Егер амулет салынғаннан кейін дауыл соққан жағдайда, тіпті айналадағы жер мен егіндер жойылғанда да, иесінің егістері қорғалады деп сенген.