Шығыс Англиядағы Уитхэм өзені

Кіріспе

Уитэм өзені – Англияның шығысындағы Линкольншир графтығында орналасқан өзен. Ол Грантхемнің оңтүстігінде, Оңтүстік Уитхемге жақын жерде басталып, Грантхемнің орталығынан өтеді (мұнда Виндхем паркі мен Королева Елизавета паркі арқылы өзен жағалауындағы серуен жолымен оны қадағалауға болады), содан кейін Линкольн және Бостон қалаларынан ағып өтеді, және Уоштің тасқын су алабына, Фрэмптон Марш РСПБ жанындағы Хэйвенге құяды. "Уитэм" атауы өте көне және тегі белгісіз. Археологиялық және құжаттамалық деректер Витамның темір дәуірінен бастап кеме жүретін өзен ретінде маңызды болғанын көрсетеді. Рим дәуірінде ол Линкольнге дейін кеме жүзе алатын, ал одан кейін Фоссдайк салынды, ол оны Трент өзенімен байланыстырды. Өзеннің сағасы 1014 жылы қатты су тасқынынан кейін өзгерді, соның салдарынан Бостон порты ретінде маңызға ие болды. 1142 жылдан бастап теңізден болатын су тасқынын болдырмау үшін шлюздер салынды, бұл 1766 жылы салынған Ұлы шлюзге дейін жетті. Ол Бостоннан жоғарыдағы өзен деңгейін сақтап, төменгі арнаны тазартуға көмектесті. Төменгі ағысындағы жерлер көптеген дренаж жүйелеріне ұшырады, ал көптеген дренаждар Уитэмге су тасқыны есіктері арқылы қосылған, егер өзен деңгейі күрт көтерілсе, олар жабылады. Өзен Линкольн қаласындағы Брейфорд тоғайынан Бостонға дейін кеме жүзуге қолайлы. Оның шлюздері Линкольн, Бардни және Гранд/Грейт Слюс-те орналасқан. Соңғысы арқылы өту әдетте күндізгі уақытта, су деңгейі қолайлы болған кезде, 4 сағат сайын шектеледі. Өзен Бостонның солтүстігіндегі Уитэм кеме жүретін дренаждарға және оңтүстіктегі Оңтүстік Қырық Фут дренажына қол жеткізуді қамтамасыз етеді, ол Питерборо қаласынан өтетін Нене өзенімен байланыстыру жобасының бөлігі ретінде қайта ашылды. Брейфорд тоғайынан Фоссдайк навигациясы Трентке жалғасады.

Бағыт

Уитэм өзенінің солтүстікке, содан кейін оңтүстік-шығысқа қарай ағатын бағыты, мұздықтардың (немесе изостатикалық көтерілудің) әсерінен бұрынғы өзендердің бағытын өзгертуінің нәтижесі болуы мүмкін. Өзеннің бастауы Линкольнширдегі Оңтүстік Уитэмге жақын жоталарда, теңіз деңгейінен (AOD) шамамен 340 фут (104 м) биіктікте орналасқан. Ұзақ уақыт бойы шығысқа қарай ағып, Оңтүстік Уитэмге жеткеннен кейін, өзен негізінен солтүстікке қарай ағып, Колстерворт ауданынан өтеді, онда оны А1 тас жолы кесіп өтеді, бұл тас жол өзеннің бағытын Неварк-на-Трент қаласына дейін көбінесе ұстанады. Ұлы Понтон тұсында Крингл Брук сол жағынан қосылады, ал өзен Грантем арқылы ағып өтеді, онда ол теңіз деңгейінен (AOD) 170 футқа (52 м) дейін төмендейді. Баркстоннан кейін батысқа бұрылып, Марстон ауданынан өтеді. Сол жағынан Фостон Бек қосылады, ал Лонг Беннингтоннан бастап өзен солтүстік бағытын жалғастырады. Клейполден кейін, Барнби-ин-зе-Уиллоу жанында, ол шамамен 3 мильге (5 км) созылған Линкольншир мен Ноттингемшир облыстарының шегарасын құрайды, содан кейін Бекингемге жақын армиялық оқу полигонынан өтеді. Брант өзені оң жағынан қосылады, содан кейін өзен солтүстік Хайкхэм арқылы Линкольн қаласына жетеді, онда теңіз деңгейінен (AOD) биіктігі тек 16 фут (5 м) құрайды. Олардың қатарында Стиксвудтағы Линкольн ұзын жүнді қойлары, Уошингбордоғы Линкольн қызыл сиырлары және 1972 жылы Саутрейде жойылған Линкольн иілген шошқалары бар.

Тарих

"Витам" атауы өте көне, тіпті аңғал-саксон, римдік және кельттік ықпалынан бұрын пайда болған сияқты. Сондай-ақ, 2001 жылы су тасқынынан қорғану жұмыстары кезінде Фискертонның жанынан табылған Фискертон қайығы табылып, қазір Лондондағы Британ мұражайында немесе Линкольндегі "The Collection" жинағында қойылған. Рим дәуірінде Уитэм өзені маңызды су жолы болған. Линкольн (Линдум) – Лондон мен Йоркке жалғасатын Эрмин көшесінің және Лестер мен Батқа апаратын Фосс Уэйдің тоғысқан жері. Бұл маңызды римдік бекініс болған, және Британиядағы төрт колонияның біріне айналған. Көбінесе Римнің ірі қалалары кеме жүретін суларға жақын орналасқан, бұл тауарларды көп көлемде тасымалдауға мүмкіндік берген, бірақ Линкольн мұндай артықшылыққа ие болмады. Сондықтан римдіктер Трент өзенінде Линкольннен Торксейге дейін Фоссдайк каналын салған, Уитэм өзенін Линкольннен Уошқа дейін жақсартқан, және Линкольннен Кембриджге жақын орналасқан Кэм өзеніне дейін Кар Дайк каналын салған. Осылайша Уитэм Линкольнге шығыс жағалауға, ал Фоссдайк Трентке және одан әрі Хамберге қол жеткізуге мүмкіндік берген. Уитэм өзені бастапқыда Линкольнге дейін толқынды болған деген пікірлер бар, бірақ бұл күмәнді көрінеді. Гранд-Слюздің салынуына дейін төменгі өзенге толқындар әсер еткен, бірақ олар әдетте Dogdyke немесе Chapel Hill дейін жететін, ал Линкольн осы жерлерден айтарлықтай биік, сондықтан Уилердің пікірінше, қазіргі геологиялық жағдайларды ескере отырып, толқындар Линкольнге дейін жете алмайтын еді. Орта ғасырларда сауда жалғасты, бұл туралы сол кезде гүлденген, қазір шағын ауылға айналған Торксейдің маңыздылығы куәлік етеді. Дегенмен, Фоссдайк каналын саз басудан таза ұстау үшін көп күш жұмсалды. Генрих I оның арнасын тазалауды қадағалады, ал 1335, 1365 және 1518 жылдары Фоссдайк каналының жай-күйін тексеру және аймақ тұрғындарын оны күтіп ұстауға мәжбүрлеу үшін тексерулер жүргізілді. Линкольн бизнес салықтарын жинау орталығы болды, бірақ бұл су жолдарын ұстауға кететін шығынмен байланысты болды. Ақырында бұл тым қымбат деп шешкеннен кейін, Джеймс I Фоссдайк каналын Линкольн қаласына сыйлады. Уитэм өзені бастапқыда Велланд сағасындағы Бикер Хевендегі Уошқа құйылып, онда Дрейтон порты құрылған. Бірақ 1014 жылы болған үлкен су тасқыны салдарынан ол Бостондағы Хевенге құйыла бастады. Бұл 12 және 13 ғасырларда Бостонның порт ретінде өсуіне себеп болды, ол жүн мен тұзды Ганза лигасына экспорттады, бірақ Бостон тек 1545 жылы ғана жарғысын алды. Өзенге 1142 жылдан бастап, Бостонның астында алғашқы шлюз салынғаннан бастап, әртүрлі шлюздер мен бөгеттер салынғанға қарамастан, саз басу сауданы шектеді. 1500 жылы Бостонда және 1543 жылы Лангрикте басқа шлюздер салынды, бірақ 1660 жылы өзенде де, Фоссдайкте де кеме жүру қиын болды. 1671 жылы кеме қатынасын жақсарту үшін Парламент заңы қабылданды. 1743 жылы Джон Гранди ағасы мен оның ұлы Джон Гранди кішісіне өзенді егжей-тегжейлі зерттеуді жүргізу тапсырылды. Олар 1743 жылы оюлы картаны және келесі жылы 48 беттік баяндаманы жасады. Баяндаманың негізгі ұсынысы Бостоннан жоғары орналасқан каналдың "көп қиылысқан бағытын" жою үшін 7 миль (11 км) жаңа канал салу болды. Бағаланған құны 16 200 фунт стерлинг болғандықтан, жер иелері сол кезде іс-қимыл жасаудан тартынды, бірақ бұл баяндама 1760 жылдардағы жақсартулардың негізі болды.

The name "Witham" seems to be extremely old, apparently predating Anglo Saxon, Roman, and even Celtic influence. and the Fiskerton Boat, a log boat found near Fiskerton during flood defence work in 2001 have been recovered and are on display at the British Museum in London or The Collection in Lincoln. The Witham was an important navigation in Roman times. Lincoln (Lindum)—the meeting point of Ermine Street, joining London to York, and Fosse Way, leading to Leicester and Bath—was an important Roman fort that became one of only four colonia in Britain. Most important Roman cities were situated near navigable water, which enabled goods to be transported in bulk, but Lincoln did not possess this advantage, and so the Romans constructed the Fossdyke from Lincoln to Torksey on the River Trent, improved the River Witham from Lincoln to The Wash, and built the Car Dyke from Lincoln to the River Cam near Cambridge. The Witham thus gave Lincoln access to the east coast, while the Fossdyke gave access to the Trent and further on to the Humber. There have been claims that the Witham was originally tidal up to Lincoln, but that seems unlikely. Prior to the construction of the Grand Sluice, the lower river was affected by tides, but the highest they normally reached was Dogdyke or Chapel Hill, and Lincoln is considerably higher than these locations, by some Wheeler argues that it "would not have been possible for the tide to flow up to Lincoln," given the present geological conditions. Trading continued throughout the medieval period evidenced by the importance of Torksey, which was then a flourishing town, now only a small village. However, the Fossdyke needed much maintenance to keep it clear of silt. Henry I had overseen the scouring of its channel, and there were inquiries in 1335, 1365 and 1518 to consider the state of the Fossdyke and to compel the inhabitants of the region to maintain it. Lincoln was a centre for the collection of business taxes, but this came at the cost of maintaining the waterways, and having finally decided it was too large a cost, James I presented the Fossdyke to the City of Lincoln. The Witham originally flowed into The Wash at Bicker Haven, where the port of Drayton was established in the Welland estuary, and it was only as a result of massive flooding in 1014 that it diverted itself to flow into The Haven at Boston. This gave rise to the growth of Boston as a port in the 12th and 13th centuries, exporting wool and salt to the Hanseatic League, though Boston only received its charter in 1545. The river was affected by silting which restricted trade despite the construction of various sluices and barriers from 1142 onwards, when the first sluice was built below Boston. Other sluices were erected at Boston in 1500 and at Langrick in 1543, but navigation was again difficult on both the river and the Fossdyke by 1660. In 1671 an Act of Parliament was obtained for the improvement of the Navigation. In 1743, John Grundy, Sr. and his son John Grundy, Jr. were commissioned to produce a detailed survey of the river. They produced an engraved map in 1743 and a printed report, running to 48 pages, in the following year. The main recommendation was a 7 mile (11 km) new cut to eliminate the "prodigious meandering course" of the channel above Boston. Although the estimated cost of £16,200 dissuaded the landowners from taking action at the time, the report formed the basis for improvements in the 1760s.

Құбырлау

1752 және 1753 жылдары өткен жер иелерінің мәжілістерінен кейін, олар Джон Гранди-младшийді, оның әкесі 1748 жылы қайтыс болғандықтан, 1744 жылғы жоспарларын қайта қарастыруға және 1745 жылы Дэниел Коппин жасаған «Ұлы шлюз» жоспарын зерделеуге шақырды. Гранди 1744 жылғы каналды Бостонға қарай тағы 3 км-ге (шамамен 2 миль) ұзартуды және содан кейін шлюзді осы ұзартуға орнатуды ұсынды. Жер иелері шлюздің орнын Бостонға жақындатты, бірақ оның есебін мақұлдады, бірақ ешқандай шара қолданылмады. Джон Грандиге 1757 жылы қайта кеңес сұрады, ал 1760 жылы Кингс-Линннің Лэнгли Эдвардсынан шлюздің орналасуын қарауды өтінді. Содан кейін жер иелері Джон Смитоннан Гранди мен Эдвардспен байланысуын сұрады, және үш инженер 1761 жылы су бұру жұмыстарына 38 000 фунт стерлинг, ал кеме жүруді жақсартуға 7 400 фунт стерлинг есебінен бірлескен баяндама дайындады. Баяндама мақұлданды, бірақ 1762 жылғы қаңтарда өткен мәжілісте жаңа канал Грандидің 1753 жылғы ұсынымына сәйкес қайта құрылуы керек деп шешілді. «Ұлы шлюздің» орны Эдвардстың 1760 жылғы ұсынысы бойынша болады. Гранди тағы бір карта жасады, ал 1762 жылдың маусым айында парламент жұмысты мақұлдады. Парламент актісі қолға алынғаннан кейін Эдвардс жобаның бас инженері болды және Гранди мен Смитон тексеріп, сәл өзгертіп, егжей-тегжейлі жоспарларды жасады, содан кейін олар жобаға қатысы болмады. Құрылыс 1763 жылдың сәуір айында басталды, ал жобаның су бұру бөлігі, шлюзді қоса алғанда, 1768 жылы аяқталды, оған 42 000 фунт стерлинг жұмсалды. Үш шлюз және кеме жүруге байланысты басқа жұмыстар 6 000 фунт стерлингке шығып, 1771 жылға дейін жалғасты. Бұл төменгі ағыстағы Haven-ді тазалауға және өзеннің жоғары ағыстағы бөлігінде саздың жиналуын арттыруға көмектесті. 1762 жылғы акт Витхам кеме жүру комиссарларын және Витхам дренаждық бас комиссарларын құрды, олар дренаждық схемаларды белсенді түрде ілгерілетуді жалғастырды, Витхам кеме жүретін арналар желісін құрды, бұл Солтүстік Линкольнширдің көп бөлігін батпақты жерлерден шаруашылыққа пайдалы жерлерге айналдырды. Бүгінде осы арналардың көпшілігі Витхам бірінші, үшінші және төртінші аудандық ішкі дренаждық басқармалары және Жоғарғы Витхам ішкі дренаждық басқармасымен басқарылады. Бұл төрт ішкі дренаждық басқарма айналасындағы мүліктерге, жерге және қоршаған ортаға су тасқынының қаупін азайтады. 1791 жылы Хорнкасл каналын салуды ілгерілету науқанының аясында Витхам өзенінің комиссарлары инженер Уильям Джессоптан Фоссдайк каналының және Витхамның жай-күйін бағалауды сұрады, әсіресе Линкольн арқылы кеме жүрудің қиындықтарына назар аудара отырып, мұнда канал ортағасырлық көпірмен шектелген. Ол екі шешім ұсынды: біріншісі Синциль Дайк арнасын оңтүстікке қарай пайдалану арқылы қала арқылы өтуден толығымен бас тарту, ал екіншісі Глори Хоул көпірі арқылы каналдың түбін төмендетуді қарастырды, ол қалыпты су деңгейінде ғана терең болды. Комиссарлар көпірдің астынан өтетін барлық көліктерге жол ақысын қабылдады, бірақ қаладан айналып өтетін арнаның ауыр қаржылық салдары болатынын шешті. Олар қолданыстағы каналды жақсартуды таңдады және ағаш еденін алып тастау, көпірдің астындағы өзен төсенішін төмендету және оның негізін нығайту жұмыстары 1795 жылы аяқталды. Комиссарлар көпірден жол ақысын алуды тоқтатты, бірақ көпірден өтудің жеңілдеуіне байланысты көлік көлемі өскен сайын шлюздер арқылы өтетін көліктерден түскен сома артты. 1881 жылы. 1979-1982 жылдар аралығында шлюздің суға қарсы жағындағы тік есіктер болаттық гильотина қақпаларымен ауыстырылды. Витхам Линкольн қаласындағы Брейфорд-Уорфтан Бостонға дейін кеме жүруге қолайлы. Бостон мен Линкольн арасында екі шлюз бар - біреуі Бардниде, екіншісі Линкольннің өзінде, ерекше гильотиналық шлюз болып табылатын Stamp End Lock. Кеме жүруге ең үлкен кедергі - Линкольндегі Жоғары көпір немесе Глори Хоул, ортағасырлық құрылым, оның ені шамамен 5 метр, қалыпты өзен деңгейінде биіктігі 3 метр. Су тасқыны кезінде кеме жүру мүмкін емес. Көпір өзенді 27 метрге көпірмен жабады, 1160 жылы салынған аркадан тұрады, содан кейін 1235, 1540-1550 және 1762/3 жылдары кеңейтілді. Бұл Ұлыбританиядағы әлі де сақталған ортағасырлық ғимараттары бар жалғыз көпір және елдегі екінші ең көне қақпалы көпір деп саналады. Қазіргі уақытта ол Қалыптастырылған көне ескерткіш және І дәрежелі ғимарат болып табылады.

Following meetings of Landowners held in 1752 and 1753, they asked John Grundy Jr, as his father had died in 1748, to re evaluate his plans from 1744 and consider a plan for a "Grand Sluice" that had been produced by Daniel Coppin in 1745. Grundy suggested that the 1744 cut should be extended by a further 2 mile (3 km) into Boston, and that the sluice could then be built on the extension. The landowners moved the location of the sluice nearer to Boston, but otherwise approved his report, although no action was taken. John Grundy was again consulted in 1757, and Langley Edwards of King's Lynn was asked to review the positioning of the sluice in 1760. The landowners then asked John Smeaton to liaise with Grundy and Edwards, and the three engineers produced a joint report in 1761, with estimates of £38,000 for drainage works and £7,400 for improvements to navigation. The report was approved, although a meeting held in January 1762 decided that the new cut should revert to the alignment suggested by Grundy in 1753. The location of the Grand Sluice would be as suggested by Edwards in 1760. Grundy produced another engraved map, and parliamentary approval for the works was obtained in June 1762. Once the Act of Parliament was obtained, Edwards became the engineer for the project, and drew up the detailed plans, which Grundy and Smeaton checked and altered slightly, after which they had no further involvement with the scheme. Construction was started in April 1763, and the drainage element of the project, which included the sluice, was finished in 1768, having cost £42,000. Work on three locks and other work connected with navigation cost £6,000 and continued until 1771. and was effective in scouring the Haven below it and increasing silting of the river above it. The 1762 act created the Witham Navigation Commissioners and the Witham Drainage General Commissioners, who continued to promote drainage schemes actively, creating a drainage network known as the Witham Navigable Drains that transformed much of northern Lincolnshire from fen to farming land. Today many of these channels are managed by the Witham First, Third and Fourth District Internal Drainage Boards and Upper Witham Internal Drainage Board. These four internal drainage boards reduce the flood risk to the surrounding properties, land and environment. In 1791, as part of the campaign to promote the construction of the Horncastle Canal, the Commissioners of the River Witham asked the engineer William Jessop to assess the state of the Fossdyke Navigation and the Witham, with particular reference to the problems of navigating through Lincoln, where the channel was restricted by a medieval bridge. He proposed two solutions; the first avoided the route through the city entirely, by utilising the course of the Sincil Dyke to the south, while the second involved lowering the bottom of the channel through the Glory Hole bridge, which was only deep at normal water levels. The Commissioners had imposed a toll on all traffic passing under the bridge, but decided that a channel bypassing the city would have grave financial consequences. They opted for improving the existing channel and the work to remove the wooden floor, to lower the river bed under the bridge and to underpin its foundations was completed in 1795. The Commissioners dropped the collection of tolls at the bridge, but the amount they received from traffic passing through the locks increased as the volume of traffic grew in response to the easier passage through the bridge. in 1881. The pointed doors on the non tidal side of the sluice were replaced by steel guillotine gates between 1979 and 1982. The Witham is navigable from Brayford Wharf in Lincoln to Boston. There are two locks between Boston and Lincoln – one at Bardney and the other in Lincoln itself, the Stamp End Lock which is unusually a guillotine lock. The main obstruction to navigation is the High Bridge or Glory Hole in Lincoln, a medieval structure which is only about 15 feet (5 m) wide and 8.5 feet (3 m) high at normal river levels. In times of flood it is unnavigable. The bridge spans the river for 87 feet (27 m), and consists of an arch built in c1160, with extensions added in 1235, 1540 to 1550 and 1762/3. It is the only British bridge which still has secular medieval buildings standing on it, and is believed to be the second oldest masonry arch bridge in the country. It is currently a Scheduled Ancient Monument and a Grade I Listed Building.

Су жолдарын жалғау

Уитэм өзеніне бірнеше дренаждар қосылған, олар су тасқынынан қорғайтын шлюздермен қорғалған. Бұл шлюздер бір жұп митр қақпасынан тұрады, олар өзендегі су деңгейі дренаждағы деңгейден жоғары көтерілген кезде жабылады. Олардың бірнешеуіне тәжірибелі кемешілер кемемен жүзе алады. Өзенге сондай-ақ Ким Эу қосылады, ол Слейфорд навигациясына жалғанады, онда кеме қатынасы ақырында Слейфордқа қайта орнатылатын болады. Антонс Гоутта шлюз Витамның кеме жүретін дренаждар жүйесіне түседі, бұл дренаждық арналар Бостонның солтүстігіндегі батпақтарды су басудан сақтау үшін пайдаланылады. 2008 жылдың қарашасынан бері Биллингхей Скирт жаңғырту қоғамы Скирт өзенінде кеме қатынасын қалпына келтіру үшін белсенді науқан жүргізуде, және жоба Биллингхей және басқа да ауылдық кеңестердің, Ішкі су жолдары қауымдастығының, Қоршаған орта агенттігінің, Линкольншир округі кеңесінің және Линкольншир су жолдары серіктестігінің қолдауын алды.

Су сапасы

Қоршаған орта агенттігі Англиядағы өзен жүйелерінің су сапасын өлшейді. Әрқайсысына жалпы экологиялық жағдай беріледі, ол бес деңгейдің бірі болуы мүмкін: жоғары, жақсы, орташа, нашар және өте нашар. Мұны анықтау үшін бірнеше компоненттер қолданылады, соның ішінде омыртқасыздардың, гүлді өсімдіктердің және балықтардың саны мен түрлеріне қарайтын биологиялық жағдай. Химиялық жағдай, әртүрлі химиялық заттардың концентрациясын белгілі қауіпсіз концентрациямен салыстыратын, жақсы немесе қанағаттандырмайды деп бағаланады. 2019 жылы Уитэм өзені жүйесінің су сапасы төмендегідей болды.

The Environment Agency measure the water quality of the river systems in England. Each is given an overall ecological status, which may be one of five levels: high, good, moderate, poor and bad. There are several components that are used to determine this, including biological status, which looks at the quantity and varieties of invertebrates, angiosperms and fish. Chemical status, which compares the concentrations of various chemicals against known safe concentrations, is rated good or fail. The water quality of the River Witham system was as follows in 2019. Section Ecological Status Chemical Status Length Catchment Channel 13.3 mile (21 km) 24.38 square miles (63 km2) 35.4 mile (57 km) 60.50 square miles (157 km2) heavily modified 4.1 mile (7 km) 6.90 square miles (18 km2) heavily modified 33.3 mile (54 km) 76.83 square miles (199 km2) heavily modified 10.8 mile (17 km) 0.66 square miles (2 km2) heavily modified heavily modified

The reasons for the quality being less than good include sewage discharge affecting most of the river, physical modification of the channel for land drainage, and run off from agricultural and rural land. Like many rivers in the UK, the chemical status changed from good to fail in 2019, due to the presence of polybrominated diphenyl ethers (PBDE), perfluorooctane sulphonate (PFOS) and mercury compounds, none of which had previously been included in the assessment. In March 2018, the river suffered the worst incidence of pollution ever recorded in Lincolnshire, when Omex Agriculture released ammonia into the water. It resulted in over 100,000 fish dying between Bardney and the Wash, for which the company was given a remediation notice as defined by the Environmental Damage (Prevention and Remediation) Regulations 2015. They must carry out a range of improvements to the river to ensure that its habitat is restored. Once the ammonia had been flushed out, 1.5 million fish larvae and 70,000 roach and bream were released into the river. The remediation notice was only the second to be issued since the legislation was introduced.

Бөлім | Экологиялық жағдай | Химиялық жағдай | Ұзындығы | Су алабы | Арна
------- | -------- | -------- | -------- | -------- | --------
13.3 миль (21 км) | | | 24.38 шаршы миль (63 км²) | |
35.4 миль (57 км) | | | 60.50 шаршы миль (157 км²) | Қатты өзгертілген |
4.1 миль (7 км) | | | 6.90 шаршы миль (18 км²) | Қатты өзгертілген |
33.3 миль (54 км) | | | 76.83 шаршы миль (199 км²) | Қатты өзгертілген |
10.8 миль (17 км) | | | 0.66 шаршы миль (2 км²) | Қатты өзгертілген | Қатты өзгертілген

Сапаның жақсыдан төмен болу себептері – өзеннің көп бөлігін ластайтын кәріз суларын шығару, жерді мелиорациялау үшін арнаны физикалық түрде өзгерту және ауыл шаруашылығы және ауылдық жерлерден су ағыны. Ұлыбританиядағы көптеген өзендер сияқты, 2019 жылы химиялық жағдай жақсыдан қанағаттандырмайды деп өзгерді, себебі полибромдалған дифенил эфирлері (PBDE), перфтор-октана сульфонаты (PFOS) және сынап қосылыстары анықталды, бұлардың ешқайсысы бұрын бағалауға енгізілмеген. 2018 жылдың наурыз айында өзен Линкольнширде тіркелген ең нашар ластану оқиғасына тап болды, онда Omex Agriculture суға аммиак жіберді. Нәтижесінде Бардни мен Уош аралығында 100 000-нан астам балық өліп қалды, соның салдарынан компанияға 2015 жылғы Экологиялық зиянды (алдын алу және жою) ережелеріне сәйкес, қалпына келтіру туралы хабарлама берілді. Олар өзеннің ортасын қалпына келтіру үшін бірқатар жақсартулар жасауы керек. Аммиак судан шығарылғаннан кейін, өзенге 1,5 миллион балық дернәсілі және 70 000 мөңгү және жайын қоса алғанда, балықтар жіберілді. Бұл заң қолданысқа енгізілгеннен бері берілген екінші қалпына келтіру туралы хабарлама.

Тарихи сипаттамалары

тең. Бірінші басылым (1868)