Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ересектер арасында қалыптасқан жеке көзқарастар мен сенімдердің жиынтығы.
Aggregate of individual attitudes or beliefs held by the adult population
Қоғамдық пікір немесе көпшілік пікір – қоғамға қатысты нақты бір мәселе бойынша немесе сайлау ниетіне қатысты ұжымдық көзқарас. Бұл – халықты қызықтыратын мәселелерге қатысты адамдардың пікірлері. Бұл термин Францияда пайда болған және алғаш рет 17 ғасырда қолданылған, бірақ жазушылар халық пікірінің маңыздылығын одан бұрын-ақ атап өткен. Бұқаралық ақпарат құралдарының дамуына дейін, кофеханалар мен джентльмендер клубы сияқты қоғамдық алаңдар пікір алмасу орындары болды, ал кейбір беделді орындар зор ықпалға ие болды. 21 ғасырда қоғамдық пікірге бұқаралық ақпарат құралдарының күшті әсер ететіні қабылданған, және қоғамдық пікірге әсер ететін түрлі факторларды зерттейтін көптеген зерттеулер жүргізілді. Саясаткерлер және қоғамдық пікірге қызығушылық танытатын басқа да адамдар оған жарнама немесе риторика арқылы әсер етуге тырысады. Пікір, маңызды шешімдерді анықтауда өте маңызды рөл атқарады. Сезімталдық талдау немесе пікірді іздеу – бұл жалпы халықтың ойларын немесе сезімдерін анықтауға қолданылатын әдіс. Қоғамдық пікірдің күресіне жататын мәселелердің бірі – оның бұрмаланған ақпаратқа ұшырауы.
Public opinion, or popular opinion, is the collective opinion on a specific topic or voting intention relevant to society. It is the people's views on matters affecting them. The term originates from France, and first appeared in the 17th century, though writers had identified the importance of the opinion of the people long before this. Prior to the advent of mass media, public fora such as coffee houses and gentlemen's clubs were used as exchanges of opinion and some reputable locations had great influence. In the 21st century, public opinion is widely thought to be heavily influenced by the media; many studies have been undertaken which look at the different factors which influence public opinion. Politicians and other people concerned with public opinion often attempt to influence it using advertising or rhetoric. Opinion plays a vital role in uncovering some critical decisions. Sentiment analysis or opinion mining is a method used to mine the thoughts or feelings of the general population. One of the struggles of public opinion is how it can be influenced by misinformation.
Этимология
"Қоғамдық пікір" термині француз тіліндегі opinion publique сөзінен туындаған, оны алғаш рет 1588 жылы Мишель де Монтен өзінің "Эсселер" еңбегінің екінші басылымында (XXII тарау) қолданған. Француз тіліндегі бұл термин 1761 жылы Жан Жак Руссоның "Жули, немесе Жаңа Элоиза" еңбегінде де кездеседі. Ағылшын тіліндегі осы ұғымға дейінгі алғышарттар ретінде Уильям Темплдің "жалпы пікір" (оның 1672 жылғы "Үкіметтің бастауы мен табиғаты туралы" еңбегінде кездеседі) және Джон Локктың "пікір заңы" (оның 1689 жылғы "Адам санасы туралы эссесінде" айтылған) жатады. Кейін Уильям Шекспир қоғамдық пікірді "жетістіктің иесі" деп атаса, ал Блез Паскаль оны "әлемнің патшайымы" деп санады. Джон Локк өзінің "Адам санасы туралы эссесінде" адамның үш заңға бағынатынын айтты: құдай заңы, азаматтық заң және, Локк пікірінше, ең бастысы – пікір немесе бедел заңы. Ол соңғысын ең маңызды деп есептеді, себебі жақтырылмау және жаман пікір адамдарды әлеуметтік нормаларға сәйкес мінез-құлық танытуға мәжбүрлейді. Алайда, ол қоғамдық пікірді үкіметтер үшін тиімді ықпал деп санамады. Уильям Темпл 1672 жылғы "Үкіметтің бастауы мен табиғаты туралы" эссесінде қоғамдық пікірдің маңыздылығын ерте баяндады. Ол: "Егер көптеген адамдар өз өмірін және бақытын бір адамның еркіне толығымен бағынса, онда билікті билікке бағындыратын күш – әдет немесе пікір болуы керек" деп мәлімдеді. Темпл үкіметтің негізі әлеуметтік келісімде жатыр деген кең таралған пікірмен келіспеді және үкіметке қоғамдық пікірдің қанағаттануымен ғана өмір сүруге рұқсат етіледі деп ойлады. Қоғамдық кеңістіктің қалыптасуының алғышарттары – Реформацияның ықпалымен артып келе жатқан сауаттылық, ол адамдарды Киелі кітапты ана тілінде оқуға ынталандырды, сондай-ақ баспа машиналарын жылдам дамуы болды. XVIII ғасырда діни әдебиеттің орнын зайырлы әдебиет, романдар мен памфлеттер басты. Бұған параллельді түрде оқу қоғамдары мен клубтар да өсті. Ғасырдың басында Лондонда алғашқы айырбасталатын кітапхана ашылды, ал қоғамдық кітапханалар кеңінен таралып, көпшілікке қолжетімді болды.
The term "public opinion" was derived from the French opinion publique, which was first used in 1588 by Michel de Montaigne in the second edition of his Essays (ch. XXII). The French term also appears in the 1761 work Julie, or the New Heloise by Jean Jacques Rousseau. Precursors of the phrase in English include William Temple's "general opinion" (appearing in his 1672 work On the Original and Nature of Government) and John Locke's "law of opinion" (appearing in his 1689 work An Essay Concerning Human Understanding). Later, William Shakespeare called public opinion the "mistress of success" and Blaise Pascal thought it was "the queen of the world". In his treatise, An Essay Concerning Human Understanding c, John Locke considered that man was subject to three laws: the divine law, the civil law and most importantly in Locke's judgement, the law of opinion or reputation. He regarded the latter as of the highest importance because dislike and ill opinion force people to conform in their behaviour to social norms, however he did not consider public opinion as a suitable influence for governments. In his 1672 essay On the Original and Nature of Government, William Temple gave an early formulation of the importance of public opinion. He observed that "when vast numbers of men submit their lives and fortunes absolutely to the will of one, it must be force of custom, or opinion which subjects power to authority". Temple disagreed with the prevalent opinion that the basis of government lay in a social contract and thought that government was merely allowed to exist due to the favour of public opinion. The prerequisites for the emergence of a public sphere were increasing levels of literacy which was spurred on by the Reformation, which encouraged individuals to read the Bible in the vernacular, and the rapidly expanding printing presses. During the 18th century, religious literature was replaced by secular literature, novels and pamphlets. In parallel to this was the growth in reading societies and clubs. At the turn of the century the first circulating library opened in London and the public library became widespread and available to the public.
Кофеханалар
Қоғамдық пікірдің қалыптасуындағы орталық институт – 17 ғасырдың ортасында Еуропа бойынша кең тараған кофехана болды. Чарльз II кейін Лондон кофеханаларын «наразылар жиналатын және оның мәртебесі мен министрлерінің әрекеттері туралы жала жабатын хабарлар тарататын орындар» деп жариялап, жабуға тырысқанымен, халық оларға ағылып келді. Қайта орналасудан кейінгі бірнеше онжылдық бойы ақылды адамдар (Wits) Джон Драйденді Ковент-Гардендегі Рассел-стриттегі Уилл кофеханасында жинады. Кофеханалар барлық ер адамдарға ашық, әлеуметтік статусына қарамастан тең қаралатын, сондықтан теңдік пен республикалық идеялармен байланысты болды. Жалпы алғанда, кофеханалар бизнес айналысатын, жаңалықтар алмасатын және «The London Gazette» (үкімет хабарламалары) оқитын кездесу орындарына айналды. «Lloyd's of London» Эдвард Ллойд басқарған кофеханадан бастау алды, онда кеме сақтандырушылар іс-әрекет жүргізу үшін жиналатын. 1739 жылға қарай Лондонда 551 кофехана болды. Әрқайсысы кәсібі немесе көзқарасы бойынша бөлінген белгілі бір клиенттерді тартты, мысалы, торилер мен вигтер, ақылдылар мен акция саудагерлері, саудагерлер мен заңгерлер, кітап сатушылар мен авторлар, сәнге құмарлар немесе ескі қала орталығының «циттері». Джозеф Аддисон оның өзі туралы «философияны шкафтар мен кітапханалардан шығарып, клубтар мен жиналыстарда, шай үстелдері мен кофеханаларда орналастырғанын» айтқысы келді. Француз саяхатшысы Антуан Франсуа Превосттың сөзіне сүйенсек, «үкіметке жақтас немесе қарсы барлық газеттерді оқуға құқығы бар» кофеханалар – «ағылшын бостандығының ордасы» болды.
An institution of central importance in the development of public opinion, was the coffee house, which became widespread throughout Europe in the mid 17th century. Although Charles II later tried to suppress the London coffeehouses as "places where the disaffected met, and spread scandalous reports concerning the conduct of His Majesty and his Ministers", the public flocked to them. For several decades following the Restoration, the Wits gathered round John Dryden at Will's Coffee House in Russell Street, Covent Garden. The coffee houses were great social levellers, open to all men and indifferent to social status, and as a result associated with equality and republicanism. More generally, coffee houses became meeting places where business could be carried on, news exchanged and The London Gazette (government announcements) read. Lloyd's of London had its origins in a coffeehouse run by Edward Lloyd, where underwriters of ship insurance met to do business. By 1739, there were 551 coffeehouses in London. Each attracted a particular clientele divided by occupation or attitude, such as Tories and Whigs, wits and stockjobbers, merchants and lawyers, booksellers and authors, men of fashion or the "cits" of the old city center. Joseph Addison wanted to have it said of him that he had "brought philosophy out of closets and libraries to dwell in clubs and assemblies, at tea tables and in coffee houses". According to one French visitor, Antoine François Prévost, coffeehouses, "where you have the right to read all the papers for and against the government", were the "seats of English liberty".
Ерлер клубтары
18 ғасырда джентльмендер клубтары, әсіресе Лондонның Вест-Эндінде кеңінен тарады. Клубтар 18 ғасырдағы Лондондағы кофеханалардың атқаратын рөлінің бір бөлігін өз мойнына алды және 19 ғасырдың соңында ықпалының ең жоғалғы нүктесіне жетті. White's, Brooks's, Arthur's және Boodle's сияқты белгілі клубтар қазірге дейін сақталып қалған. Бұл әлеуметтік өзгерістер, нәтижесінде жабық және көбінесе сауатсыз қоғам ашық және саяси белсенділікке ие болды, 19 ғасырда бұқаралық ақпарат құралдарының кеңінен таралуы және сауаттылықтың үнемі жақсаруымен зор саяси маңызға ие болды. Үкіметтер қоғамдық пікірді басқару және бағыттаудың маңыздылығын арттыра түсті. Бұл тенденцияның жарқын мысалы – Джордж Кэннингтің мансабы. Ол аристократиялық тегінен бастап, Ливерпульдегі парламенттік мандатқа үміткер болып, жеңіске жеткен кезде халықтың қолдауына негізделген саяси мансапқа көшті. Бұл қалада өсіп келе жатқан және жақсы жағдайдағы орта таптың болуы, оның пікірінше, "қоғамдық пікірдің" артуымен байланысты болды. Джереми Бентам конституциялық басқаруды қалыптастыруда қоғамдық пікірдің маңыздылығын ынтамен қорғады. Ол барлық мемлекеттік актілер мен шешімдер қоғамдық пікірдің бақылауында болуы керек деп есептеді, себебі "үкімет билігін дұрыс емес пайдалануға қарсы ол жалғыз тежегіш құрал". Ол қоғамдық пікірдің билеушілерді көпшіліктің бақытын қамтамасыз ету үшін билік етуге мәжбүрлей алатынын айтты. Ол қоғамдық пікір теориясын анықтау үшін пайдалылық философиясын қолданды.
Gentlemen's clubs proliferated in the 18th century, especially in the West End of London. Clubs took over the role occupied by coffee houses in 18th century London to some degree and reached the height of their influence in the late 19th century. Some notable names were White's, Brooks's, Arthur's and Boodle's which still exist today. These social changes, in which a closed and largely illiterate public became an open and politicized one, was to become of tremendous political importance in the 19th century as the mass media was circulated ever more widely and literacy was steadily improved. Governments increasingly recognized the importance of managing and directing public opinion. This trend is exemplified in the career of George Canning who restyled his political career from its aristocratic origins to one of popular consent when he contested and won the parliamentary seat in Liverpool, a city with a growing and affluent middle class which he attributed to the growing influence of "public opinion". Jeremy Bentham was an impassioned advocate of the importance of public opinion in the shaping of constitutional governance. He thought it important that all government acts and decisions should be subject to the inspection of public opinion, because "to the pernicious exercise of the power of government it is the only check". He opined that public opinion had the power to ensure that rulers would rule for the greatest happiness of the greater number. He brought in Utilitarian philosophy in order to define theories of public opinion.
Құрылу
Жеке адамдардың пікірлерінің қалыптасуы мен динамикасын түсіндіру үшін көптеген теориялар мен маңызды дәлелдер бар. Осы зерттеулердің көп бөлігі психологиялық зерттеулерге, көзқарастарға негізделген. Коммуникация және саясаттану салаларында бұқаралық ақпарат құралдары қоғамдық пікірге күшті әсер ететін факторлар ретінде қарастырылады. Сонымен қатар, саяси әлеуметтену және мінез-құлық генетикасы да қоғамдық пікірді түсіндіруге көмектеседі.
Numerous theories and substantial evidence exists to explain the formation and dynamics of individuals' opinions. Much of this research draws on psychological research on attitudes. In communications studies and political science, mass media are often seen as influential forces on public opinion. Additionally, political socialization and behavioral genetics sometimes explain public opinion.
Бұқаралық ақпарат құралдарының әсері
Қоғамдық пікірдің қалыптасуы әлемдегі ірі бұқаралық ақпарат құралдарының күн тәртібін белгілеуімен басталады. Бұл күн тәртібі не жаңалық болып саналатынын, оның қалай және қашан жарияланатынын анықтайды. Медиа күн тәртібін, қандай оқиғалар жаңалықтарға лайық екенін анықтайтын түрлі факторлар – қоршаған орта мен жаңалықтар саласының ерекшеліктері белгілейді. Қоғамдық пікірді қалыптастырудың тағы бір маңызды құралы – фрейминг (көзқарас қалыптастыру). Фрейминг – бұл оқиғаның немесе жаңалықтың белгілі бір тұрғыдан бейнеленуі, оның мақсаты – аудиторияның пікірін өзгерту. Көптеген саяси мәселелер сайлаушыларды белгілі бір кандидатқа дауыс беруге ықпал ету үшін фреймингке ұшырайды. Мысалы, егер Х үміткер орта тапқа салықты көтеретін заңға дауыс берсе, онда «Х үміткер орта тапқа немқұрайды» деген тақырып пайда болуы мүмкін. Бұл жаңалық оқырманға Х үміткері туралы жағымсыз пікір қалыптастырады. Әлеуметтік қабылдау – қоғамдық пікірді қалыптастырудың тағы бір маңызды факторы. Әлеуметтік қабылдау дегеніміз – адамдардың өз пікірлерін, өзі жататын әлеуметтік топтың басым пікіріне сәйкес қалыптастыруы. Медианың күн тәртібі мен фреймингінің нәтижесінде, белгілі бір пікір әртүрлі жаңалықтар мен әлеуметтік желілерде қайталап айтылады, соның салдарынан шындықтан алыс жалған көзқарас қалыптасады. Адамдардан білмейтін мәселе туралы пікір сұрағанда, олар сұрақ қойған адамды қуанту үшін ойдан туындаған пікірлерді айтуы мүмкін. Қоғамдық пікірге жаңалықтар мен саяси ақпарат құралдары, сондай-ақ қоғамдық қатынастар ықпал етеді. Бұқаралық ақпарат құралдары өз хабарларын тарату және адамдардың ойын өзгерту үшін түрлі жарнамалық тәсілдерді пайдаланады. 1950 жылдан бері теледидар қоғамдық пікірді қалыптастырудың басты құралы болып табылады. 2000 жылдардың соңынан бастап Интернет қоғамдық пікірді қалыптастыруға арналған платформаға айналды. Сауалнамалар көрсеткендей, көптеген адамдар басылымдардан гөрі әлеуметтік желілер мен жаңалықтар сайттарынан ақпарат алады. Әлеуметтік желілерге қолжетімділік қоғамдық пікірдің түрлі әлеуметтік қозғалыстар мен жаңалықтар көздері арқылы қалыптасуына мүмкіндік береді. Гунн Энли Интернеттің қоғамдық пікірге тигізетін әсерін «саяси жақтастықтың жекеленуімен, элитаға қарсылықтың күшеюімен, халыққа жақындаумен және популизмнің өркендеуімен» сипаттайды. Онлайн жаңалықтар көздерінің саяси коммуникация мен күн тәртібін қалыптастыруға тигізетін әсері нәтижесінде қоғамдық пікірлер әртүрліленіп келеді. Әлеуметтік желілердің бүкіл әлемге таралуымен бұқаралық ақпарат құралдары мен қоғамдық пікір арасындағы байланыс күшейеді. 2013 жылғы зерттеу бұқаралық ақпарат құралдарының кедейлік мәселесіне тигізетін әсерін қарастырады. Кедейлікке байланысты осы жағымсыз әлеуметтік бейнелеу қоғамның көзқарасын оңнан теріске өзгертеді. Зерттеу осы жағымсыз бейнелеутің саясатты қалыптастыруға және мемлекеттік шығындарға қалай әсер ететінін талдайды. Нәтижелер көрсеткендей, АҚШ-тың кедейлікке қатысты саясаты кедейлерді лайықты немесе жалқау деп бейнелеу арқылы жүзеге асырылады. 2017 жылғы зерттеу бұқаралық ақпарат құралдарының әсерін басқаша қарастырады. Зерттеу балалардың қатысуымен болған қару-жараққа байланысты оқиғаларды бұқаралық ақпарат құралдарында жариялауды зерттейді. Зерттеу бұқаралық ақпарат құралдарының осы оқиғаларды үш негізгі тұрғыдан қарастырғанын анықтады: кінәсіз апаттар, ойын кезінде (мысалы, аң аулау) орын алған кездейсоқ оқ жарақаты; қылмыстық жазалау, балалар мен ата-аналар тұтқындалып, айыпталу; және жауапкершілік, кінәлі ата-аналар мен қару иелері.
The formation of public opinion starts with agenda setting by major media outlets throughout the world. This agenda setting dictates what is newsworthy and how and when it will be reported. The media agenda is set by a variety of different environmental and newswork factors that determines which stories will be newsworthy. Another key component in the formation of public opinion is framing. Framing is when a story or piece of news is portrayed in a particular way and is meant to sway the consumers attitude one way or the other. Most political issues are heavily framed in order to persuade voters to vote for a particular candidate. For example, if Candidate X once voted on a bill that raised income taxes on the middle class, a framing headline would read "Candidate X Doesn't Care About the Middle Class". This puts Candidate X in a negative frame to the news reader. Social desirability is another key component to the formation of public opinion. Social desirability is the idea that people in general will form their opinions based on what they believe is the prevalent opinion of the social group they identify with. Based on media agenda setting and media framing, most often a particular opinion gets repeated throughout various news mediums and social networking sites, until it creates a false vision where the perceived truth can actually be very far away from the actual truth. When asked for their opinion on a subject about which they are uninformed, people often provide pseudo opinions they believe will please the questioner. Public opinion can be influenced by public relations and the political media. Additionally, mass media utilizes a wide variety of advertising techniques to get their message out and change the minds of people. Since the 1950s, television has been the main medium for molding public opinion. Since the late 2000s, the Internet has become a platform for forming public opinion. Surveys have showed that more people get their news from social media and news websites as opposed to print newspapers. The accessibility of social media allows public opinion to be formed by a broader range of social movements and news sources. Gunn Enli identifies the Internet's effect on public opinion as being “characterised by an intensified personalisation of political advocacy and increased anti elitism, popularisation and populism”. Public opinion has become more varied as a result of online news sources being influenced by political communication and agenda setting. Relationships between mass media and public opinion arise as social media becomes more worldwide. This 2013 study examines the effects mass media has on poverty. This negative social construction surrounding poverty made society change from a positive viewpoint to a negative one. It analyzes how that negative social construction affects policy making and government spending. It results indicate that public policy regarding U. S. poverty is driven by the portrayal of the poor as deserving or lazy. This 2017 study takes a different perspective of mass media effects. The study examines the media coverage of firearm related incidents involving children. The study identifies three main frameworks the media framed these types of incidents: blameless accidents, accidental shootings that occurred in the context of play such as hunting; criminalization, both the children and the parents were arrested and charged; and responsibilization, blame on irresponsible parents and gun owners.
ықпалды тұлғалардың рөлі
Көптеген академиялық зерттеулер қоғамдық пікірге "әсерлі тұлғалардың" – кез келген маңызды мәселе бойынша жалпы жұртшылықтың пікіріне елеулі әсер ететін адамдардың – ықпалы бар ма, жоқ па, соны зертті. Көптеген алғашқы зерттеулер ақпараттың бұқаралық ақпарат құралдарынан жалпы жұртшылыққа таралуын "екі қадамдық" үдеріс ретінде модельдеді. Бұл үдерісте бұқаралық ақпарат құралдары мен басқа да кең ауқымды ақпарат көздерінен алынған ақпарат әсерлі тұлғаларға әсер етеді, ал әсерлі тұлғалар бұқаралық ақпарат құралдарының тікелей әсеріне қарағанда, көпшілікке әсер етеді. Қоғамдық пікірге әсер етудегі "екі қадамдық" үдеріс әсерлі тұлғалардың рөлі туралы қосымша зерттеулерге түрткі болды. Алайда, Уоттс пен Доддстың (2007) жақындағы зерттеуі әсерлі тұлғалар қоғамдық пікірге әсер етуде белгілі бір рөл атқаратынын, бірақ "әсерлі емес" – жалпы жұртшылықты құрайтын адамдар да пікірге әсер етуі мүмкін (немесе тіпті одан да көп), егер жалпы жұртшылықтың құрамында оңай ықпалға түсетін адамдар болса, көрсетті. Бұл олардың жұмысында "Әсерлі Гипотеза" деп аталады. Авторлар осындай нәтижелерді жалпы жұртшылықтың да, әсерлі тұлғалардың да ықпалын сандық тұрғыда бағалауға мүмкіндік беретін модельді қолдану арқылы талқылайды. Модельді әртүрлі жағдайларда әсерлі тұлғалардың бір-бірімен және жалпы жұртшылықпен өзара әрекеттесуін бейнелеу үшін оңай бейімдеуге болады. Олардың зерттеуінде мұндай модель бұрынғы "екі қадамдық" үдерістің қағидаларынан өзгеше болады. Уоттс пен Доддс моделі әсерлі тұлғалар мен жалпы жұртшылық арасындағы көлденең байланыстарды атап көрсететін ықпал ету моделін ұсынады. Осылайша, бұл қоғамдық пікірге әсер ететін үш тараптың (яғни БАҚ, әсерлі тұлғалар және жалпы жұртшылық) арасындағы ықпал етудің күрделі ағынына алып келеді.
There have been a variety of academic studies investigating whether or not public opinion is influenced by "influentials", or persons that have a significant effect on influencing opinion of the general public regarding any relevant issues. Many early studies have modeled the transfer of information from mass media sources to the general public as a "two step" process. In this process, information from mass media and other far reaching sources of information influences influentials, and influentials then influence the general public as opposed to the mass media directly influencing the public. While the "two step" process regarding public opinion influence has motivated further research on the role of influential persons, a more recent study by Watts and Dodds (2007) suggests that while influentials play some role in influencing public opinion, "non influential" persons that make up the general public are also just as likely (if not more likely) to influence opinion provided that the general public is composed of persons that are easily influenced. This is referred to in their work as the "Influential Hypothesis". The authors discuss such results by using a model to quantify the number of people influenced by both the general public and influentials. The model can be easily customized to represent a variety of ways that influencers interact with each other as well as the general public. In their study, such a model diverges from the prior paradigm of the "two step" process. The Watts and Dodds model introduces a model of influence emphasizing lateral channels of influence between the influencers and general public categories. Thus, this leads to a more complex flow of influence amongst the three parties involved in influencing public opinion (i. e. media, influencers and general public).
Мемлекеттік тәртіппен байланыс
Пікір саясаты қатынасының теорияларын бөліп тұрған ең кең таралған мәселе философия тарихындағы монолизм-плюрализм проблемасына ерекше ұқсас келеді. Дау-жанжал әлеуметтік-саяси іс-әрекеттің құрылымын қоғамдағы ықпал етудің интеграцияланған иерархиясын білдіретін негізгі басшылар класының актілері мен шешімдерінің шамалы немесе көп орталықтандырылған процесі ретінде қарастыру керек пе, әлде оны салыстырмалы түрде автономды пікірлер мен ықпал ету топтарының бірнеше жиынтығы ретінде қарастыру керек пе деген сұраққа қатысты. Бірінші болжам жеке, топтық және ресми әрекеттерді бір жүйеге жатқызады және саясат пен үкіметтік саясатты үш негізгі талдамалық терминнің туындысына дейін азайтады: қоғам, мәдениет және тұлға. Қоғамдық пікірге қатысты философиялық аргументтерге қарамастан, әлеуметтік ғалымдар (әлеуметтік ғылымдар, саясаттану, экономика және әлеуметтік психология) қоғамдық пікірдің мемлекеттік саясатты қалай қалыптастыратынын сипаттау үшін қызықты теорияларды ұсынады және әр түрлі эмпирикалық зерттеу әдістерін қолдана отырып, саясаттағы пікірдің көптеген әсерін анықтайды. Сонымен қатар, зерттеушілер себеп-салдар байланыстары пікірден саясатқа және саясаттан пікірге екі бағытта да жүретінін байқады. Бір жағынан, қоғамдық пікір саясаткерлерге халықтың таңдауын және ықтимал дауыс беру мінез-құлқын көрсетеді. Бұл әсер тұрақты демократиялық институттар жағдайында күштірек болуы керек. Бұл әлеуметтік саясат саласында ең үлкен болуы керек, өйткені халықты мемлекет тарапынан алатын әлеуетті тауарлар мен қызметтер оларды ынталандырады. Екінші жағынан, әлеуметтік саясат қоғамдық пікірге әсер етеді. Әлеуметтік саясат арқылы халық алатын тауарлар мен қызметтер қоғамдық пікірді қалыптастыратын нормативтік күтулерді қалыптастырады. Сонымен қатар, әлеуметтік саясат мемлекеттік шығындар бюджетінің ең үлкен үлесін құрайды, бұл оны белсенді және даулы саяси салаға айналдырады. Бұл теориялар себеп-салдар әсерлері пікір мен саясат арасындағы кері байланыс шеңберінің бір бөлігі екенін көрсетеді. Күрделі әдістерді қолдана отырып, ғалымдар пікірлер мен саясаттың кері әсерін түсіне бастады және анықтай бастады, сондай-ақ осы құбылысты институттардың жолға тәуелділігін түсіндіру үшін пайдаланады. Онжылдар бойы қоғамдық пікір мен мемлекеттік саясат арасындағы байланысты оның әсерін зерттеу үшін үнемі сынады. 1993 жылғы зерттеуде әлеуметтік құрылымды назардан тыс қалдырғандықтан мемлекеттік саясатты зерттеуде маңызды рөл атқаратыны айтылды. Ол әлеуметтік құрылымдар саясаттың күн тәртібіне, саяси құралдарға және саяси таңдауларға әсер етеді деген теорияны сынады. Оның қорытындысында әлеуметтік құрылымдар мақсатты топтарға қатысты белгілі бір саясатты жүзеге асыратын мемлекеттік қызметкерлердің мотивациясы мен шешім қабылдауына көмектеседі делінген. 2004 жылғы зерттеуде олар әлеуметтік құрылымдар мен саясатты іске асыру арасындағы байланысты зерттеу әдісін қолданды. Бұл зерттеуде қылмыскерлер сияқты әлеуметтік топтар саясатты жүзеге асырудың негізі болып табылады деген болжамға талдау жасалды. Оның қорытындысы бойынша саяси тұрғыдан күшсіз және жағымсыз сезінетін топтар саяси саясат процесінде ең аз пайда алады, бұл әлеуметтік құрылымдар мен әлеуметтік биліктің саяси саясатты іске асыру процесінде маңызды рөл атқаратынын көрсетеді. 2012 жылғы зерттеуде қоғамдық пікір мен саясатты іске асыруды талдаудың орнына, ол саясатты іске асыруда жұртшылықтың қатысуының қалай рөл атқаратынын талдайды. Бұл саясатта азаматтардың қатысуына қатысты алғашқы ірі көлемдегі эмпирикалық зерттеулердің бірі. Нәтижелер демократиялық және әкімшілік шешім қабылдау арасында алмасу бар екенін көрсетеді. Азаматтардың пікірлері әкімшілерге маңызды және құнды ақпарат береді. Азаматтардың үлес қосуы мемлекеттік бағдарламалардың тиімділігі мен нәтижелілігін арттыруға көмектеседі. Дегенмен демократия мен бюрократияның арасында құндылықтарды алмастыру жоқ. 2015 жылғы зерттеуде семіздік туралы баяндамаларды талдаған кезде әлеуметтік құрылымдар мен саясатты іске асырудың семіздікке әсерін зерттеді. Олардың зерттеулері мақсатты топтардың әлеуметтік құрылымдары маңызды рөл атқаратынын көрсетеді. Оның рөлі - қолдаушы саясатты жүзеге асыруды және оң тұрғыдан құрылған топтарға пайда келтіру үшін, сонымен қатар теріс тұрғыдан құрылған топтарды жазалайтын саясатты ілгерілету үшін, адамдарға эмоциял...
The most pervasive issue dividing theories of the opinion policy relation bears a striking resemblance to the problem of monism pluralism in the history of philosophy. The controversy deals with the question of whether the structure of socio political action should be viewed as a more or less centralized process of acts and decisions by a class of key leaders, representing integrated hierarchies of influence in society or whether it is more accurately envisaged as several sets of relatively autonomous opinion and influence groups, interacting with representative decision makers in an official structure of differentiated governmental authority. The former assumption interprets individual, group and official action as part of a single system and reduces politics and governmental policies to a derivative of three basic analytical terms: society, culture and personality. Despite philosophical arguments regarding public opinion, social scientists (those in sociology, political science, economics and social psychology) present compelling theories to describe how public opinion shapes public policy and find myriad effects of opinion on policy using various empirical research methods. Moreover, researchers find that causal relationships likely run in both directions from opinion to policy and from policy to opinion. On the one hand, public opinion signals public preferences and potential voting behaviors to policymakers. This impact should be greater under more stable democratic institutions. It should be greatest in the realm of social policy because the public are highly motivated by potential goods and services they get from the state. On the other hand, social policy impacts public opinion. The goods and services the public gets via social policy builds normative expectations that shape public opinion. Furthermore, social policy constitutes the largest share of state spending budgets, making it an active and contentious political area. Together these theories suggest that causal effects are part of a feedback loop between opinion and policy. Using increasingly sophisticated methods, scholars are beginning to grasp and identify the feedback of opinion and policy and use this phenomenon to explain the path dependency of institutions. For decades, the correlation between public opinion and public policy was consistently tested to examine its effects. A 1993 study argued that social construction is overlooked yet plays an important role when studying public policy. It tested the theory that social constructions influence the policy agenda, policy tools, and policy choices. Its conclusions states that social constructions help to understand the motive and decision making behind public officials who do implement certain policies towards target populations. In a 2004 study, they also take the approach of studying the relationship between social constructions and policy implementation. It tested the hypothesis that negative constructed social groups such as criminals are the foundation of policy implementation. Its conclusion the politically powerless and negatively perceived groups receive the least benefits in the policy process, showing that social constructions and social power do play an important role in the political policy implementation process. In a 2012 study, instead of analyzing public opinion and policy implementation, it analyzes how the public's participation plays a role in policy implementation. It is said to be one of the first large scale empirical examinations regarding citizen involvement in policy. It results indicate that between democratic and administrative decision making, there is a trade off. Citizen input provides administrators with important and valuable information. Citizen input also helps to push the efficiency and effectiveness of public programs. However, there is no trade off in values between democracy and bureaucracy. In a 2015 study, it examined the role social constructions and policy implementation has on obesity while analyzing obesity narratives. Their findings suggest that social constructions of target populations do play an important role. Its role is to create an emotional response towards individuals in order to pushing implementation towards supportive policies and benefit positively constructed populations, while also pushing policies that punish the negatively constructed populations.
Сыртқы саясатпен қарым-қатынасы
Мемлекеттік саясат сияқты, қоғамдық пікір де сыртқы саясатпен тығыз байланысты. Бұл қарым-қатынастың мәні туралы көптеген пікірталастар бар, ал сыртқы саясат пен қоғамдық пікір арасындағы қарым-қатынасты зерттеу уақыт өте келе дамыды, Алмонд-Липпман консенсусы осы қарым-қатынасты анықтауға жасалған алғашқы тыраш болды. Вьетнам соғысынан бұрын жарияланған Габриэль Алмонд пен Уолтер Липпман сыртқы саясатқа қатысты қоғамдық пікірдің құрылымсыз, үйлесімсіз және өте тұрақсыз екенін, сондай-ақ қоғамдық пікір сыртқы саясатқа ықпал етуі тиіс емес екенін айтты. Соңғы зерттеулер Алмонд-Липпман консенсусын жоққа шығарды, адамдардың пікірлері көбінесе тұрақты екенін, ал жеке адамдар әр мәселе туралы толыққанды хабардар болмаса да, олар тиімді және рационалды түрде әрекет ететінін көрсетті. Сыртқы саясат мәселелері бойынша адамдардың пікірлерін қалыптастырудың тағы бір маңызды теориясы – Джон Хурвиц пен Марк Пеффлидің иерархиялық көзқарастар моделі. Олардың пікірінше, бұл модель құрылымдалған, негізгі құндылықтар түпкілікті мәселелік позицияға әсер ететін ұстанымдардың негізін құрайды. Сыртқы саясатқа қатысты қоғамдық пікір, барлық қоғамдық пікір сияқты, бірдей жолмен өлшенеді. Сауалнамалар мен сұраулар арқылы респонденттерден олардың мәселелерге қатысты ұстанымдары туралы сұралады. Зерттеушілер ғылыми әдіс қолданып, қорытынды жасайды.
As with public policy, public opinion also has a close relationship with foreign policy. There is much debate concerning what the relationship is and the study of foreign policy's relationship with public opinion has evolved over time, with the Almond–Lippmann consensus being one of the first attempt to define this relationship. Published before the Vietnam War, Gabriel Almond and Walter Lippmann argued that public opinion about foreign policy was unstructured, incoherent, and highly volatile, and that public opinion shouldn't influence foreign policy. More recent studies have rebuked the Almond Lippmann Consensus, showing how people's opinions are generally stable, and that while individuals may not be entirely informed about every issue, they still act efficiently and rationally. Another key theory about how people form their opinions on foreign policy issues is Jon Hurwitz and Mark Peffley's hierarchical attitudes model. They argue that it is structured, with core values providing the basis for postures which further influence the ultimate issue position. Public opinion about foreign policy is measured in the same way that all public opinion is measured. Through polls and surveys, respondents are asked about their issue positions. Conclusions are drawn by researchers by applying the scientific method.
АҚШ президентімен қарым-қатынасы
Роберт Шапироның пікірінше, қоғамдық пікір мен саясатты қалыптастыру демократияның негізгі құрамдас бөліктері болып табылады, бұл сайлаушылардың жауапкершілігімен байланысты, яғни сайланған жетекші "сайлаушылар пікірінен көп алшақтамайды". Президенттердің саяси күн тәртібіне әсер ету мүмкіндігі болғандықтан, олар үшін қоғамдық пікірге жауап беру оңайырақ. Олар институт емес болғандықтан (мысалы, Конгресс сияқты), сондай-ақ "қоғамның олардың қызметін бағалау критерийлерін саяси мәселелерден ауыстырып, символдық іс-әрекеттерге, бейнеге және жеке тұлғаға қарай өзгерте алады". Жаңа медиа құралдары президенттік басшылыққа да әсер етті, олар енді оларды жас ұрпақпен байланысу үшін пайдаланады, бірақ кіші топтарға бағытталған.
According to Robert Shapiro, public opinion and policy making are fundamental to a democracy, which is linked to electoral accountability, meaning that the leader who was elected "will not deviate far from voters' opinion". Since presidents have the ability to influence their political agenda, it is easier for them to respond to public opinion. Since they are not an institution (like Congress), they can also "shift the standards by which the public evaluates their performance in office – away from policy concerns and towards more symbolic activities, image, and personality". New media alternatives has also caused on effect on presidential leadership as they now use them to be able to communicate younger generations, but targeting small groups of people.
Қате ақпарат
Әлеуметтік ғылымдар зерттеулер кеңесінің мәліметінше, "Біз қате ақпараттың күшті дауыл ортасында тұрмыз, онда дұрыс емес немесе оның жетіспеуі өлімге алып келуі мүмкін". Левандовский және тағы басқалар сияқты когнитивтік психологтар қате ақпаратты "бастапқыда дұрыс деп қабылданатын, бірақ кейіннен қайтарылып алынған немесе түзетілген кез келген ақпарат" деп анықтады. Саясаттанушы Хохшильдтің сөзіне сәйкес, қате ақпараттың екі түрі бар: белсенді емес хабардар және белсенді қате хабардар. Белсенді емес хабардар – дұрыс ақпаратты білуге, бірақ оған немқұрайлы қарауға таңдау. Ал белсенді қате хабардар – дұрыс емес ақпаратқа сену және оны пайдалану. Адамдар белсенді қате хабардарлықтан белсенді хабардарлыққа көшуі мүмкін, егер оларға ақпаратты ықпалды ету арқылы ұсынса. Германия Маршалл қорының Цифрлық инновациялар және демократия бастамасының аға ғылыми қызметкері және директоры, елші (отставкада) Карен Корнблухтың пікірінше, әлеуметтік желілер радикалдандыру арқылы экстремизмге алып соққан қате ақпараттың таралуына ықпал етті. TikTok және YouTube сияқты әлеуметтік желілердің контент алгоритмдерінің орнатылуы қате ақпаратты таратуға мүмкіндік беретін контентті ұсынады. Қолданушылардың қызығуын ояту үшін қабынуға ұштаған контент оларға көбірек жіберіледі. Бұл экстремистік топтардың үйлесімді жұмыс істеуіне және қаражат жинауына да мүмкіндік береді.
According to the Social Science Research Council, "We are in the midst of a perfect storm of misinformation, where the wrong information or lack of it can be deadly." Cognitive psychologists such as Lewandowsky et al. have defined misinformation as "any piece of information that is initially processed as valid but is subsequently retracted or corrected." There are two common types of misinformation according to Hochschild, a political scientist. There are inactive informed and active misinformed. Inactive informed is when one knows the right information but chooses to ignore it. Active misinformed is when one believes incorrect information and uses that incorrect information. People can move from active misinformed to active informed by being presented with information in ways that persuade them in an impactful way. According to Ambassador (ret.) Karen Kornbluh, senior fellow and director of the Digital Innovation and Democracy Initiative at the German Marshall Fund, Social Media has led to misinformation through radicalization to extremism. Social media platforms such as TikTok and YouTube recommend content that has the potential to spread misinformation due to the way their content algorithms are set up. Content that is more inflammatory tends to get sent out to users as it keeps them more engaged. This also allows extremist groups to coordinate and raise funds more easily.
Халық денсаулығын бұрмалау
Қоғамдық денсаулық мәселелері қоғамдық пікір саласында қате ақпарат тарату ошағына айналды. Ұлттық медицина кітапханасының мәліметінше, "қате ақпараттың нақты әсерлері болуы мүмкін, мысалы, вакциналарға қатысты дауды қоздыру және дәлелсіз қатерлі ісіктерге ем табу әдістерін тарату." Медициналық қате ақпарат ВИЧ/ЖҚС эпидемиясы сияқты жағдайларда қоғамдық пікірді өзгертуге ықпал етті. Бастапқыда, ЖҚС жұқтырған адамға тиісу арқылы таралады деген миф тарады. Бұл, ЖҚС саясатына қатысты қоғамдық пікірге әсер етті, себебі ауру туралы дұрыс емес ақпарат ВИЧ жұқтырған адамдарға қатысты шектеуші саясатты қолдауға алып келді. Вакциналарға да денсаулыққа қатысты қате ақпарат байланысты. Ұлттық медицина кітапханасының мәліметінше, қате ақпарат адамдарды гидроксихлорохин сияқты үй шаруашылығында қолданылатын дезинфекциялық құралдарды қолдануға итермеледі, олар COVID-19-ды емдеуге көмектеседі деп ойлады. CDC сауалнама жүргізіп, 502 ересек адамның 39%-ы COVID-19-ды емдеу үшін қауіпті әрекеттер жасағанын анықтады.
Public health issues have become areas of misinformation within the public opinion field. According to the National Library of Medicine, "Misinformation can have negative effects in the real world, such as amplifying controversy about vaccines and propagating unproven cancer treatments." Medical misinformation has been relevant to changing public opinion in cases such as the HIV/AIDS epidemic. Originally, a myth was circulated that AIDS could be spread by touching people who were infected. This had implications for public opinion in regard to AIDS policies as the misinformation around the illness led to support for restrictive policies for people infected with HIV. Vaccines have also had health misinformation associated with it. According to the National Library of Medicine, misinformation has led people to take household disinfectants, such as hydroxychloroquine, as they thought it would help to treat COVID 19. The CDC performed a survey and found that out of 502 adults, 39% of respondents performed unsafe activities in order to treat COVID 19.