Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уэльстік заңгер Гланвилл Льюэллин Уильямс (15 ақпан 1911 жыл - 10 сәуір 1997 жыл) - Уэльстік заңгер, ол 1968 жылдан 1978 жылға дейін Кембридж университетінде ағылшын заңдарының Роуз-Балл профессоры, ал 1945 жылдан 1955 жылға дейін Лондон университетінің колледжінде юриспруденция профессоры болды. Ол Ұлыбританияның қылмыстық құқық саласындағы ең үздік ғалымы деп аталады.
Welsh legal scholar
Glanville Llewelyn Williams (15 February 1911 – 10 April 1997) was a Welsh legal scholar who was the Rouse Ball Professor of English Law at the University of Cambridge from 1968 to 1978 and the Quain Professor of Jurisprudence at University College, London, from 1945 to 1955. He has been described as Britain's foremost scholar of criminal law.
Ерте өмір және білім
Уильямс 1911 жылы 15 ақпанда Уэльстің Бридженд қаласында дүниеге келген. Ол 1923-1927 жылдары Каубридж грамматикалық мектебінде оқыды (Гламоргандағы Сент-Донат замогынан сэр Эдвард Страдлинг 1608 жылы құрған). Ол Уэльс университетінің колледжінде заң мамандығы бойынша бірінші орынды иеленді. Ол адвокаттық заңгерлікпен айналысып, 1935 жылы "Медиа Темпл" клубының мүшесі болды. Ол 1936 жылдан 1942 жылға дейін ғылыми қызметкер болды және Кембридждегі Сент-Джонс колледжінде заң ғылымының философия докторы дәрежесін алды, онда оны Оксфордтағы ағылшын заңдарының Винерия профессоры сэр Уильям Сэрл Холдсворт зерттеді. Холдсворт белгілі бір сұрақ қойды, егер ол LLD үшін ұсынылды, DPhil-ге қарсы, өйткені диссертацияның сапасы мен қатаңдығы өте жоғары болды. Өмір бойы ол сондай-ақ, Кембридждегі Иса колледжінің құрметті және эмиритус мүшесі және Мидл Темплдің құрметті төрешісі болды; және 1945 жылдан 1955 жылға дейін Лондон университетінің колледжінде қоғамдық құқық профессоры және юриспруденция профессоры болып қызмет етті.
Williams was born on 15 February 1911 in Bridgend, Wales. He attended Cowbridge Grammar School (founded in 1608 by Sir Edward Stradling of St. Donat's Castle, Glamorgan) from 1923 to 1927. He obtained a First in law at University College of Wales. He was called to the Bar and became a member of Middle Temple in 1935. He was a Research Fellow from 1936 to 1942 and completed his Doctor of Philosophy degree in law at St John's College, Cambridge, where he was examined by the Vinerian Professor of English Law at Oxford, Sir William Searle Holdsworth, who was at the time, a Fellow of St John's College, Oxford. Holdsworth famously asked whether it had been submitted for an LLD as opposed to a DPhil, as the quality and rigour of the thesis was so great. Throughout his lifetime he also served as an Honorary and Emeritus Fellow of Jesus College, Cambridge, and Honorary Bencher of Middle Temple; and served as the Professor of Public Law and Quain Professor of Jurisprudence at University College, London, from 1945 to 1955.
Академиялық мансап
Уильям 1945-1955 жылдары Лондон университетінде ағылшын заңдарының оқытушысы, содан кейін қоғамдық құқық профессоры және юриспруденция профессоры болды. Кейін ол Кембридж университетінің студенті болды. Кейін ол Кембридждегі Джесус колледжінің мүшесі болды. 1957 жылдан 1965 жылға дейін заң бойынша оқыды, содан кейін 1966 жылдан 1968 жылға дейін ағылшын заңдарының профессоры болды. Содан кейін ол 1968 жылдан 1978 жылға дейін ағылшын заңдарының Роуз-Болл профессоры болды. 1957 жылы Британ академиясының мүшесі болып сайланды. Ол көптеген мақалалар арқылы тақырыптардың кең ауқымын қамтыды, бірақ таңғаларлықтай, ол өз уақытын да тапты. Шынында да, ол белгілі бір уақытта өзінің бірегей және қызықты бір нәрсе айтпаған маңызды заңдық тақырыпты ойлау қиын. Бұл да бәрі емес. Жазбаларды жазу үшін ол жаңа формадағы stenography (Speedhand Shorthand, 1952) әдісін ойлап тапты және патент алды. Ал "Заңды үйрену" (1945) кітабында, қазір 11-ші басылымында, ол заң зерттеулері туралы кішкентай кітабы бар, ол заңгер болатындардың бәрі үшін өте қажет кітап болды және әлі де болып табылады. Уильямстың көлемді және кейде күрделі жазбалары екі үлкен және қарапайым түсінікке негізделген. Біріншісі - заңның айқын, бірізді және қолжетімді болуы керек. Екіншісі, заң адамгершілікке негізделуі керек. Ол жазаны жақсы себеп болмаса, одан аулақ болу керек деп санайтын, әрі "жақсы себептер" үшін діни сенімнің қағидалары емес, қоғамның әл-ауқаты дегенді білдіретін сенімді утилитарист еді. Сондықтан Леон Радзиновичтің ол туралы: "Гланвилл Уильямс - Джереми Бентамның заңсыз баласы" деген атақты сөзі. Бұл утилитаризмдік сенімдер Уильямстың заң реформаторы ретінде екі рөлді бірден орындауға мүмкіндік берген іс-әрекетіне негіз болды. Біріншісі - "әкімгер". Ол бірнеше онжылдықта көптеген ресми комитеттерде, әсіресе 1959 жылдан 1980 жылға дейін мүшесі болған Қылмыстық заңның қайта қарау комитетіне қызмет етуге көп уақытын арнады. Осы қызметте ол 1961 жылы өз-өзіне қол жұмсауды қылмыстық қылмыс деп санамауға және 1968 жылы ұрлық туралы заңның түбегейлі реформасы мен кодекстеуіне әкеп соққан бірқатар баяндамалардың арқасында бөлісті. Оның екінші рөлі "радикалды аутсайдер" болды. Кейде басқалармен бірге, кейде жеке жұмыс істеп, реформаға ресми қызығушылық танытпайтын мәселелер бойынша қоғамдық пікірді қоздыруға дағдыланды. Ол аборт туралы заңды либералдандыру науқанына үлкен үлес қосты, ол 1967 жылғы аборт туралы заңмен сәтті аяқталды. Ол сондай-ақ ерікті евтаназияны заңдастыру науқанында белсенді болды, бірақ бұл науқан осы уақытқа дейін сәтсіз аяқталды. Ол аборт заңын реформалау қауымдастығының президенті және ерікті эвтаназия қоғамының вице-президенті болды. 1950 жылдары ол жыныстық қатынас туралы істерде куәлік беру кезінде балалар кездесетін проблемаларға көпшіліктің назарын аударудың алғашқыларының бірі болды және 1980 жылдары бұл тақырыпта үгіт-насихат жүргізді. 1960 жылы ол күдіктілермен полиция бөлімшесінде сұхбаттасуды магнитофонға түсіруді жария еткен алғашқы адам болды; бастапқыда ақымақ және практикалық емес идея ретінде айыптап, 25 жылдан кейін бұл жалпыға бірдей тәжірибеге айналды. Мүмкін оның ең үлкен жеңісі 1986 жылы болды, жақсы уақытқа сәйкес жазылған мақала Лордтар палатасын адамның қылмысты жасауға тырысуы мүмкін емес болған жағдайда да кінәлі бола алатындығын шешуге көндірді: сондықтан олардың шешімін бір жыл бұрын басқаша шешуге, және бірінші рет қылмыстық іс бойынша бұрынғы шешімін шешуге қатысты. Гланвилл Уильямс - құрметке ие, жаңашыл ұстаз. Ол өзінің бірнеше жас әріптестеріне де мансабында үлкен қолдау көрсетті. Алайда, мейірімді адам болса да, ол өте ұялшақ еді және отбасынан тыс жерде үлкен әлеуметтік емес. Ол Оңтүстік Уэльстегі пәк қауымдық отбасында тәрбиеленген, сондықтан оның көп бөлігі онымен бірге қалды. Оның үлкен беделге ие болғанына қарамастан, ол өмірінің соңына дейін тыныш сөйлейтін, қарапайым, жұмсақ, маңызды ойлы уэльс болып қалды. Ол өмірінің басым бөлігінде агностик болғанмен, Киелі кітапты білетін, әрі Киелі кітап сөз тіркестерін қолдану оған инстинктивті еді. "Ол оны жамбасқа да, жамбасқа да ұрды", - деді ол бірде, американдықтардың Зигмунд Фрейдті сынға алып жазған мақаласын сипаттап.
William was a Reader in English Law then Professor of Public Law and Quain Professor of Jurisprudence at the University of London from 1945 to 1955. He then moved to the University of Cambridge and was a Fellow of Jesus College, Cambridge, and a Reader in Law from 1957 to 1965, then Professor of English Law from 1966 to 1968. He then became the Rouse Ball Professor of English Law from 1968 to 1978. He was elected a Fellow of the British Academy in 1957. He covered an even wider range of topics in the huge number of articles which, astonishingly, he also found the time to write. It is difficult, indeed, to think of any important legal subject on which at some time he did not have something original and interesting to say. Nor is this all. For taking notes, he invented and patented a new form of shorthand (Speedhand Shorthand, 1952). And with Learning the Law (1945), now in its 11th edition, he wrote a little introductory book about law studies which was, and still remains, indispensable reading for any would be law student. Williams's voluminous and sometimes complicated writings are inspired by two big and simple notions. The first is that the law should be clear, consistent and accessible. The second is that law should be humane. He was a convinced utilitarian, who held that punishment was an evil to be avoided unless there was a good reason for imposing it, and for whom "good reasons" meant the well being of society, not the tenets of religious belief. Hence Leon Radzinowicz's celebrated bon mot about him: "Glanville Williams is the illegitimate child of Jeremy Bentham". These utilitarian beliefs also underlay Williams's efforts as a law reformer, an activity in which he managed to play two roles at once. The first was the "establishment man". He devoted many hours over several decades to serving on a range of official committees, in particular the Criminal Law Revision Committee, of which he was a member from 1959 to 1980. In this capacity he shares the credit for a number of reports which led, among other things, to the decriminalisation of suicide in 1961 and the radical reform and codification of the law of theft in 1968. His second role was that of "radical outsider". Working sometimes with others, sometimes on his own, he was adept at stirring up public opinion over matters where official interest in reform was lacking. He took a major part in the campaign to liberalise the law on abortion, which largely succeeded with the Abortion Act 1967. He was also very active in the campaign to legalise voluntary euthanasia, which has so far largely failed. He was both president of the Abortion Law Reform Association, and a vice president of the Voluntary Euthanasia Society. In the 1950s he was among the first to draw public attention to the problems children face when giving evidence in sex cases – and was still campaigning on the subject in the 1980s. In 1960 he was the first person publicly to advocate the tape recording of interviews with suspects in police stations; initially condemned as a silly and impractical idea, 25 years later this became almost universal practice. Perhaps his greatest triumph was in 1986, when a well timed article persuaded the House of Lords to rule that a person can be guilty of attempt even where the crime in question was impossible of completion: so over ruling their decision the other way the year before, and expressly over ruling, for the first time ever, their previous decision in a criminal case. Glanville Williams was a respected and innovative teacher. He was also very supportive throughout their careers to a number of his junior colleagues. Although a kind man, however, he was rather shy, and not a great socialiser outside the circle of his family. He was brought up in a pious Congregationalist family in South Wales, and much of his background stayed with him. Notwithstanding his great eminence, he remained to the end of his days a quiet spoken, modest, gentle, serious minded Welshman. Although an agnostic for most of his life he knew his Bible, and the use of biblical phrases was instinctive to him. "He smote him hip and thigh", he once said, describing an article an American had written criticising Sigmund Freud.
Құрметтер
Академиялық марапаттар оған 1995 жылы Кембридж университетінің құрмет грамотасымен марапатталды. Өмірінде оған ешқашан рыцарлық атақ ұсынылмаған деген уәде кең тараған, өйткені ол Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын және соғыс кезінде ар-ожданға қарсы болған пацифист болған. Алайда, шындық мынада, оған біреу ұсынылды және ол одан бас тартты; ішінара ұстамдылықтан, ішінара ол қылыш ұстауға бас тартқан адамның теориялық түрде семсер ұстауы орынсыз деп ойлағандықтан. Кейбридж университеті, Иса колледжінің Гланвилл Уильямс қоғамы жыл сайын жиналады және оған 600-ден астам әйгілі ағылшын заңгерлері қатысады. 1976 жылы ол Мельбурн қаласындағы Монаш университетінде өткен жалған лекцияда австралиялық комедиант Кэмпбелл Маккомас ретінде танымал болды. Уильямсты жеке танитын көптеген адамдар бұл қулықпен алданып қалды. Жүздеген адам жиналды, ал баяндама: "Менің қасымда болғаның үшін рахмет, бірақ сендер алдадыңдар" деген сөздермен аяқталды.
Academic honours were heaped upon him, culminating in 1995 in a Doctorate of Letters honoris causa from Cambridge. During his lifetime it was widely rumoured that he had never been offered a knighthood because he had been staunchly pacifist before the Second World War, and during it a conscientious objector. The truth, however, is that he was offered one and declined it; partly from modesty, and partly because he thought it incongruous that a man who had refused to wield a bayonet should theoretically bear a sword. The Jesus College, University of Cambridge Glanville Williams Society meets each year and is attended by over 600 leading English lawyers. In 1976, he was famously impersonated by Campbell McComas, an Australian comedian, at a hoax lecture at Monash University, Melbourne. Many people who knew Williams personally were reportedly fooled by the hoax. Hundreds and hundreds attended, and the lecture ended with the words: "thank you for having me, but you have been had."