Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық музыкант Луи Грюенберг (; 10 маусым 1964 жыл) - орыс туылған американдық пианист және композитор, әсіресе опералар. Шенбергтің және басқа да қазіргі композиторлардың ертедегі чемпионы, ол 1940 жылдары Голливудта өте құрметке ие, Оскар сыйлығына ұсынылған кино композиторы болды.
American musician
Louis Gruenberg ('/ɡ//r//uː//ən//b//ɜːr//ɡ/ GROOən burg; June 10, 1964) was a Russian born American pianist and prolific composer, especially of operas. An early champion of Schoenberg and other contemporary composers, he was also a highly respected Oscar nominated film composer in Hollywood in the 1940s.
Өмір және мансап
Луи Теодор Груенберг Брест Литовскке жақын жерде (қазіргі Беларусь, бірақ кейін Ресейде) Абе Груенберг пен Клара Кантаровичтің отбасында дүниеге келген. Ол бірнеше айлық болған кезде отбасы АҚШ-қа көшіп келді. Оның әкесі Нью-Йоркте скрипкашы болып жұмыс істеді. Жас Луидің фортепианоға деген таланты бар еді, ал сегіз жасында Груенберг Нью-Йорктегі Ұлттық консерваторияда (содан кейін Антонин Дворжак басқарды) Адель Маргулиеспен фортепиано сабақтарын алып жатты. Грюенберг сол кезден бастап жеке концерттерде де, ансамбльдерде де ойнады, ал жиырмасыншы жылдардың басында ол Вена консерваториясында Ферруччо Бусонимен Еуропаға оқуға кетті. Бірінші дүниежүзілік соғыстан бұрын Грюенберг студенттерге сабақ беріп, аспаптармен бірге және сололық күйші ретінде гастрольдерге шыққан. 1919 жылы Груенберг оркестр үшін "Ұйқы төбесі" атты шығармасын жазды, ол оған жоғары бағаланған Флаглер сыйлығын алып, өзін композицияға толығымен арнауға мүмкіндік берді. Грюенберг композитор ретінде өз беделін көрсете бастаған кезде, ол джазға қызығушылығын білдіріп, джаз және регтайм әсері бар шығармалар жазды. Ол 1921 жылы Эдгард Варезе мен Карлос Сальзедо құрған Халықаралық композиторлар гильдиясына (ICG) қосылды. 1922 жылы 19 ақпанда ICG Гринвич Виллидж театрында алғашқы концерттер сериясының біріншісін жоспарлады. Грюенбергтің "Полихроматикасы" сол түні дүниежүзілік премьерасын өткізді. 1923 жылы 4 ақпанда Грюенберг Клау театрында Арнольд Шенбергтің "Пьерро Лунаир" пьесасының американдық премьерасын басқарады. Осы қойылымнан кейін көп ұзамай ол және лиганың басқа мүшелері Вареземен келіспеушіліктерді тастап, Композиторлар лигасын құрды. "Стеджкоч" операсының "Оскар" сыйлығын алған музыкасында жұмыс істегендіктен, ол көп ұзамай өнер саласында танылды. Егер ол өзінің есімін номинация кезінде алып тастаса, ол өзінің операсы "Тайм" журналының мұқабасында болғаннан кейін, батыс фильмінің фонограммасын жазған бес адамнан тұратын командаға айналуды қаламады. "Стеджкочтың" шедевр болатынын ешкім білген жоқ, екі Оскарды жеңіп алуды айтпағанда; сол кезге дейін ешқандай да вестерн шедевр болған жоқ. Бұл Джон Фордтың дыбыспен түсірілген алғашқы вестерні болды. Шенберг пен Стравинский, Рахманиновты айтпағанда, барлығы үш миль радиуста болды. Бірақ бұл тек болжам ғана. Грюенберг көп ұзамай өзінің жалғыз кредитімен фильмнің түпнұсқалық сазгерін жазды. Солай аяқталады біздің түн (1941) атақты неміс жер аударылған Ремарктың төртінші романынан алынған, Оскар иегері Фредерик Марч, Маргарет Суллаван және өте жас Гленн Форд нацистік Германияның көтерілуі мемлекеті жоқ қылып қойған үмітсіз жер аударылғандар ретінде. Фильмнің көп бөлігі орын алған Венаны жақсы білген Грюенберг, нацистік ақымақтықтан айырылған, өзінің өскен Австрия мен Германия музыка әлеміне сүйіспеншілікпен құрмет көрсету үшін, көптеген бастапқы музыканы құрастырды. Музыканың үнемі болуы, босқындардың бұрынғы өмірлеріне деген терең құмарлықтарының өлең түріне айналады. Біреулер Бетховеннің бірнеше тактасын сыбырласа, басқа біреудің анасын есіне түсіреді. Грюенберг "Оскар" сыйлығына ең үздік түпнұсқалық саз үшін ұсынылды, оның академияның музыкалық мүшелері, әрине, Ричард Штраустың "Розенкавальер" кітабынан шыққан 6 ноталы "қайғырып" деген әйгілі музыкалық цитатын қатты ұнатты. Гленн Фордтың 19 жастағы кейіпкері өзінің жаңа махаббатына, 32 жастағы Маргарет Суллаванға (барлығы білетіндей, шынайы өмірдегі үшінші некеде) құштарлықпен қарайды. 1942 жылы Груенберг өзінің келесі фильмі үшін Колумбияның музыка бөлімінің басшысы Моррис Столоффпен бірге Джон Фарроу режиссерлік еткен және Пол Муни басты рөлді соққан "Коммандос шабуыл таңертең" (1942) фильмі үшін үздік драмалық саз үшін тағы да ұсынылды. Бастапқыда Столофф өзінің бастығы Гарри Кохнды бұл жұмысқа Стравинскийді жалдауға көндірді, өйткені орыс генійі соғысты Лос-Анджелесте өткізді. Стравинскийдің әйелі Вера Лос-Анджелестегі кітап дүкенінде норвегиялық халық әндерін тауып алады, содан кейін Стравинский оларды әдеттегідей жылдамдықпен өзгертуге кіріседі. Көп өскен композитор фильмнің бір кадр да түсірілместен өз музыкасын аяқтаған кезде, Столов Штравинскийге ақы төлеп, жұмысты қайтарып берді. Бірнеше айдан кейін Столофф Грюенбургті әдеттегідей, аяқталған фильмге композиция жазуға шақырды. Стровинский ешқашан жұмысының ысырап болуына жол бермейтін, өзінің пайдаланылмаған партитурасын "Төрт норвегиялық ...
Louis Theodor Gruenberg was born near Brest Litovsk (now in Belarus but then in Russia), to Abe Gruenberg and Klara Kantarovitch. His family emigrated to the United States when he was a few months old. His father worked as a violinist in New York City. Young Louis had a talent for the piano, and by the age of eight Gruenberg was taking piano lessons with Adele Margulies at the National Conservatory in New York (then headed by Antonín Dvořák). Gruenberg played both solo concerts and in ensembles from the beginning, and in his early twenties he went to study in Europe with Ferruccio Busoni at the Vienna Conservatory. Before World War I, Gruenberg taught students and toured, both as an accompanist and soloist. In 1919, Gruenberg wrote The Hill of Dreams for orchestra, which gained him the highly acclaimed Flagler Prize and enabled him to devote himself more completely to composition. As Gruenberg began to make his mark as a composer, he showed his fascination with jazz, composing works with strong jazz and ragtime influences. He joined the International Composers' Guild (ICG which had been founded by Edgard Varèse and Carlos Salzedo in 1921. on 19 February 1922 the ICG scheduled the first of their first series of concerts in Greenwich Village Theatre. Gruenberg's Polychromatics received its world premiere that night. Then, on February 4, 1923, Gruenberg conducted the American premiere of Pierrot Lunaire by Arnold Schoenberg at the Klaw Theatrein another concert organised by the ICG. Shortly after this performance, he and other members of the league left over disagreements with Varèse and formed the League of Composers. and was soon well known in the industry as having worked on Stagecoach's Oscar winning score —if he perhaps took his name off at nomination time, not wanting to be reduced to a team of five that wrote background music for a Western after having his opera on the cover of Time Magazine. After all, no one knew Stagecoach was going to be a masterpiece, let alone win two Oscars; up until then, no Western had ever been a masterpiece. It was also John Ford's first Western with sound. And Schoenberg and Stravinsky, not to mention Rachmaninoff, were all in a three mile radius. But that is just a guess. Gruenberg soon composed an original film score under his sole credit for So Ends Our Night (1941) adapted from famous German exile Remarque's fourth novel, starring Oscar winner Fredric March, Margaret Sullavan and a very young Glenn Ford as desperate exiles whom Nazi Germany's rise has rendered stateless. Knowing well the Vienna in which much of the film takes place, Gruenberg composed an enormous breadth of source music, a loving homage to the world of Austrian and German music he had grown up in, now lost to Nazi madness. The constant presence of music becomes a kind of tone poem of the deep nostalgia the frantic exiles feel for their former lives, from characters who whistle a few bars of Beethoven that trigger another character's memory of his mother at the piano, to raucous jazz bands, to tuneless calliopes at the Vienna fairground, to phonograph records in a stranger's apartment. Gruenberg was nominated for the Academy Award for Best Original Score, his fellow musical members of the Academy doubtless particularly enjoying his witty musical quote of Richard Strauss' famous descending 6 note "sigh" from Der Rosenkavalier whenever the virginal 19 year old character of Glenn Ford gazes longingly at his new love, 32 year old Margaret Sullavan (on her third marriage in real life, as they all knew). In 1942, Gruenberg was again nominated for his next film, along with Columbia's head of music, Morris Stoloff, for Best Dramatic Score for Commandos Strike at Dawn (1942), directed by John Farrow and starring Paul Muni in a story of a secret Allied attack on the Nazi occupied Norwegian coast. Originally, Stoloff had convinced his boss, Harry Cohn, to hire Stravinsky for this job, since the Russian genius happened to be sitting out the war in Los Angeles. Stravinsky's wife, Vera, discovered some Norwegian folk songs in a used LA book shop, and Stravinsky set to work adapting these with his usual speed. When the prolific composer finished his score before a single frame of film had been shot; Stoloff ruefully paid Stravinsky and gave the work back. Months later, Stoloff brought Gruenburg on to compose to the completed film, as was the usual practice. Stravinsky, never one to let work go to waste, refashioned his unused score into "Four Norwegian Moods," and Gruenberg was nominated for another Oscar. His next film job, An American Romance, was a heart breaking failure for its director, King Vidor, a $3 million Technicolor tale of a steel industrialist that nobody saw; an uncredited composer was brought in to patch up the half hour that was lopped out of it after its first screenings, before it lost a million dollars. It ended director King Vidor's long career at MGM.
Грюенберг скрипкалық концерті
Бірақ Грюенбергтің уайымдайтын қызығы басқа еді, өйткені 1944 жылы әлемдегі ең үздік скрипкашы Яша Хайфетц Грюенбергтің скрипкалық концертін, оп. Ол "47" әнін Юджин Орманди мен Филадельфия оркестрімен бірге жазды, ал 1945 жылы Пьер Монтекс пен Сан-Франциско симфониялық оркестрімен бірге жазды. Бұл үш қимылдағы жанды шығарма ("Жайлық пен жылылықпен рапсодия") және 38 минутқа созылады (Хейфетцтің орындауында). Бастапқыда RCA Victor үшін 78 RPM рельсті дискілерде жазылған, ол шебердің биіктігінде болған легендарлық орындау деп саналады және жиі LP-де Гейфетцтің 1937 жылғы Прокофьев скрипка концертімен бірге қайта шығарылады. Бұл атақты дирижердің алғашқы жазбаларының бірі ретінде оны Sony Classics баспасынан қайта шығарылған Пьер Монтедің жинақталған шығармаларында да кездестіруге болады.
But Gruenberg had happier things to worry about, for in 1944, the greatest violinist in the world, Jascha Heifetz, commissioned and premiered Gruenberg's Violin Concerto, Op. 47 with Eugene Ormandy and the Philadelphia Orchestra, and recorded it with Pierre Monteux and the San Francisco Symphony Orchestra in 1945. It is a lively work in three movements (Rhapsodie With simplicity and warmth Lively and with good humour), and lasts 38 minutes (in Heifetz's performance). Originally recorded for RCA Victor on shellac 78 RPM discs, it's considered a legendary performance of the master at the height of his powers, and is frequently re issued on LP paired with Heifetz's 1937 recording of the Prokofiev Violin Concerto. As one of that celebrated conductor's earliest recordings, it can also be found in the collected works of Pierre Monteux, re issued by Sony Classics.
Соғыстан кейінгі кино композиторлығы
LA-де жалақыға оралған Грюенбергті бір бөлмелі драмаға, неміс сарбаздарының тобын ұстап тұрған орыс солдатының, қарсы шабуылға (1945), жақын арада қара тізімге енгізілетін Джон Говард Лоусон жазған. Оның келесі шығармасы - төменгі бюджетті "Фильм-нуар" фильмінде "Ганстер" (1947) -де несиесіз жұмыс істеп жүрген қара тізімдегі жазушы Далтон Трумбо үшін. Арк триумф (А.А. Триумф) (1948) Эрих Ремарктың бесінші романының негізінде, азап шеккен босқындар, Чарльз Бойер, Ингрид Бергман және Чарльз Лоттон жасырынған нацист ретінде. Тағы бір беделді сәтсіздік, оны жасауға 5 миллион доллар кетеді, бірақ кассада 1 миллионнан аз табыс тапты. Бірақ, ешкім де нацистер әлі жеңілген жоқ Парижге қайта келуді қалаған жоқ. Бірақ Грюенбергтің қолаға толы ашылу музыкасы өте керемет. All The King's Men (1949) - Пулитцер сыйлығының жеңімпазы, Хьюи Лонгтың көркем тарихы, көптеген басқа сыйлықтардың ішінде үш жоғары Оскар сыйлығын жеңіп, үлкен жетістікке қол жеткізді. Луи Груенберг "Алтын глобус" сыйлығының жаңадан ашылған номинациясына ең үздік музыка үшін ұсынылды. Грюенбергтің Голливудтағы соңғы музыкасы Микки Руни мен Питер Лорр үшін кинонуар Quicksand (1950), режиссері - ардагер Ирвинг Пишель, және көптеген адамдар оны ересектер үшін Рунидің ең жақсы жұмысы деп санайды. Тағы да, оркестрдің кредиттердегі ашылуы мыс аспаптарын күшті қолданады, ал Руни кішігірім қылмыстың өміріне түсіп бара жатқанда, мықты джаз ұпайлары пайда болады.
Back on the payroll in LA, Gruenberg was brought in to score the taut, well received one room drama of a Russian soldier holding a group of German soldiers, Counter Attack (1945), written by soon to be blacklisted John Howard Lawson. His next score was for a blacklisted writer who was already working without credit, Dalton Trumbo, in a low budget Film Noir, The Gangster (1947). Arch of Triumph (aka Arc of Triumph) (1948) based on Erich Remarque's fifth novel, revisited suffering refugees, with Charles Boyer, Ingrid Bergman and Charles Laughton as a Nazi in hiding. Another prestigious flop, it cost $5 million to make but made less than a million at the box office. No one, it seemed, wanted to revisit a Paris where the Nazis had yet to be beaten. But Gruenberg's soaring brass filled opening music is quite wonderful. All The King's Men (1949), the Pulitzer Prize winning fictional story of Huey Long, was a tremendous success, winning three top Oscars among many other prizes. Louis Gruenberg was nominated for Best Score in the newly minted Golden Globe Awards. Gruenberg's last Hollywood score was for Mickey Rooney and Peter Lorre in the film noir Quicksand (1950), directed by veteran Irving Pichel, and considered by many to be the adult Rooney's best work. Again, the orchestral opening under the credits has a powerful use of brass, and as Rooney descends into his life of petty crime, a sinewy jazz score emerges.
Кейінгі жылдар
Луи Груенбергтің кино композиторлық мансабы 1950 жылы тоқтады, және ол қара тізімдегі жазушылармен (Трамбо мен Лоусен), қара тізімдегі режиссерлермен (Ирвинг Пишель мен Джон Кромвелл) және солшыл бүлінген актерлермен (Ингрид Бергман, Фредрик Марч) жұмыс істегеннен кейін, ол Америка кино тарихының осы сәтінде Голливудтан кетіп қалды немесе оны тастап кетті. Қара тізімнің кино композиторларына әсері туралы ақпарат өте аз, олар ең жақсы уақытта назардан тыс қалады, ал 1950 жыл ең жақсы уақыт емес еді. Өмірінің соңғы жиырма жылында Грюенберг концерттік музыка әлемінен де оқшауланып кетті. Ол Арнольд Шоенбергпен тығыз достық қарым-қатынас жасады, ол қазір Лос-Анджелестің тұрақты тұрғыны, сондай-ақ UCLA музыка профессоры, соңғысы 1951 жылы қайтыс болғанға дейін. Луис Груенберг 1964 жылы Беверли-Хиллсте қайтыс болғанға дейін үздіксіз композиция жасаған. Басқа шығармалардан басқа, ол бес симфония, төрт толық опера (Волпоне, Джек және бұршақ бұтағы, Антоний мен Клеопатра және Ақымақ әйел) және ұзақ оратория жазды.
Louis Gruenberg's film composing career stops in 1950, and it seems a fair premise that, having worked with blacklisted writers (Trumbo and Lawsen), blacklisted directors (Irving Pichel and John Cromwell), and left wing tainted actors (Ingrid Bergman, Fredric March), he either abandoned Hollywood at this moment in American cinema history or was abandoned by it. There is very little information on the impact of the blacklist on film composers, who tend to be overlooked in the best of times, and 1950 was not the best of times. During the last twenty years of his life, Gruenberg also became increasingly isolated from the concert music world. He did maintain a close friendship with Arnold Schoenberg, by now a permanent resident of Los Angeles as well as a music professor at UCLA, until the latter's death in 1951. Louis Gruenberg composed continually until his death in 1964 in Beverly Hills. Besides other works, he wrote five symphonies, four full length operas (Volpone, Jack and the Beanstalk, Antony and Cleopatra and The Dumb Wife) and the lengthy oratorio A Song of Faith.
Қайта табу
2002 жылы Жапонияда Джерард Шварцтың жетекшілігімен Жаңа Жапония филармониясымен бірге өлеңнің премьерасы болып, скрипкашы Ко Габриэль Камеда көпшілікке ұмытылған концертті қайта таныстырды. Ол Хайфетцтен кейін концертті орындаған алғашқы скрипкашы болды. 2009 жылы Камеда Мексикада Эдвин Аутвотердің жетекшілігімен Мексика қаласының филармониялық оркестрімен бірге концерттің тағы бір премьерасын өткізді. Грюенбергтің әртүрлі фильмдердегі сазгерлері де қосымша танылуға лайық; бақытты түрде, 1940 жылдардағы фильмдері үйде және онлайн режиміне қол жетімді болғандықтан, бұл мақсат қол жетімді. Оның фашистік, оқшаулаушы Америкаға қарсы күреске атсалысқан кино түсірушілердің қайсар фильмдеріндегі керемет еңбегі бір күні басқа целлюлоидтық жауынгерлермен бірге мойындалады, олар соншалықты аталмайтын және қара тізімде қатыгездікпен жазаланады.
The violinist Koh Gabriel Kameda reintroduced the almost forgotten concerto to the public with a premiere of the work in Japan in 2002 with the New Japan Philharmonic under the direction of Gerard Schwarz. He was the first violinist who has ever played the concerto after Heifetz. In 2009 Kameda made another premiere of the concerto in Mexico with the Philharmonic Orchestra of Mexico City under Edwin Outwater. Gruenberg's diverse range of film scores also deserve further recognition; happily, a more feasible goal now that his 1940s films are becoming available on home video and online. His wonderful work on those intrepid films that contributed to the battle of filmmakers against pro Fascist, isolationist America, will also be acknowledged one day, along with the other celluloid warriors, so unsung and so brutally punished by the blacklist.