Кіріспе

Висконсин Иллинойсқа қарсы, 278 U. S. 367 (1929), сонымен қатар Чикаго санитарлық округ ісі деп аталады, бұл АҚШ Жоғарғы Сотының пікірі, ол АҚШ-тың әділ күші басқа мемлекеттердің мүдделеріне зиян келтіретін жағдайда бір мемлекетке оң іс-әрекет жасау үшін қолданылуы мүмкін деп тапты. АҚШ Конституциясының Үшінші бабына сәйкес, іс Жоғарғы Соттың бастапқы юрисдикциясы бойынша қаралды (яғни ол Жоғарғы Сотқа төменгі соттың атынан келмеді), өйткені ол екі штат, Иллинойс пен Висконсин арасындағы дауды қамтиды. Бас судья Уильям Говард Тафт бір ауыздан шешім қабылдауға арналған қорытындыны жазды.

Іс

Чикаго қаласы Ұлы көлдер суларын ағызып, ағынды суларды ұзақ уақыттан бері қалыптасқан канализациялық канал арқылы, Чикаго санитарлық және кемелік каналы арқылы алып кетуге тырысты. Иллинойс штаты бұл судың көбеюі Чикагоның өсуіне байланысты қажет деп мәлімдеді. Алайда Висконсин, көлдің деңгейін төмендетуде, сол арқылы оның көлік құралдары мен мүмкіндіктерін бұзады деп мәлімдеді. Түзетуші тыңдаулардан кейін, АҚШ Жоғарғы Соты арнайы шеберді істің мән-жайын қарауға және максималды бұрылысты тек су бұру каналы жүйесін пайдалану үшін қажеттіден төмен нүктеде белгілеуге тағайындады, осылайша кәрізді суды жою жұмыстарын салуды талап етті, бірақ Чикаго қаласы мен Иллинойс штаты кейінге қалдырды. Иллинойс штаты арнайы шебердің тұжырымдарына қарсылық білдірді, ал Жоғарғы Сот 1928 жылдың сәуірінде екі күн бойы істі қарады. Бас судья Тафттың сотқа берген пікірі, ақыр соңында, АҚШ-тың осындай жағдайда мемлекет тарапынан іс-әрекетті жүзеге асыру үшін араласуға өкілеттілігі туралы мәселені шешті. Кейінірек Тафт былай деп жазды: "Мемлекеттер арасындағы дауды шешу кезінде Соттың шағымданушыларға келтірілген қателесті жалғастыруға бұйыру құқығы міндетті түрде сотталушы мемлекеттің бақылауында болатын жағдайларды жою үшін шаралар қабылдауды талап ету құқығын қамтиды, бұл қаулыны орындау жолында кедергі болуы мүмкін". Сот бұл шешімді көп ұзамай шығарды.