Кіріспе
Француз революциялық армиясы (17941797) Самбра және Мёза армиясы - Француз революциясының әскерлерінің бірі. Ол 1794 жылы 29 маусымда Арден армиясының, Мозель армиясының сол жақ қанаты мен Солтүстік армиясының оң жақ қанатының бірігуімен құрылды. Оның ең жоғары қағаз беріктігі (1794 жылы) шамамен 120 000 болды. 1795 жылы нәтижесіз болған науқаннан кейін француздар 1796 жылы Жан Батист Журданның Самбре мен Мез армиясы мен Рейн мен Мозель армиясын өзінің жоғары тұрған Жан Виктор Мари Мороу командалық етуімен біріктірілген шабуылды жоспарлады. Операцияның бірінші бөлігі Жоурданға Мангеймнің солтүстігіндегі Рейнді кесіп өтіп, австриялықтарды бұрып жіберуге мүмкіндік берді, ал Мозель армиясы Кель мен Хуньенгеннен оңтүстік Рейнді кесіп өтті. Бұл сәтті болды және 1796 жылдың шілдесіне қарай жеңіс сериясы австриялықтарды еркiндік еткен Карл герцогты неміс мемлекеттеріне шегінуге мәжбүр етті. Шілде айының соңында оңтүстік Германияның көпшілігі соғыс тоқтатуға мәжбүр болды. Самбра мен Мёза армиясы Бавария мен Франконияның солтүстігін айналасында маневр жасады, ал Рейн және Мозель армиясы Баварияда әрекет етті. Моро мен Журдан арасындағы және Журданның Самбра мен Муа армиясындағы бағынысты қолбасшыларымен болған ішкі даулар екі армияның бірігуіне кедергі келтірді. Бұл Австрияның қолбасшысына өз күшін реформалауға уақыт берді, бұл Журданды солтүстік-батысқа қарай итермеледі. 1796 жылдың қыркүйек айының соңында Карл екі француз әскерін бір-бірінен біржола ажыратты, бұл Журданның командалығын солтүстік-батысқа әрі қарай, ақыр соңында Рейннен өтіп кетуге мәжбүр етті. 1797 жылы 29 қыркүйекте Самбра мен Мез армиясы Рейн және Мозель армиясымен біріктіріліп, Германия армиясы болды.
The Army of Sambre and Meuse was one of the armies of the French Revolution. It was formed on 29 June 1794 by combining the Army of the Ardennes, the left wing of the Army of the Moselle and the right wing of the Army of the North. Its maximum paper strength (in 1794) was approximately 120,000. After an inconclusive campaign in 1795, the French planned a co ordinated offensive in 1796 using Jean Baptiste Jourdan's Army of the Sambre et Meuse and the Army of the Rhine and Moselle commanded by his superior, Jean Victor Marie Moreau. The first part of the operation called for Jourdan to cross the Rhine north of Mannheim and divert the Austrians while the Army of the Moselle crossed the southern Rhine at Kehl and Huningen. This was successful and, by July 1796, a series of victories forced the Austrians, commanded by Archduke Charles, to retreat into the German states. By late July, most of the southern German states had been coerced into an armistice. The Army of Sambre and Meuse maneuvered around northern Bavaria and Franconia, and the Army of the Rhine and Moselle operated in Bavaria. Internal disputes between Moreau and Jourdan and with Jourdan's subordinate commanders within the Army of the Sambre and Meuse prevented the two armies from uniting. This gave the Austrian commander time to reform his own forces, driving Jourdan to the northwest. By the end of September 1796, Charles had permanently separated the two French armies, forcing Jourdan's command further northwest and eventually across the Rhine. On 29 September 1797, the Army of Sambre and Meuse was merged with the Army of the Rhine and Moselle to become the Army of Germany.
Өмірбаян
Бастапқыда Еуропаның билеушілері 1789 жылғы революцияны Франция патшасы мен оның азаматтарының арасындағы ішкі мәселе деп қарастырды. 1790 жылы Леопольд ағасы Иосифтің орнын басып, Киелі Рим империясының императоры болды; 1791 жылы оның қарындасы Мари Антуанетта мен оның балаларына қауіп төнді. 1791 жылдың тамызында француз эмигрант абыройы мен Пруссияның Фридрих Вильгельм II-мен кеңесу барысында Леопольдтың Пилниц декларациясында Еуропа монархтарының мүдделері Людовик пен оның отбасының мүдделерімен бірдей екендігі айтылды. Ол және оның әріптестері патшалық отбасына бір нәрсе болса, нақты белгіленбеген салдары болады деп қорқытты. Француз эмигранттары контрреволюцияны қолдау үшін агитация жасауды жалғастырды, ал 1792 жылы 20 сәуірде Француз Ұлттық Конвенты Австрияға соғыс жариялады. Бірінші коалиция соғысында (1792 1798) Франция өзінің құрлық немесе су шекарасын бөлісетін Еуропа мемлекеттерінің көпшілігіне, сонымен қатар Португалия мен Осман империясына қарсы тұрды. Бастапқыда 1792 және 1793 жылдардағы науқандарда сәттілікке қол жеткізгенмен, француз армиясы Террор билігі кезінде кейбір тиімділігін жоғалтты, оның кезінде оның генералдары қорқытты немесе өлтірілді және армияның көптеген тәжірибелі офицерлері Францияны қауіпсіз паналарға қалдырды. Кейіннен Самбра мен Мёза армиясы болып құрылған әскерлердің элементтері Голландия Республикасын жаулап алуға және Люксембургті қоршауға алуға қатысты. 1794 жылы 16 маусымда Флевр шайқасында армияның әртүрлі элементтері жеңіске жетті. Көп ұзамай күштердің Самбра мен Мёза армиясына бірігуі ресми түрде жарияланды. Флеурдан кейін көп ұзамай Фландриядағы Бірінші коалицияның позициясы құлдырап, француз әскерлері 1794 - 1795 жылдың қысында Австрияның Нидерланды мен Нидерланд Республикасын басып алды. Француз және Коалицияның әскери стратегиясы кейіннен Рейн өзеніне басты қорғаныс желісі ретінде назар аударды: әр тарап үшін қарама-қарсы жағалауды немесе кем дегенде өзеннің негізгі өткелдерін бақылау қорғаныс стратегиясының негізі болды. Базельдің солтүстік-шығысында бірнеше шақырым жерде жер тегістеледі. Рейн өзені кең, солтүстікке қарай бұрылады, Рейн тізе деп аталады және Рейн ойысына (Райнграбен) кіреді, ол шығысында Қара Орманмен, батысында Вогеж тауларымен шектелетін рифтік аңғардың бөлігі. Рейн 1790 жылдары жиырма бірінші ғасырда қарағанда басқаша көрінді; Базельден Иффехеймге дейінгі өту 1817 және 1875 жылдар аралығында "түзетілді". Су деңгейін бақылау үшін арнаның құрылысы 1927 жылдан 1974 жылға дейін жүргізілді. 1796 жылы өзеннің екі жағындағы жазық жердің ені 31 шақырымдай болған. Айналадағы таулар, әсіресе, оның шығыс жағында көкжиекте қара көлеңкелер пайда болды. Өзен сағалары Қара Орманның төбелі жерін кесіп өтіп, тауларда терең бұзылулар пайда етіп, су тасқынынан өзенге қарай ағып өтеді. Империядағы аумақтардың саны 1000-нан астам субъектіні қамтыды. Олардың көлемі мен ықпалы әртүрлі болды, Kleinstaaten (кіші мемлекеттер) бірнеше шаршы шақырымнан аспайтын үлкен және күшті мемлекеттерге дейін. 1796 жылдың аяғында қатысқан мемлекеттер мен аумақтар: Брайсгау (Габсбург), Оффенбург және Ротвейль (империялық қалалар), Фюрстенберг, Нюенбург және Гогенцоллерн княздіктері, Баден маркграфы, Вюртемберг герцогтығы және бірнеше ондық шіркеулік саясаттар. Билік әр түрлі болды: олар қуатты Аугсбург және шағын Вейль-дер-Штадт сияқты әртүрлі көлемдегі еркін императорлық қалаларды; сондай-ақ әртүрлі көлемдегі және ықпал ететін шіркеу аумақтары, мысалы бай Рейхнау абатшылығы және Кёльн архиепископтығы; және Вюртемберг сияқты династиялық мемлекеттер. Картадан қарасақ, империя фликентепихке (пачворкті кілемге) ұқсайды. Кейбір мемлекеттерге жалғаспайтын бөліктер кірді, Габсбургтер домендері мен Гогенцоллерн Пруссиясы империядан тыс аумақтарды басқарады, мысалы, Шығыс Еуропадағы Габсбургтер аумақтары мен Солтүстік Италия; басқалар үшін ауыл негізінен бір мемлекетке тиесілі болуы мүмкін, бірақ басқа мемлекетке тиесілі шаруа қожалығы, үй немесе тіпті бір немесе екі жер тилкестері болуы мүмкін. Сонымен қатар, Франциямен қоршалған Вюртембергке тиесілі территориялар болды, мысалы, Сольм графлығы, Трир архиепископтығы және Гессен Дармштадты. Неміс тілді мемлекеттердің ішінде Киелі Рим империясының әкімшілік және құқықтық механизмдері шаруалар мен жер иелері арасындағы, юрисдикциялар арасындағы және олардың ішіндегі дауларды шешу үшін алаң болды. Императорлық шеңбе�...
Әскери қиындықтар
1792 жылы Француз Республикасының әскерлері бұзылу жағдайында болды; Ансиан Режимнің тәжірибелі сарбаздары еріктілермен қатар соғысты. Революциялық қызулықпен ерекше өкілдер - заң шығарушы орган агенттері арқылы әскери қызметте өзара іс-қимыл жасау үшін жіберілген жауынгерлер - тиімді жұмыс істеу үшін тәртіп пен дайындыққа ие болған жоқ; олар жиі бағынбайды, олар жиі бұйрықтардан бас тартады және бірліктердің үйлесімділігін бұзады. Олар жеңілгеннен кейін, олар көтеріліске қабілетті болды, өйткені Теобальд Диллон 1792 жылы әскерлері оны линчтеп өлтірген кезде білген. Командалық проблемалар 1793 жылы жаппай әскери міндеттілік (levée en masse) енгізілгеннен кейін одан да шиеленісті. Француз командирлері шекараны қорғау мен Париждің жеңіске деген ықыласы арасында нәзік сызық бойынша жүрді. Бұған армияның дайындық, жабдықтау және басшылық жағынан төтенше жағдайы қосылған, әскери басшылық дағдарысқа тап болды. Олар жаңа режим өкілдерінің, кейде өздерінің жауынгерлерінің үнемі күдіктенуіне ұшырады. Реалистік емес үміттерге қол жеткізе алмау адалдықсыздықты білдірді және адалдықсыздықтың бағасы мадам гильотинамен кездесу болды: бірнеше жоғары дәрежелі генералдар, соның ішінде қарт Николас Лакнер, Жан Николас Хошар, Адам Филипп Кустин, Артур Диллон және Антуан Николас Коллиер, өлтірілді. Франсиско де Миранда Маастрихтті басып алмағаны үшін бірнеше жылға Ла Форс түрмесіне қамалды. Ескі офицерлер класының көпшілігі эмиграцияға шығып, эмигрант әскерлерін құрды; әсіресе ат әскері олардың кетуінен зардап шекті, ал Сакс гусарды және 15 кавалерия полктары (Royal Allemande) австриялықтарға жаппай көшті. Артиллерияның арманы, ескі дворяндармен төменгі тапсырма деп саналған, эмиграцияға аз әсер етті және ол сақталып қалды. Париждегі әскери жоспаршылар Рейннің жоғарғы аңғары, оңтүстік-батыс Германия аумақтары мен Дунай өзенінің бассейні Республиканың қорғанысы үшін стратегиялық маңызы бар екенін түсінді. Рейн өзенінің ағысын бақылауға алған мемлекет өзенді және оның екі жағындағы аумақтарды бақылауға алатын. Рейн өзенінің арғы жағына және Рейн жағалауы бойымен Германия мен Швейцария арасындағы немесе Қара Орман арқылы, Дунай өзенінің жоғарғы аңғарына кіруге мүмкіндік берді. Француздар үшін Жоғарғы Дунайдың немесе оның арасындағы кез келген нүктелердің бақылауы өте үлкен стратегиялық құндылыққа ие болды және француздарға Венаға сенімді түрде жақындауға мүмкіндік берді.
Бастапқы құрамасы
Армияның негізгі бөлімі - деми бригада - ескі армияның ер адамдары мен жауынгерлерді жаппай араластырды. Идеалдық жағдайда, бұл патшаның ескі корольдік полктерінен мұрагерлік алған, салыстырмалы түрде жақсы даярланған және жабдықталған, ақ киім киген және тарлондық қалқан киген, ұлттық гвардия бөлімшелерімен, жақсы даярланбаған немесе жабдықталмаған, көгілдір киім киген және фредерей ерікті батальондары, нашар даярланған және жабдықталған, қызыл фригиялық шапка мен Франция кокадасынан басқа киім кимеген. 1794 жылы Орталық әскерлерінің оң жақ қанаты, кейіннен Мозель әскері деп аталды, Солтүстік және Арденн әскерлерінің барлығы 1794 жылы 29 маусымда Самбра және Муа әскерін құрды. Бұрынғы Орталық армиясы мен Рейн армиясының қалған бөлімшелері бастапқыда 1794 жылы 29 қарашада, ал ресми түрде 1795 жылы 20 сәуірде генерал Жан Шарль Пичегрюдің қолбасшылығымен Рейн және Мозель армиясы ретінде бірікті. Бұл француз әскерлері Флевр мен Лоулендтегі жеңістерге қатысқан, бірақ бірліктердің күші жаттығуы жоқ әскери қызметшілермен күшейтілген. Рейндегі француз майданында Коалиция күштерінің қысымы Люксембург, Бельгия және Нидерланд қамалынан Самбра және Муа әскерлерінің Рейннің ортасындағы бірлікке көшіруін қажет етті. Бұл бөлімшелер Рейнландта Австрия мен Коалиция күштерін тікелей қарсы алатын арнайы топтарға қайта ұйымдастырылды. Оның қағаз жүзіндегі күші 83,000 адамға жуық болды, бірақ оның нақты күші әлдеқайда аз болды. 1795 жылдың 1 қазанында әскердің кейбір бөлігі бес жерде жиналып, 63,615 адамнан тұратын алдыңғы қатарлы қарауыл құрады. Генерал Луи Фрианттың 3296 адамнан тұратын дивизиясы Люксембург бекінісінде, ал генерал Антуан Морлоттың 3471 адамнан тұратын дивизиясы Ахенде қалды.
1796 жылғы жорық
1796 жылғы науқан Француз революциялық соғыстарының бір бөлігі болды, онда республикалық Франция пруссиялықтар мен австриялықтар мен Киелі Рим империясының бірнеше басқа мемлекеттері, британдықтар, сардиниялықтар, голландтар және француз эмигранттарынан тұратын франциялықтармен күресті. Француздар бірнеше жеңіске жетті, бірақ 1793 жылдан 1795 жылға дейінгі науқандар сәл сәтті болды. Коалиция мүшелері өздерінің соғыс мақсаттарын үйлестіруде қиындықтарға тап болды және олардың күш-жігерлері әлсіреп қалды. 1794 және 1795 жылдары Солтүстік Италиядағы француз жеңістері француздардың соғысқа деген құлшынысын құлшынысты етіп, Коалицияны Орталық Еуропаға әрі қарай шегінуге мәжбүр етті. 1795 жылғы Рейн жорығының соңында Габсбургтер коалициясы мен француз республикашылары Германияда соғысып жатқан өздерінің күштері арасында бітімге келді. Келісім 1796 жылдың 20 мамырына дейін созылып, австриялықтар үндеудің 31 мамырда аяқталатынын жариялады. Төменгі Рейннің австриялық армиясына 90 000 Габсбургтер мен император әскерлері кірді. 20,000 адам оң жақ қанаты, алдымен Вюртемберг герцогы Фердинанд Фредерик Августтың қол астында, кейін Вильгельм фон Вартенслебеннің қол астында, Сиг өзенінің арғы жағында Рейннің шығыс жағалауында тұрып, Дюссельдорфтағы француз көпір басын бақылады. Майнц және Эренбрейтштейн бекіністерінің гарнизондарына тағы 10 000 адам кірді. Императорлық және Коалициялық әскердің қалған бөлігі, Жоғарғы Рейннің 80 000 күшті армиясы, Нахе өзенінің артындағы батыс жағалауды қорғады. Дагоберт Зигмунд фон Вурмсердің қолбасшылығымен бұл күш оң қанатын батыс жағалаудағы Кайзерслаутернде бекітті, ал сол қанаты Антон Штарэй, Михаэль фон Фролих және Конде князі Луи Жозефтің қол астында Маннхаймнан Швейцарияға дейін Рейнді күзетті. Бастапқыда австриялықтардың стратегиясы Трирді басып алу және батыс жағалаудағы өздерінің позициясын пайдаланып, әрқайсысы француз әскерлеріне кезекпен соққы беру болды. Венаға Наполеон Бонапарттың Солтүстік Италиядағы табыстары туралы хабар жеткеннен кейін, Вурмсер 25 000 күшпен сол жаққа жіберілді және Ауликалық кеңес Карлға Рейн аймағындағы екі австриялық әскердің үстінен қолбасшылық берді және оған өз орнын ұстауға бұйрық берді. Екі француз әскері Императорлық және Коалициялық әскерлерге қарсы тұрды. Жан Виктор Моро екі әскерге де басшылық етті, бірақ солтүстік әскер, Самбра мен Мозель, оның қосалқы командасы: Джурдан үшін жеткілікті болды. Самбра мен Мёзаның 80 000 жасағы Рейннің батыс жағалауын Нахеге дейін, содан кейін оңтүстік-батысқа қарай Санкт-Венделге дейін ұстады. Сол жақ флангта Жан Батист Клебердің 22000 сарбазы Дюссельдорфтың бекіністі қорында тұрды. Моро тікелей қолбасшылық еткен Рейн және Мозель армиясы Рейннің артында (батысында) Хюнингеннен орналасты, мұнда Пьер Мари Бартелом Ферино оң жақ қанатты, солтүстікке қарай, Ландау маңындағы Квих өзені бойымен, сол жақ қанаты Саарбруккенге қарай батысқа қарай созылды. Оң жақ қанаты төмен. Француздық жоспар көктемгі (сәуір - мамыр - маусым) шабуылға шақырды, оның барысында екі француз армиясы Германиядағы Коалицияның солтүстік әскерлерінің флангтарына қарсы басып, үшінші армия Италия арқылы Венаға жақындады. Жан Батист Джурданның әскері Дюссельдорфтан оңтүстікке қарай алға жылжиды, үмітпен әскерлерді өзіне қарай тартты, ал Мороның әскері Мангеймге қарай Рейннің шығыс жағында жиналды; Мангеймге қарай шеберлікпен жасампаздық Карл өз әскерлерін қайта орналастырды. Бұл жағдай орын алғаннан кейін Мороның әскері оңтүстікке күштеп шабуыл жасап, 23 маусымда Кельдегі көпір басына басып түсті. Сол жердегі Император әскерлері тек 7000 әскерді қамтыды. Олар тәжірибе мен жаттығудың жоқтығына қарамастан, бірнеше сағат бойы көпір басын ұстап, Раштатқа қарай кері шегінді. Моро көпірдің басына өздерінің алдыңғы күзетшілерін салып, әскерлерін Бэденге кедергісіз құйып жіберді. Оңтүстікке қарай, Швейцарияның Базель қаласы маңында Ферриноның колоннасы өзенді тез кесіп өтіп, Швейцария мен Германия жағалауы бойынша Рейн өзенінен шығысқа қарай Констанс көліне қарай өрлеп, Қара Орманның оңтүстік шетіне дейін тарады. Қосымша құрал-жабдықтар таусылып, әскері қақтығысқа ұшырайды деп уайымдап, Карл шығысқа қарай қайтты. Шілде айының соңында Швабия шеңберінің барлық бөлігі, Баварияның көпшілігі, Франкония, Баден және Вюртемберг француздармен жеке бейбітшілікке қол жеткізді. Бұл император әскерін қарусыздауға мүмкіндік берді, а...
Реформация Германия армиясы ретінде (1797)
Архиегер Карл француздардың солтүстік стратегиясын бұзды; Самбра және Мез армиясы өзеннен өтіп, жылдың қалған бөлігінде белсенді болмады. 1797 жылы 18 сәуірде Наполеон әскері Венаға қауіп төндірген кезде Австрия мен Франция қарулы келісім шарттарына келісті, содан кейін бес ай бойы келіссөздер жүргізілді, бұл 18 қазанда Бірінші коалиция соғысын аяқтаған Кампо-Формио бейбітшілігінің басталуына әкелді. Бейбіт келісімге қол қоюға Раштат конгрессі себеп болды. Кампо Формионың өкілеттігі 1798 жылға дейін жалғасты, сонда екі топ та әскери күшін қалпына келтіріп, Екінші коалиция соғысын бастады. Әскери іс-қимылдың жаңартылуына қарамастан, Конгресс 1799 жылдың сәуірінде француз делегациясының өлтірілуіне дейін Раштатта кездесулерін жалғастырды. Самбра мен Мез армиясы 29 қыркүйек 1797 жылға дейін канонда қалды, содан кейін ол басқа бөлімшелермен бірігіп, Германия армиясын құрды.
Қосымша ресурстар
Элисон, Арчибальд. Еуропа тарихы француз төңкерісінің басынан Бурбондар патшалығының қалпына келуіне дейін, 3-том. Эдинбург: В. Блэквуд, 1847 жыл. Бодарт, Гастон. Қазіргі соғыстарда қаза тапқандар, Австрия Венгрия. Лондон: Кларендон баспасы, 1916 жыл. Жылдық тіркелім: Дүниежүзілік оқиғалар 1796 Лондон: ФК және Дж Ривингтон. 1813 жыл. 2014 жылдың 4 қарашасында қол жеткізілді. Ла Бедойер, Шарль Анжелик Франсуа Хуше, Наполеон Бонапарттың қоғамдық және жеке өмірінің естеліктері. nl, G. Virtue, 1828 жыл. Кючья, Филипп. Наполеон Италияда: Мантуя қоршаулары, 1796 1799. Талса: Оклахома университетінің баспасы, 2014. Данн Паттисон, Ричард Филипсон. Наполеонның маршалдары. Wakefield, EP Pub., 1977 (1895 жылғы басылымның қайта басылуы). Дюрант, Уилл және Ариэль Дюрант, Наполеон дәуірі. Нью-Йорк: Саймон мен Шустер, 1975. Эберт, Йенс Флориан "Фельдмаршал лейтенант фюрт фюртенбергке", Die Österreichischen Generäle 1792-1815. Наполеон онлайн: Portal zu Epoch. Маркус Штайн, редактор. Мангейм, Германия. 2010 жылғы 14 ақпандағы нұсқасы. 2010 жылдың 28 ақпанында қол жеткізілді. Эрш, Йоханн Самуил. Жалпы ғылымдар мен өнер энциклопедиясы аталған жазбалардың әліппелік ретімен өңделіп шығарылды. Лейпциг, Дж. Ф. Гледич, 1889 жыл. Грэхам, Томас, 1-ші Барон Лайнедох. 1796 жылғы Германия мен Италиядағы науқанның тарихы. Лондон: (np) 1797 жыл. Ливенс, А., Жан Морис Вердо, Пьер Бегат, Құрмет легионының қарсаңы: заң шығару және тәртіптің тарихи тарихымен бірге барлық безендірілгендердің өмірбаяны, Әкімшілік бюросы, 1844 ж. Льюх, Ханс Эггерт Виллибальд фон дер. Әскери әңгімелер лексиконы: Кель (Uberfall 1796) & (Belagerung des Bruckenkopfes von 17961797), 4-том. К. Брюггеман, 1834 жыл. Мальте Брун, Конрад. Дүниежүзілік география, немесе әлемнің барлық бөліктерінің сипаттамасы жаңа жоспарда: Испания, Португалия, Франция, Норвегия, Швеция, Дания, Бельгия және Голландия А. Қара, 1831 жыл. Маклинн, Фрэнк. Наполеон: өмірбаян. Нью-Йорк: Аркаде паб, 2002 жыл. Мехель, Кристиан фон, Тарихи және топографиялық кестелер немесе нақты қатынас Базель, 1798. Миллер, Стивен. Австриялық жаяу әскер ұйымы. Наполеон сериясы. org, 2005 жылдың сәуір айы. 2015 жылдың 21 қаңтарында қол жеткізілді. "Пичегру" деп аталады. Брокгауздың "Билдер әңгімелері" лексиконы, 3-том. Лейпциг, 1839 ж., 495 - 496 бб. Филиппарт, Джон. Мемуарлар және т.б. Генерал Мороның. Лондон: А. Дж. Вальпи, 1814 жыл. Роджерс, Клиффорд және басқалар. Орта ғасырлардағы соғыс және әскери технологияның Оксфорд энциклопедиясы. Оксфорд: Оксфорд университетінің баспасы, 2010. Ротенберг, Гюнтер Е. "Габсбургтер армиясы Наполеон соғыстарында (17921815) ". Әскери істер, 37:1 (1973 ж. ақпан), 15. Роттек, Карл фон. Дүниежүзілік жалпы тарих, мысалы: С. Ф. Столлмейер, 1842. Шам, Саймон. Патриоттар мен азат етушілер. Нидерландыдағы революция 17801813. Нью-Йорк: Vintage Books, 1998 жыл. Селлман, Р. Р. Қалқалар мен қамалдар. Йорк (Ұлыбритания): Метхен, 1954. Уилсон, Питер Хамиш. Неміс әскерлері: соғыс және неміс саясаты 16481806. Лондон: UCL Press, 1997 жыл.