Кембриджширдегі Ескі Бедфорд өзені

Кіріспе

Кембриджширдегі су арнасы, Англия.

Ескі Бедфорд өзені – Англияның Кембриджширдегі Фен аймағындағы Ұлы Уз өзенінің суларын жасанды түрде, ішінара бұрып алу арнасы. Ол 1630 жылы басталған Феннің Ұлы деңгейін кептіру үшін жергілікті канализация комиссиясымен келісімшарт жасасқан төртінші Бедфорд графының құрметіне аталған. Бұл Ұлы Уз сулары үшін тік және қысқа жол ұсынып, Оңтүстік Феннің төмен жатқан жерлерін су басудан сақтау үшін жағалаулары нығайтылды. Жоба барысында граф және оның серіктестері суды кептіру схемаларына қарсылардың бұзушылықтарына тап болды. 1637 жылы жоба Фенді кептіруде сәтті деп танылды, бірақ бұл шешім 1638 жылы қайтарылды. Англия азамат соғысы кезінде көп жұмыс зардап шеккеннен кейін, голланд инженері Корнелиус Вермуйден, Бедфордтың бесінші графы Уильям Расселмен бірге кептіру жұмысын аяқтады. Жұмыс жүргізілген кезде де наразылықтар мен тәртіпсіздіктер жалғасты, нәтижесінде серіктестер қарулы күзетшілерді жұмысқа алды. Екінші өзен – Жаңа Бедфорд өзені, алғашқы арнаға параллель қазылды, содан кейін ол Ескі Бедфорд өзені атанды. Бір кезде Олд-Бедфорд өзені екіге бөлінді: жоғарғы бөлігі Уэлчс бөгеті арқылы Дельф өзеніне бұрылды, ал төменгі бөлігі Контр-дренажға қосылды. Екі бөлік те сол атауды сақтап қалды, бірақ бір-бірімен байланыспайды. Екі Бедфорд өзені арасындағы аудан үлкен су тоқтату алабы ретінде қызмет етеді, өзен арналарындағы су көлеміне шыдамаған кезде су тасқынын ұстап тұрады. Өзен көптеген жер суару жобалары үшін шығару арнасы болып табылады. Оның жағасында үш ішкі суару кеңесі орналасқан, сондай-ақ төмен жатқан Фендерден суды Контр-дренажға және Ескі Бедфорд өзенінің төменгі бөлігіне айдайтын бірнеше сорғы станциялары бар. Ұлы Узбен қосылған жерде Олд Бедфорд шлюзі орналасқан, су арқылы өтіп, тасқынға ұшыраған өзенге жетеді, бірақ бұл әрқашан мүмкін емес, әсіресе үлкен жауын-шашын салдарынан Жаңа Бедфорд өзенінен көп су ағып жатқанда. Бұл мәселені шешу үшін 1948 жылы Уэлчс бөгетіне сорғы станциясы салынды, ол суды Контр-дренаждан және төменгі Олд Бедфорд өзенінен Дельф өзеніне айдайды, ол төменгі өзенге параллель ағып, содан кейін жуғыш жерді кесіп өтіп, Жаңа Бедфорд өзеніне Уэлмор көлі шлюзінде қосылады. Сорғылау кезінде төменгі өзендегі ағын Уэлниден жоғары кері бұрылады, ал тік шлюз қақпасы Upwell ішкі суару кеңесі өзенге төккен судың сорғы станциясына жетуіне жол бермейді. Өзенде Уэлчс бөгетінен Олд Бедфорд шлюзіне дейін жүзуге болады, бірақ шлюз арқылы тек су деңгейі рұқсат еткен кезде ғана өтуге болады, себебі шлюз жоқ. Уэлчс бөгеті шлюзі бұрын Орта деңгейлі навигациядан Ұлы Узға байланыс қамтамасыз еткен, ол Велл Крик кеме жүруге жарамсыз болған кезде екі өзен жүйесі арасындағы жалғыз байланыс болды. Алайда, Велл-Крикті толтырудан құтқару науқаны сәтті аяқталды, ал ұсынылған бағыт Нене өзені мен Велл-Криктің ескі арнасынан Денвердегі Салтерс-Лод шлюзіне дейін өтеді. 2006 жылы Қоршаған орта агенттігі Уэлчс бөгеті шлюзін жапты және оны қайта ашу үшін жасалған әрекеттерге қарамастан, ол жабық күйінде қалды. Фен су жолдары байланысының аясында Ескі Бедфорд өзенінің көп бөлігін кеме жүруге жарамды етуге мүмкіндік беретін ұсыныстар бар, бұл Ұлы Уз бен Орта деңгейлі навигацияның бөліктерін қамтитын дөңгелек круиздік маршрутты қамтамасыз ету үшін.

The Old Bedford River is an artificial, partial diversion of the waters of the River Great Ouse in the Fens of Cambridgeshire, England. It was named after the fourth Earl of Bedford who contracted with the local Commission of Sewers to drain the Great Level of the Fens beginning in 1630. It provided a steeper and shorter path for the waters of the Great Ouse, and was embanked to prevent them flooding the low ground of the South Fens. Throughout the project, the Earl and his Adventurers faced disruption from those who were opposed to drainage schemes. The project was deemed to have succeeded in draining the fens in 1637, but that decision was reversed in 1638. After a lull during the English Civil War, when much of the work was damaged, the Dutch engineer Cornelius Vermuyden worked with William Russell, the fifth Earl of Bedford to complete the drainage. Disruption and unrest continued while the work was carried out, resulting in the Adventurers employing armed guards. A second river, the New Bedford River, was cut parallel to the first channel, which then became the Old Bedford River. At some point, the Old Bedford River was split into two parts, when the upper section was diverted into the River Delph at Welches Dam, and the lower section was joined to the Counter Drain. Both parts retain the name, but are not connected to each other. The area between the two Bedford rivers acts as a large washland, which holds floodwater when the river channels cannot cope with the volume of water in them. The river acts as the outlet for a number of land drainage projects. Three internal drainage boards are located along its banks, and there are several pumping stations which pump water from low lying fens into the Counter Drain and the lower section of the Old Bedford River. At the junction with the Great Ouse is Old Bedford Sluice, through which the water passes to reach the tidal river, but this is not always possible, particularly when high volumes of water are passing down the New Bedford River as a result of heavy rainfall further up the Great Ouse. To resolve this, a pumping station was built at Welches Dam in 1948, to pump water from the Counter Drain and lower Old Bedford River into the River Delph, which runs parallel to the lower river for most of it length, but then crosses the washland to enter the New Bedford River at Welmore Lake Sluice. When pumping occurs, flow in the lower river above Welney is reversed, and a vertical sluice gate prevents water discharged into the river by the Upwell Internal Drainage Board from reaching the pumping station. The river is navigable from Welches Dam to Old Bedford Sluice, but passage through the sluice can only be made when tidal water levels allow, as there is no lock. Welches Dam Lock used to provide a link from the Middle Level Navigations to the Great Ouse, which was the only link between the two river systems when Well Creek became unnavigable. However, a campaign to save Well Creek from being filled in was successful, and the recommended transfer route follows the old course of the River Nene and Well Creek to Salters Lode Lock at Denver. In 2006, the Environment Agency closed Welches Dam Lock, and despite campaigns for it to be reinstated, it has remained closed. There are proposals as part of the Fens Waterways Link which could result in more of the Old Bedford River becoming navigable, in order to provide a circular cruising route including parts of the Great Ouse and the Middle Level Navigations.

Тарих

Ескі Бедфорд өзені сияқты Эриттен Денверге дейін созылатын жасанды өзен идеясы жаңа емес еді; оны 1604 жылы инженер Джон Хант ұсынған болатын. 1630 жылдың 1 қыркүйегінде Кингс-Линнде өткен Канализация комиссарларының мәжілісінде олар голланд су төгу инженері Корнелиус Вермуйденнен Оңтүстік сортаңдар үшін су төгу схемасын жүзеге асыруды сұрады. Ол жұмысты өзі қаржыландыратын, бірақ инвестициясы үшін құрғатылған жерді алатын еді. Вермуйден жұмыстың жоспарларын ұсынды, бірақ жердің бір бөлігін қажет етті. Комиссарлар жер аумағын ұлғайтуға келіспеді, сондықтан Бедфорд графынан жұмысты өз мойнына алуын сұрады, ол да келісті. Ол жұмысты алты жылда аяқтауға міндеттенді. Бұрын жер аумағын ұлғайтуға қарсы болғанына қарамастан, граф осыдан алатын, су төгу жұмыстарын күтіп ұстауға жұмсалатын, патшаға берілетін және қалған бөлігі Бедфорд графына тиесілі болатын. Ол және тағы 13 авантюрист 1634 жылы Корпорация құруға қатысты жарғы алды. Жоба басталғаннан кейін Бедфорд графы Вермуйденді жұмыстарды жобалауға шақырды. Сол кезде көптеген адамдар кез келген шешімді қабылдауда бар болған өзендерді кеңейту және тереңдету керек деп ойлады, ал Вермуйден өзеннің еңісін арттыруға арналған жаңа, түзу арналардың жақтаушысы болды, және осы көзқарас басымдық алды. Нәтижесінде 34 шақырымға созылатын Бедфорд өзені салынды, ол Эрит маңындағы шлюзден Салтерс Лоуд маңындағы шлюзге дейін түзу сызықпен өтеді. Бедфорд өзенінің ені шамамен 21 метр (70 фут) болды және негізгі арна салынды. Ол Great Ouse сулары үшін Стретам және Эли арқылы бұрынғы маршруттан әлдеқайда қысқа және тік жол ұсынды. Жобаға тағы сегіз дренаждың қазылуы немесе жақсартуы кірді, оны Бедфорд графы және бірнеше басқа инвесторлар қаржыландырды. Ол 1630 және 1636 жылдар аралығында жүзеге асырылды, бірақ орындалған жұмыс Вермуйденнің жоспарларына негізделген болуы мүмкін, бірақ оның бақылаушы инженер ретінде қатысқанына нақты дәлел жоқ. Жұмыс басталғанға дейін жобаға қарсы болғандар «жұмысты қаралау үшін жамандау әндерін» жазған еді, бірақ құрылыс басталғаннан кейін жағдай нашарлап кетті. Олар салынған бөгеттерді қиратты, қазылған арналарды толтырды және жерді су басу үшін шлюздерді ашты. Жұмыс істеушілер малдарды сортаңдардан шығаруға тырысып, көпшілік оларды тоқтатуға тырысқанда, олар қолдарында орақ пен шанышқы ұстап, қарсылық көрсетті. Екі тараптан да трактаттар мен памфлеттер жарық көрді. Уильям Хейвард 1636 жылы Great Level-дің егжей-тегжейлі зерттеуін жүргізді, одан жұмыстардың тек ішінара аяқталғанын көруге болады. Алайда 1637 жылы Канализация комиссиясы Сент-Айвсте жиналып, бастапқы келісімде көрсетілген жұмыстардың көп бөлігі аяқталғанын мәлімдеді. Бұл шешімге себеп, бірнеше авантюристтер банкроттыққа жақын болғандықтан, оларға келісім бойынша жер берілді. Содан кейін Патшалық Кеңеске көптеген шағымдар келіп түсті, олар патшаны Бедфорд графына және оның Корпорациясына қарсы қойды. Great Level-дің көп бөлігі жақсарғаны мойндалды, бірақ дренаж біркелкі болмады, сондықтан авантюристтер Great Level-ді құрғата алмады. 1638 жылдың 12 сәуірінде жобаның кемшіліктері бар екені анықталды. Сол жылдың 18 шілдесінде патша деңгейді құрғатуды қамтамасыз ететін мердігер ретінде жарияланды. Вермуйден бұл екінші схемаға қатысты, ол үшін 1638 жылы бірнеше жұмыстар басталды, бірақ оның негізгі жоспарлары 1642 жылға дейін жарияланбады. Бұл кезеңде Фендерде тұратын және бұрын ортақ жерлерге енді қол жеткізе алмайтындарын сезінген адамдар арасындағы тәртіпсіздіктер басылмады. Литтлпорт маңындағы Уэлпмор Фенде тәртіпсіздіктер болды, ал 1638 жылы қамауға алынғандарды босату үшін Элли түрмесін бұзу туралы қауіп-қатерлер жеткілікті түрде ескерілді, сондықтан ол түнде күзетпен қамсыздалды. Оливер Кромвель иеліктен айырылғандардың қорғаушысы болды, бірақ ол жалпы дренажға қарсы емес, тек онымен бірге келген әділетсіздіктерге қарсы болды. 1642 жылы Англияда Азамат соғысы басталғанда Бедфорд деңгейіндегі жұмыс тоқтатылды, ал адамдар сол кезеңдегі шатастықты пайдаланып, көптеген дренаж жұмыстарын жойды.

The idea of an artificial river running, as the Old Bedford River does, from Earith to Denver was not a new idea; it had been proposed as early as 1604 by the engineer John Hunt. At a meeting of the Commissioners of Sewers held at King's Lynn on 1 September 1630, they asked the Dutch drainage engineer Cornelius Vermuyden to implement a drainage scheme for the southern fens, known as the Great Level. He would fund the work himself, but would receive of the drained land in recognition of his investment. Vermuyden produced plans for the work, but wanted of land. However, the Commissioners were not willing to increase the area of land, and so asked the Earl of Bedford if he would undertake the work, to which he agreed. He would be given six years to complete the work. Despite their earlier reticence at increasing the area of land awarded for carrying out the work, the Earl would receive Of this, would be used to fund ongoing maintenance of the drainage works, would be given to the King, and the remaining would be for the Earl of Bedford. He and 13 other adventurers were granted a charter in 1634, creating a Corporation. Once the project started, the Earl of Bedford engaged Vermuyden to design the works. At the time, many thought that any solution should involve making existing rivers wider and deeper, whereas Vermuyden was an advocate of new straight channels, designed to increase the gradient of a river, and it was this view that prevailed. The result was the construction of the Bedford River, around 21 mile (34 km) long, and running in a straight line from a sluice near Earith to another near Salters Lode. The Bedford River was around 70 feet (21 m) wide, and was the main channel constructed. It provided a route for the waters of the Great Ouse which was considerably shorter and steeper than the existing route via Stretham and Ely. The project, which also included cutting or improving eight other drains, was financed by the Earl of Bedford and several other investors. It was undertaken between 1630 and 1636, but although the work carried out may have been based on Vermuyden's plans, there is no firm evidence that he was involved as the supervising engineer. Prior to work starting, those who objected to the scheme had, among other things, composed "libellous songs to disparage the work", but once construction began, things got much worse. The objectors destroyed dykes as they were erected, filled in channels that had been dug, and opened sluices to flood the land. There were frequent riots, with those carrying out the work attempting to drive cattle from the fens, and crowds armed with scythes and pitchforks attempting to stop them. Tracts and pamphlets were produced by both parties in the confrontation. William Hayward made a detailed survey of the Great Level in 1636, from which it could be seen that the works were only partly completed. However, in 1637, the Commission of Sewers met at St Ives, and stated that the work outlined in the original agreement had been largely finished. Part of the reasoning may have been that several of the adventurers were almost bankrupt, and the decision gave them the land that had been agreed. Numerous complaints were then received by the Privy Council, which turned the king against the Earl of Bedford and his Corporation. It was recognised that much of the Great Level was improved, but the drainage was patchy, and therefore the adventurers had failed to drain the Great Level. On 12 April 1638, the project was deemed to be defective. Later that year, on 18 July, the king was declared as the undertaker who would ensure that the level was drained. Vermuyden was involved in this second scheme, for which a few works were begun in 1638, but his main plans were not published until 1642. In this period, unrest among those who lived in the Fens, and felt that they no longer had access to what has previously been common land, did not abate. There were disturbances in Whelpmore Fen, near Littleport, and in 1638, threats to break down Ely prison to free those who had been arrested were taken seriously enough that it was guarded during the night. Oliver Cromwell became an advocate for those who had been dispossessed, although he was not against drainage in general, but only the injustices that accompanied it. Activity on the Bedford Levels ceased when the English Civil War began in 1642, and people used the confusion of that period to destroy many of the drainage works.

Екінші кезең

Іс-әрекет тоқтағанмен, жоспарлау жалғасты. Ұлы деңгейді кептіру туралы ұсыныстар 1645 жылдың тамызында Парламентке ұсынылды. Ілгерілеу баяу болғанымен, көптеген наразылықтарға қарамастан, 1649 жылдың 29 мамырында Парламент актісі қабылданды. Акт Бедфордтың бесінші графы Уильям Расселл мен бірнеше кәсіпкерлерге Ұлы деңгейді кептіруге, өзендерде кеме жүруге кедергі келтірмей, оны «қысқы жерге» айналдыруға рұқсат берді. Жұмысты аяқтау үшін оларға 1656 жылдың 10 қазанына дейін уақыт берілді. «Қысқы жер» көкөніс, рапс, жүгері, дәнді дақылдар, қымыз және зығыр өсіруге, сондай-ақ мал жаюға қолайлы болды. Акт қабылданғанына қарамастан, кәсіпкерлер кептіруді қалай жүзеге асыратындары туралы нақты жоспарға ие болмады, бірақ Бедфордтың төртінші графының жұмысын пайдалана алады деп үміттенді. Бірнеше инженерлер ұсыныс жасады, бірақ жұмысты аяқтау үшін нақты жоспары мен жұмысшылары бар Вермуйден ғана болды. Осыдан кейін, 1650 жылдың 25 қаңтарында ол жоба директоры болып тағайындалды, бірақ әріптестері арасында аса танымал болған жоқ. Ол Ұлы деңгейді үш бөлікке бөлді: Солтүстік деңгей, Орта деңгей және Оңтүстік деңгей. Орта және Оңтүстік деңгейлердің арасын Бедфорд өзені бөліп тұрды. Жұмыс Солтүстік және Орта деңгейлерден басталды, бұрынғы кептіру жүйесі қалпына келтіріліп, жаңа бөгеттер мен шлюздер салынды. Оңтүстік деңгейде Жаңа Бедфорд өзені қазылды, ол бастапқы Бедфорд өзеніне параллель жүрді, ол Ескі Бедфорд өзені деп аталды. Бұл Ескі Бедфорд өзенінен шамамен 0,5 миль (1 км) шығысқа қарай орналасқан және Жүз фут өзені деп белгіленді. Ол Ұлы Оузаның жоғарғы сулары үшін басты арнаға айналды. Су Северн-Хоулс шлюзі арқылы Ескі Бедфорд өзені бойымен емес, оған бұрылды. Ескі Бедфорд өзенінің батысында және Жаңа Бедфорд өзенінің шығысында биік бөгеттер салынды. Су тасқыны кезінде өзендер арасындағы кеңістік суға толып, айналасындағы жерлерге су жетпеді. Бұл кең сулы жазық Оузе сулары деп аталды. Бұрынғы жұмыстарды бұзу әрекеттері қайталанды, жаңадан салынған бөгеттерді бұзуға тырысты, ал кәсіпкерлер өз жұмыстарын қорғау үшін қарулы күзетшілерді пайдаланды. Парламентке жиі шағымдар түсті, соңында жұмысшыларды табу қиынға соқты. Данбар шайқасынан кейін жұмысшылардың бір бөлігі шотланд тұтқындары болды, ал Дувер шайқасынан кейін голланд тұтқындары қосылды. Солтүстік және Орта деңгейлердегі жұмыстар, Ескі Бедфорд өзенінің солтүстік-батысында, 1651 жылдың 26 наурызында аяқталды деп танылды. Екінші тексеру 1652 жылдың наурыз айында Оңтүстік деңгейге қол қойылған кезде Элиде өтті. Жұмыстың аяқталуын тойлау үшін Эли соборында алғыс айту рәсімі өтті. Жұмыстың сақталуын қамтамасыз ету үшін ресми ұйым құруға тырысты, нәтижесінде 1663 жылғы Жалпы кептіру заңының шарттары бойынша Бедфорд деңгейлік корпорациясы құрылды.

Although activity ceased, planning did not. Proposals to drain the Great Level were submitted to Parliament in August 1645, and although progress was slow, in part due to a huge number of objections, they resulted in an Act of Parliament being passed on 29 May 1649. This empowered William Russell, the fifth Earl of Bedford and some adventurers to drain the Great Level, without disrupting navigation on the rivers, and to make them into "winter ground". They had until 10 October 1656 to complete the work. "Winter ground" would be suitable for growing crops such as coleseed, rapeseed, corn, grain, hemp and flax, as well as providing pasture for cattle. Despite the Act, the undertakers did not have a clear plan of what they would do to achieve the drainage, but were hoping that they could include the works of the Fourth Earl of Bedford. Several engineers made suggestions, but only Vermuyden had a clear plan and workmen to complete the work. As a result, he became the project director on 25 January 1650, despite not being popular particularly with his colleagues. He split the Great Level into three, which were later known as the North Level, the Middle Level and the South Level, with the Bedford River forming the divide between the Middle Level and the South Level. Work began of the North and Middle Levels first, with the existing drainage works being restored, and new embanking and sluices constructed. In the South Level, the New Bedford River was cut, running parallel to the original Bedford River, which was renamed the Old Bedford River. This was around 0.5 mile (1 km) to the east of the Old Bedford River, and was known as the Hundred Foot River. It became the main channel for the upland waters of the Great Ouse. Water was diverted into it, instead of along the Old Bedford River, by the Severn Holes Sluice, at the start of the Old Bedford River. A high barrier bank was constructed to the west of the Old Bedford River, and another to the east of the New Bedford River, so that in times of flood, the intervening space between the rivers would be inundated, but the surrounding land would not. This vast washland is known as the Ouse Washes. Earlier disruption of the work was repeated, with attempts to destroy the newly created banks, and the adventurers resorting to using armed guards to protect their work. Frequent complaints were made to Parliament, and eventually, it became difficult to obtain labourers. After the Battle of Dunbar some of the workers were Scottish prisoners, and their numbers were swelled by Dutch prisoners after the Battle of Dover. The works in the North and Middle Levels, to the north west of the Old Bedford River, were judged to be completed on 26 March 1651, and a second judgement took place at Ely in March 1652, when the South Level was signed off. A service of thanksgiving took place in Ely Cathedral, to celebrate the completion of the work. Attempts were made to create a formal organisation to ensure the works were maintained, and this resulted in the creation of the Bedford Level Corporation under the terms of the General Drainage Act 1663.

Дельфа өзені

Вермуйденнің дренажы немесе Қырық футтық дренаж 1651 жылы Чаттеристің солтүстігіндегі батпақты жерлерді кептіру үшін салынған. Ол Уэлчс бөгетіне жеткенше Кранбрук дренажымен бірікті. Бедфорд өзендері арасында үшінші арна бар, ол қазір Дельф өзені деп аталады. Ол Вермуйден дренажы аяқталатын жерге жақын басталып, көбінесе Олд-Бедфорд өзеніне параллель бағытта ағып, содан кейін суару жерлерін кесіп өтіп, Денвер шлюзінен 3 км жоғары, Велмор көлінің шлюзінде Жаңа Бедфорд өзеніне қосылады. Оның тарихы белгісіз, себебі құрылысы туралы ешқандай құжаттама жоқ. Ол Бедфорд өзендерінен кейін салынған, ал кейін Уэлчс бөгеті арқылы Олд-Бедфорд өзеніне бұрылыс қосылған. Бұл, шамамен, 1789 жылдан кейін, К.Н. Коулдың Бедфорд деңгейінің картасында бастапқы тура бағыт көрсетілгеннен кейін, және 1821 жылға дейін, Р.Г. Бейкердің Кембриджшир картасында бұрылыс көрсетілгенге дейін болған. Блэр түсіндірме ұсынады, бірақ ол болжамдық екенін мойындайды. Вермуйден дренажы салынғаннан кейін, судың Денверге қарай төмен ағын емес, Олд-Бедфорд өзенімен жоғары ағып жатқаны анықталды. Вермуйденмен бірге жұмыс істеген инженер Эдмунд Уэлш Олд-Бедфорд өзенінің қосылған жерінен жоғары дамба салды. Бұл Олд-Бедфорд өзенінен ағып түскен судың суару жерлерін су басуына себеп болды, сондықтан Дельф өзені бөлінді. Олд-Бедфорд өзені жаңа арнаға қосылу үшін бүйірінен жылдырылды, ал суару жерлерінің тұтастығын сақтау үшін Дельф пен Олд-Бедфорд өзенінің төменгі бөлігі арасында жағалау салынды. Коул 1784 жылы жазғанда Дельфтың мақсаты суару жерлерін кептіруді жеңілдету екенін айтты. Бұл Олд-Бедфорд өзенінің екі бөлігіне әкелді, олар бір-бірімен байланыспайды. Жоғары бөлігі Эриттен Уэлчс бөгетіне дейін ағып, содан кейін Дельф өзеніне құяды. Жоғары бөліктің батысына қарай ағатын қарсы дренаж, Вермуйден дренажымен қосылғанда, сондай-ақ қисыққа ие, содан кейін олар Олд-Бедфорд өзенінің төменгі бөлігіне құяды, ол Денвер маңындағы Олд-Бедфорд шлюзінде тасқындық Ұлы Оузеге қосылады. Велмор көлінің шлюзі бастапқыда суару жерлерінің иелері бұлақ ретінде құлдырауды және кішігірім су тасқынын суару жерлеріне кіруді болдырмау мақсатында салды. 1812 жылы Парламент актісі жүз футтық суару жерлерін одан әрі пайдалануға рұқсат берген кезде, оның жұмыс істеуінің қанағаттанарлықсыздығы түсіндірілді. Су тасқыны болған кезде дамбадан кішкентай арна кесіліп, су үлкен арнаны ағартады. Су тасқыны басылғаннан кейін Бедфорд корпорациясы дамбаны бұрынғы қызметіне қайтару үшін қайта құруға мәжбүр болды. Бұл қымбат процесс болды және 1825 жылы Велмор көлінің шлюзі салынғанда шешілді. Шамамен сол уақытта Олд-Бедфорд өзенінің жоғарғы жағындағы Тоғыз тесікті шлюз қазіргі Жеті тесікті шлюзбен және көпірмен алмастырылды. Бұл жүз футтық суару комиссияларымен салынған және "H. W. C. 1824" деген жазу бар. Олд-Бедфорд өзенінің төменгі жағындағы шлюз 1828 жылға дейін қайта салынған. Шлюздің төменгі жақтағы жұмысы көп жылдар бойы қиындық тудырды. Денвердегі үлкен Оузе өзенінің бұрынғы бағытындағы шлюзбен және Солтерс Лодтағы орта деңгейден шығыстағы шлюзбен бірге, ол судың ағымға қарай жылжуына кедергі келтірді. Су деңгейі төменгі жақтағы келісілген деңгейден төмен түскен кезде шлюз қақпалары ашылды, бірақ қатты жауын-шашын кезінде су деңгейі таулы Ұлы Оузеден Жаңа Бедфорд өзеніне ағып түскен су массасымен көтерілді. Бұл шлюздердің есіктерін бірнеше күн бойы ашуға мүмкіндік бермеді, ал су өзендерде қайта жиналды.

Vermuyden's Drain or the Forty Foot Drain was constructed in 1651 to drain fenland to the north of Chatteris. It was joined by the Cranbrook Drain just before it joined the Old Bedford River at Welches Dam. There is a third channel between the Bedford Rivers, which is now known as the River Delph. It begins near where Vermuyden's Drain ends, and runs parallel to the Old Bedford River for most of its length, before crossing the washland to join the New Bedford River at Welmore Lake Sluice, 1.75 mile (3 km) above Denver Sluice. Its history is obscure, as its construction does not appear to have been documented. It was built some time after the Bedford Rivers, and at some point, a bend was added to the Old Bedford River at Welches Dam. This probably occurred after 1789, when C N Cole's map of the Bedford Level showed the original straight course, and before 1821, when R G Baker's map of Cambridgeshire showed it with the bend. Blair offers an explanation, although he admits that it is conjectural. After Vermuyden's Drain was cut, it was found that water could flow up the Old Bedford River, rather than down it towards Denver. Edmund Welche, an engineer who worked with Vermuyden, then built a dam across the Old Bedford River just upstream of the junction. This resulted in water flowing down the Old Bedford River flooding the washes, and so the River Delph was cut. The Old Bedford River was slewed sideways to join the new channel, and a bank was built between the Delph and the downstream portion of the Old Bedford River to maintain the integrity of the washland. Cole writing in 1784 stated that the purpose of the Delph was to make emptying of the washland easier. This has resulted in the Old Bedford River having two sections, which are not connected together. The upstream section flows down from Earith to Welches Dam, and then flows into the River Delph. The Counter drain which runs to the west of the upstream section has a similar kink in it where it joins Vermuyden's Drain, and they then flow into the downstream section of the Old Bedford River, which joins the tidal Great Ouse at Old Bedford Sluice near Denver. Welmore Lake Sluice was originally built as a dam by the proprietors of the Washlands, with the aim of preventing spring tides and small floods from entering the washlands. When an Act of Parliament was obtained in 1812 to authorise further embanking of the Hundred Feet Washes, the unsatisfactory nature of its operation was explained. When there were high floods, a small channel was cut through the dam, and the water scoured out a larger channel. Once the floods had subsided, the Bedford Corporation had to rebuild the dam to restore its previous function. This was an expensive process, and was resolved in 1825 when the Welmore Lake Sluice was constructed to replace the dam. At around the same time, the Nine Holes Sluice at the upstream end of the Old Bedford River was replaced by the present Seven Holes Sluice and bridge. This was constructed by the Hundreds Foot Wash Commissioners, and carries the inscription "H. W. C. 1824". The sluice at the downstream end of the Old Bedford River was also rebuilt prior to 1828. The operation of the sluice at the downstream end was problematic for many years. Together with the sluice at Denver on the old course of the Great Ouse and that at Salters Lode on the outfall from the Middle Level, it prevented tides moving further upstream. The sluice gates were opened when the water level on the downstream side dropped below an agreed level, but in times of heavy rainfall, the water levels were swelled by the mass of water passing from the upland Great Ouse down the New Bedford River. This prevented the doors of the sluices being opened for days at a time, with water backing up in the respective rivers.

Жерді дренаждау

Төменгі сулы-батпақты жерлерді жасанды түрде кептіру әдетте екі түрлі тәсілдің біреуін немесе екеуін қамтиды: биік жерлерден келген судың төмен жатқан аймаққа енуіне кедеріс келтіру және төмен жатқан аймаққа кіре берген суды сығу. Ескі Бедфорд өзені бірінші қағида бойынша салынған, сондай-ақ 17 ғасырда Англияның саңылауларында салынған дренаждық жұмыстардың көпшілігі де осылай салынған. Ескі Бедфорд өзені де, Жаңа Бедфорд өзені де Оңтүстік деңгейдің саңылауларын су басуды азайту немесе тоқтату мақсатымен салынды, олар Ұлы Оуз өзенінің суының көп бөлігін Хантингдонширдің биік жерлерінен теңізге тікелей арна арқылы жеткізіп, Оңтүстік деңгейдің саңылаулары арқылы шарлап өтуге рұхсат бермейді. Екеуінің қазіргі уақытта жағалауларында су сорғы станциялары бар, олар төмен жатқан жерлерден суды сығады. Мепал сорғы станциясы Саттон және Мепал ішкі дренаждық кеңесінің шығу орыны болып табылады. Дренаждық аудан 1749 жылы Парламент актісімен құрылды және белгілі бір аумақты қамтыды. Суды сығу алты жел сорғысымен жүзеге асырылды, бірақ олар 1840 жылы Баттерли компаниясы жасаған және 10 метр диаметрлі шеңгел дөңгелегін қоздырған, қарсы дренажға шығарылған сәулелі қозғалтқышпен ауыстырылды. 1926 жылы сәулелі қозғалтқыш екі Vickers Petter екі тактілі ыстық шамды дизельдік қозғалтқыштармен ауыстырылды, олар екі Gwynnes сорғысын қоздырды. Осы қозғалтқыштардың бірі 1939 жылы іске қосылған кезде бұзылғаннан кейін Brush дизельдік қозғалтқышымен ауыстырылды. Екіншісі 1947 жылы бес цилиндрлі дизельдік Ruston қозғалтқышымен ауыстырылды, ол V белбеулері арқылы 1927 жылғы сорғыға қосылды. 1994 жылы станция жаңартылды, электрлік сорғылар орнатылды, бірақ Ruston қозғалтқышы резервтік ретінде сақталды. Саттон және Мепал ауданы 1848 жылы Орта деңгейдің бөлігі болғысы келмеді, өйткені оның өз сорғы қозғалтқышы болды, бірақ соңғы уақытта оны Орта деңгей комиссарлары басқарады. Манеа және Уэлни округтерінің дренаждық комиссарлары 1758 және 1799 жылдары Парламент актілерімен құрылған басқа дренаждық округтердің мұрагерлері болып табылады. Ол бастапқыда белгілі бір аумақтағы саңылау жерлерін қамтыды, ал Саттон және Мепал ауданы сияқты, Комиссарлар 1844 жылғы Орта деңгей актісімен құрылған округтің бөлігі болудан бас тартты, өйткені олар 1842 жылы сорғы қозғалтқышын орнатқан. Бұл Баттерли сәулелі қозғалтқышы, қуаты 0,77, ол бірнеше жел сорғыларын алмастырды. Ол диаметрі 10 метр болатын шеңгел дөңгелегін қоздырды, ал орнатуға үш Ланкашир қазандығы кірді. Бұл 1923 жылы екі Vickers Petters 2 тактілі ыстық шамды дизельдік қозғалтқыштармен ауыстырылды, олардың әрқайсысы Gwynnes компаниясы жасаған центробектік сорғыны қоздырды. Олар 1948 жылы Ruston және Hornsby 4 тактілі дизельдік қозғалтқыштарына жаңартылды, олар қайтадан Gwynnes сорғыларын қоздырды, 2013 жылы қозғалтқыштар әлі де орнында болды, бірақ 1997 жылдан бері Perkins компаниясы жасаған төрт 6 цилиндрлі дизельдік қозғалтқыштармен және суға батырылатын сорғыларды қоздырды. Бұл станция 1907 жылы қозғалтқыш жүргізушісі үшін салынған үйдің атымен қазір Гленхаус сорғы станциясы деп аталады. Манеа және Уэлни округтерінің дренаждық комиссарлары қазір 41 км су жолдарын және үш сорғы станциясын ұстап тұратын белгілі бір аумақ үшін жауапты. Бұл Purls Bridge, Welches Dam және Glenhouse деп көрсетілген. Purls Bridge сорғы станциясы Purls Bridge фермасының төменгі ағысында орналасқан және ол 1975 жылдан кейін орнатылған кішкентай кірпіш ғимараттағы Allen Gwynnes электр сорғысынан тұрады. Уэлч Дамның сорғы станциясының егжей-тегжейі анық емес, өйткені 1920-жылдары Олд Милл Драувтың ағаш ғимаратында дизельдік қозғалтқыш пен сорғы болған, бірақ ол 1975 жылы пайдаланылмай қалды. Сорғы станциясы Олд Милл Драувта көрсетілген. Кок-Фен және Апвелл-Фен қалаларындағы тағы екі сорғы станцияларын Апвелл ішкі дренаждық басқармасы басқарады. Бұл округ 1801 жылы Парламент актісімен құрылды және Попхэм суының екі жағында екі бөлімнен тұрды. Ол 72 км су ағыстарын басқарады және бес сорғы стансасын басқарады. Норделф сорғы станциясы Попхэм суына, ал Паджеттс Корнер және Бедлам көпірінің сорғы станциялары Орта деңгей жүйесінің бөлігі болып табылатын Он алты фут ағынды суға құйылады. Кок-Фен сорғы станциясы 1975 жылы салынған, солтүстікте немесе батыста аймақты тартылыс күшімен сумен құрғату мүмкін емес болғаннан кейін. Төртбұрышты кірпіш ғимаратта дизельді сорғылар орналасқан. Соңғы сорғы станциясы Олд-Бедфорд өзенінің оң жағалауында орналасқан. Lake Farm сорғы станциясы - бұл шағын, жеке меншік қондырғы, ол Оузе жууларының кішкентай бөлігін құяды. Уэлчс бөгетінде тағы бір сорғы станциясы бар, ол суды қарсы ағыннан және Төменгі Олд-Бедфорд өзенінен Орта деңгейдің кедергі бөгеті арқылы және Делф өзеніне сығады. Бұл 1940-жылдары салынды және 1948 жылдың желтоқсанында пайдалануға берілді. Оны W F Pattison, Ұлы Оуз су жинау тақтасының Механикалық инженеры жобалаған, ол жоба аяқталғаннан кейін қайтыс болды. Су жинау тақтасы Төменгі Олд-Бедфорд өзеніндегі судың жағалауларды басуын болдырмақшы болды, әсіресе Олд-Бедфорд шлюзінің жоғары су деңгейімен бұйырылған кезде. Өзеннің барлық ұзындығы бойынша жағалауларды көтеруге қарағанда сорғы станциясы арзан нұсқа ретінде қарастырылды, ал оны Уэлч Дамға орналастыру, Манеа және Уэлни округтерінің дренаждық комиссарларының шығысы мен Саттон және Мепал ішкі дренаждық кеңесінің арасында, суды сорғылауға қажетті бас қысымы Олд-Бедфорд шлюзіне жақын орналасқаннан гөрі аз болатын. Ол әр дренаждық округ минутына 300 тонна, ал жоғары жерлерден Cranbrook Drain-ге минутына 150 тонна ағын негізінде минутына 750 тонна суды сығуға арналған. Бұл екі Allen дизельдік қозғалтқыштары мен сорғыларын орнату арқылы жетістікке жеткізілді. Дизельдік қозғалтқыштардың бірі 1998 жылы Perkins қозғалтқышымен ауыстырылды, ол түсіру тісті берілісі арқылы түпнұсқа сорғыға қосылды. Allen қозғалтқышы сатылды, ал екі сорғы жиынтығы 2011 жылға дейін сақталды, содан кейін екінші Allen қозғалтқышы Tanygroes, Ceredigion орналасқан Internal Fire Museum of Power-ге тапсырылды. Дизельдік қозғалтқыштар Bedford Pumps компаниясымен жеткізілген электрлік сорғылармен ауыстырылды, бірақ қол жетімді қуаттың максималды мөлшері станцияның жалпы өнімділігін шамамен бірден беске дейін азайтты. Уэлч Дам сорғы станциясы жұмыс істеген кезде, Гленхаус сорғы станциясының үстіндегі Олд-Бедфорд өзеніндегі ағын кері қарайды. Апвелл ішкі дренаждық кеңесі Төменгі Олд-Бедфорд өзеніне суды құйғысы келгенде, Су жинау тақтасының мұрагерлері, Ұлы Оуз өзенінің басқармасы, оларға Уэлч Дам сорғы станциясының артық көлемдерімен шайқалмауы үшін ағыннан жоғарырақ шлюзді орнатуға төлеуді талап етті. Шлюз Уэлни көпірінің төменгі жағында орналасқан бір вертикальды шлюз қақпасынан тұрады. Ол Ұлы Оуз өзенінің басқармасымен салынды және 1973 жылы Апвелл сорғы станциялары салынғанға дейін пайдалануға берілді.

Artificial drainage of low lying wetlands generally involves one or both of two different practices: excluding water flowing from high areas from entering the low lying area, and pumping out water which does manage to get into the low lying area. The Old Bedford River was constructed on the first principle, as were most of the drainage works constructed in the seventeenth century in the English fens. Both the Old Bedford River and the New Bedford River were intended to reduce or eliminate flooding of the fens of the South Level by carrying the bulk of the water from the Great Ouse River from the uplands of Huntingdonshire to the sea in a straight channel, rather than allowing it to meander across the fens of the South Level. Both now have pumping stations on their banks, and receive water which is pumped from lower lying land. Mepal pumping station is the outlet for the Sutton and Mepal internal drainage board. The drainage district was created by Act of Parliament in 1749, and covered an area of Pumping was performed by six wind pumps driving scoop wheels, but these were replaced in 1840 by a beam engine manufactured by the Butterley Company and rated at It drove a scoop wheel which was 34 feet (10 m) in diameter, discharging into the Counter Drain. The beam engine was replaced in 1926 by two Vickers Petter two stroke hot bulb diesel engines, driving Gwynnes pumps. One of these engines was replaced by a Brush diesel engine in 1939, after it disintegrated while being started. The other was replaced by a Ruston five cylinder diesel engine in 1947, which was connected to the 1927 pump by V belts. The station was upgraded in 1994, when electric pumps were fitted, but the Ruston engine was retained as a backup. The Sutton and Mepal district did not want to become part of the Middle Level in 1848, as it already head its own pumping engine, but more recently, it has been managed by the Middle Level Commissioners. The Manea and Welney District Drainage Commissioners are the successors to another drainage district, created by Acts of Parliament in 1758 and 1799. It originally contained of fenland, and like the Sutton and Mepal District, the Commissioners declined to become part of the district created by the Middle Level Act of 1844, as they had installed a pumping engine in 1842. This was a Butterley beam engine, rated at , which replaced several wind pumps. It drove a 32 feet (10 m) diameter scoop wheel, and the installation included three Lancashire boilers. This was replaced by two Vickers Petters 2 stroke hot bulb diesel engines in 1923, each producing and driving a centrifugal pump manufactured by Gwynnes. These were upgraded to Ruston and Hornsby 4 stroke diesel engines in 1948, again driving Gwynnes pumps, developing The engines were still in situ in 2013, but since 1997 pumping has been performed by four 6 cylinder diesel engines manufactured by Perkins and driving submersible pumps. This station is now known as Glenhouse pumping station, after the house built for the engine driver in 1907. The Manea and Welney District Drainage Commissioners are now responsible for an area of , in which they maintain 25.5 mile (41 km) of waterways and operate three pumpings stations. These are shown as Purls Bridge, Welches Dam and Glenhouse on their district plan. Purls Bridge pumping station is located downstream of Purls Bridge farm, and consists of an Allen Gwynnes electric pump in a small brick building, installed some time after 1975. Details of the Welches Dam pumping station are less clear, as there was a diesel engine and pump in a wooden building at Old Mill Drove from the 1920s, but this became disused around 1975. The pumping station is shown at Old Mill Drove. Two further pumping stations at Cock Fen and Upwell Fen are operated by Upwell Internal Drainage Board. This district was created by Act of Parliament in 1801, and consisted of two parts, on either side of Popham's Eau. It covers an area of and the board manage 45 mile (72 km) of watercourses and operate five pumping stations. Nordelph pumping station discharges into Popham's Eau, while Padgets Corner and Bedlam Bridge pumping stations discharge into the Sixteen Foot Drain, part of the Middle Level system. Cock Fen pumping station was built in 1975, after it became impossible to drain the area by gravity to the north or west. The rectangular brick building houses diesel pumps. The final pumping station is on the right bank of the Old Bedford River. Lake Farm pumping station is a small, privately owned installation, which drains a small part of the Ouse Washes. There is another pumping station at Welches Dam, which pumps water from the Counter Drain and lower Old Bedford River through the Middle Level Barrier Bank and into the River Delph. This was constructed in the 1940s and commissioned in December 1948. It was designed by W F Pattison, the Mechanical Engineer of the Great Ouse Catchment Board, who died prior to the completion of the project. The catchment board wanted to prevent water in the lower Old Bedford River overflowing its banks, particularly when the Old Bedford Sluice was blocked by higher water levels in the tidal Great Ouse. A pumping station was seen as a cheaper option than raising the banks of the river for its entire length, and siting it at Welches Dam, between the outflow of the Manea and Welney District Drainage Commissioners and the Sutton and Mepal Internal Drainage Board, meant that the head against which the water had to be pumped was less than it would have been if it had been situated near the Old Bedford Sluice. It was sized to pump 750 tons per minute, based on each of the drainage districts producing 300 tons per minute and a flow of 150 tons per minute from the higher areas of land into Cranbrook Drain. This was achieved by installing two Allen diesel engines and pumps. One of the diesel engines was replaced by a Perkins engine in 1998, which was connected to the original pump by a reduction gearbox. The Allen engine was sold, and both pumpsets lasted until 2011, when the second Allen engine was given to the Internal Fire Museum of Power, based at Tanygroes, Ceredigion. The diesel engines were replaced by electrical pumps, supplied by Bedford Pumps, but the maximum amount of power available meant that the total output of the station was reduced by around one fifth. When the Welches Dam pumping station is operating, flow in the Old Bedford River above Glenhouse pumping station is reversed. When the Upwell Internal Drainage Board wanted to discharge water into the lower Old Bedford River, the Great Ouse River Authority, successors to the Catchment Board, required them to pay for the installation of a sluice further upstream, so that Welches Dam pumping station would not be overwhelmed by the additional volumes of water. The sluice consists of a single vertical sluice gate located just downstream of Welney Bridge. It was built by the Great Ouse River Authority and commissioned in 1973, prior to the Upwell pumping stations being built.

Ескі Бедфорд өзені Уэлш бөгеті шлюзы мен Ескі Бедфорд шлюзы арасында кеме жүруге қолайлы. Бұрын ол Нене өзені мен Ұлы Уз өзені арасындағы Орта деңгейлер арқылы жалғазған жалғыз жолдың бір бөлігі болған. 1940 жылдары Орта деңгейлерде коммерциялық тасымалдау тоқтағаннан кейін Велл Крик келуге жарамсыз болды, ал Норфолк округі кеңесі 1959 жылы жолдың бағытын өзгерту үшін оның бір бөлігін толтыруды жоспарлады. Осыдан бастап оны қайта ашу науқаны басталды, нәтижесінде 1970 жылы Велл Крик қоры құрылды, ал Велл Крик 1975 жылы қайта ашылды. Сол кезде Ескі Нене өзені мен Велл Крик арқылы Салтерс-Лод шлюзына дейінгі маршрут екі өзен жүйесі арасында ауысудың ұсынылған жолына айналды. Уэлш бөгеті шлюзының және Ескі Бедфорд өзенінің пайдаланылуы кейіннен Қоршаған ортаны қорғау агенттігімен белгілі бір күндерге шектелді, олар қазір су жолдарына жауапты. 2006 жылы Қоршаған орта агенттігі Уэлш бөгеті шлюзын жапты, одан Орта деңгейлердегі жылқы жолы шлюзына дейінгі арнаны құйып, шлюз кіреберісін бұғаттады. Содан бері Ішкі су жолдары қауымдастығы оны қайта ашу үшін үгіт жүргізіп келеді, бірақ нәтижесіз. 2018 жылы олар мәселені көрсету үшін Олд-Бедфорд өзені бойында науқандық саяхат ұйымдастырды. Олд Бедфорд шлюзы арқылы өту тек су деңгейі төмендеген кезде, яғни жарық толқыны кезінде ғана мүмкін, және шлюз астындағы қысқа арнаның лайлануы оны одан әрі қиындатады. Төрт қайық шлюзден өтуге тырысты, бірақ олардың тек біреуі ғана сәтті болды. Олд-Бедфорд өзеніне жеткеннен кейін оған каноэ, каяк және моторлы қайық қосылды. Уэлниде түнеуден кейін флотилия Уэлни шлюзы арқылы жалғасты, және су өсімдігімен байланысты кейбір қиындықтарға қарамастан, түске қарай Уэлчс Дамға жетті, онда оларды теледидар жаңалықтарының операторлары және Олд Бедфорд шлюзынан сәтті өте алмаған қайықтардың экипаждары күтіп алды. Шлюз арқылы кері қайтару жолы аздап оңай болды. Project Hereward ұсынған шешімдердің бірі – Уэлш бөгетінен Horseway Lock арнасына дейінгі су деңгейін көтеріп, оны Олд Бедфорд өзенімен теңестіру. Бұл Welches Dam Lock-тің өте кішкентай, ұзындығы 46 фут (14 м) болатын мәселесін шешер еді. Horseway Lock жоғарғы қақпаларына деңгейдің өзгеруіне сәйкес шағын түзетулер енгізілуі керек. Project Hereward бұл жұмыстың құны 2018 жылы 3 миллион фунт стерлинг шамасында екенін бағалады, бірақ Қоршаған орта агенттігі оны 9 миллион фунт стерлингке бағалады. Фенс су жолдары желісінің бөлігі ретінде Олд-Бедфорд өзенін өзгерту ұсынылды. Бостоннан Питербороға дейінгі ішкі су жолынан басқа, жобаға Орта деңгейлі навигация мен Денверден Эритке дейінгі Ұлы Уздың бөлімдерін қамтитын айналма маршрут кіреді. Жоғалған бөлік – Эриттен Орта деңгейлі навигацияға дейінгі бөлік, ол үшін үш нұсқа ұсынылды. Бірі – Уэлчс бөгетінен қайықтарды Олд-Бедфорд өзенінен өткізіп, Гермитаж шлюзының үстіндегі Ұлы Узға қосылатын жаңа Бедфорд өзеніне жеткізу үшін су құбырын салу. Екіншісі – Уэлчс бөгеті мен Олд-Бедфорд өзені арасында жаңа шлюз салу. Уэлчс бөгетінен Эриттегі шлюзға дейінгі бөлік кеңейтіліп, кеме жүруге қолайлы болады, ал Эрит шлюзын айналып өту үшін жаңа шлюз құрылысы салынады. Үшінші нұсқа – Екі жүз футтық өзенді Чаттериске қарай кеме жүруге қолайлы ету. Бұл Фентонның жолағына айналады, ал жаңа маршрут Фентонның жолағынан Хай-Фен сорғы станциясына дейін жүреді. Сорғы стансасынан Кранбрук дренажы деп аталатын каналға жаңа канал тартылып, кеңейтіліп, Эрит шлюзының төменгі жағында Олд Бедфорд өзеніне қосылады. Олд Бедфорд өзенінің соңғы бөлігін жаңарту қажет болады, және тағы да Эрит шлюзын айналып өту үшін шлюз құрылысы қажет болады. 2003 жылы екінші маршрут басымдыққа ие болды, бірақ Линкольншир округі кеңесі 2018 жылғы су жолдарының даму стратегиясы құжатында барлық үш маршрутты көрсетті.

The Old Bedford River is navigable between Welches Dam Lock and the Old Bedford Sluice. For a time it was part of the only route between the River Nene and the Great Ouse via the Middle Levels. Well Creek became impassable after commercial carrying ended on the Middle Levels in the 1940s, and Norfolk County Council wanted to fill it in to use part of the course for a road diversion in 1959. This was the start of campaigning to reopen it, resulting in the Well Creek Trust being formed in 1970, and Well Creek was reopened in 1975. The route along the Old River Nene and Well Creek to Salters Lode Lock then became the recommended route to transfer between the two river systems. The use of Welches Dam Lock and the Old Bedford River was subsequently restricted to certain weekends by the Environment Agency, who now manage the waterway. In 2006, the Environment Agency closed Welches Dam Lock, drained the channel from there to the Middle Levels' Horseway Lock, and blocked off the lock entrance with piling. Since then, the Inland Waterways Association have campaigned for it to be reopened, but with no success. In 2018, they organised a campaign cruise along the Old Bedford River, to highlight the issue. Access through the Old Bedford Sluice is only possible near low water during neap tides, and is further hampered by silting of the short channel below the sluice. Four narrow boats attempted to pass through the sluice, but only one succeeded. Once on the Old Bedford River, it was joined by a canoe, a kayak and a dinghy. After an overnight stop at Welney, the flotilla continued through Welney Sluice, and despite some problems with weed growth, reached Welches Dam by around midday, where they were greeted by a television news cameraman and crews from the other boats which had not successfully negotiated the Old Bedford Sluice. The return passage through the sluice was somewhat easier. One solution proposed by Project Hereward, an umbrella organisation for a number of local waterways groups, is to raise the water level in the Welches Dam to Horseway Lock channel, so that it is level with the Old Bedford River. This would overcome the problem of Welches Dam Lock being very small, at only 46 feet (14 m) long. A small change to the upper gates at Horseway Lock would be required to accommodate the change in level. Project Hereward estimated the cost of this work to be £3 million in 2018, but the Environment Agency costed it at £9 million. Modification to the Old Bedford River has been proposed as part of the Fens Waterways Link. In addition to an inland waterway from Boston to Peterborough, the project includes a circular route which includes sections of the Middle Level Navigations and the Great Ouse from Denver to Earith. The missing link is the section from Earith back to the Middle Level Navigations, for which three options have been proposed. One was to build an aqueduct to carry boats from Welches Dam over the Old Bedford River and into the tidal New Bedford River, which joins the Great Ouse above Hermitage Lock. The second was to build a new lock between Welches Dam and the Old Bedford River. The section above Welches Dam to the sluice at Earith would be enlarged so that it became navigable, and a new lock structure would be built to bypass Earith Sluice. The third option involved making the Twenty Foot River navigable towards Chatteris. This then becomes Fenton's Lode, and the new route would follow Fenton's Lode to High Fen pumping station. A new section of canal would run from the pumping station to a drainage ditch called Cranbrook Drain, which would be enlarged and join the Old Bedford River below Earith Sluice. Upgrading of the final section of the Old Bedford River would be required, and again, a lock structure to bypass Earith Sluice would be needed. The second route was the preferred option in 2003, although Lincolnshire County Council still showed all three routes on their 2018 Waterways Development Strategy document.

Су сапасы

Қоршаған орта агенттігі Англиядағы өзен жүйелерінің су сапасын өлшейді. Әрқайсысына жалпы экологиялық жағдай беріледі, ол бес деңгейдің бірі болуы мүмкін: жоғары, жақсы, орташа, нашар және өте нашар. Бұл жағдайды анықтау үшін бірнеше компоненттер қолданылады, соның ішінде омыртқасыздардың, гүлді өсімдіктердің және балықтардың саны мен түрлеріне қарайтын биологиялық жағдай. Химиялық жағдай, әртүрлі химиялық заттардың концентрациясын белгілі қауіпсіз деңгейлермен салыстыратын, жақсы немесе қанағаттандырмайтын деп бағаланады. Олд Бедфорд өзені мен Оузе жууларын қамтитын Дельф өзенінің су сапасы 2019 жылы келесідей болды.

| 18.8 миль (30 км) | 8.15 шаршы миль (21 км²) | Жасанды

Өзендегі су сапасы 2014 жылдан бері нашарлап келеді, ол кезде экологиялық жағдайы жақсы деп бағаланған. Бұл, ішінара, еріген оттегі деңгейінің бағалауға енгізілуіне байланысты. Сапаның жақсы болмауының басқа себептері – су ағынының азайуы және су тасқынынан қорғау мақсатында басқарылатын арнаның физикалық өзгерістері. Бұл екі фактор да өзендегі балық популяциясына әсер етеді. Ұлыбританиядағы көптеген өзендер сияқты, 2019 жылы химиялық жағдай полибромдалған дифенил эфирлерінің (PBDE), перфтор-октана сульфонатының (PFOS) және сынап қоспаларының анықталуына байланысты жақсыдан қанағаттандырмайтынға өзгерді, бұлардың ешқайсысы бұрын бағалауға қосылмаған.