Кіріспе

Бейбіт журналистика - бұл бейбіт журналистиканың жақтаушылары зорлық-зомбылыққа бейімділік танытады деп айтқан соғыс журналистикасына қарама-қайшы, теңгеріммен соғыс және қақтығыс туралы оқиғаларды қарастыруды көздейтін репортаждың стилі мен теориясы. Теория негізгі және баламалы БАҚ-та пайда болатын оқиғалардағы бейімділікті түзетудің практикалық әдістерін ұсынады және журналистердің басқа медиа-кәсіпкерлермен, аудиториямен және қақтығыстағы ұйымдармен жұмыс істеу жолдарын ұсынады. Бұл тұжырымдаманы Йохан Галтунг ұсынған. Бейбітшілік журналистикасының осы кең анықтамасына басқа терминдер жатады қақтығыс шешімінің журналистикасы, қақтығыс сезімтал журналистикасы, конструктивті қақтығыс туралы ақпарат беру және әлем туралы хабарлау. Соғыс журналистикасы - бұл зорлық-зомбылық пен зорлық-зомбы топтарға қатысты құндылықтарға ие жанжал туралы журналистика. Бұл аудиторияны қақтығысқа қатысты зорлық-зомбылық әрекеттерді асыра бағалауға және зорлық-зомбылықсыз баламаларды елемеуге итермелейді. Бұл жақсы құжатталған жаңалықтарды жариялау конвенцияларының нәтижесі деп түсініледі. Бұл конвенциялар тек қақтығыстың физикалық әсерлеріне (мысалы, психологиялық әсерлерді елемеу) және элиталық позицияларға (қақтығыстың нақты тараптары мен олардың мақсаттарын білдіруі мүмкін немесе болмауы мүмкін) назар аударады. Ол сондай-ақ тараптар арасындағы айырмашылықтарды (бір-біріне ұқсастықтар, бұрынғы келісімдер және ортақ мәселелердегі прогресс емес) хабарлауға бейімделген. Бейбітшілік журналистикасы осы бейімділіктерді түзетуге бағытталған. Оның операциялық анықтамасы "қоғамның жалпыға зорлық-зомбылықсыз қақтығыстарға жауап беру мүмкіндігін қарастыруға және бағалауға мүмкіндік беру". Бұл дегеніміз, қандай да бір тараптан зорлық-зомбылықсыз саясатқа шақырулар мен тұжырымдамаларды жинап, оларды қоғамдық салаға енгізу.

Шығу тегі

Бейбітшілік журналистикасы жаңалықтар жариялаудың ұзақ тарихынан бастау алады, ол 19 ғасырдың басындағы мәзһабтық емес христиандық бейбітшілік қозғалыстары мен қоғамдарынан бастау алады, олар мерзімді басылымдарды жариялайды. Сектанттық ұйымдар сондай-ақ XIX ғасырда өздерінің прозелитизмі аясында бейбітшілікке бағытталған басылымдарды жасады, сол кездегі утопиялық қауымдастықтар сияқты. XX ғасырдан бастап, бейбітшілікке бағытталған сектанттық журналистиканың көрнекті мысалы Дороти Дейдің католиктік жұмысшысы болды. Бейбітшілік журналистикасы пацифизм мен әлеуметтік қозғалыстар тарихындағы элемент болудан басқа, 1970 жылдары пайда болған журналистика практикасының жиынтығы. Норвегиялық әлеуметтанушы, бейбітшілік зерттеушісі және практик Йохан Галтунг журналистерге бейбітшілік журналистикасы идеясын ұсынды. Дүниежүзілік шіркеулер кеңесі және Дүниежүзілік христиандық байланыс қауымдастығы сияқты христиандық ұйымдар да бейбітшілік журналистикасын жүзеге асырады. Бейбітшілік журналистикасы зорлық-зомбылықтың құрылымдық және мәдени себептерін түсіндіруге бағытталған, өйткені олар зорлық-зомбылықты түсіндірудің бір бөлігі ретінде қақтығыс аренасындағы адамдардың өміріне әсер етеді. Ол қарапайым дихотомиядан гөрі көптеген тараптардан тұратын және көптеген мақсаттарды көздейтін қақтығыстарды қалыптастыруға бағытталған. Бейбітшілік журналистикасының нақты мақсаты - бейбітшілік бастамаларын кез келген жақтан ілгерілету және оқырманға мәлімделген ұстанымдар мен нақты мақсаттарды ажыратуға мүмкіндік беру.

Соғыс журналистикасына қатысты

Бейбітшілік журналистикасы зерттеулер арқылы пайда болды, онда айтылғандай, қақтығыстар туралы хабарлау этикалық емес. Бейбітшілік журналистикасы бойынша зерттеулер мен тәжірибелер соғыс журналистикасының қақтығыстар туралы хабарларда болуы мен үстемдігінің бірнеше себептерін көрсетеді.

Соғыс журналистикасының мүдделері

Біріншіден, БАҚ элитасы әрқашан өздерінің сүйікті статус-квосын, өздерінің коммерциялық және саяси мүдделерін сақтау үшін әрекет етеді деген түсінікке салыстырмалы түрде аз мән беріледі. Журналистиканың өндірісіне қатты әсер ететін әлеуметтік-экономикалық таптың ортақ ерекшеліктері маңызды. Мысалы, олардың ортақ идеологиялық қысымдары, түсініктері, көзқарастары мен құндылықтары жаңалықтарда көріну үшін таңдалған фактілерді "бас оқып" алудың негізін құрайды. Олар мағынаны бекітіп, табиғи етіп, мағынаның нақты құрылуын жасыра алады. Алайда, тіпті соғысқа қарсы күшті элиталық медиа мүдделері болған кезде де, соғыс журналистикасы көбінесе қақтығыс дискурсында басымдық береді. Джейк Линч пен Аннабель Макголдрик Ұлыбритания, Ирландия, Грузия және Ирактан мысалдар келтіреді, онда соғыс журналистикасы соғысқа қарсы негізгі ықпалды БАҚ мүдделеріне қарамастан, жария етуге басым болды.

Соғыс журналистикасының қақпашылығы

Бұл конвенциялар сонымен қатар журналистикадағы қақпашылар соңғы жариялануға шындықтың әртүрлі аспектілерін қосатын немесе алып тастайтын "қақпаларды" құрайды. Осылайша, бейбітшілік журналистикасының жақтаушылары бұқаралық ақпарат құралдарында мағынасы: "нақтылық немесе талқыланып жатқан тәжірибе шынымен пайда болғанға дейін құрылған ережелер мен қатынастар жиынтығы" бойынша пайда болады деп айтады. Соғыс журналистикасында объективтілік ережелері осы мақсатқа қызмет етеді, бірақ олар көлеңкелі және танылмайды. Сондықтан қақпашы құпиялылық пен кездейсоқтыққа бейім. Ол конфликтті қамтудағы мағынаны бұрмалай алады, сондай-ақ оны бекіте алады және мағынаның өндірісін бұғаттауы мүмкін. Бейбітшілік журналистикасының бағалау критерийлері дағдылы қақтығыс туралы хабарлаудың зорлық-зомбылық пен зорлық-зомбылық топтарына қалай бейімделгенін көрсету үшін қолданылуы мүмкін. Мысал ретінде 2009 жылдың қыркүйек айында Израиль премьер-министрі Беньямин Нетаньяху, Палестина президенті Махмуд Аббас және АҚШ президенті Барак Обаманың кездесуіне дейін болған хабарларды қарастырып көрейік. Хабарлау өте реактивті болды және бейбітшілікке қол жеткізуге тырысқан ресми өкілдер арасындағы мәлімдемелер мен қоғамдық келіспеушіліктер сияқты қақтығыстың көрнекті әсерлеріне назар аударды. Қаражаты элиталарға бағытталған, жеке адамдар мен топтардың бейресми бейбітшілік күш-жігеріне аз ғана назар аударылды, мысалы, мектептердің Hand in Hand желісі, Израиль / Палестиналық Ата-аналар үй-бүлесі форумы, Peace Now, Үнсіздікті бұзу, Адам құқықтары үшін дәрігерлер, Махсом ватч және Checkpoint Watch, Ханан Ашрауи (адам құқықтарын қорғаушы, жаһандық диалог пен демократияны қолдау үшін Палестина бастамасының негізін қалаушы және Палестина заң шығарушы кеңесінің мүшесі). Мәдени алмасуды насихаттайтын бағдарламалар да назардан тыс қалды, мысалы, 2008 және 2011 жылғы AFL халықаралық кубоктарында ойнаған (Исраилдің палестиндік австралиялық футбол командасы The Peace Team, 2011 жылғы команданың ресми мәліметтерін мұнда қараңыз). Тағы бір мәселе - палестиналық балалардың Иерусалимнің еврей ауданындағы Ескі Ишув сотының мұражайына баруы. 2011 жылдың 12 наурызында Халықаралық әйелдер күнінің 100 жылдығына орай Батыс жағалауда азаматтық мойынсұнбаушылық туралы конференция өткізілді. Арабтар мен исраилдіктер арасында бейбітшілік орнату үшін жұмыс істейтін жобалар тізіміне аймақта бейбітшілік орнату үшін жұмыс істейтін, бірақ іс-әрекетімен байланысты жаңалықтардан мүлдем шеттетілетін ұйымдар кіреді. Нетаньяху, Аббас және Обаманың 2009 жылғы қыркүйектегі кездесуіне дейінгі баяндамалар Израильдің Батыс жағалаудағы және Иерусалимдегі заңсыз қоныстары және Иерусалимнің дипломатиялық / ресми мәртебесі сияқты өте жік салатын мәселелерге толығымен назар аударды. Сондай-ақ, ақпараттың ерекшеліктеріне назар аударылып, қазіргі уақыттағы жағдайға баса назар аударылды. Бейбіт қарым-қатынастардың физикалық, экономикалық және әлеуметтік қауіпсіздігіне байланысты ықтимал пайдасы ескерілмеген, ал бейбітшілікке "өнер" бір немесе бірнеше тараптар өздерінің негізгі мәселелеріне қатысты ұстанымдарын беріліп, беріліп кетуі керек деп суреттелді, бұл, әрине, нөлдік жиынтық бағыт. Қаражаты жалпы алғанда позициялардың түп-тамыры мен мән-жайын елемеді. Кез келген бейбіт келісімде позициялар өзгермейтін болып танылды, көп жағдайда зорлық-зомбылық қақтығыстарды тудыратын қанағаттандырылмаған қажеттіліктердің қоғамдық "бет" емес. Екі тараптың арасындағы сенімсіздіктің салдарынан бұл қажеттіліктер көп жағдайда ашық айтылмайды. Бейбітшілік журналистикасы объективтілік конвенцияларының маңызды және тұрақты әсерлері болуы мүмкін екенін айтады, бұл аудиторияның жанжалды түсіну жолын бұрмалайды. Соғыс журналистикасында зорлық-зомбылық әдетте құрылымдық немесе психологиялық себептердің мүмкіндігін елемейтін, тек өзінің себебі ретінде ұсынылады. Зорлық-зомбылықтың себебі немесе түсіндірмесі жоқ деп есептелетіндіктен (мысалы, тараптардың мұқтаждықтарынан айырылған), дәстүрлі қақтығыс туралы хабарлау көрермендерді зорлық-зомбылыққа "табиғи" немесе ақылға қонымды жауап - зорлық-зомбылық деген тұжырымға әкелуі мүмкін. "Біздің тілдерімізден басқа тілге үйренгендерімізге зорлық-зомбылық - бұл дұрыс ем", ал зорлық-зомбылықсыз жауаптар - маңызды емес немесе "реалистік емес". Бұл бейімділік зорлық-зомбылық жасаушыларды басымдыққа ие етуді күтеді, содан ке...

Соғыс журналистикасының әсері

Салвадорлық Азамат соғысы, негізінен шаруалар төңкерісі, 1980-1992 жылдары болды. АҚШ оңшыл үкіметті қолдады. Соғыс кезінде 75 000 адам қаза тауып, 8 000-ы із-түссіз жоғалып, тағы бір миллион адам жер аударылды. 1980 жылы 17 наурызда Инженео Колима ауылына жарымәскерилер шабуыл жасап, барлық тұрғындарын өлтірді. Сол кездегі елдегі БАҚ-тар болған оқиға туралы жалған ақпарат таратты. Бүгінгі саяси көшбасшылардың ашық қарсылығына қарамастан, болған оқиғаны тексеру және нақтылау, шындық пен татуласудың ұлттық процесіне үлес қосу ниеті бар. Соғыс журналистикасының эмоционалдық әсері аудиторияның осы жанжалдың жағымсыз ұсынылуын түсінуін қиындатады. Соғыс журналистикасы эволюциялық психологиялық механизмдер арқылы адамдар қорқыныштан алатын эмоционалдық "жоғары" пайдаланып отыр. Сол сияқты, соғыс журналистикасы қауіпсіздік пен тиесілілік қажеттіліктеріне "төменгі тәртіпке" жүгінеді. Алдыңғы жақтың қабығы, жұмыс есімін, рационалды зейінін, күрделі ойлауды басқарады, мидың қорқыныш орталығының, лимбикалық жүйенің белсенділігі арқылы тежеледі. Осылайша аудиториялар қорқыныштың әскери журналистиканы тұтынуға ықпал етудегі рөлін тану үшін танымдық ресурстардан айырылды. Бұл танымдық депривация сонымен қатар мағынаны одан әрі бекітеді және "автоматты түрде белсендірілген көзқарастардың" рөлін арттырады, ол танымдық психологияға сәйкес: "көзқарасқа сәйкес келетін ақпаратқа назар аудару, түсініксіз ақпаратты түсіндіруге арналған үлгі беру және мінез-құлықты салыстырмалы түрде стихиялы түрде басқару". Сондықтан көрермендер болашақтағы ақпаратқа көбірек көңіл бөлуге дайын, бұл соғыс журналистикасы қалыптастырған автоматты түрде белсендірілген көзқарастарға сәйкес келеді. Бұқаралық ақпарат құралдарында жиі айтылатын жайттарды зерттеу осы тұжырымға қолдайды: "Әрине, адамдар өздерінің жеке оқиғаларын еске түсіре алады, мәтінде нақты айтылмаған байланыстарды құра алады немесе мәтінде мүлдем жоқ себепті түсіндіруді немесе емді есте сақтай алады. Профессорлар студенттерін осылай етуге шақырады. Бірақ Заллер (1992), Канеман және Тверски (1984) және Айенгар (1991) басқалар әлеуметтік немесе саяси мүдделердің көпшілігі туралы адамдар әдетте жақсы хабардар емес және танымдық белсенді емес және сондықтан кадрлар олардың қарым-қатынасқа деген жауаптарына қатты әсер етеді ". Зерттеулер көрсеткендей, соғыс туралы хабарландыру аудитория мүшелеріне кері әсерін тигізеді. Бұған үмітсіздік пен күшсіздік сезімі, оның үстіне көбейген уайым, көңіл-күйдің бұзылуы, қайғы-қасірет және физикалық және әлеуметтік ортадан ажырату сезімі жатады. Галтунг пен Руге (1965) зерттеулері шетелдік жаңалықтарда негативтілік бейімділігін табады. Бұл жайтты Nohrstedt және Ottosen (2008) зерттеулері де растады. Бұл жанжалдың өзіне және аудиторияның жалпы психологиялық әл-ауқатына әсер етуі мүмкін, бұл олардың әлемге деген көзқарасын тым хаотикалық деп қарастырады және қатты алаңдаушылық пен эмоционалдық қиындықтарға әкелуі мүмкін, сондай-ақ биліксіздігі мен байланыссыздығы сезімі. Жағымсыз әсерлер "әдеттегі, ақылды, білімді адамдар да бұрын күтпеген жағдайларда зорлық-зомбылық әрекеттеріне өте бейімделуі мүмкін" деп түсіндіреді. Бұл жағымсыз эмоциялық күйлер аудитория мүшелерін соғыс журналистикасы арқылы ұсынылған бейтарап ақпараттарды сынға алудан және сынға алудан бас тартуы мүмкін. Бұл қоғамдық мәселелерді "басқа біреудің мәселесі" деп қарастыруы мүмкін, сондықтан оны тек қажетті білімге, уақыт пен эмоциялық төзімділікке ие "мамандарға" қалдыру керек. Бұл жағымсыз эмоциялық реакциялар да жанжал мен жанжал тараптарымен шығармашылық қарым-қатынасты тежеуі мүмкін. Бұл әсіресе, шығармашылықтың жанжалдарды шешудегі және бейбітшілікті нығайтудағы маңызды рөлін ескерсек, алаңдатады.

Қайталама цикл

Бейбітшілік журналистикасының талдауынан байқалатынындай, қақтығыс туралы әдеттегі жаңалықтар, оның зорлық-зомбылық пен зорлық-зомбы топтарға деген құндылық бейімділігі, қақтығыстағы тараптарға маңызды әсер етеді. Біріншіден, бейбітшілік журналистикасын жақтаушылар зорлық-зомбылық пен зорлық-зомбылық жасаушылардың мүддесін қорқытып, бейбітшілік процесін бұзу үшін зорлық-зомбылық жасаушылардың мүддесін "ойнап" жатыр деп айтады. Бұл соғыс пен соғыс журналистикасы арасындағы оң кері байланыс үлгісі: "бұл жаңалықтардың қоғамдық пікірге әсері емес, бірақ олардың әрекетіне әсер етуі мүмкін немесе мүмкін болуы туралы дау тараптарының болжамдары". Топтың ең көрнекті әрекеттері, оның мүшесі емес, көбінесе сол топтың мінез-құлқының өкілі болып саналады ("болуының эвристикалық" деп аталатын әсер). Сондықтан да соғыс журналистикасының зорлық-зомбылық емес, керісінше, зорлық-зомбылық емес, қарсыластыққа қарсы жауаптарды таңдауы, іс жүзінде тараптар арасындағы шамадан тыс қауіптің қате түсінігін дамытуға мүмкіндік береді. Бұл әдетте соғыс журналистикасындағы басқа топтар арасындағы әлеуметтік танымдық бейімділіктермен асыра сілтіленеді. Бұларға: аутгруппаны шынайыдан гөрі біртекті (ішкі әртүрлілігі аз) деп тану, қақтығысқа қатысты көзқарастардың әртүрлілігін елемеу; екіжақты жағдайларды немесе жағымсыз топтық мінез-құлықты сыртқы емес, тұрақты, ішкі топтық сипаттамаларды ойнау ретінде қарау, сыртқы және өзгермелі жағдайлар, ұжымдық өзін-өзі бағалауды арттыру үшін қолайлы ішкі топ / аутгруппа салыстыру; және өзін-өзі қауіп астында деп санайтын топтардың мүшелері доминантты топтық нормаларға сәйкес келуге және нығайтуға ішкі қысымға ұшырайды; аутгруппа мүшелері ұсынған зорлық-зомбылыққа оң жауаптар туралы идеяларға ерте және дереу қарсылық. Сиракуза университетінің әлеуметтанушысы және қақтығыстарды шешу мәселесі бойынша сарапшы Луи Кризберг былай дейді: "Бір жақтағы жақтастардың арасында қалыптасқан ой-пікірлер, әдетте, қақтығысты жалғастыруды жаудың мінез-құлқына байланыстырады. Әлемдік діндер, дипломатия және қақтығыстарды шешу профессоры Марк Гопин қақтығыстардың өршуіне психологиялық факторлардың маңыздылығымен келіседі: "Басқалар жек көруі әдетте терең жарақаттар тудырады, ал қарсыластардың көбісі мен "қақтығыстың биі" деп атаған әрекетті / реакцияны ашуға ұшыратады". Бейбітшілік журналистикасының көзқарасы, сондай-ақ, қақтығысқа қатысқан топтарға тән қақтығыстық журналистиканың тағы бір әсерін көрсетеді: соғыс журналистикасының жалпы назары адам драмасы мен зорлық-зомбылық трагедиясына аударылады. Хамбер мен Льюис (1997) соғыс туралы журналистика "көбінесе қалпына келтірілмейтін зақымданған және олар үшін шешім жоқ және болашақ жоқ сияқты құрбандардың қиямет күнінің сценарийлерін суретке салуды қамтиды" деп атап өтті. Бұл хабарланбаған қылмыстың құрбандарына кедергі келтіреді. Ал соғыс туралы хабарлар көбінесе аурудан айығу жолына түскендердің жақсы тәжірибелерін елемеді. Мысалы, Израиль / Палестинада жанкешті бомбалау, үйлерді бұзу, жер мен үйді ұрлау құрбандары жиі қорғанышсыз, күшсіз құрбандар ретінде бейнеленеді, олардың ауруынан айығу немесе олардың қиын жағдайына оң жауап беру мүмкіндігі жоқ. Израильдегі "Қолдас қол" араб/иудей мектептері сияқты қауымдастықтар арасындағы күш қолданудан аулақ көпірлер соғысты жариялауда жиі назардан тыс қалады. Бейбіт бастамалар қақтығыстарға бейбіт жауап беру арқылы не нәрсеге қол жеткізуге болатынын көрсетеді, бірақ бұл ақпарат соғыстық журналистиканың жалған ақпараттар арқылы жасанды түрде "фильтрленеді". Сондықтан да тараптар бүкіл қақтығыстың бейтарап суретін көріп, қақтығысқа күш қолдануды қолдады. Тараптар өздерінің қажеттіліктерін қанағаттандырудың жалғыз жолы зорлық-зомбылық деп санайды, осылайша топтар арасындағы қауіпті кек алу циклдерін күшейтіп, күшейтеді. Бейбітшілік журналистикасы сондай-ақ, осы типті дағдылы қақтығысты баяндау, зорлық-зомбылық қақтығыстың эмоционалдық шығындарын басады және осылайша кек алу циклдерінің психологиялық аспектілерін нәзік етеді, сондықтан оларды алдын алу қиынға соғады деп айыптайды. Осы жоғалған ақпараттар зорлық-зомбылықтан бас тартудың маңызды қадамдарын білдіреді, бұл қатерлі топтар үшін бейбітшілікке жетудің жалғыз жолы. Бірақ, егер олар журналистік болжамдармен жасырылбаса, олар маңызды емес және жарияланбауы керек. Бұл ерекше алаңдатады, өйткені ха�...

Бейбітшілік журналистикасы соғыс журналистикасына жауап ретінде

Соғыс журналистикасының зорлық-зомбылыққа деген құндыққа деген бейімділігіне жауап ретінде бейбітшілік журналистикасы екі негізгі пайданы уәде етеді: журналистикадағы объективтілікке мүдделі адамдар үшін ол зорлық-зомбылық пен зорлық-зомбылық жасайтын тараптарды бағалаудың тұрақты бейімділігін болдырмау мен оған қарсы тұруды мақсат етеді. Екіншіден, барлық журналистика аудиторияның құндылықтарына жүгінуі керек болғандықтан, ол зорлық-зомбылықтан гөрі бейбітшілік пен әлеуметтік әділдікті нығайтуды бағалайтындарға практикалық әдістеме ұсынады. Соғыс туралы хабарландырудағы 'мағынаны бекіту' көбінесе оның қақпағында жиі кездесетін "таралған қарсылық фактілері" арқылы жасырылады. Алайда бұл шын мәнінде "әлеуметтік қорғанға қарсы тұру" үшін мүмкіндік бермейді: "Қорған" зерттеушісі Энтман: "Егер таралған оппозициялық фактілерді қосу мен үстем қорғанға қарсы тұру арасындағы айырмашылықты түсіну үшін оқытылған болса, журналистер екі немесе одан да көп проблеманың түсіндірмелерін теңдей назарға алатын, назарсыз және маргиналды ақпарат алған аудиторияға бірдей қол жетімді жаңалықтарды құрастыруға жақсы дайындалуы мүмкін".

Шешімдер

Бейбітшілік журналистикасы қақтығыстарды талдау мен бейбітшілік зерттеулеріне негізделген "аяғымыздағы берік жерді картаға түсіру; алдын ала, біз оны пайдалануды жоспарлап отырғанымызды жариялау, мағыналар беру және айырмашылықтар жасау". Қаулылар, қайсысы туралы хабарлау керек, шексіз оқиғалар мен фактілер, ашық және жүйелі түрде қабылдануы мүмкін. Lynch (2008) осы екі пәннің жанжал журналистикасының маңызды зәкірлері екенін көрсетеді, өйткені олар әлеуметтік ғылымдардың академиялық қатаңдығын қолданады, соның ішінде: "көріп-білу және түсіндіру үшін бастауыш болжамдарды негіздеуге дайын; және әріптестердің шолуы. Сонымен қатар, әлеуметтік ғылымға қатысушы бақылаушы әсеріне рұқсат берілген - бір нәрсені байқап бастағаннан кейін оны өзгертпей қоюға болмайды". Бейбітшілік журналистикасы өзінің объективтілігі тұрғысынан аудитория мен тараптарға әсерін қарастырады. Lynch and Galtung (2010) бұл жанжал журналистикасында қалай жұмыс істейтінін түсіндіреді: "Бұл маңызды айырмашылық, өйткені журналистиканың өзі жанжалдық қарым-қатынастардың кеңейтілген үлгісінің бөлігі болуы мүмкін, онда тараптар мен олардың ортақ қарым-қатынастары аудиторияны рингке әкелу арқылы ғана. Тиллетт былай дейді: "Кейбір жағдайларда, жеке адамдар (немесе топтар) 'өлімге дейін күреседі' (олар іздеп жүрген нәрселерінің бәрін жоғалтқан кезде де) 'артқа шегінуден' немесе 'қадірін жоғалтудан' аулақ болу үшін" (1999, 29 б.). Ол былай деп жалғастырды: "Конфликтке қатысқанда, көрермендердің қатысуы кейіпкерлердің жеңіске жетуді қалайтынын, ал олар күресуден гөрі шешімге жетуге дайын болмақ". Шатшнайдер көрермендер "ахуалдың ажырамас бөлігі" деп санайды, өйткені көрермендер жекпе-жектің нәтижесін анықтайды" (1960, 2-бет).

Топтар арасындағы зорлық-зомбылық

Конфликтті талдау қақтығыстың барлық тараптарының үмітін, қажеттілігін және қорқынышын картаға түсіруге басшылық береді, оның ішінде сырттай бейтарап үшінші тараптар; және соғыс журналистикасы сияқты, элиталардың позициялары, билік градиенттері және билік үшін күрес қақтығыстың ең маңызды анықтауышы болып табылады деп ойлаудың орнына, шығармашылықтың әлеуетті рөлін мойындайды. Оларды кейіннен емпирикалық тұрғыдан бағалауға болады, соғыс журналистикасында жиі болғандай, журналистерге басынан бастап назардан тыс қалудың орнына, қақтығыста және оның ықтимал шешімінде. Сондықтан бейбітшілік журналистикасында қақтығысты "кеңістікте және уақытында ашық, кез-келген себептері мен шығулары бар" деп қарастырудың маңыздылығы. Lynch and Galtung (2010) осыған қатысты маңызды мысал ретінде Солтүстік және Оңтүстік Кореяны келтіреді, бұл журналистер осы қақтығысты бастан өткерген жергілікті халықты елемеуі керектігін және Германияның салыстырмалары мен кірісі пайдалы болуы мүмкін екенін, сондай-ақ Шығыс Азиямен пікір алысу мен диалог болуы мүмкін екенін көрсетеді. Бұл жерде нақты жауаптар талап етпеу керек. Конфликттерді талдау және бейбітшілік зерттеулері көбінесе конфликтке қатысы бар адамдардан пайдалы көзқарастарды алады. Кейін эмпирикалық сұрақтар қойылып, тергеуші журналистика арқылы сыналуы мүмкін. Бұл процестер қақтығыстың тұрақты және шешілмейтін емес екенін көрсетеді. Бұл түсініктер жоғарыда атап өткен соғыс журналистикасының психологиялық үрдістеріне қарсы шығады, олар топтың тұрақты сипаттамаларының нәтижесі ретінде топтың сыртқы мінез-құлқын теріс көрсетеді. Шынында да, Елворти мен Роджерс (2002) сипаттаған өштестіктің сызықтық емес циклі, кек алу циклін болдырмаудың негізгі кезеңі ашу ашуға айналғанға дейін деп болжайды. Бейбітшілік журналистикасы "ашуды ашу + жадының жарақаттарды 'жарақаттар банкіне' сақтап, ақырында оны одан әрі зорлық-зомбылық арқылы 'даңқ' ретінде қайтарып алуы" деп қарастыруға мүмкіндік береді. Бейбітшілік журналистикасы, әдеттегідей, зорлық-зомбылықтың себептерін және сызықтық емес циклдерін елемейтін хабарлау арқылы бейбітшілікке ықпал ететін бейбітшілік бастамалары үшін танымдық және эмоционалдық кеңістікті кеңейтуге көмектеседі. Бұл қазіргі және әлеуетті бейбітшілікті қамтамасыз етушілердің өздерінің күш-жігерін журналистердің "қоғамның зорлық-зомбылықсыз жауабын қарастыруға және бағалауға мүмкіндік туғызатынын" болжауға мүмкіндік беретін қамту үлгісін көрсетуді қамтиды.

Мысалдар

Педагогикалық практика ретінде бейбітшілік журналистикасы бойынша оқытуда бір оқиғаның әр стильде қалай баяндалатынын және бейбітшілік журналистикасын негізгі журналистиканың уақыт пен жол шектеулері шегінде шығару мүмкіндігі бар екенін көрсету үшін соғыстық журналистика мен бейбітшілік журналистикасының екі жұбын жиі қолданады. Филиппиндегі қақтығыс туралы бейбітшілік журналистикасы / соғыс журналистикасы жұбы үшін Филиппиндегі бейбітшілік журналистикасын қараңыз. Бұл екі баяндаманың көшірмелерін бейбітшілік журналистикасы курсының сызбасымен бірге бейбітшілік журналистикасы курсынан қарауға болады. Израиль / Палестина туралы екі мақала және зорлық-зомбылық пен зорлық-зомбылық акторларына бейімделген журналистикадан аулақ болу үшін практикалық кеңестерге сілтеме қараңыз. "Reporting the World" тегін басылымында Македония, Конго Демократиялық Республикасы, Ирак және Индонезия туралы бейбітшілік және соғыс журналистикасы жаңалықтары бар. Каирдегі Мәдениеттер аралық диалог және аударма орталығы (CIDT) араб және батыс әлемдері арасындағы түсіністікті арттыруды көздеп, осы аймақтардағы жаңалықтарды талдау арқылы. Бейбітшілікке ықпал ету үшін "Медианың бұрмалауына қарсы әрекет ету керек" атты мақаласы қақтығыстар туралы хабарлаудың қақтығыстың нақты ушығуына ықпал еткен жағдайларды талдайды. Хиндустан Таймс газетінің мысалы бейбітшілік журналистикасы қалай наградалар мен мақтаулар арқылы жұмыс істей алатынын көрсетеді. Бейбітшілік журналистикасы сондай-ақ зорлық-зомбылықсыз жанжалдарды шешу мен келіссөздер жүргізудің табысты жағдайлары туралы зерттеулерді жария ету түрінде болуы мүмкін, мысалы: Пол Даффиллдің "Жаңа Матильда" журналына жазған "Бейбітшілік журналистикасы" (англ.) Австралиядағы мысал үшін 2009 жылы АҚШ пен Австралияның әскери жаттығулары, "Талисман Сабыр" атты наразылық туралы осы баяндаманы қараңыз. TED-те Джулия Бачаның баяндамасы, қақтығыс туралы хабарлардың қауіптілігі туралы, тек қана зорлық-зомбылық акторларын қамтиды, зорлық-зомбылықсыз бағдарламаларды қоспағанда. Бубрус деректі фильмі Палестинаның Батыс жағалауындағы Бубрус ауылының халқының зорлық-зомбылықсыз күресі туралы шынайы оқиғаны баяндайды. Араб революциялары және зорлық-зомбылықсыз әрекет ету күші Стивен Зунес, Ұлттық католиктік репортер үшін жазады. Энн Эпплбаумның "Вашингтон Пост" газетінде жазған мақаласында, Таяу Шығыста және Солтүстік Африкада болған революцияларды бір "Араб революциясы" немесе "Араб көктемі" деп атаудың қызықты екендігіне қарамастан, олардың арасындағы айырмашылықтар ұқсастығынан да маңызды болып көрінуі мүмкін: Араб әлемінде қазіргі уақыт - 1989 жыл емес, 1848 жыл. Сомалидің "Әл-Қаида" ұйымының мүшесі Мишель Шепардтың баяндамасы: "Шабаб" ұйымы келіссөздер жүргізе ала ма? PJ элементтерінің бар бөлігі бар PJ бөлшегінің мысалы. Бұл шығармада екі партия ғана бар деп ойламайды, партиялардың мақсаттары нақты мәлімделген позицияларға сәйкес келмейді және бір ресми партияның қарама-қайшылық мақсаттарын зерттейді. Сондай-ақ, ол қақтығыстарға бейбіт жауаптар туралы хабарлайды. Алайда бұл баяндама кеңістікте және уақытта тұйық: соғысып жатқан топтар арасындағы қақтығыстың себептерін (соның ішінде әлсіз ұлттық үкіметтің жүріс-тұрысын қарастыруды) немесе Аль-Каида / Аль-Шабабтан басқа тараптар зорлық-зомбылықты қолданды ма, жоқ па, аз зерттеп, себептері мен шешімдерінің көздері Сомалидің өзінде ғана шектеледі деп болжайды. Сонымен қатар, баяндамада бейбітшілікке бағытталған элиталық емес күш-жігер қарастырылмаған, тіпті сомалидің әл-Каиданың одақтастарына қарсы жиналуы бейбітшілікке бағытталған жергілікті қолдау бар екенін көрсетеді. Жақсы пікірлер бұрандалары жаңалықтардың кең феноменологиясына бейбітшілік журналистикасының әртүрлі кіру нүктелерін тұжырымдау үшін пайдалы анықтамалық нүкте болып табылады. Бейбітшілік журналистикасы журналистерді оқытуда және диалогта әр түрлі жағдайларда қолданылды. Алайда бейбітшілік журналистикасы басқа да салаларда қолданылды. Бұл интервенциялар өте әртүрлі және жоғарыда аталған мысалдардан басқа, халықаралық үкіметтік емес ұйымдар қақтығыс аймақтарындағы жергілікті серіктестермен және желілермен жұмыс істейді, байланыс құқығын, қатысу процестерін, даму үшін қоғамдастыққа негізделген байланыс тәсілдерін және әлеуметтік өзгерістер мен бейбітшілікті нығайтуды (мысалы, қараңыз) әлеуметтік өзгерістер үшін қазіргі жоба�...

Сын

Бейбітшілік журналистикасына қатысты пікірталастар этика мен саланың қалай құрылғандығы туралы алаңдаушылықтан туындайды. Этикалық мәселелер бейбітшілік журналистикасының объективтілігіне және зорлық-зомбылықтың қалай суреттелетініне қатысты, ал құрылымдық мәселелер БАҚ құрылымы, қоғамдық қабылдау және осы салаға қатысты түрлі көзқарастарға назар аударады.

Объективтілік

Бейбітшілік журналистикасын сынға алғандардың бірі - бұл сала адвокаттық журналистиканың бір түрі ретінде жұмыс істейді, сондықтан журналистердің жұмысына енгізілген жеке бейімділіктеріне байланысты сенімді емес. Бейбітшілік журналистикасының басты мақсаты жақсы журналистиканың стандартына қайшы келеді, бұл журналистік практика аудиторияны бір жолға не басқа жолға сендіруге тырыспайды, керісінше фактілерді бейтарап түрде ұсынады. Бұл үш негізгі принцип арқылы жүзеге асырылады: объективтілік, бейтараптық және тәуелсіздік. Оның орнына бейбітшілік журналистикасының практикасы қоғамдық қатынастарға көбірек сәйкес келеді. Бұл сын-пікірлер Үндістанның баспасөз институтының қақтығысты баяндау жөніндегі нұсқаулықтарында көрініс тапқан: "Бір ғана оқиғадағы нақты дәлдік толық шындықтың орнын баса алмайды. Алайда, шындыққа сай келетін бір ғана оқиғаның өзі де адастырушы болуы мүмкін". Дәрігер Томас Ханицш объективтілікке қатысты осындай мәселелерді көтерді, әсіресе, бұл салада "индивидуализм мен еріктілікке тым көп көңіл бөліну" бар. Осылайша бейбітшілік журналистикасы соғыс журналистикасының басымдықты мәнін конфликтте көрсету арқылы мағынаны табиғисыздандыруды көздейді. Шын мәнінде, Холл (1997) мағынаны ажыратуды ұсынады: "көбінесе адамдар бейнеленгенін көрмеген сәйкестіктер мүмкіндігінің субъектілері бола алатын нәрселердің әртүрлілігін арттыру үшін күрес, сіз бейне мен оның психикалық мағынасы арасындағы дәл сол күшті алмасуға араласуыңыз керек, біз суреттерді [және] стереотиптің бейнелеу жұмысын ашып, бөлшектеу". Көптеген халықаралық келіссөз сарапшылары мен бейбітшілік саласының мамандары тараптар арасындағы тиімді келіссөздер мен диалогты бастау үшін зорлық-зомбылықсыз қарсыласу мен билікті теңестіру қажет деп санайды. Бейбітшілік үшін жергілікті дауыс пен түбектен хабарлау арқылы бұл дауыстардың күші артады, өйткені олар зорлық-зомбылыққа қатысы бар элита өкілдерінің жиі қарама-қайшы мәлімдемелері үшін "нақтылықты тексеруші" болады. Осы зорлық-зомбылықсыз "идеялық қарсыласу" арқылы аудитория мен жанжал тараптары белгілі бір элиталық наративтерден тыс өздерінің мағыналарын талқылауға қабілетті болуы мүмкін. Осылайша "аномалиялардың өсуі қарама-қайшылықтарды ашып, парадигмалық ауысуды жариялауы мүмкін", өйткені бұрын "айырмалы" аймаққа жіберілген жергілікті бейбітшілік көзқарастары "заңды дау" болып табылады. 2009 жылғы Ауғанстан президенттік сайлауына дейін АҚШ қолбасшысы генерал Маккристал ұсынған қарсы көтеріліс әдісі Ауғанстандағы әскери тәсілдер арасында әдеттегідей емес қарым-қатынас құру элементтерін қамтыды. 2009 жылдың ортасында Ауғанстанда өткен президент сайлауына дейін АҚШ әскерлері осы қарым-қатынас сезімталдығының ерекше үлгісін, қарсы көтеріліске қарсы күресте, Хелманд провинциясының Нава ауданында қолданды. Алайда, Нава ауданында 2009 жылы, жаңа стратегия алғаш рет қолданылған жылы, басым көпшілік назар аудару, негізінен, шілде айының басында және ортасында, күшейтілген әскери операциялар кезінде, онда орын алған зорлық-зомбылық туралы хабарларға қатысты болды. Мысалы, 2009 жылы "Вашингтон Пост онлайн" газетінің он мақаласының жетіншісі "Нава" деген кілт сөзбен аталып, тек қана зорлық-зомбылық пен АҚШ-тың аймақтағы әскери операцияларына ғана назар аударды. Шын мәнінде, қарым-қатынас құру, зорлық-зомбылық әдістерінен айырмашылығы, Ауғанстанның Нава қаласында, сондай-ақ Иракта кең көлемде "жүректер мен саналарды" жеңуде сәтті болды. АҚШ әскерінің осы әдістерді табысты деп жариялауы, әрине, "объективті" бағалаудан кем болуы мүмкін. Алайда, әскерилердің қарым-қатынас құруды күшейтуі зорлық-зомбылыққа қарсы күрестің заңды тәсілі ретінде, қақтығысқа қарсы зорлық-зомбылықсыз жауаптардың нормативті күшін арттырады. Жергілікті халықпен ынтымақтастық қарым-қатынасын құрудың (кем дегенде, көріну) маңыздылығын мойындау (әскери саясаттың келіспеушілігін жай ғана күшпен басудан гөрі) осы зорлық-зомбылықсыз жауабының заңдылығын күшейтеді. Сонымен қатар, зерттеушілер бейбітшілікті нығайтуда, институционалдық реформалардың тұрақтылығын қамтамасыз етуде, "әділетті бейбітшілікті" және адам құқықтарын құрметтеуді қолдау үшін "деңгейлі және көлденең интеграция" үшін қарым-қатынас құрудың маңыздылығын атап өтті. Бейбітшілік журналистикасы қақтығыстарды хабарлауда бақылаушы рөлін сақтауға бағытталған, ол соғыс журналистикасы сияқты әрекет етпейді, ...

Зорлық-зомбылықты зорлық-зомбылықты ақтау ретінде түсіндіру

Бұл сынды неоконсервативті Ричард Перлдің "террорды контексттен шығару керек" деген пікірін білдіруге болады. Терроризмнің тамырын талқылауға тырысу - оны ақтауға тырысу. Оны тек қана жою керек". Бұл контекстті қолдаған журналистикаға жалпы жауап болуы мүмкін, сонымен қатар жоғарыда атап өткен әлеуметтік танымдық топтар арасындағы бейімділіктердің көптеген мысалы және әлеуметтік психолог Филип Зимбардо (Станфорд түрмесі эксперименттері) деп атаған нәрсені көрсетеді. Негізгі атрибуция қатесі: "көзделген мінез-құлықты сипатқа сілтеме жасау арқылы түсіндіру үрдісі, жағдайлық айнымалылардың әсерін елемеу немесе азайту". Адамның қажеттіліктері зорлық-зомбылықты тудырады және зорлық-зомбылықпен айтарлықтай әсер етеді деген ұғым (конфликттерді талдау және бейбітшілік зерттеулерінен алынған) және шындықтың қабатталған табиғаты туралы түсінік (Сыншыл реализмнен алынған) зорлық-зомбылықты түсіндіру оны ақтаумен бірдей емес екенін көрсетеді. Әлеуметтік ғылымдардағы сыншыл реализм шындық бірнеше деңгейден немесе қабаттардан тұрады деп мәлімдейді. Әрбір қабат төменгі қабатқа қарағанда үлкен және күрделі құбылыстармен айналысады. Бұл қабаттар ең негізгі деңгейдегі физикалық механизмдерден басталуы мүмкін, содан кейін химиялық механизмдер, содан кейін биологиялық, содан кейін психологиялық және ақыр соңында әлеуметтік құрылымдар. Әрбір төменгі қабаттағы белсенділік жоғары қабаттарда пайда болатын жаңа механизмдерді пайда болу деп аталатын процесте толық сипаттауға көмектеседі, бірақ ешқашан толық сипаттауға болмайды. Мысалы, физикалық деңгейдегі субатомдық құрылымның бәсекелестік теориялары әсер етеді, бірақ 2Na+2HCl = 2NaCl + H2 реакциясының нәтижесін толық түсіндіре алмайды (химиялық деңгейде). Сол сияқты, үй иесі мен жалға алушының жеке психологиясы әлеуметтік қабаттағы олардың қарым-қатынасын толықтай түсіндіре алмайды, оған әлеуметтік қабатта жұмыс істейтін басқа процестер, соның ішінде заңдар мен мәдениет әсер етеді. Гитлер, Усама бен Ладен, Сталин және Пол Пот сияқты адамдардың жаппай зорлық-зомбылық жасағысы келетінін қандай әлеуметтік, экономикалық, мәдени жағдайлар мен топтар арасындағы қатынастар жүзеге асыра алатынын қарастыру әлдеқайда үмітті тәсіл болуы мүмкін. Конфликттерді талдау және бейбітшілік зерттеулері ең алдымен осы адамдардың жеке психологиясын түсінуге емес, осы адамдардың қоғамда өздерінің қоғамдастық арасындағы зорлық-зомбылықты басқара алатын позицияға түсуіне (әлеуметтік қабатта) қалай кедергі келтіруге болатынына назар аударады. Расында да бейбітшілік журналистикасында жеке агенттіктің рөліне үлкен мән беріледі. Мысалы, журналистер бейбітшілік журналистикасы бойынша семинарларда бейбітшілік журналистикасын қолданыстағы медиа құрылымдарға енгізуге шақырылады. Бейбітшілік журналистикасы журналистерді зорлық-зомбылық жағдайында да бейбітшілік үшін дауыс беру мүмкіндігін зерттеуге шақырады, және осы дауыстарды іздестіру, объективтілік конвенциялары бастапқыда елемейтін нәрселерді хабарлау кезінде. Сол сияқты жеке таңдаудың рөлі Конфликтті талдау мен бейбітшілік зерттеуде назардан тыс қалмады, және жетекші практик ғалым Джон Пол Ледерах былай деп атап өтті: "Мен Орталық Америкадан Филиппинге Африка мүйізіне дейін қаншалықты ұзақ немесе ауыр болмасын, бейбітшілікке қатысты көзқарасы бар адамдар болмаған кез келген қақтығысты сезінбедім, көбінесе өздерінің ауырсыну тәжірибесінен пайда болған. Алайда, өте жиі, осы адамдар "ресми" билікті білдірмегендіктен, үкімет тарапынан [немесе] әртүрлі әскерлер тарапынан, немесе олар бейтарап және конфликттен аса жеке әсер алған деп есептелгендіктен, назардан тыс қалады және күшінен айырылады ".

Құрылым мен агенттік

Ханицше (2007) "корпоративтік журналистиканың сәтсіздіктерін жаңалықтар жасаудың индивидуалистік және волонтаристік тұжырымдамасымен жеңуге болмайды. Жаңалықтарды шығару тәсілдеріне және олардың сын талқылауына әсер ету үшін бейбітшілік журналистикасының жақтаушылары жаңалықтар шығарудың құрылымдық шектеулерін шешуі керек. Бейбітшілік мәдениеті бейбітшілік журналистикасының алғышарты болып табылады". Құрылым бейбітшілік журналистикасының басты мәселесі болып табылады, сонымен қатар жаңалықтардың мазмұндық плюрализміне құрылымының әсері. Бейбітшілік журналистикасын қолданатын бірқатар жобалар (олардың кейбіреулері жоғарыда көрсетілген) бейбітшілік журналистикасының белсенділігі журналистердің өздеріне ғана шектелмейтінін көрсетеді. Шынында да, жанжалдық медиа мазмұнын талдау аудиторияға, ҮЕҰ мен журналистерге маңызды білім беру ресурстары болып табылады, олар мазмұндағы кемшіліктерді қалай пайдалану керектігін көрсетеді. Осы әртүрлі тәсілдер Хаккет (2006) құрылымның қиындықтарын шешу және "бейбітшілік журналистикасын мүмкін ету" үшін қажетті деп тапқан салаларда бейбітшілік журналистикасының белсенділігіне енгенін және әлі де жасалып жатқанын көрсетеді: журналистиканы ішкі жағынан реформалау, сондай-ақ баламалы медиа ұйымдарын құру және журналистика өзін табатын кең салаларға араласу.

Аудитория

Деверэ (2003) медиа аудиторияның "медиа жанрларына әр түрлі үміт артуы мүмкін" деп атап өтті, ал Тернбулл (2002) медиа зерттеуде маңызды проблема аудиторияны және сондықтан тиісті медиа практикасын шектеу мен анықтау болып табылады деп мәлімдеді. Шын мәнінде, Холл (1997) медиа хабарларының мағынасы "бір адамнан екіншісіне, бір топтан екіншісіне, қоғамның бір бөлігінен екіншісіне ауысқанда" өзгереді деп атап өтті. Ал Линч (2008) Холлдан (1980) "медиа хабарламаларының мағыналары, кем дегенде, ішінара, қабылдау нүктесінде, негізінен оқырманның немесе көрерменнің әлеуметтік-экономикалық жағдайына әсер ететін процесте жасалады" деп көрсетеді. Осылайша, Холл (1980) келіссөз немесе оппозициялық тәсілмен, яғни жиі: "онда бейімделу және оппозициялық элементтердің қоспасы бар: ол үлкен мәндерді (абстрактілі) жасау үшін гегемоникалық анықтамалар заңдылығын мойындайды, ал әлдеқайда шектеулі, жағдайлық (орынды) деңгейде ол өзінің негізгі ережелерін жасайды, ол ережеге ерекшеліктермен жұмыс істейді. Ол оқиғалардың басым анықтамаларына артықшылықты орын береді, ал "жергілікті жағдайларға" көбірек келіссөз жүргізу құқығын сақтайды ". Көптеген бейбітшілік журналистері үшін "жергілікті жағдайларды" көру оппозициялық және келіссөз мағынасын білдіреді. Lynch (2008) "Медиа хабарларын аудиторияның қарсы немесе келіссөздер арқылы оқып шығуы олардың оларды өлшеуге жеткілікті тікелей қатысты жеке және әлеуметтік тәжірибесі бар деп болжайды" деп дәлелдейді. Шын мәнінде, Холлдың ((1980) мағынаны келіссөздер туралы мысалы - өнеркәсіптік зауыттың жұмысшысы, оның ереуілге шығу құқығын шектейтін Өнеркәсіптік қатынастар туралы заң жобасы туралы БАҚ-тағы ресми негіздемелерге қарсы шығуға дайын. Бейбітшілік журналистикасының талдаулары аудиторияның қақтығысты түсінуінде жоқ фактілер соғыстық журналистикада назардан тыс қалған фактілерге жақын болатынын көрсетеді. Айта кетерлік мысал - Фило және оның әріптестерінің Ұлыбританияның БАҚ-та Израиль-Палестина қақтығысын жария ету туралы зерттеулері. Бас бұқаралық ақпарат құралдары палестиналық босқындар Израиль құрылған кезде өздерінің жерлері мен үйлерін жоғалтты деген палестиналық наративті елемегендіктен, аудитория қақтығыстың негізгі фактілері туралы (мысалы, босқындардың басым бөлігі қайдан келді) тұрақты бейхабарлықты көрсетті және палестиналықтарды "қорқынышты бастаған" деп қабылдауға бейім болды. Осыдан бес жыл бұрын осы зерттеудің нәтижелері туралы баяндаған Фило (2004) былай деп атап өтті: "Бұл репортаждың үлгісі кейбір көрермендердің қақтығысты қалай түсінгеніне айқын әсер етті. Палестиналықтардың өз жерлерін жоғалтып, оккупация жағдайында өмір сүруі туралы ойлары мүлдем жоқ еді. Кейбір көрермендердің оларды жай ғана агрессивті болып, исраилдіктерден жер тартып алуға тырысып жатыр деп ойлағаны таңғалдырмайды". Палестиналықтардың көзқарасын ескермеудің себебі соншалықты ауыр болды, BBC жаңалықтар бөлімінің жетекшісі Хелен Боден ішкі электрондық поштасында: "Біз бұл өте күрделі оқиғаға жеткілікті мән-жай мен тарихты бере алмаймыз және палестиналықтардың наративін елемейтіндігіміз туралы айтамыз. Израиль-Палестина қақтығысы да Ифат Мор мен оның әріптестерінің зерттеулерінің басты тақырыбы болды. Олар әлеуметтік медианың (оның ішінде Facebook) екі тарап арасындағы диалогты дамыту құралы бола алатынын зерттеді. Бұл соғыс журналистикасының жалпы аудиторияға тұрақты әсерінің маңызды көрінісі: "негізінен негізгі бұқаралық ақпарат құралдарында ұсынылған оқиғадан жоғалған элементтермен дәл сәйкес келетін түсініспеушілік үлгісі". Жалпы медиа аудиториясы топ ретінде себеп пен әсердің кері байланыс циклы аясында тұжырымдалады.

Қадамдар

Екі бейбітшілік ғалымдары Джон Пол Ледерах пен Йохан Галтунг қақтығыстарды шешу мен бейбітшілік орнатудың екі түрлі моделін ұсынады. Lederach (1995) "Elictive Model" ("Електрлік модель") ұсынады, оның мақсаты "бірлі-жарым жағдайда бар ресурстардан шығатын және осы жағдайда қажеттіліктерге жауап беретін модельдерді ашу, құру және бекіту" және үшінші тараптың білімін оқытушыдан қатысушыға таңуламау. Бұл тәсіл 2003 жылы "Жекешелік туралы есеп беру" атты диалогта қолданылды. Ирак: не дұрыс болды? Не болды?" деген сұрақтар қойылады. Олардың арасында BBC және CNN жаңалықтарының жетекшілері, Guardian редакторы және Ирактағы соғысты жариялаған бірнеше аға репортерлер болды. "Баспастағы ресурстарға" сүйене отырып, қақтығысты қамту бойынша ұсыныстар мыналарды қамтиды: Оның сенімділігі туралы тәуелсіз дәлелдерді алу және келтірмей, ресми көзден "жол" туралы хабарламаңыз. Аргументтерді тексерудің маңызды жұмысы, егер олар баламалы, тепе-теңдік аргументтермен салыстырылса және салыстырылса, жақсы орындалады. Жалпыға қызмет көрсетуге шынайы қызығушылық танытқан барлық редакциялар "журналистиканы жүргізу" туралы ұзақ ойланулары керек, әсіресе олардың саяси тілшілері осылай пайдаланыла ма. Галтунгтың TRANSCEND әдісі, керісінше, үшінші тараптың зорлық-зомбылық жанжалдарды "алып тастау" және шығармашылықты ынталандырудағы рөліне назар аударады. Бұл тараптардың мақсаттарының табиғатын терең зерттеу, қолайлы шешімдер спектрін кеңейту және жанжал тараптары ойлап таппаған жаңа әлеуеттерге танымдық кеңістік ашу арқылы жүзеге асырылады. "Бір-бірден сөйлесу стилі диалогтарында шығармашылықты ынталандыру, жаңа көзқарастарды дамыту және қақтығыс тараптарды 'тақтаға дайын' ету міндеті тұр". Lynch (2008) 1999 жылы Амман қаласында өткен Таяу Шығыс журналистерінің бейбітшілік журналистикасы форумында осы тәсілдің елеулі мысалын келтіреді. Әңгімелер көбінесе басқа елдердің журналистерін өз үкіметтерінің бейбітшілікке деген талпыныстарына қарсы тұрмағаны үшін айыптайтын ұлттық топтарға ауысты. Галтунгтың өзі қатысушыларды: "Олар көргісі келетін болашақ Таяу Шығысты елестетіп, ұлттық топтар арасында оны жүзеге асыруға қалай атсалыса алатыны туралы дауыстап ойлана бастаңыздар" деп шақырды. Гальтунгиялық көзқарас, бейбітшілік журналистикасының негізін қалаушы ретінде, "журналист жакырлық немесе бұрынғы қорлық сияқты қақтығыстардың түпкі себептеріне назар аударады, тек саяси зорлық-зомбылық оқиғаларына байланысты оқиғаларға ғана назар аудармайды". Осы тәсіл арқылы бейбітшілік журналистикасы бейбітшілікке бағытталған бейбіт шешімдер үшін ресми және жергілікті бастамаларды көрнекті етіп, жаңжалдың артын зерттеу арқылы бейбітшілікке бағытталған бейбітшілікке бағытталған бейбітшілікке бағытталған бейбітшілікке бағытталған бейбітшілікке бағытталған бейбітшілікке бағытталған бейбітшілікке бағытталған бейбітшілікке бағытталған бейбітшілікке бағытталған бейбітшілікке бағытталған бейбітшілікке бағытталған бейбітшілікке бағытталған бейбітшілікке қарсы іс-қимыл жасай алады. Бұл екі тәсілдер тек "қалай" конфликттерді шешуде ғана емес, сонымен қатар "кім" де ерекшеленеді. Lederach жалпы алғанда "орталық" әдісін сипаттайды, онда "келіспеушіліктерді жоюға арналған инфрақұрылымды құруға мүмкіндік беретін ең үлкен деңгей ұзақ мерзімді перспективада бейбітшілік құру процесін қолдауға мүмкіндік береді". Оның пікірінше, түбегейлі көзқарас, әдетте, әлсіз, өйткені олардың қатысушылары көбінесе күн сайынғы өмір сүру мәселелеріне қатысты. Жоғары деңгейдегі тәсілдер элиталар мен жергілікті билік арасындағы интеграцияның жоғары деңгейін болжайды: ондағы бейбіт келісімдер "жергілікті деңгейде жүзеге асырылуы мүмкін және жүзеге асырылуы мүмкін" деп есептейді. Конфликттердің негізі - екі тараптың өзара келіспейтін мақсаттары, олардың нәтижесінде зорлық-зомбылық көзқарастар мен мінез-құлық қалыптасады. Осыған байланысты "адамдар бір жерде шешімін сезінгенде, негізгі мәселені талқылауға бейім болады. Түзеудің соңында жарық шағылысы түзеуде екенімізді мойындауды әлдеқайда жеңілдетеді". Галтунгтың жұмысында осы мақсаттарға ықпал етудің ең қол жетімді жолы оларды ресми түрде анықтаған және саясатты басқаратын адамдармен жұмыс істеу болды - жоғары деңгейдегі басшылар. Конфликттерді нақты және толық талдаудың маңыздылығы осы екі тәсілдің өзара толықтай бола алатынын көрсетеді. Практикалық конфликттерді талдау көбінесе топтар арасынд...