Кіріспе
Честерфилд және округтік трамвайлар компаниясы және оның мұрагерлері Англияның Дербишир қаласында Честерфилд қаласында трамвай жүйесін жүргізді. 1882 жылы алғашқы ат тартылатын желі ашылды, ал 1897 жылы жүйені Chesterfield Corporation сатып алды, ол оны 1904 және 1905 жылдары кеңейтіп, электрлендірді. Қосымша трамвайлар сатып алынды, бірақ 1916 жылы қоймада болған апатты өрттен кейін екеуін жоюға тура келді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде персонал деңгейінің төмендеуі салдарынан жүйе техникалық қызмет көрсетуден зардап шекті, ал трамвайлар 1927 жылы троллейбустармен ауыстырылды. Честерфилд 1913 жылы троллейбус желілерін салуға арналған Парламент актісін алды және бұл салада ізашар болды, бірақ жоспарды орындамады. Честерфилдте троллейбустар пайда болған кезде, олар тек бұрынғы трамвай бағытында жұмыс істеді, оның шағын кеңейтілуі Нью-Уиттингтонға дейін. Жүйеде барлығы 19 троллейбус, оның ішінде екі екі қабатты көліктер және Йорктан сатып алынған үш троллейбус пайдаланылды. Жүйені кеңейтуге төмен теміржол көпірлері кедергі келтірді, сондықтан троллейбустер 1938 жылы моторлы автобустарға ауыстырылды.
Тарих
Честерфилд және округтік трамвайлар компаниясы Честерфилдте екі желі салуға рұқсат беретін Парламент актісін алды. Акт Честерфилд, Брэмптон және Уиттингтон трамвайлары туралы 1879 жылғы бұйрық ретінде белгілі болды, ал екі желі жалпы 4,5 миль (7 км) болды, бірақ компания тек бір желісінің бір бөлігін ғана салды, ол 56.5 стандартты өлшемімен 1,25 миль (2 км) жолды салды. Бұл жол Брэмптон ауданындағы Чатсворт жолы мен Уолтон-лейн (қазіргі Уолтон-роуд) қиылысынан базар орнына жақын Лоу-Пейвмент қала орталығына дейін, Чатсворт жолы мен Вест-Барс арқылы өтеді. Родни-Ярдтағы Чатсворт жолының оңтүстігінде, Алма көшесінің шығысында қойма бар еді. Жозеф Спейт Сент-Хеленстен желі салуға жұмысқа алынды, ол баяу дамыды, бірақ ақырында аяқталды және желі 1882 жылы 8 қарашада ашылды. Трамвайлар атпен тартылатын, және үш көлік, екі екі қабатты вагон және бір бір қабатты вагон болды, олардың барлығы Ashbury Railway Carriage and Iron Company Ltd. Компания қысқа өмір сүрді және 1885 жылдың ақпан айында 500 фунт стерлинг берешегімен ерікті түрде таратылды. Chesterfield Tramways компаниясы 1886 жылы 6 желтоқсанда тіркеліп, трамвайды өз қолына алды. Компания тағы екі трамвай әкелді, олар G. F. Milnes & Co. компаниясы жасаған бір қабатты көліктер болуы мүмкін және жол жүру бағасын 2 дэнден 1 дэнге дейін төмендетті. Честерфилд корпорациясы өздерінің трамвай жүйесіне қатысуға құштар болды, ал Tramways компаниясы 1897 жылы оларға ұсынғанда, олар £ 2,050 төледі және 22 қарашадан бастап трамвайды өздеріне алды. Бұл төлемге қазір жойылған Честерфилд трамвай компаниясының таратылу шығындары кірді. Честерфилд корпорациясы 1898 жылы Милнестен жаңа бір қабатты трамвай сатып алды, ал 1899 жылы тағы екі машина сатып алды. 1903 жылы Шеффилд трамвайынан екі қос қабатты трамвай сатып алумен кеңейту жалғасты, дегенмен кейбір деректерге қарағанда, тек бір ғана көлік сатып алынды және ол жүйеде ешқашан жұмыс істемеуі мүмкін. Осы уақытқа қарай корпорация желісін кеңейтуді және электрлендіруді қарастырды. Қаланың алғашқы электр инженері және трамвай менеджері Роберт Лоуфорд Акланд болды, және оның басшылығымен олар 1904 жылы Chesterfield Corporation Tramways and Improvements Act-ті жұмысқа рұқсат беру үшін алды. Қазіргі жолдарды қайта қосу үшін 1904 жылдың тамызынан бастап ат трамвай қызметі тоқтатылды. Бастапқы Market Place аялдамасынан Whittington Moor-ге дейін солтүстікке қарай жүретін жаңа жол учаскесі жүйенің ұзындығын екі еседен астам көбейтті. Ат трамвай қызметі Брэмптонға қарай желі аяқталғаннан кейін қайта басталды, бірақ ол Брэмптон аялдамасынан аз уақытқа тоқтады, ал бүкіл жүйені Сауда кеңесі 1904 жылы 19 желтоқсанда тексерді. Электрлік қызмет қашан басталғаны туралы күмән бар, себебі қайшылықты көздер, бірақ 23 желтоқсанда Брэмптонға дейінгі бағыт жұмыс істеді, ал 24 желтоқсанда Стоунгравелс қалашығының шекарасына дейінгі жаңа бағыттың жартысы жұмыс істей бастады. Уиттингтон Мурға дейінгі соңғы бөлімде 1905 жылдың 31 қаңтарына дейін трамвайлар болған жоқ. Бастапқы қызмет Brush Electrical Engineering Company компаниясы жасаған он екі ашық төбелі екі қабатты трамвайдан тұратын автопаркпен қамтамасыз етілді. Трамвайларды орналастыру үшін жаңа депо салынды, ол да Чатсворт жолының оңтүстік жағында, бірақ батысқа қарай, Мектеп кеңесі жолына қарама-қарсы орналасқан. Бұл жерде өтпелі петля болды, ал "Y" түйісуі трамвайлардың жүйеге кез-келген бағытта кіруіне мүмкіндік берді. Деполық жолдар бұрыштың оңтүстік жағымен өтіп, солтүстік жағына қосылды. Қойманың ішінде төрт жол бар еді, олардың барлығы тексеру орнына салынған. Оның ұзындығы 38 метр, ені 8 метр болатын. Ол ведомстволық қызметкерлердің қолымен салынған және ертедегі трамвай кезеңіндегі сақталған бірнеше ғимараттардың бірі. Трамвай негізінен бір жолды, бастапқы төменгі тас жолға дейінгі аялдамамен, қала орталығында қос жол болса да, 1905 жылы Шеффилд жолынан Уиттингтон Мурға дейінгі жолдың бір бөлігі екі еселенген. Демалыс күндері адамдар көп жүретіндіктен, жол екі бөлімнен жұмыс істеді, өйткені қала орталығы арқылы трамвайларға жол берілмеді. Төмен ағашпен және Кавендиш көшесінде қиылысқан жолдар екі трамвайдың бір-біріне жақын тұруға мүмкіндік берді. Корпорация 1907 жылы тағы екі трамвай және 1909 жылы су вагонын сатып алды, бұл кезде олар трамвай жүйесімен қиындықтарға тап болды. Кейбір техниканың ұзақ уақытқа созылуы туралы болжамдар тым оптимистік болды, ал рельстер, әсіресе қисықтар мен өту бұрандалары үшін нүктелер тозығып кетті. Жүйені ұзақ мерзімді несиелер қаржыландырады, бірақ жолауш�...
Троллейбустар
Chesterfield Corporation троллейбустарды пайдаланудың алғашқы ізашарлары болды, өйткені Chesterfield Corporation Railless Traction Act 1913 жылы оларға бес бағытты салуға рұқсат берді, олар трамвайдың кеңейтуі ретінде әрекет еткен болар еді. Маршруттар қала орталығынан сәулеленіп, солтүстік-батысқа қарай Ньюболд, солтүстікке қарай Унстоун, солтүстік-шығысқа қарай Бримингтон, оңтүстік-шығысқа қарай Темпл Нормантон және оңтүстікке қарай Клей Кросс қалаларына қызмет еткен. Алайда олар бұл жобаны жүзеге асырмады, 1920-жылдарға дейін, трамвай жолдары күрделі жөндеуді қажет еткен кезде, троллейбус жүйесіне қайта қаралды. 1926 жылы Straker Squire компаниясына 14 көлікке тапсырыс берілді, олардың өнімдері Straker Clough троллейбустары ретінде сатылды, ал кузовты жақын маңдағы Пилсли ауылында тұратын Рив пен Кеннинг салған. 1927 жылы 21 сәуірде алғашқы троллейбус Честерфилдке келді, бұл сынақтарды жүргізуге мүмкіндік берді. Брамптон учаскесіндегі әуе желілерін қайта құру 1927 жылы 23 мамырда аяқталды және троллейбустар кешке қарай жүруге бастады. Сол кезде солтүстік бағытты Уиттингтон Мурға ауыстыру басталды және толық қызмет көрсетуді 1927 жылы 27 қыркүйекте ашылу салтанатынан кейін бастауға мүмкіндік беру үшін аяқталды. Троллейбус маршруты трамвай маршрутын ұстанды, қала орталығында қысқа бөлімнен басқа, онда бір бағыттағы жүйе енгізілді. Стоунгевелс қаласында Торнфилд қаласында жаңа қойма салынды. Оның көлемі 90 метрден 150 метрге дейін, ал еден көлемі 100 көлікке сыйымды, оны троллейбустар мен автобустар пайдаланады. Ғимаратқа кіру үшін троллейбустар Хардвик көшесімен жүріп, артқы жағынан кірді, бұл оларға қызмет бастаған кезде алдыңғы жағынан шығуға мүмкіндік берді. Жаңа бағыт ашылғаннан кейін бір ай өткен соң, корпорация солтүстік бағытты Уиттингтон Мурдан Нью-Уиттингтонға дейін 3 шақырымға дейін ұзартуға шешім қабылдады. Троллейбустар 1929 жылдың 29 шілдесінде Нью-Уиттлингтонға жүгіре бастады. 1931 жылы Ипсвичтен Рансомстан екі қабатты троллейбус сатып алынды. Парктің соңғы кеңейтілуі 1936 жылы болды, онда Карьер Клау модельінің үш E4 троллейбусы екінші реттен Йорктан сатып алынды, онда Йорк троллейбус жүйесі 1935 жылы 5 қаңтарда жабылды. Олар Честерфилдте ұзаққа созылмады, өйткені троллейбустарды моторлы автобустармен ауыстыру туралы шешім 1937 жылы қабылданды. Жабудың себептері - әуе желісін жаңарту қажеттілігі, электр энергиясының құны және жүйеге кеңейтулер бірнеше төмен теміржол көпірлері кедергі келтіргені. Жүйе 1938 жылы 24 наурызда жабылды, сонда соңғы сапар екі бір қабатты көлікпен кеңесшілермен толы болды. Қажетті емес көліктер қойманың жанындағы далаға сақталды, олар жазда дейін қалды, оларды сатуға тырыспады. Ақырында олар қоқыс шегуге 80,50 фунтқа сатылды.
Флот
Трамвайда трамвай вагондары көп болды.
Ат жүретін вагондар
Көлік нөмірлері Түрі (салынған күйінде) Салынған жылы Құрылысшы Орындықтар Ескертулер1 2 Ашық үстел 1882 Ashbury 32 3 Бір палуба 1882 Ashbury 16 4 5 Бір палуба 1890 Milnes 16 6 Бір палуба 1898 Milnes 16 7 8 Бір палуба 1899 Milnes 16 No.8 сақталған9 Ашық үстел 1903 32 Ex Sheffield. 1 немесе 2 машина 1 және 2 машиналар Эйдтің жүк машиналарымен жабдықталған. Бұл арбаның артқы жағындағы жоғарғы палубаға жету үшін тек баспалдақ қажет болғандықтан, жеңіл салмақты трамвайға әкелді. Трамвай аялдамаға жеткенде, аттар жағаға қарай қозғалып, бүкіл денесін орталық айналымда 180 градусқа айналдырады, ал доңғалақтар жолдың үстінде тұрақтап қалады. Төменгі палубадағы орындықтар трамвайдың бойына орналастырылды, сондықтан жолаушылар алға қараған, ал жоғарғы палубада орталық орындық болды, жолаушылар көлік құралының бүйірлеріне қараған. No трамвай. 8 жүйе электрлендірілген кезде сатылды және 1934 жылға дейін жазғы үй ретінде пайдаланылды. Содан кейін оны Честерфилд корпорациясының көлік жөніндегі кіші комитетінің төрағасы алды және оны Торнфилдтегі автобус гаражына көшірді, онда корпорацияның көлік бөлімі оны қалпына келтірді. Біршама уақыт сақталғаннан кейін, оны 1962-1970 жылдар аралығында Science Museum музейіне тапсырды, одан кейін тағы 15 жыл бойы негізінен сақталды. 1985 жылы ол Ұлттық трамвай мұражайына ғылым мұражайынан қарызға берілді, ал 2016 жылы меншік құқығы Ұлттық трамвай мұражайына өтті. Ол жалпы 10 маусым бойы жұмыс істеді, 120 миль (193 км) қашықтықты қамтиды, бірақ 1993 жылғы маусымның соңынан бастап Кричте статикалық экспонат ретінде көрініс тапты.
Cars 1 and 2 were fitted with Eade's trucks. These resulted in a lighter weight tram, as they only required a staircase to reach the upper deck at the back end of the car. When the tram reached a terminus, the horses would move sideways, swinging the whole body around through 180 degrees on a central pivot, while the wheels remained stationary on the track. The seats on the lower deck were arranged across the body of the tram, so that passengers faced forwards, but on the upper deck there was a central knifeboard seat, with passengers facing the sides of the vehicle. Tramcar No. 8 was sold when the system was electrified, and was used as a summer house until 1934. It was then obtained by the chairman of Chesterfield Corporation's transport sub committee, and moved to the bus garage at Thornfield, where the Corporation Transport Department restored it. After a period in storage, it was given to the Science Museum, who displayed it between 1962 and 1970, before it spent another 15 years mostly in storage. In 1985, it was placed on loan to the National Tramway Museum by the Science Museum, and in 2016 ownership passed to the National Tramway Museum. It operated for a total of 10 seasons, covering a distance of 120 mile (193 km), but has been on display as a static exhibit at Crich since the end of the 1993 season.