Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қайықты жүзуде, оны қозғалту үшін, арқандар қолданылады. Қайықтар қайықтың жағына бекітілген тұрақты немесе сырғанақ тіректі, ескіргішті немесе қайықтықты қолданады, бұл күшті ұстауынан қайықтың табанына ауыстыру үшін, каноэ мен байдаркада сияқты спортшының иығы мен қолынан емес, айналма нүктесі ретінде қолданылады. Егер жағаға бір ғана қайықты қойса, онда ол қайықты "қосу" деп аталады. Қайықшы екі қайықты бір мезгілде әр жағында бір-бірінен пайдаланғанда, бұл "қайықтықты" және екі қайықты "қайықты" деп атайды. Үлгілі қайықтың ұзындығы 284 см 290 см. Қайықтағы екі қайықты бір-бірінен екі-екіден ұстап, бір қолмен ғана айдап жүретіндіктен, қайықтың қайықтығы кішірек. 1980 жылдан бастап көптеген ескі қайықтар ұзындығы реттелетін болды. Қайықтың ұшы 40 - 50 см, ені 25 см болатын, әртүрлі атаумен "қасық" немесе "қасық" деп аталатын жіңішке жазық бетімен аяқталады. Одан әрі тоқыма (немесе білік) орналасқан, оның 2/3 бөлігі - жең (оның ішінде киіп кететін пластина) және түйме (немесе жаға) және ең соңында тұтқа. Тұтқа ағашқа қайтарылуы мүмкін немесе әсіресе, 21 ғасырдағы кейбір модельдердегі арқандар резеңке, клеткалық көбік, шұжық немесе мысалы, ағаш қаптамасы шыны талшықтың үстінде ұсталады. Қайықтықтың қайықтау кезінде ұстайтын бөлігі - бұл ұстағыш, ол екі қолмен ұсталатын қайықтықты екі қолмен ұстағаннан гөрі екі қолмен ұсталатын қайықтықты ұзартады. Үлкендігі мен өндірушілердің ерекшеліктері бойынша жүздеген арқан түрлері бар. "Macon" немесе "Cleaver" көміртек талшығынан жасалған бесік пішіндері қазіргі заманғы ескіруде ең көп таралған. Ежелгі ескі ескі кемелер ағаштан жасалатын. 1975 жылы ағайынды Дрейссигакерлер алғаш рет жаппай өндірген синтетикалық материалдарды пайдаланғаннан бері, ескі 7 кг-нан 2,5 кг-ға дейін, ал кептірілген ескі 1,275 кг-нан 1,8 кг-ға дейін төмендеді. Ең көп таралған жарыстық қайықтарда, жақсы қайықтарда (жарысқа арналған қабықтарда) ескірген кезде, ескірулер 20 ғасырдың басында қосымша рычаг үшін қайықтың жағына бекітілген металл, шыны талшықтан немесе көміртек талшықтан жасалған фреймдермен қамтамасыз етіледі.
In rowing, oars are used to propel the boat. Oars differ from paddles in that they use a fixed or sliding fulcrum, an oarlock or rowlock attached to the side of the boat, to transfer power from the handle to the blade, rather than using the athlete's shoulders or hands as the pivot point as in canoeing and kayaking. When the rower uses one oar on one side, it is called sweep rowing that the single oar is called a "sweep" oar. When the rower uses two oars at the same time, one on each side, it is called sculling, and the two oars are called a pair of "sculls". Typical sculls are around 284 cm 290 cm in length — sweep oars are 370 cm 376 cm. A scull has a smaller blade area, as each rower wields a pair of them at any one time, operating each with one hand. Since the 1980s many oars have been adjustable in length. The shaft of the oar ends with a thin flat surface 40 to 50 cm long and 25 cm wide, variously called the blade or spoon. Further along are the loom (or shaft), 2/3 of the way up which is the sleeve (including a wearplate) and button (or collar), and at the very end the handle. The handle may revert to wooden or, particularly in the case of sculls and some 21st century models of sweep oar blades have rubber, cellular foam, suede or for example wood veneer grips over glass fiber. The part of the oar the rower holds while rowing is the handle which is longer for sweep blades as each is held using both hands, than for sculls which are held with one hand. There are hundreds of different variations of oars in terms of size and manufacturer specifications. "Macon" or "Cleaver" blade shapes of carbon fibre are the most common in modern day rowing. Classic oars were made out of wood. Since the use of such synthetic materials, first mass produced by the Dreissigacker brothers in 1975, the weight of an oar has come down from over 7 kg to less than 2.5 kg and 1.275 1.8 kg in the case of sculls. While rowing in the most common competitive boats, fine boats (racing shells), oars are since the early part of the 20th century supported by metal, fibreglass or carbon fibre frames attached to the side of the boat called riggers for extra leverage.
Қалқа
Қазіргі кездегі ең көп таралған пішін - бұл "cleaver" (сонымен қатар "hatchet" деп аталады), ол барлық жерде де қолданылады. Кескіштің қайрақтары асимметриялық, тікбұрышты пішінді, ет кескішпен ұқсас, сондықтан да осылай аталған. Кескіштің білігі білікпен білік бұрышындағы ауытқумен байланысады. Беттің пішіні мен офсеттік қосылысы, ескіру кезінде сумен жанасатын пышақтың бетін барынша ұлғайту үшін, сонымен бірге су астында қалған және сүйреуге ықпал ететін білік көлемін және тереңдігін азайту үшін жасалған. Қарақшаның асимметриялық болуы оның қайықтың бір немесе екінші жағында ғана қолданылуы мүмкін. Бұл барлық ескі қайықтар үшін жарамды, өйткені қайықтың бесігі жеңдегі квадраттық бетке қарағанда кішкене бұрышта орналасқан. Осылайша, қайықты су бетінде ұстап тұрғаны үшін, ол су бетінде емес. Егер қайықты дұрыс емес жағында қолданса, ол су бетінен қашып кетпей, суға тереңдейді. Клевердің дизайнын алғаш рет 1991 жылы Дик пен Пит Дрейссигакер әзірледі. Қазір оларды Concept2 және Croker сияқты көптеген ескі ескі аулаушылар өндіреді.
The most common shape now seen is the "cleaver" (also called "hatchet"), which is used almost universally. Cleaver blades are asymmetrical, with a somewhat rectangular shape resembling a meat cleaver, hence the name. The shaft of a cleaver blade connects to the blade offset to the top corner of the blade. The shape of the face and the offset connection is designed to maximize the surface area of the blade in contact with the water during the rowing stroke, while also minimizing the amount and depth of the shaft that is submerged and contributing to drag. As the cleaver blade is asymmetrical it may only be used on one side of the boat or the other. Technically, this is true of all oars, as the blade sits at a slight angle to the squared off surface on the sleeve. Thus, when the oar is allowed to rest, it is not parallel to the water surface. If used on the wrong side of the boat, the blade would dig into the water rather than skimming across its surface. Cleaver blade designs were first developed by Dick and Pete Dreissigacker in 1991. They are now manufactured by most major rowing oar suppliers, including Concept2 and Croker.
Макон
Кейбір клубтар жаңадан келген командалар үшін "макон" стилідегі қарт бесіктерді (соларды "қашықтар" немесе "тулипандар" немесе "қарақтар" деп те атайды) қолданады, әдетте, кеспек бесігінің қосымша күрделілігісіз, ескі қайыңның негізгі техникасын дамыту үшін. Мастерлердің аз бөлігі маконды ұнатады, бірақ 1992 жылы енгізілгеннен бері клейверлер маконға қарағанда жылдамдықты басымдық береді деп жалпыға бірдей қабылданды. Мейконның пышақтары симметриялық, эллипстік пішінді және пышақ бетінің ортасынан төмен қарай жүретін қырқалы сызықты. Бұршақ ұшында төрт бұрышты. Маконның балғалары 1959 жылы Макон қаласында өткен Еуропа чемпионатында Батыс Германияның ұлттық құрамасы қолданған кезде танымал болды. Батыс Германия сол жылы төрт рульсіз төрт адамнан басқа барлық ерлер арасында жеңімпаз атанды.
Some clubs use the older "macon" style blades (also called "spoons" or "tulips" or "shovels") for novice crews, usually to develop the basic technique of the rower without the extra complexity of a cleaver blade. A minority of coaches favor macons, but it has been generally accepted since their introduction in 1992 that cleavers give a speed advantage over macons under most conditions. Macon blades are symmetrical, with an elliptical shape and a ridgeline running down the center of the blade face. The blade is squared off at the end. Despite the blade being symmetrical, modern asymmetrical collars or aesthetic issues regarding decorative paint on the blade face may dictate which side of the boat the blade can be rowed on. Macon blades achieved prominence at the 1959 European Championship in Mâcon when they were used by the West German national team. West Germany won all the male sweep events that year, except the coxless four.
Квадрат
Macons-тан бұрын "шаршы" немесе "стандартты" бүйірлер деп аталатын ұзын, жұқа пішін қолданылған. Кейбір қайықтарда қайықты қайықтап жүретіндер қолданады, бірақ қайықты қайықтап жүретіндер көбінесе кең қайықты пайдаланады. Бірнеше жарыс клубтары/ жаттықтырушылары өздерінің қайықтарында техниканы үйрету үшін ұстайды. Кез келген сәтте қозғалтқыш қақпақ тұрақтанған күйінде көрінеді, сол нүктеден тыс жерде су қозғалады, бұл кепілдік берілген қозғалыс (сызықтық жылдамдық) және оның ішіндегі салыстырмалы соғу (радиалдық жылдамдық) қамтамасыз етеді. Қысқа, кең қақпақтар біріншісін шоғырландырады, бірақ сынбайтын конструкцияда болуы керек. Осылайша стандарттан маконға дейін кеспеге дейінгі даму ұзақ, жұқа бөренелерден қысқа, кең және тұрақты материалға қарай өрлеу болып табылады. Әрбір кезең - бұл қатты 2D профильді, ток пен орамдарды азайту, олар әдеттегі жылдамдықтарда дұрыс емес жолмен және негізінен таза сызықтық жылдамдықтың пайдасына таза радиалды жолмен жұмыс істей алады.
Before macons a longer, thinner shape was used, known as "square" or "standard" blades. Some rowers of traditional skiffs use them but macons or wider oars dominate in dinghy rowing. A few racing shell clubs/coaches keep some for training for technique in their learner boats. At any given moment a propelling blade seen stationary, outboard of that point shifts water providing guaranteed drive (linear velocity), and inboard of it relative drag (radial velocity). Shorter, wider blades concentrate the former yet must be in a design not liable to snap. Thus the development from standard to macon to cleaver is a progression from long, thin blades to shorter, wider ones and more durable material. Each stage is a reduction in the solid 2D profile, current and eddies that, at typical speeds, may work the wrong way and chiefly in a purely radial way in favour of pure lineal velocity.