Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
718 жылы Сойсон шайқасы - Геристальский Пепин мұрагерлері арасындағы азаматтық соғыстың соңғы ұлы шайқасы. 714 жылы желтоқсанда Пепин қайтыс болғаннан бері оның немересі және мұрагері Теодоалд, оның жесірі Плектруда, оның мүмкін заңды емес ұлы Карл Мартель, оның Неустриядағы сарайдың мэрі Рэгенфрид және жаңа патша Хилперик II билік үшін соғыс жүргізді. Рагенфрид пен Хильперик жеңіске жетіп, Плектруда мен Теодоалд ертерек жойылғанмен, Мартель соғыстың ағындысын бұрып, ақырында барлық қарсыластарын берілуге мәжбүр етті. Винси шайқасында жеңілгеннен кейін, Кильперик пен Рагенфрид Аквитанияның тәуелсіз герцогы Одо Ұлымен одақтасып, Сойсонға қарай аттанды. Өкінішке қарай, Чарльз мұны алдын ала болжап, оларды ардагерлердің одан да жақсы даярланған ядросымен күтіп отырды, олардың көбі оған ересектер өмірінде қызмет ететін болады. Бұл әскер Одо, Хильперик және Рагенфридтің одақтастары Сойсонның маңында жеңіске жетті. Патша өзінің герцогтік одақтасымен бірге Луарадан оңтүстікке қарай қашып кетті, ал Рагенфрид Анжеге қашып кетті. Көп ұзамай Одо татуласып, Чилперикті Карлға тапсырады, Рагенфрид те татуласады. Соғыс аяқталып, Карл Франкорумның талассыз дуксы болды. Чарльз өзінің бірде-бір жауын өлтірмеуді шешті, шын мәнінде оның немере інісі оның әскерінде қызмет ететін болды және оған мейірімді қаралды. Оның әжесі Плектруда да мейірімділікпен қаралды. Ақырында, Карл құлатылған патша Кильперик пен оның мэрі Рагенфридке өмір сүруге рұқсат берді. Норвичтің айтуынша, "Шарльз Мартель сол дәуірде танылмаған жауларын жеңгенге дейін әдептілік пен мейірімділік танытты, немесе оның өзіне деген сенімі соншалықты зор болды, ол оларға өзіне қарсы түрлі жоспарлар мен айла-шарғылардан кейін өмір сүруге мүмкіндік беру арқылы мейірімділік танытуға мүмкіндік береді деп ойлады".
The Battle of Soissons of 718 CE was the last of the great pitched battles of the civil war between the heirs of Pepin of Heristal. Since Pepin's death in December 714, his grandson and heir Theudoald, his widow Plectrude, his possibly illegitimate son Charles Martel, his successor as mayor of the palace in Neustria Ragenfrid, and the new king Chilperic II had been waging a war for ascendancy. Though Ragenfrid and Chilperic had begun with successes and Plectrude and Theudoald were removed early, Martel turned the tide of war and eventually forced the surrender of all his opponents. After their defeat at the Battle of Vincy, Chilperic and Ragenfrid allied with Odo the Great, the independent duke of Aquitaine, and marched on Soissons. Unfortunately, Charles had anticipated this, and was awaiting them, with an ever better trained core of veterans, many of whom would serve him all their adult lives. That army easily defeated the allied forces of Odo, Chilperic, and Ragenfrid near Soissons. The king fled with his ducal ally to the land south of the Loire and Ragenfrid fled to Angers. Soon Odo made peace and surrendered Chilperic to Charles and Ragenfrid made peace too. The war was over and Charles was undisputed dux Francorum. Charles chose not to execute any of his enemies, indeed, his nephew would serve in his army, and was treated kindly. Nor was his grandmother Plectrude treated with anything but kindness. Finally, Charles allowed both the deposed king, Chilperic and his mayor, Ragenfrid to live. Norwich has commented that "either Charles Martel possessed a degree of decency and kindness to defeated foes unknown in that age, or his belief in himself was so great that he felt he could afford kindness as the ultimate show of strength in allowing them to live after their various plots and machinations against him."