Кіріспе

Роберто Росселлинидің 1948 жылғы Германиядағы фильмі, Year Zero - Роберто Росселлинидің 1948 жылғы режиссері, Росселлинидің Рим, Ашық қала және Паисадан кейінгі бейресми соғыс фильмдерінің трилогиясының соңғы фильмі. Germany Year Zero оқиғасы одақтастар басып алған Германияда өтеді, басқалардан айырмашылығы, ол Германия басып алған Римде және одақтастар Италияға шабуыл жасаған кезде өтеді. Көптеген неореалистік фильмдерде сияқты, Росселлиниде негізінен жергілікті, кәсіби емес актерлер қолданылған. Ол Берлиннің жерлерінде түсіріп, Екінші дүниежүзілік соғыста Германияның толықтай жойылғаннан кейінгі бір жылдағы шындықты жеткізуді мақсат етті. Онда бомбаға ұшыраған Берлиннің және нацистік Германияның жойылуынан кейін тіршілік үшін күрескен адамдардың әсерлі суреттері бар. Бір сұхбатында ол реализм туралы өз ойларын түсіндіріп жатып, "реализм - шындықтың көркемдік түрі ғана" деді.

Сюжет

Он екі жасар Эдмунд Кёлер соғыс құрған Берлинде ауру, төсек тартып жатқан әкесімен және Ева мен Карл Хайнц есімді аға-інілерімен бірге тұрады. Ева одақтас әскерлердің сарбаздарымен бірге шығып, темекі алуға тырысады, бірақ ол өзгелердің өзін жезөкшелікке тартуға деген үмітіне қарсы тұрады. Карл Хайнц - соғыста соғысқан үлкен ұлы және күресіп жатқан отбасы үшін ауыртпалық болып табылады, полицияға тіркелуден және рациондық карта алудан бас тартады, өйткені ол өлімге дейін күрескенін білсе, не болатынын біледі. Кейіннен ол үйді сатып алып, үйді сатып алуды шешті. Эдмунд отбасына қолдарынан келгенше көмектеседі. Ол жұмыс іздеп, қара базарда Радемахерге таразы сатады. Кездейсоқ Эдмунд өзінің бұрынғы мұғалімі, әлі күнге дейін нацист болып қалған Херр Хеннингпен кездеседі. Хеннинг оған Гитлер туралы жазбаны береді, оны оккупациялық сарбаздарға сатады, оны тәжірибелі Джо мен Кристалға тапсырады. Хеннинг Эдмундке еңбегі үшін 10 марка береді. Кейін Эдмунд жас жігіт Джоның бір әйелге сабын сатамыз деп 40 марка ұрлағанын көреді. Джо Эдмундке ұрланған картоптан береді және тәжірибесіз баланы Кристлмен қалдырады, оны олардың басқа мүшесі темекі тарататын төсек ретінде сипаттайды. Мистер Кёлер нашарлай бастағаннан кейін, Хеннинг Эдмундқа өмір қатыгез екенін және күштілер аман қалуы үшін әлсіздер құрбан етілуі керек екенін айтады. Бір мейірімді дәрігер мырза Кёхлерді ауруханаға жатқызуға тырысады, онда оған әлдеқайда мол және пайдалы тағам беріледі. Бұл оның отбасына уақытша жеңілдетпейді. Эдмунд әкесіне барады, қарт оның қайғысына зарланады. Ол ұлына өзін-өзі өлтіруді ойлағанын, бірақ оны жүзеге асыруға батылы жетпегенін айтады. Ол өзін ауыр жүк деп санайды, өлгені жақсы болар еді дейді. Эдмунд ешкім көрмей тұрып, у ұрлап алады. Бірнеше күннен кейін әкесі үйге қайтып келеді. Эдмунд полиция пәтерде рейд жасамас бұрын шайды уландырады, Карл Хайнц ақыры өзін ұстап береді. Әкесі үлкен ұлы қамауда жатқанда қайтыс болады. Барлығы өлімді тамақтанудың нашарлауы мен аурудан деп есептейді. Карл Хайнц қайтып келгенде, жаңалықтан қатты күйзеледі. Эдмундтың көңіл-күйі бұзылған адам қалада жүр. Ол алдымен Кристалға жүгінеді, бірақ ол жас жігіттермен айналысады және жастарға уақыт та, қызығушылық та жоқ. Ол Хеннингке барып, мектеп мұғалімі ұсынғандай, әкесі өлтіргенін мойындайды, бірақ Хеннинг балаға ешкімді өлтіруді ешқашан айтпағанын айтады. Эдмунд көшеде футбол ойнауға кіші балаларға қосылуға тырысқанда, олар оны қабылдамайды. Ол бомбаға ұшыраған ғимараттың қираған жерлеріне көтеріліп, қабырғадағы тесіктен әкесінің сандығын көшеден алып кетіп жатқандарын бақылайды. Ақыры, әпкесі шақырғанда, ол ғимараттан секіріп түсіп, өледі.

Алдын ала өндіріс

Росселлини 1947 жылы наурыз айында Берлинге осы фильмді түсіру туралы түсініксіз идеямен келді. Росселлини Римге оралып, француз компаниясы Union Générale Cinématographique және оның достары Сальво Д'Анжело мен Альфредо Гуариниден фильмді қаржыландыруды қамтамасыз етті. Сонымен қатар ол жабдықтар мен экипаж мүшелерін Sadfi неміс компаниясынан алды. Росселлини 1947 жылдың шілдесінде Берлинге қайтып, фильмге зерттеу жұмыстарын жалғастырып, қолайлы актерлік құрамды таңдады.

Кастинг

Росселлини әдеттегідей, фильмді көшенің сыртында кездескен кәсіби емес актерлермен түсірді. Росселлини Эрнст Питшауды зейнеткерлер үйінің алдындағы баспалдақта отырғанын көріп, оның қырық жыл бұрын үнсіз кино актері болғанын анықтады. Ол тамақ кезегінде тұрған балет бишісі Ингетрауд Хинзеге қарап, оның бетіне үмітсіздіктің көрінісі түсті. Франц Отто Крюгер ғалымдар отбасынан шыққан, соғыста Гестапоға тұтқындалған. Басқа кішігірім рольдер, мысалы, бұрынғы вермахт генералы, бұрынғы күрескер, әдебиет және өнер тарихы профессоры, модель және көшеде өмір сүруден шаршаған балалар тобы. Эдмундтың басты рөліне Росселлини өзінің жаңа ғана қайтыс болған ұлы Романо Росселлиниге тән жас неміс жігітін іздеді. Бірнеше жас жігіттерді сынақтан өткізгеннен кейін, Росселлини бір түнде Барлей циркіне филдерді көруге барды. Ол жерде ол 11 жасар Эдмунд Меске атты акробатты көріп, дереу Мескеден өзіне сынақ өткізуді сұрады. Росселлини Мескедің шашын өз ұлына ұқсату үшін шашты, физикалық ұқсастығына таңғалып, оны дереу басты рөлге қойды. Фильмнің тақырыбы "Бұл фильм менің ұлым Романоның есіне арналады. Роберто Росселлини"

Түсірілім

Суретке түсіру 1947 жылы 15 тамызда басталды, бірақ ресми сценарий болмағандықтан Росселлини актерлерге диалогтарды импровизациялауды тапсырды. Росселлини түсірілім кезінде бір аптаға Римге барып, сол кездегі сүйіктісі Анна Магнанимен уақыт өткізген кезде, Карло Лиццани оның жоқтығында кейбір көріністерді режиссерлік етті. 1947 жылдың 26 қыркүйегінде Берлиндегі түсірілім 40 күннен кейін аяқталып, ішкі көріністерді түсіру үшін Римге көшірілді. Неміс актерлері Римге келген кезде, фильмнің түсірілімдері әлі салынбағандықтан, түсірілімді қайта бастау үшін қарашаға дейін күтуге тура келді. Қарашаға қарай бұрын тамақпен ауырған немістер Римде едәуір салмақ жинады және бұрынғы көріністерін жалғастыру үшін оларды шұғыл диетаға қоюға тура келді. Римде түсірілім аяқталғаннан кейін неміс актерлерінің көбі Берлиндегі үйлеріне қайтқысы келмеді, ал біразы Италияның ауылдарына қашып кетті. Фильмнің соңғы бюджеті 115 000 доллар болды.

Қабылдау

Бұл фильм Росселлинидің алдыңғы неореалистік фильмдерінен көп жағынан ерекшеленді, өйткені ол көбінесе студияда түсірілді және Берлин сахналары үшін артқы экран проекцияларын қолданды. Бұрын Росселлиниді қолдаған көптеген сыншылар фильмді мелодрамалық және өкініштісі, шындыққа сай емес деп айыптады. Росселлини "Баланың, "утопиялық" бұрмаланған білімнің, ол батырлық әрекет жасады деген сеніммен, кісі өлтіруге итермелеген жазықсыз жаратылыстың оқиғасын айтып бергім келді. Бірақ оның бойында әлі де моральдық жарық сөнген жоқ, ол сананың әлсіз сәулесінен қозғалып, мазасызданып, өзін-өзі өлтіреді". Жан Жорж Ауриоль оны асығыс және үстінен-үстін деп атады. Андре Базин оны "фильм емес, эскиз, Росселлини бізге бермеген жұмыстың алғашқы жобасы" деп атады. Алайда, L'Écran français оны революциялық деп атады, ал Чарли Чаплин оны "өзінің көрген ең әдемі итальяндық фильм" деп атады. Росселлини "Менің ойымша, Германияның "Жоқ жыл" туралы айтылғаннан гөрі фильм туралы жаман нәрселер айту мүмкін емес" деді. Неміс фильмінің жағымсыз және пессимистік көзқарасын ұнатпады. Фильм алғаш рет 1952 жылы Германияда Мюнхен киноклубының қысқаша көрсетілімі кезінде көрсетілді және 1978 жылы неміс теледидарынан көрсетілмейінше қайта көрсетілмеді. 1949 жылы Австрия кино сыншысы Ханс Хабэ оны "көркемдік жағынан емес, әлем жаңа Германияны Росселлини сияқты көрсе, қорқынышты фильм болар еді" деп атады. Ол Нью-Йоркте 1949 жылдың қыркүйегінде көрсетілді және оны Велосипед ұрыларымен салыстырған. Босли Кроутер фильмде "нағыз сезімнің таңғажайып бостығы" бар екенін айтты. Соған қарамастан, ол 1948 жылы Локарно халықаралық кинофестивалінде "Алтын барс" және "Ең үздік режиссер" жүлделерін жеңіп алды.