Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1978 жылғы Франклин Дж. Шаффнердің фильмі.
1978 film Franklin J. Schaffner
"Бразилиялық балалар" – 1978 жылғы триллер, режиссері – Франклин Дж. Шаффнер. Басты рөлдерде Грегори Пек пен Лоуренс Оливье ойнаса, Джеймс Мейсон, Лилли Палмер, Ута Хаген, Энн Мира, Денхолм Эллиотт және Стив Гаттенберг қосалқы рөлдерде сомдады. Фильм 1976 жылы Айра Левиннің осы аттас романы негізінде түсірілген. Ол үш "Оскар" сыйлығына ие болды.
The Boys from Brazil is a 1978 thriller film directed by Franklin J. Schaffner. It stars Gregory Peck and Laurence Olivier, and features James Mason, Lilli Palmer, Uta Hagen, Anne Meara, Denholm Elliott, and Steve Guttenberg in supporting roles. The film is a British American co production, based on the 1976 novel of the same title by Ira Levin. It was nominated for three Academy Awards.
Сюжет
Барри Колер, жас әуесқой нацистерді іздеуші, Парагвайдағы «Камераден» қашқын нацистік ұйымының жиналысына тыңшылық етеді. Осы жиналыста Аушвицтің әйгілі дәрігері Йозеф Менгеле Солтүстік Еуропа мен Солтүстік Америкадағы 94 мемлекеттік қызметкерді өлтіруге қатысты нұсқаулар береді. Олардың барлығы төменгі шенді, шамамен 65 жастағы және келесі екі жылда белгілі бір күндері өлтірілуі керек. Колер өзінің ашқан жайттары туралы Венада тұратын әйгілі (бірақ кедей және циник) нацистерді іздеуші Езра Либерманға телефон шалып хабарлайды. Алайда, телефонда сөйлесіп тұрғанда, оны «Камераден» мүшелері таңқалдырып, өлтіреді. Либерман әпкесі Эстердің, британдық журналист Сидни Бейнонның және еврей-американдық жасақшыл Дэвид Беннеттің көмегімен келесі бірнеше айда бейініне сәйкес келетін мемлекеттік қызметкерлердің кенеттен қайтысын тергей бастайды. Ол барлық өлгендердің 13 жасар ұлдары бар екеніне таңғалады, олардың бәрі де бір-біріне ұқсайды: ақ бет, қара шаш және көк көз. Ол барлық ұлдардың заңсыз асырап алынғанын және кейбір асырап алуларға «Камераден» мүшесі Фрида Малонидің көмектескенін, ол қазір түрмеде отырғанын біледі. Либерман Малонимен сұхбаттасады, ол ұлдарды Бразилиядағы делдал ұсынғанын айтады. Ол өзінің асырап алған әкелерінің бірі, америкалық Генри Уилок, өзінің нәсібі үшін жаңа туған күшік бергенін айтады. Балалардың бір-біріне ұқсас болуына түсінік іздеп, Либерман биолог доктор Брукнерге кеңес сұрайды, ол клондау принциптерін түсіндіреді. Либерман ұлдардың Адольф Гитлердің клондары екенін, олардың барлығын Менгеле бір ДНК үлгісінен жасағанын, сондай-ақ олардың балалық шағы Гитлердің балалық шағына ұқсауын қамтамасыз ету үшін, оларды Гитлердің өзінің қатыгез әкесі Алоиске (Австро-Венгрия империясындағы мемлекеттік қызметкер) және мейірімді анасы Клараға ұқсайтын ата-аналарға асырап беруге тырысқанын біледі. Олардың болашақта да сол жолмен жүретініне үміттенеді. Әкелерді өлтірудің өзі осы жоспардың бір бөлігі, Алоис Гитлер 13 жасында өлгенін бейнелеу үшін жасалған. Осы аянға және Малонидің итінің жасына сүйене отырып, Либерман Генри Уилокты төрт күн ішінде өлтіруге ниеттенгенін түсінеді. Либерманның тергеуінің табыстарынан және Менгеленің күшейіп бара жатқан тұрақсыз мінез-құлқынан (ол мақсатын дұрыс емес күні өлтіргені үшін адамын өлтіруге жақындады) алаңдаған «Камераден» жетекшілігі жобаны тоқтатуға тырысады, бірақ Менгеле қашып кетеді. Либерман Генри Уилокты ескерту үшін Пенсильванияның ауылдық жерлеріне барады, бірақ ол келген кезде Уилокты Либерман болып көрінген Менгеле өлтірген болатын. Дәрігер Либерманды да атып, ауыр жарақаттайды, бірақ кейін оған отбасының қатыгез доберман пиншерлері шабуыл жасап, бұғаттап алады (Менгеле иттерден қорқады). Уилоктың ұлы Бобби мектептен келгенде, Менгеле оған өзінің шынайы шығу тегі туралы айтуға тырысады. Ол Уилокты өлтіргенін жоққа шығармайды, Боббиге өзінің арсыз асырап алған отбасынан жоғары тұрып, өз тағдырын қабылдау керектігін айтады. Бұл жігіттің ашуын туғызады, ол иттерге Менгелені өлтіруді бұйырады. Либерман Менгеленің қалтасынан 94 клондардың барлығын қамтитын тізімді табады, бірақ кейін қан жоғалтудан құлайды. Либерман ауруханада сауығып жатқанда, оған Беннетт келіп, тізімді өзінің жасақшыл тобына клондарды жою үшін тапсыруды сұрайды. Либерман бұл тізімді өртеп жібереді, өйткені олар әлі де зиянсыз болып өсе алатын кінәсіз балалар. Алайда, соңғы сахнада Бобби Уилоктың Менгеленің өлтірілген денесінің суретін қызығушылықпен қарап тұрғанын көруге болады.
Barry Kohler, a young amateur Nazi hunter, spies on a meeting of the fugitive Nazi organisation Kameraden in Paraguay. At this meeting Josef Mengele, the infamous Auschwitz doctor, issues instructions for the assassinations of 94 civil servants in Northern Europe and North America, all of them low ranking and aged around 65, on particular dates over the next two years. Kohler telephones Ezra Lieberman, a famous (but penniless and cynical) Nazi hunter living in Vienna, to inform him of his discovery. However, while still on the phone, he is surprised by the Kameraden and killed. With the help of his sister Esther, British journalist Sidney Beynon and Jewish American vigilante leader David Bennett, Lieberman begins investigating the deaths of civil servants fitting the profile who die suddenly over the next few months. He is struck by the fact that all of the dead men have sons aged 13 who look exactly alike, with pale skin, dark hair and blue eyes. He discovers that all of the boys were illegally adopted, and that some of the adoptions were facilitated by Kameraden member Frieda Maloney, who has since been jailed. Lieberman interviews Maloney, who tells him that the boys were provided by an intermediary in Brazil. She mentions that one of the adoptive fathers she dealt with, American Henry Wheelock, gave her a newborn puppy in exchange for his baby. Seeking an explanation for the boys' identical appearance, Lieberman consults the biologist Dr Bruckner, who explains the principles of cloning. Lieberman deduces that the boys are clones of Adolf Hitler, all created from a single DNA sample by Mengele, who has also been seeking to ensure that their childhoods imitate that of the original Hitler by having them adopted by parents who resemble Hitler's own abusive father Alois (a civil servant in the Austro Hungarian Empire) and doting mother Klara, in the hope that their later lives will also follow the same course and that as adults they will establish new Nazi regimes in their respective countries. The murders of the fathers are part of this plan, designed to reflect the death of Alois when Hitler was 13. Based on this revelation, and the age of Maloney's dog, Lieberman realises that Henry Wheelock is due to be murdered in just four days' time. Alarmed by the progress of Lieberman's investigation, and by Mengele's increasingly erratic behaviour (he almost beats one of his men to death for killing his target on the wrong date), the Kameraden leadership attempts to shut down the project, but Mengele escapes. Lieberman travels to rural Pennsylvania to warn Henry Wheelock, but, by the time that he arrives, Wheelock has already been murdered by Mengele, who pretended to be Lieberman. The doctor also shoots Lieberman, badly wounding him, but is then attacked and cornered by the family's vicious Doberman Pinschers (Mengele fears dogs). When Wheelock's son Bobby arrives home from school, Mengele attempts to tell him about his real origins. He makes no attempt to deny killing Wheelock, telling Bobby that he must rise above his worthless adoptive family and embrace his destiny. This enrages the boy, who orders the dogs to kill Mengele. Lieberman recovers a list from Mengele's pocket detailing the identities of all 94 clones, but then collapses from blood loss. As Lieberman recuperates in hospital, he is visited by Bennett, who asks him to hand over the list so that his vigilante group can eliminate the clones. Lieberman refuses and instead burns the list, declaring that they are innocent children who may yet grow up to be harmless. However, the final scene shows Bobby Wheelock gazing in fascination at photographs he took of Mengele's mauled corpse.
Даму
Бұл кітап 1976 жылы жарық көрді және бестселлер болды. 1976 жылдың тамызында «Продюсерлер тобы» (Роберт Фрайер, Мартин Ричардс, Мэри Ли Джонсон және Джеймс Крессон) романның кино құқығын сатып алғаны және Лью Грейдпен бірлесіп фильмді түсіретіні туралы хабарланды. Фрайер бұрын Грейд үшін «Қиямет саяхаты» фильмін түсірген еді. Продюсер Мартин Ричардстың сөзіне сенсек, бастапқыда режиссер өрнегіне Роберт Маллиган қарастырылған. 1977 жылдың мамырында Лоренс Оливье түсірілімге қатысатыны жарияланды. Осы кезде Франклин Шаффнер режиссер ретінде бекітілді. Грегори Пек шілде айында фильмге қосылды. Оливье жақында ауырып, қайтыс болғаннан кейін әйелі мен балаларына көмектесу үшін жақсы жалақы төленетін фильмдерге түсуге тырысты. Пек Оливьемен жұмыс істегісі келгендіктен ғана Менгеле рөлін ойнауға келісті. Мейсон бастапқыда Менгеле немесе Либерман рөліне үміттенеді. Лили Палмер де Оливьемен бірге жұмыс істеу үшін шағын рөлді қабылдады. Еуропалық клондардың рөліне дайындалу үшін Джереми Блэк 20th Century Fox компаниясы тарапынан Нью-Йорктегі тіл үйрену студиясына жіберілді, онда ол ағылшын және неміс акценттерімен сөйлеуді үйренді. 1977 жылдың қазан айында Португалияда түсірілім басталды, ал қосымша түсірілімдер Лондон, Вена, Австриядағы Кёльнбрейн бөгеті және Пенсильвания штатындағы Ланкастерде өтті. Массачусетс штатындағы көріністер Лондонда түсірілді. Либерман мен Менгеле арасындағы төбелес сахнасын түсіруге Оливье денсаулығының нашарлауына байланысты үш-төрт күн кетті. Пек екеуі Оливьемен бірге "жерде жатып", осындай қарт жаста мұндай төбелес сахнасын түсірудің абдырап тұрғанын күліп еске алды.
The book came out in 1976 and was a best seller. In August 1976 it was announced the Producers Group (Robert Fryer, Martin Richards, Mary Lee Johnson and James Cresson) had optioned the film rights to the novel and would make the movie in association with Lew Grade. Fryer had just made Voyage of the Damned for Grade. According to producer Martin Richards, Robert Mulligan was originally the director's position. In May 1977, it was announced Laurence Olivier would star. By this stage Franklin Schaffner was attached to direct. Gregory Peck joined the film in July. Olivier had recently been ill and was taking as many well paying movie jobs as he could get in order to provide for his wife and children after his death. Peck agreed to portray Mengele only because he wanted to work with Olivier. Mason initially expressed interest in playing either Mengele or Lieberman. Lilli Palmer also accepted a small role just to work with Olivier. To prepare for the roles of the European clones, Jeremy Black was sent to a speech studio in New York City by 20th Century Fox to learn how to speak with both an English and a German accent. Filming started in Portugal in October 1977, with additional filming in London, Vienna, the Kölnbrein Dam in Austria, and Lancaster, Pennsylvania. The scenes that were set in Massachusetts were shot in London. The altercation between Lieberman and Mengele took about three or four days to film due to Olivier's ailing health at the time. Peck recalled that he and Olivier "were lying around on the floor" laughing at the absurdity of having to film such a fight scene at their advanced ages.
Ұзартылған аяқталу
Боби Уилоктың қараңғы бөлмедегі қысқаша соңғы бөлігі кейінірек жылдары кейбір нұсқаларда қайта жаңартылды. Осы балама аяқтамасында Либерман аурухана төсегінде тізімді өртегеннен кейін, көрініс Бобиге ауысады, ол қараңғы бөлмеде Либерман мен Менгеленің фотосуреттерін дамытып жатыр. Ол Менгеленің ягуар тырнағы білезігіне ден қойып, көздерінің мұздай көк түсінен өткір қарау шығып тұрады, содан кейін титрлер басталады.
A brief end segment with Bobby Wheelock in a darkroom was restored to some versions in later years. In this alternative ending, after Lieberman burns the list in his hospital bed, the scene transitions to Bobby in a darkroom developing photographs of Lieberman and Mengele, with a piercing glare coming from his steely blue eyes as he focuses on Mengele's jaguar claw bracelet before fading to the end credits.
Шығару
Фильм Батыс Германияда көрсетілгенде, сондай-ақ барлық келесі теледидар, бейне және кейбір DVD нұсқаларында 25 минутқа қысқартылды. 1999 жылы Artisan Entertainment, ал 2009 жылы Lionsgate Home Entertainment компаниялары фильмді АҚШ-та толық нұсқада DVD-де, Германияда да DVD-де шығарды. Фильмді қаржыландыруға көмектескен Лью Грейд, соңғы нәтижеге қанағаттанбады, себебі оның пікірінше, соңы тым қанды болған. Ол наразылық білдіргенін, бірақ соңғы монтаж құқығына ие болған Франклин Дж. Шаффнер оның қарсылығын қабылдамаған. 2015 жылы Shout! Factory фильмді Blu-ray форматында шығарды.
The film had 25 minutes cut when released in West Germany, theatrical as well as all subsequent TV, video and some DVD releases. In 1999, by Artisan Entertainment, and 2009 by Lionsgate Home Entertainment, the film was released uncut on DVD in the U. S. and uncut in Germany on its DVDs. Lew Grade, who partly financed the film, was not happy with the final result, feeling that the ending was too gory. He says he protested but Franklin J. Schaffner, who had final cut rights, overruled him. In 2015, Shout! Factory released the film on Blu ray.
Сыни жауап
Rotten Tomatoes сайтында фильмнің 32 рецензияға негізделген 69% мақұлдау деңгейі бар, орташа бағасы 6.3/10. Сайттың консенсусы былай делінген: "Оқиғасы күмәнді бұрылыстарға ие болғанымен, жоғары деңгейдегі актерлік құрам мен тартымды темп "Бразилиялық балалар" фильмін тиімді триллерге айналдырады". Metacritic-те фильм 7 сыншының рецензиялары бойынша 100-ден 40 ұпай жинады, бұл "аралас немесе орташа рецензиялар" екенін көрсетеді. Variety газеті: "Грегори Пек пен Лорд Лоуренс Оливье сияқты екі керемет қарсыласы бар "Бразилиялық балалар" фильмі екі сағатқа жуық уақыт бойы тартымды, күдікті драма ұсынады, бірақ соңында құлдырап, шатаққа түседі" деп жазды. Chicago Tribune газетінен Джин Сискел фильмге төрт жұлдыздың жартысын беріп, оны "ең нашар көрініс беретін ескі кино" деп атады, сондай-ақ "ең жалған оқиғалардың бірі" екенін айтты. Los Angeles Times газетінен Чарльз Шамплин: "Бұл арзан қорқыныш, тамаша орындалған, бірақ демалыс күнгі сериал сияқты әлсіз. "Бразилиялық балалар" фильмінің бір кемшілігі – тіпті биологиялық мүмкіндігін қабылдасаңыз да, Хейвуд Гулдтың сценарийі туындаған қызықты сұрақтардың ешқайсысына жауап бермейді" деп жазды. The Washington Post газетінен Гари Арнольд оны "тамаша жасалған және таң қалдыратын тиімді" және "күдіс, детективтік жұмыс, псевдоғылыми болжамдар мен тарихи армандардың тартымды синтезі" деп сипаттады. The New Yorker журналынан Паулин Каэл: "Егер фильмді нацизмнің мәңгілік қатері туралы ескерту ретінде қарастырса, онда ол көрермендерге Менгеленің "Бразилиялық балалары" құрайтын қауіпті сезімді қалдыруы керек. Оның орнына біз Либерманның ескірген гуманизмiн және балалардың қауіпті емес екеніне қатысты анық емес уәделерді көреміз. Ал бұл фильм болуы керек" деп ойлады. Newsweek журналынан Джек Кролл: "Ойлар тіпті триллер үшін де жеткілікті терең емес. Хейвуд Гулдтың орынды күдіс тудыратын сценарийі Либерманды жақсылық пен жамандықтың қиын парадокстарына қарсы тұруға дайын адам емес, кенеттен мейірімді еврей қарт ағасына айналдырады". Ғалымдар фильмдегі жеке тұлғаның генетикасы мен тәрбиесін бақылау идеясын еркін ерік-жігерге қатысты дәстүрлі көзқарасты қазіргі заманғы нейробиологиямен үйлестірудің қиындықтарын көрсету үшін пайдаланды.
On Rotten Tomatoes, the film has an approval rating of 69% based on 32 reviews, with an average rating of 6.3/10. The site's consensus states: "Its story takes some dubious turns, but a high caliber cast and a gripping pace fashion The Boys from Brazil into an effective thriller." On Metacritic, the film has a score of 40 out of 100 based on reviews from 7 critics, indicating "mixed or average reviews. Variety wrote "With two excellent antagonists in Gregory Peck and Lord Laurence Olivier, The Boys from Brazil presents a gripping, suspenseful drama for nearly all of its two hours — then lets go at the end and falls into a heap." Gene Siskel of the Chicago Tribune gave the film one and a half out of four stars and called it "old fashioned filmmaking at its worst," with "one of the phoniest stories you can imagine." Charles Champlin of the Los Angeles Times wrote "It is penny dreadful stuff, sumptuously executed but still as shallow as a Saturday serial. One exasperation of The Boys From Brazil is that, even accepting the biological possibility of the premise, the script by Heywood Gould never confronts any of the interesting questions raised." Gary Arnold of The Washington Post called it "admirably crafted and surprisingly effective," and "a snazzy pop entertainment synthesis of accumulating suspense, detective work, pseudoscientific speculation and historical wish fulfillment." Pauline Kael of The New Yorker wrote "If the film wants to be taken as a cautionary fable—another one!—about the ever present dangers of Nazism, then it should leave viewers with a sense of menace that Mengele's 'boys from Brazil' constitute. Instead, we get Lieberman's fuddy duddy humanism and vague assurances that the boys are not really dangerous. And this is supposed to be a movie." Jack Kroll of Newsweek wrote that "the thoughts aren't quite deep enough even for a thriller Heywood Gould's reasonably suspenseful screenplay blows it by suddenly turning Lieberman into a kindly old Jewish uncle instead of a man who is willing to face the tough paradoxes of good and evil." Scholars have used the film's idea of controlling an individual's genetics and upbringing to illustrate the difficulties of reconciling traditional views of free will with modern neuroscience.