Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Роберт Селби (немесе Салебия) (қайтыс болды 1152) - ағылшын, Роджер II-нің сарай қызметкері және Сицилия Корольдігінің канцлері. Оның есімі Йоркширдегі Селбиден келгенін білдіреді. 1130 жылы Сицилияға барған болса керек. Оның қатарында Томас Бран да болды. 1137 жылы Кампанияның астанасы Салерноны Алиф графы Ранульф, Герцог Генрих Гурный және Капуаның принсі Роберт II, император Лотар II әскерлерімен қоршауға алғанға дейін, ол Кампанияның губернаторы болып тағайындалды. Роберт Салернода қаланы қорғауға қалды, ал Роджер аралдың астанасы Палермода болды. Бұл мәселеде үміт жоқ болғандықтан, Роберт қалаға беріліп, императордан қорғауын сұрап, құлшынысты писандықтардың тонауына жол бермеуді ұсынды. Азаматтар солай істеді және Селбидің Роберт провинцияның қалған бөлігін қорғауды ұйымдастыруға кетті. 1143 жылы Папа Иннокентий II Мигнано келісімін мойындаудан бас тартқан кезде, Сельбийлік Роберт папалық Беневентоға аттанды. Беневенттіктер олардың патша жарғысы бұзылғанын айтып, Роберт сарайға кірді, ал жарғы бұдан кейін ешқашан көрінбеді. 1144 жылы жазда папа Люций ІІ-ге сенаторлар мен патриций Джордано Пьерлеони Римге кіруге тыйым салды. Ол Роджермен Кепранодағы келіссөздерінде сәтсіздікке ұшырады. Селбидің Роберті Папалық мемлекеттерге қарсы экспедицияларға басшылық етті. Люцийдің мұрагері, Папа Евгений III, Джорданоның орнынан түсуінен кейін қайта шақырылды, бірақ 1146 жылдың наурыз айында қайтадан шығарылды. 1149 жылдың соңында Роберт Селби сицилиялық әскермен бірге оны Латеранға алып келді. Роберт Сельбский, әрине, Апулияның жас герцогы Роджердің, Роджер II ұлының қамқоршысы болған. 1147 жылы Джон Хексемнің айтуынша, Роберт "патшаның достарының ішіндегі ең беделдісі, бай әрі құрметке лайықты адам" болған. Сол сияқты, өзінің Поликратикус, VII.19, Джон Солсбери оны "жетілді әкімші . Ол ханзадаға ықпал еткендіктен, барлық адамдардан қорқып, оның өмір салтының сәнділігі үшін құрметтелетін. . " деп жазылған . Қазіргі заманғы пікір Джон Джулиус Норвичтің пікірінде: "Роберттің әкімшілік әдістері оның өмір салты сияқты ерекше болды. Ол қожайынына қарағанда әлдеқайда қуанышты және сыртқа қараған тұлға болып көрінеді. . " деп жазылған . Поликратикус кітабында Роберттің Авелланың бос орындығына үш үміткерден үш үлкен пара алу туралы келіссөздер жүргізгені және бұл туралы епископтардың жиналысына дереу жария еткені туралы жазылған. Алайда Роберт параны жинап алды.
Robert of Selby (or Salebia) (died 1152) was an Englishman, a courtier of Roger II and chancellor of the Kingdom of Sicily. It is likely that his name indicates that he was from Selby in Yorkshire. He probably journeyed to Sicily about 1130. In his train was Thomas Brun. In 1137, he was appointed governor of Campania shortly before Salerno, the capital of Campania, was besieged by Count Ranulf of Alife, Duke Henry the Proud, and Prince Robert II of Capua, with the troops of the Emperor Lothair II. Robert stayed in Salerno to defend the city while Roger was in the island capital Palermo. With the cause hopeless, Robert advised the city to surrender and beg imperial protection to prevent a sack by the eager Pisans. The citizens did so and Robert of Selby left to organise the defence of the rest of the province. In 1143, when Pope Innocent II refused to recognise the Treaty of Mignano, Robert of Selby marched on papal Benevento. The Beneventans argued that their royal charter was being violated, whereupon Robert entered the palace and the charter was never seen again. In Summer 1144, Pope Lucius II was barred from Rome by the senatores and the patricius Giordano Pierleoni. He failed in his negotiations with Roger at Ceprano. Robert of Selby led expeditions against the ill defended Papal States. Lucius' successor, Pope Eugene III, was invited back after the deposition of Giordano, but forced out again in March 1146. Late in 1149, Robert of Selby led him back into the Lateran with a Sicilian troop. Robert of Selby probably acted as a sort of guardian for the young duke of Apulia, Roger, the son of Roger II. According to John of Hexham, writing in 1147, Robert was "the most influential of the King's friends, a man of great wealth and loaded with honours." Likewise, in his Policraticus, VII.19, John of Salisbury calls him "an able administrator . feared by all because of his influence with the Prince, and respected for the elegance of his life . ." A modern opinion is that of John Julius Norwich: "Robert's administrative methods were as unorthodox as his way of life. He emerges as a far more cheerful and extrovert character than his master. ." An incident in the Policraticus, records Robert negotiating three large bribes from three candidates for the vacant see of Avella—and promptly disclosing the simony to an assembly of bishops, who elected a worthy abbot instead. Robert collected the bribes nevertheless.