Carlos Altamirano

Кіріспе

Чилилік заңгер және саясаткер (1922-2019) Карлос Алтамирано Оррего (18 желтоқсан 1922 19 мамыр 2019) - Чилилік заңгер және социалистік саясаткер. Алтамирано 1971-1979 жылдар аралығында Чили социалистік партиясының (ПС) бас хатшысы болды. Бұған дейін ол 1961-1965 жылдары депутат, ал 1965-1973 жылдары сенатор болған. Ол 1973 жылы Аугусто Пиночеттің төңкерісінен кейін Чилиден қашып кетті және 1993 жылға дейін Кубада, Шығыс Германияда және Францияда сүргінді.

Өмірбаян

Жас кезінде Алтамирано 1946 және 1947 жылдары Оңтүстік Америкада өткен жеңіл атлетика чемпионатында биікке секіруден медальдар жеңіп алған. 1947 жылы Чили университетінің заңгер мамандығын бітіріп, содан кейін мемлекеттік қаржы және экономикалық құқық профессоры болып қызмет етті. 1945 жылдан Чили социалистік партиясының мүшесі, 1961-1965 жылдары депутаттар палатасында және 1965-1973 жылдары сенатта партияның өкілі болды. Марксист, Алтамирано Социалистік партияның солшыл қанатының ең көрнекті өкілдерінің бірі болды. 1971 жылы 26 шілдеде Социалистік партияның Бас хатшысы болып сайланғаннан кейін, ол президент Сальвадор Альендеге Ұлттық конгрессті таратуға шақырды. 1973 жылы Чилидің әскери-теңіз флотының кейбір бөлімдері Патрия и Либертад деп аталатын оңшыл жарымәскери ұйымның басшыларын оны өлтіруге көндіруге тырысты. Алайда бұл жоспар жүзеге аспады. 1973 жылғы төңкерістен кейін Алтамирано елден кетіп, алдымен Кубаға қашып келгеннен кейін Аугусто Пиночет диктатурасының жылдарында Шығыс Берлинде (1974-1979) және Парижде (1979-1992) өмір сүрді. 1977 жылы "Диалектика поражения" (Диалектика жеңілісі) атты еңбегін жазды. Алтымирано елден қуылған жылдары өзінің бұрынғы радикалдық саяси көзқарастарынан бас тартып, оңаша әлеуметтік демократ болып шығады. 1990 жылы Чилиде демократияға көшу басталғаннан кейін, 1993 жылы Алтамирано Чилиге оралды. Аугусто Пиночетті Ұлыбританияға экстрадициялау туралы Испанияның өтініші кезінде испандық әділеттіліктің өкілі заңгер Алун Джонстың айтуынша, Пиночет 1975 жылы Франсиско Франконың жерлеуінен кейін ғана Альтамираноға шабуыл жасауды жоспарлаған. ФБР-дің құпиясы ашылған құжаты бойынша, Альтамираноны кез келген бағамен өлтіруді қалаған DINA директоры Мануэль Контрерас маңдайына түйіп алған, бірақ агенттіктегі басқалар күмән келтірді, өйткені Альтамирано жер аударылған чилиліктер арасында шешуші фактор болып көрінді. Сол құжаттың өзінде Стефано Дель Чиаеге қатысы бар неофашистер Бернардо Лейтонды өлтіруі керек екені айтылған.

As a young man, Altamirano won medals in the high jump event at the 1946 and 1947 South American Championships in Athletics. In 1947 he graduated as a lawyer from the University of Chile, where he then served as a professor of public finance and economic law. A member of the Chilean Socialist Party from 1945, he represented the party in the Chamber of Deputies in 1961–1965 and in the Senate in 1965–1973. A Marxist, Altamirano was one of the most prominent representatives of the left wing of the Socialist Party. On July 26, 1971, having been elected General Secretary of the Socialist Party, he called on President Salvador Allende to dissolve the National Congress. In 1973, sectors of the Chilean Navy tried to convince leaders of the far right paramilitary organization Patria y Libertad to assassinate him. The plan, however, was not enacted. After the 1973 coup, Altamirano went into exile: after first fleeing to Cuba, he spent the years of Augusto Pinochet's dictatorship in East Berlin (1974–1979) and in Paris (1979–1992). He wrote Dialéctica de una Derrota ("Dialectics of a Defeat") in 1977. During his years in exile, Altamirano would renounce many of his earlier radical political standpoints, instead becoming more of a moderate social democrat. After the beginning of the Chilean transition to democracy in 1990, Altamirano returned to Chile in 1993. According to lawyer Alun Jones, representative of the Spanish justice during Spain's request to Great Britain for the extradition of Augusto Pinochet, Pinochet had planned an attack against Altamirano just after Francisco Franco's funeral in 1975. A declassified FBI document suggests that Altamirano had become an obsession of DINA director Manuel Contreras, who wanted him assassinated at all cost, but that others within the agency cast doubts, because Altamirano seemed to be a decisive factor among the Chileans living in exile. The same document indicates that the neo fascists associated with Stefano Delle Chiaie were to assassinate Bernardo Leighton instead.