Кіріспе
Британдық жазушы Антония Уайт (туған Eirene Adeline Botting; 31 наурыз 1899 10 сәуір 1980) - британдық жазушы және аудармашы, негізінен май айында тоң, монастырлық мектепте орналасқан жартылай автобиографиялық роман. Бұл 1978 жылы Virago Press баспасының бұрын назардан тыс қалған әйел авторлардың Modern Classics сериясының бөлігі ретінде қайта шығарылған алғашқы кітабы болды.
Antonia White (born Eirene Adeline Botting; 31 March 1899 – 10 April 1980) was a British writer and translator, known primarily for Frost in May, a semi autobiographical novel set in a convent school. It was the first book reissued by Virago Press in 1978, as part of their Modern Classics series of books by previously neglected women authors.
Ерте өмір
Уайт Лондон қаласында ата-анасы Сесил мен Кристин Боттингтің отбасында дүниеге келген. Кейіннен ол анасының қыз кездегі аты Уайтты қабылдады. Оның әкесі Сент-Полс мектебінде грек және латын тілдерін оқытатын. Ол Англия протестант шіркеуінде шомылдыру рәсімінен өтті, бірақ 9 жасында әкесі католик болғанда, католик дінін қабылдады. Ол діни мәселемен күресіп, мектептегі басқа қыздармен, олардың көбісі жоғары санаттағы католик отбасыларынан шыққан қыздармен, араласа алмаймын деп ойлады. Ол Рохэмптондағы (кейін Суррейдегі Волдингэм мектебі) Қасиетті Жүрек монастырына оқуға түсті. Ол қазіргі заманғы жазушы ретінде есінде сақталса да, 15 жасында бір қате түсінікпен жазылғаннан кейін жазудан қорқыныш сезімін дамытты. Ол өзінің алғашқы романы, әкесіне сыйлық ретінде жазған. Ол оған зұлым адамдардың дінге үйреніп, өмірін өзгерткені туралы кітап сыйлауды ойлады. Ол зұлым кейіпкерлердің егжей-тегжейлі сипаттамасын беруге тырысты, бірақ тәжірибесі жоқ болғандықтан, олардың зұлымдықтарын "атауға ие емес жамандықтарға батты" деп айтудан басқа ештеңе айта алмады. Оның католикалық мектебінің қызметкерлері әңгімені аяқтамай тапқандықтан, оған кітапты түсіндіруге мүмкіндік бермей, мектептен шығарылды. Ол бұл оқиғаны өзінің ең жарқын және қайғылы естелігі деп атайды. "Әкемге берген керемет сыйым менің өмірімнің құлдырауы болды" деп сұхбаттасқан. Ол 20 жылдан кейін, әкесі қайтыс болғаннан кейін ғана роман жазуды бастады. Роемптондағы монастырьден шығарылғаннан кейін ол Санкт-Полс қыздар мектебінде оқыды (әкесінің оқытқан Санкт-Полс мектебінің бауырлас мектебі), бірақ ол да оған сәйкес келмеді. Мектепті бітіргеннен кейін актриса болуға тырысты, бірақ сәттілікке жетпеді. Ол журналдарға, содан кейін жарнамаға жазды, онда ол жыл сайын 250 фунт стерлингке ие болды. Ол тоғыз жыл бойы Лондонда копирайтер болып жұмыс істеді және BBC-де аудармашы болып жұмыс істеді. Антония Уайттың Колетттің Клаудин романдарының аудармалары сән-салтанаты мен эрудициясы үшін танылды және бүгінгі таңда стандартты мәтін болып табылады.
Қарым-қатынастар
1921 жылы ол үш күйеуінің біріншісіне тұрмысқа шықты. Неке екі жылдан кейін ғана бұзылды және ешқашан толыққанды жасалмады. Ол бірден шотландтық гвардияның офицері Роберт деген жігітке ғашық болды. Олар ешқашан үйленбеген, олардың қарым-қатынасы қысқа, бірақ күшті болған, бұл оның психикалық күйзеліске ұшырауына әкелді. Ол Бейтлехемдегі қоғамдық ауруханаға жатқызылды, онда ол өмірінің келесі жылын өткізді. Ол өзінің күйзелісін "мания" кезеңі деп сипаттады. Ауруханадан шыққаннан кейін ол төрт жыл бойы Фрейдтік зерттеулерге қатысқан. Ол өмірінің қалған уақытын "Жануар" деп атаған психикалық аурумен күресті. Екінші рет Эрик Эрншо Смитпен тұрмысқа шыққан, бірақ бұл неке ажырасып кетті. Ол 30 жасқа келгенде үш рет үйленген болатын. Екінші рет тұрмысқа шыққан кезінде ол екі жігітті жақсы көреді. Олардың бірі Рудольф "Силас" Глоссоп еді. Екіншісі - Том Хопкинсон, кейіннен конспект жазушы болды. Ажырасқаннан кейін кімге үйленуге болатынын шешуге қиналды, 1930 жылы Хопкинсонға тұрмысқа шықты. Оның екі қызы, Линдалл Хопкинсон және Сьюзан Читти болды, екеуі де анасымен қиын қарым-қатынастары туралы автобиографиялық кітаптар жазды.
Жазушылық мансап және жеке өмірі
1931 жылы Уайт Том Хопкинсонға үйленді және роман жазушы Джуна Барнспен дос болды. Бұл роман Барнстың Тельма Вудпен қарым-қатынасына негізделген. 1933 жылы Уайт өзінің алғашқы романын аяқтады, Май айында тоң, ол католик мектеп-интернатында және оның шығарылуындағы тәжірибесін ойдан шығарды. Ол екінші романын жазуға кірісті, бірақ некеде күйреуі және психикалық ауру оның аяқталуына кедергі болды. Он бес жылдан кейін ол екінші романын аяқтады Жоғалған саяхатшы, ол 1950 жылы жарық көрді. Келесі бес жылда психикалық аурудан емделіп, католицизмге қайта оралғаннан кейін, ол Клара Батчелор трилогиясын аяқтады, оның ішінде "Жоғалған саяхатшы", оның анасы мен әкесімен қарым-қатынасы туралы, "Шәкәр үйі", оның алғашқы некесі туралы және "Шашықтан тыс", жан-жақты сипатталған, күйзелістен кейін болған зор махаббат туралы. Алдыңғы шығармаларындағыдай, трилогия ойдан шығарылған, бірақ негізінен автобиографиялық. Төрт романда оның 9 жастан 23 жасқа дейінгі өмірі баяндалады. 1966 жылы ол "Ат пен соколь: Католик дінін қайта қабылдау тарихы" атты хаттар жинағын шығарды. Ол "Үш бөлмеде" атты үш актілі комедияны, сондай-ақ көптеген қысқа әңгімелер, өлеңдер мен жасөспірімдерге арналған көркем әдебиеттерді жазды. Оның жазушы ретінде мансабын жазуға алғашқы әрекетімен байланысты сәтсіздік сезімімен және психикалық аурумен күресуге деген құштарлық қозғаған сияқты. Ол былай деп айтқан: "Ескі қорқыныш әрқашан қайта оралады және олармен бірге өзін-өзі сенудің осындай әлсіздігі бар, сондықтан мен өзімнің бұрынғы кітаптарымды текшеден алып тастауым керек, мен оларды шынымен жазғанымды және олар шынымен басылып, бастырылып, оқылып шыққанын дәлелдеу үшін. Менің ойымша, көптеген жазушылар өздерінің шығармалары бойынша осындай қиындықтарды бастан кешіреді және олар, жиі болжамға сай, бұл процесті ұнатпайды. "Жаратушылық қуанышы" дегенді мен он төрт жасымнан бері сезінбедім және оны қайта сезінгім келмейді. Өзінің шығармаларының мазмұны туралы Уайт былай деді: "Менің романдарым мен әңгімелерім әдеттегі адамдар туралы, олар ерекше жағдайларға ұшырайды. Мен сенсациялық оқиғаларды емес, өте күрделі және күрделі қарым-қатынастарды айтып отырмын, негізінен олардың отбасылық жағдайына және өздерінің табиғатын толық түсінбеуіне байланысты. Мен католик және католик емес кейіпкерлерді қолданамын, олардың арасындағы қақтығыстар мен бір-біріне әсер етулеріне ерекше қызығушылық танытамын". Уайттың романдарындағы негізгі тақырыптардың екеуі - оның әкесімен қарым-қатынасы және католикалық сенімі.
Мұра
Май айында мұздың тұсаукесерінде Элизабет Боуэн романды мектептегі әңгіме ретінде сипаттайды. Ол романның ересектер үшін жазылғандығын, бірақ оның тілі он екі жастағы ақылды балаға түсінікті екенін айтады. Ол былай деп жазады: "Бізде Нанданың Липпингтонға келуі, алғашқы әсерлер, кейінгі бейімделулер, көрнекті табыстар және ақыр соңында апат болды". Бұл сюжет Боуэннің әдеттегі мектептегі оқиға деп атағаннан тек қана бақытты аяқталмайтынымен ерекшеленеді. "Майдағы мұз" бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін мектептерге қарсы оқиғалардың көтерілуі кезінде жазылды. Уайттың жазу стилі туралы Боуэн былай деп жазды: "Антония Уайттың әңгіме айту стилі Джейн Остиннің стилі сияқты дәл, анық және салмақты емес. Осы стильге қайшы келместен, Антония Уайт Джеймс Джойстің "Сәндіктің жас кезіне арналған суреті" атты шығармасында ғана ұқсас жерлерді аралап өтеді". Бұл салыстыру, жоғары мақтау деп саналуы мүмкін, сонымен қатар Уайттың жазуы 19-ғасыр реализмін еске түсіреді және модернисттік үрдістерді көрсетеді. Майдағы тоң 1978 жылы Virago Press баспасынан баспадан шығарылған әйел авторлардың баспадан шыққан кітаптарының жаңа басылымдарынан тұратын Modern Classics сериясының бірінші кітабы ретінде қайта шығарылды. Фрэнсис Бэббидж Фрост май айында театр көркем әдебиетінің линзасы арқылы талқылады: "романдарға мұқият назар аудару [театр] аңызда күшті түрде көрініс тапқан, белгілі бір эпизодтармен шектелмеген, бірақ басты кейіпкердің бүкіл жолын қалыптастыратын троп ретінде көрсетеді".