Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эмили Холмс Коулман (1899-1974) - американдық жазушы және өмір бойы күнделікті жазуға құмар болған. Ол сондай-ақ "Шаттер Сноу" (1930) атты жалғыз романын жазды. Баласын туғаннан кейін психиатриялық ауруханада уақыт өткізетін әйел туралы бұл роман Кольманның бала туғандағы қызбадан кейін және жүйке бұзылуынан кейін психиатриялық ауруханада уақыт өткізу тәжірибесіне негізделген.
Emily Holmes Coleman (1899–1974) was an American born writer and a lifelong compulsive diary keeper. She also wrote a single novel, The Shutter of Snow (1930). This novel, about a woman who spends time in a mental hospital after the birth of her baby, was based on Coleman's own experience of spending time in an insane asylum after contracting puerperal fever and suffering a nervous breakdown.
Өмірбаян
Коулман 1899 жылы 22 қаңтарда Калифорния штатының Оукленд қаласында дүниеге келген. 1920 жылы Уэлсли колледжін бітірген соң, келесі жылы психолог Лойд Ринг Коулманға үйленді. 1926 жылы Коулман және оның ұлы Джон Парижге келді, онда ол Чикаго Трибьюнның еуропалық басылымы Париж Трибьюнның қоғам редакторы болып жұмыс істеді. Журналға еңбек еткенде ол мақалалар, әңгімелер мен өлеңдерді жазды. Осылайша ол журналдың авторларымен жақсы танысады. Коулман сонымен қатар Эмма Голдманның хатшысы болып бір жыл жұмыс істеді, ал Голдман өзінің өмірбаянын "Жию менің өмірім" (1931) деп жазды. Коулман 1930 және 1940 жылдары Еуропада өмір сүруін жалғастырды. Алайда, оның жалғыз жарияланған еңбектері Transition (әдеби журнал) және New Review сияқты кіші журналдарға үлесі болды. Коулман өзінің жалғыз кітабын, "Қардың қақпағы" деп аталатын кітапты 1930 жылы жариялады, онда ол психикалық ауруханадағы науқас ретінде өзінің тәжірибелерін ойдан шығарды. Рецензенттер романның шынайылығы мен жан-жақтылығын мақтады. Коулманның 1920-1930 жылдары Парижде және 1940-1960 жылдар аралығында Англияда америкалық экспатриант ретінде сақтаған күнделіктері оның әдеби достарымен қарым-қатынасын баяндау үшін құнды. Ол сондай-ақ Джон Феррар Холмс, Антония Уайт, Дилан Томас, Филис Джонс, Джордж Баркер (онымен жыныстық қатынаста болды), Гей Тейлор және басқалар туралы жазды. Бірақ Кольманның күнделіктері мен басқа да жазбалары оның "ашығушылықпен", "сабырсыз шынайы" өмірлік ізденісіндегі психологиялық ашылуы. Кольман күнделіктерінде әрқашан бір нәрсеге ұмтылатын, жазушы ретінде тиімділікке, ақыл-ойға, махаббатқа деген құштарлыққа, көрінетін рухани рақымға. 1930 жылы отыз бірінші туған күні ол Дантедің "Аспан" кітабының қарапайым аяқталуының "білімді әсері" туралы ойланды және Гётедің сөздері оның өмірін ретке келтірді, жазу мен өмір сүрудегі күш-жігерін өзін-өзі бақылаумен салыстырды. Ол католиктер шіркеуіне барып, "рухани өмірге деген қызығушылығын арттырды". Ол "Құдайды ашуға тырысқанда" француз философы мен теологы Жак Маритан мен оның әйелі Райссамен хат алысып, кейінірек олармен жеке танысты. Ол 1944 жылы дінін өзгертті, ал одан кейінгі барлық жазбалары "мистикалық" және "фанатикалық" деп сипатталған католиктік сеніміне бағытталған.
Coleman was born in Oakland, California, on January 22, 1899. Graduating from Wellesley College in 1920, she married psychologist Loyd Ring Coleman the next year. In 1926 Coleman and her son John arrived in Paris, where she worked as the society editor for the Paris Tribune, a European edition of the Chicago Tribune. While working for the magazine, she contributed articles, stories, and poems. In the process, she become better acquainted with the magazine's writers. Coleman also worked as a secretary to Emma Goldman for a year, while Goldman was writing her autobiography Living My Life (1931). Coleman continued to live in Europe during the 1930s and 1940s. However, her only published works were in the form of contributions to minor magazines such as Transition (literary journal) and New Review. Coleman published her only book, The Shutter of Snow in 1930, which fictionalized her experiences as a patient in a mental hospital. Reviewers praised the novel as authentic and vivid. The diaries Coleman kept as an American expatriate in Paris in the 1920s and 1930s, and in England in the 1940s through the 1960s, are valuable for chronicling her relationships with literary friends such as Djuna Barnes, who wrote much of her novel Nightwood while staying with Coleman and others at Peggy Guggenheim's country manor, Hayford Hall. She also wrote about John Ferrar Holms, Antonia White, Dylan Thomas, Phyllis Jones, George Barker (with whom she had a sexual relationship), Gay Taylor, and a number of others. But Coleman's diaries and other writings are also psychological revelations of her "passionate," "impatiently earnest" self on an anxious life quest. Coleman was always striving for something in her diaries, for effectiveness as a writer, for a lucid mind, for passion in love, for a seemingly spiritual grace. On her thirty first birthday in 1930, she reflected on the "conscious effect" of Dante's simple ending to the Inferno and Goethe's words on putting his life in order, comparing her efforts to write and to live with self control. Coleman's "spiritual odyssey" led her to the Catholic church. In her "efforts to discover God" she struck up a correspondence and later a personal acquaintance with French philosopher and theologian Jacques Maritain and his wife Raissa. She converted in 1944, and all of her writing afterwards was focused on her Catholic faith, which has been described as "mystical" and "fanatical."
Күнделік үлгісі
1947 жылдың 5 мамыры: "Мен оған жүрегімді бердім бе? Менің адамдармен қарым-қатынасымда қандай да бір кедергілер болуы керек, әйтпесе менің қиындықтарым бұрынғыдай болмас еді. Көптен бері әдетке айналып, сондай-ақ, туылғаннан-ақ өзімді-өзіме ғана арнайтындықтан (бұл - мені туылғаннан-ақ таң қалдырып, басқаларға үстемдік ету деген құмарлық) мен әлсізмін және Құдайдың орнына өзімді-өзіме арнай отырып, бейхабардан шайтанның жағына айналдым".
May 5, 1947: "But have I given Him my heart? There must be some holding back, or my difficulties with people wouldn't be as they are. Through long habit & also because of native ego (that is a desire rampant in me from birth to impress & dominate people) I am weak and unconsciously become of the devil's party by thinking of myself instead of Him."