Кіріспе

Миссис Минивер – 1937 жылы Ян Струтер The Times газеті үшін жазған, кейін сол атпен фильмге көшірілген ойдан туған кейіпкер.

Шығу тегі

1930 жылдары Ян Струтер "Punch" журналына жазуға кірісті, бұл оны "The Times" газетінің назарына іліктірді. Питер Флеминг одан "қалыпты өмір салған, сіз сияқты бір әйел туралы" газетке бірқатар мақала жазуды сұрады. Оның жасаған кейіпкері, миссис Кей Минивер, 1937 жылы пайда болғаннан бастап үлкен сәттілікке ие болды, ал мақалалар 1939 жылы кітап түрінде жарық көрді. Соғыс басталғанда, бұл кітап 1942 жылы шыққан патриоттық және көңілді американдық "Миссис Минивер" фильмінің негізі болды, ол алты "Оскар" сыйлығын, соның ішінде "Үздік фильм" номинациясын жеңіп алды. "The Times" газетіндегі мақалалар – бұл Struther-дің өзінің отбасы мен өмірінен алынған күнделікті өмірге арналған қысқа ойлар еді. Мақалалар бастапқыда сыртқы әлемге енбеген жеңіл-жақсы тұрмыстық көріністерден тұрса, Екінші дүниежүзілік соғыс жақындаған сайын Миссис Минивердің өміріне зұлмат кіріп бастады. Серияның ортасында Миниверлер газ маскаларын алатын эпизод ең есте қаларлықтарының бірі болып табылады.

Кітап шығару

Бұл мақалалар алғаш рет 1939 жылы, Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін көп ұзамай кітап түрінде жарық көрді. Струтер сол жылы газеттегі тұрақты бағандарын тоқтатты, бірақ Миссис Миниверден хаттар сериясын жазып, кейіпкердің соғыс кезіндегі өмірін кеңейтіп көрсетті. Бұл хаттар кейінгі басылымдарда жарияланды. Кітап үлкен сәттілікке ие болды, әсіресе Америка Құрама Штаттарында, онда Струтер кітап жарық көргеннен кейін көп ұзамай лекциялық тур жасады. АҚШ әлі ресми түрде бейтарап еді, бірақ Еуропада нацистік Германиямен соғыс күшейгенде, Минивер отбасының басынан өткен қиындықтар американдық қоғамның көңілін қоздырып, президент Франклин Д. Рузвельт оның Американың соғысқа қатысуын жеделдеткенін айтты. Уинстон Черчилльдің айтуынша, бұл кітап одақтас күштерге соғыс кемелерінің флотилиясынан да артық көмек көрсеткен. Бернард Вассерштейн өзінің "Барбаризм және өркениет" атты кітабында Черчилльтің кітаптың (содан кейін фильмнің) "алты дивизияның соғыс күшіне тең" екенін айтқанын келтіреді. 1942 жылы фильм шыққан кезде Рузвельт оны дереу кинотеатрларға жіберуге бұйрық берді.

Фильм

Миссис Минивердің киноадаптациясын 1942 жылы MGM студиясы жасады, басты рөлді Гри Гарсон сомдады, ал режиссерлік жұмысын Уильям Уайлер атқарды. Америка Соғыс ақпарат бюросының ықпалымен фильм Голливудтың соғысқа дейінгі Ұлыбритания бейнесін – әлеуметтік жеңілдіктердің, көне әдеттердің және текетірліктің жарқын бекінісі ретінде көрсетуге қарсы тұрып, оны демократиялық және заманауи бейнелерге өзгертуге тырысты. Осы мақсатта, кітаптағы Минивер отбасының мәртебесі төмендетілді және соғыс кезіндегі жағдайларда таптық бөгеттердің құлауына көбірек назар аударылды. 1942 жылы фильм «Үздік фильм» номинациясында «Оскар» сыйлығын жеңіп алды, сондай-ақ Гри Гарсон мен Тереза Райт «Үздік әйел актриса» және «Үздік екінші рөлдегі әйел актриса» номинацияларында «Оскар» сыйлығын жеңіп алды. Фильм Солтүстік Америкада (сол кездегі MGM фильмдерінің арасында ең жоғары көрсеткіш) $5,358,000 (1942 жылы 5358000.0 сомасы қазіргі шақта <есептелген сомаға> тең) және шетелде $3,520,000 табыс тапты. Ұлыбританияда ол 1942 жылдың ең табысты фильмі деп танылды. «Филм Дейли» американдық журналы сауалнама жүргізіп, 592 киносыншының 555-і оны 1942 жылдың ең жақсы фильмі деп атады. Миссис Миниверге арналған жалғасы – «Минивердің тарихы» 1950 жылы сол студияда түсірілді, онда Гри Гарсон мен Уолтер Пиджен бастапқы рөлдерін қайта ойнады. Кейіпкерлер түпнұсқа фильмдегі кейіпкерлерге негізделген, бірақ олардың авторы Ян Струтер жалғастыруға қатыспады.

Радио

1944 жылы CBS радиосы Жудитт Эвелин мен Карл Свенсон қатысқан "Миссис Минивер" атты жұма күнгі кешкі сериалды ұсынды. Бірақ олардың орнына Гертруд Уорнер мен Джон Мур келді. Алайда, шоу тек 9 ай ғана эфирде болды.

Теледидар

1960 жылы CBS телеарнасы Маурин О’Хараның Миссис Минивер, Лео Генннің Клем Минивер, Джульет Миллс және Кир Дуллеа қатысқан «Миссис Минивер» телеспектаклін көрсетті. Адаптациясын Джордж Барт жасады, ал режиссерлік жұмысын Марк Дэниелс атқарды.