Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
2000-2006 жылдар аралығында Lord's Resistance Army көтерілісі Уганданың солтүстігінде Уганда Халық қорғаныс күштерінің (UPDF) Оңтүстік Судандағы LRA бекіністеріне шабуыл жасауымен басталады. Бұл өз кезегінде 1990 жылдардың ортасынан бері болмаған күшейген Жаратқанның қарсылық армиясының бірнеше шабуылдарына әкелді. 2005 жылдың қыркүйек айында Халықаралық қылмыстық сот LRA-ның жоғары лауазымды басшыларын, оның ішінде Джозеф Кониді тұтқындауға ордер берді.
The period from 2000 to 2006 of the Lord's Resistance Army insurgency in northern Uganda begins with the assault of the Uganda People's Defence Force (UPDF) upon LRA strongholds in South Sudan. This in turn led to a series of retaliatory attacks by the Lord's Resistance Army of an intensity not seen to since the mid 1990s. International awareness of the conflict gradually grew and in September 2005, the International Criminal Court issues warrants for the arrest of senior LRA commanders, including Joseph Kony.
" Темір құлтық " операциясы
2002 жылдың наурыз айында ЮПДФ оңтүстік Судандағы LRA базаларына қарсы "Темір құлты операциясы" деп аталатын жаппай әскери шабуыл жасады. Ұлттық ислам майданы үкіметі Уганда әскерінің өз шекарасына кіруіне келісті, бірақ "қызыл сызықтан" төмен, ол Джуба Торит тас жолынан тұрады. Бұл оның халықаралық қоғамдастықтың белсенді мүшесі ретінде жаңа мәртебесін жариялау үшін жасаған жұмысының бір бөлігі болды. Бұл келісім, Конго Демократиялық Республикасында екінші Конго соғысының ресми аяқталуымен бірге орналастырылған Уганда күштерінің оралуымен бірге, Уганда үкіметі ұятқа қалдыратын және саяси жауапкершілікке айналған қақтығысты аяқтау үшін идеалды жағдай деп санаған жағдайды жасады. Бұл қаһармандықпен аяқталатын қақтығыстың сәтсіз аяқталуы. Бірнеше ай бойы белгісіздікке ұшырағаннан кейін LRA күштері Угандаға қайта оралып, 1995-1996 жылдар аралығында болмаған масштабтағы және қатыгездікке толы шабуылдар жасай бастады. LRA кейін Acholiland-тен тыс аймақтарға көшуді бастады, көрінеу қолдау іздеді. Алайда жергілікті тұрғындар қарсылық білдіре бастағанда, LRA өзінің жауынгерлік операциясын кеңейтті. Бұл бұған дейін бүлікшілердің ықпалына түспеген аймақтарда көп адамның жер аударуына және азап шегуіне әкелді. Алғашқы қарсы шабуылдардың бірі 2002 жылдың 5 тамызында Ачол пи босқындар қонысына қарсы жасалды. Падер ауданының орталығында орналасқан Ачол пи босқындар қонысына жасалған екінші ірі шабуылда 20 судандық босқын қаза тапты. 24000 судандық босқын қауіпсіз жерлерге көшіріліп, қоныс аудару орны таратылды. Операция Iron Fist сәтсіздігінің бір бөлігі LRA-ның Судан үкіметі қолдаған кезеңде жинақтаған үлкен қорларына байланысты. LRA-ның барлық позицияларын жоюға қол жеткізе алмады, нәтижесінде судандықтар мен Уганданың солтүстігінде төмен қарқындылықтағы конфликтке ұшырады. Сонымен қатар, Судан үкіметіндегі кейбір элементтер LRA-ға азық-түлікпен қамтамасыз етуді жалғастыруда. Бұл оның жақын арада жойылуы туралы болжамды жоққа шығарады, бұл оның изоляциясына негізделген. 2002 жылы мамыр айында LRA-ның күшін 1500 деп бағалаған. UPDF өкілі майор Шабан Бантариза 2003 жылдың ортасында 900 жауынгерге қол жеткізген. Бұл сандар міндетті түрде қарама-қайшылыққа жатпайды, егер бірінші санға ұрланған "зайыптылар" және қару ұстауға тым жас балалар сияқты жауынгер еместер кірсе. Алайда 2003 жылдың шілдесінде Human Rights Watch ұйымы бұл санды 4500 деп көрсетті. 2002-2003 жылдардағы халықаралық стратегиялық зерттеулер институтының (IISS) есебінде LRA-ның 1500 жауынгері бар екені айтылған. IISS-тің айтуынша, LRA-ның 200 әскері ғана Угандада, қалғандары Суданда.
In March 2002, the UPDF launched a massive military offensive, named "Operation Iron Fist", against the LRA bases in southern Sudan. The National Islamic Front government agreed to the entry of the Ugandan military into its borders, albeit below the so called "red line" consisting of the Juba Torit highway. This was part of its efforts to broadcast its new status as an engaged member of the international community. This agreement, coupled with the return of Ugandan forces that had been deployed in the Democratic Republic of Congo upon the official end of the Second Congo War, created what the Ugandan government felt was an ideal situation in which to end a conflict that had become both an embarrassment and political liability. This attempt at a heroic finish to the conflict failed in a spectacular manner. After several months of uncertainty, LRA forces began crossing back into Uganda and carrying out attacks on a scale and of a brutality not seen since 1995 to 1996. The LRA then began to move into areas outside of Acholiland, apparently in search of support. However, when the local populace began to resist, the LRA extended its combat operations. This resulted in widespread displacement and suffering in regions that had never previously been touched by the insurgency. One of the initial counterattacks was against Achol pi Refugee Settlement on August 5, 2002. Twenty Sudanese refugees were killed in the second major attack on the Achol pi Refugee Settlement in central Pader District. The 24,000 Sudanese refugees were transferred to safer locations and the settlement disbanded. Part of the failure of Operation Iron Fist is due to the large stockpile of supplies that the LRA had accumulated during the period that it was supported by the Sudanese government. However, the government also failed to destroy all of the LRA positions in Sudan, resulting in a fluid low intensity conflict affecting a significant area of both southern Sudan and northern Uganda. There have also been reports that at least some elements in the Sudanese government are continuing to provide supplies to the LRA. This would negate predictions of its imminent destruction which are predicated on its supposed isolation. The former head of the UPDF, Maj. Gen. James Kazini, estimated LRA strength at 1,500 in May 2002. UPDF spokesman Maj. Shaban Bantariza put the figure at 900 fighters in mid 2003. These numbers are not necessarily contradictory if the first number includes noncombatants such as abducted "wives" and children too young to handle weapons. However, Human Rights Watch in a July 2003 report put the figure at 4,500. The International Institute of Strategic Studies (IISS) in its 2002 to 2003 report said LRA has 1,500 fighters. IISS added, however, that only 200 of the LRA troops are inside Uganda; the rest are in Sudan.
Бейбітшілікке қол жеткізу және отаршылдық құруға ұмтылу (2003 жылдың басында)
2003 жылдың көктемінде бірнеше дипломатиялық бастамалар сәтсіз аяқталды. Екі тарап арасындағы дипломатиялық күш-жігер LRA күн тәртібін анықтап, сенімді шарттармен келіссөздер жүргізе алмағаны үшін тарихи сәтсіздікке ұшырады. Осы арада үкімет дипломатиялық жолдарды тастап, әскери шешімдер қабылдауға бейім екендігін көрсетті. LRA-ның 1994 жылы Бигомбе мен Суданмен бір мезгілде жүргізілген келіссөздерін еске түсірген үкімет LRA-ның кез келген ұсынысы уақытша әскери тынығуға тырысу сияқты әрекет етті. LRA-ның әскери бөлімдері бірнеше рет атыс тоқтатылған аймақта шабуылға ұшыраған. UPDF өткен қателіктерден сабақ алып, енді LRA-ны жеңеді деп мәлімдеді. Бұл жарияланымдар бұрын да айтылған еді, ал көптеген бақылаушылар күмәнмен қарады. Ұлттар Лигасының Қарулы Күштері (LRA) көптеген қалалар мен ауылдарды LRA шабуылынан қорғауға тырысты. LRA-ға қарсы күрес күштерін қолдаған және қаруланған. Бұл топтар "Арроу" және "Рино" деп аталса да, үкімет 1990-шы жылдардың басында болған "Арроу" тобының сәтсіздігінен сабақ алып, бұл топтарды автоматпен қаруландырып отыр. Кейбір бақылаушылар Уганданың солтүстігіне қару-жарақ әкелу ұзақ мерзімде проблемаларды көбейтеді деп қорқады.
In the spring of 2003, there were several unsuccessful diplomatic initiatives. Diplomatic efforts between the two sides historically failed because of an inability for the LRA to define an agenda and negotiate terms credibly. Meanwhile, the government has shown a predilection for abandoning diplomatic efforts in favor of military solutions. The government, remembering the simultaneous negotiations by the LRA with both Bigombe and Sudan in 1994, acted as if any LRA proposal was an attempt to achieve temporary military respite. Meanwhile, the LRA, on the basis of a number of occasions where units in a declared cease fire zone were attacked, believed that the government was not credible. The UPDF declared that it had learned from past mistakes and was now certain to defeat the LRA. These proclamations had been made before, and many observers expressed scepticism. The Ugandan army has struggled to defend many towns and villages from LRA attacks. The government fostered and armed militias against the LRA in the affected districts. Although these militias are variously called "Arrow Groups" and "Rhino Groups", the government apparently drew a lesson from the Arrow Group fiasco in the early 1990s and has armed these militias with assault rifles. Some observers fear that the introduction of more weapons in northern Uganda will create more problems in the longer term.
Халықаралық ұйымдардың қатысуы
2003 жылдың қараша айында Угандаға іссапармен келген Біріккен Ұлттар Ұйымының гуманитарлық істер жөніндегі бас хатшысының орынбасары және төтенше жағдайларды реттеуші Жан Эгеланд: "Мен әлемнің басқа бір бөлігінде Уганда сияқты төтенше жағдай орын алғанын, оған халықаралық деңгейде соншалықты аз көңіл бөлінгені туралы айта алмаймын" деп мәлімдеді. 2004 жылы 14 сәуірде БҰҰ Қауіпсіздік Кеңесі LRA жасаған зұлымдықтарды айыптап, жер аударылған балалардың жағдайына алаңдаушылық білдірді. 2003 жылдың желтоқсанында Уганда президенті Мусевени LRA-ны халықаралық соттық қылмыстарға кінәлі ме, жоқ па, соны анықтау үшін Халықаралық қылмыстық сотқа жіберді. ICC прокуроры Луис Морено Окампо 2004 жылдың қаңтар айында ресми түрде тергеу бастады. Кейбір жергілікті угандалық топтар бұл әрекетті сынға алды, өйткені Жозеф Кони мен оның аға лейтенанттарын соттаған ICC қақтығысты келіссөздер арқылы тоқтату мүмкін емес деп санайды. 2004 жылдың қарашасында президент Мусевенидің ICC-ге жолдауды кері қайтарудың жолдарын іздестіруі туралы хабарланды, бұл келіссөздер арқылы бейбітшілікке жету үшін маңызды қозғалыс болып көрінген жағдайды қиындатады. Адам құқықтары жөніндегі халықаралық ұйым бұл шешімге наразылық білдірді.
During a November 2003 field visit to Uganda, United Nations Undersecretary General for Humanitarian Affairs and Emergency Relief Coordinator Jan Egeland stated, "I cannot find any other part of the world that is having an emergency on the scale of Uganda, that is getting such little international attention." This was followed, on 14 April 2004, by UN Security Council condemnation of the atrocities committed by the LRA, and expressions of concern about the plight of the displaced children. In December 2003, Ugandan President Museveni referred the LRA to the International Criminal Court (ICC) to determine if the LRA is guilty of international war crimes. ICC Prosecutor Luis Moreno Ocampo formally opened an investigation in January 2004. Some local Ugandan groups have criticized this move, as an ICC conviction of Joseph Kony and his senior lieutenants is seen to make a negotiated end to the conflict nearly impossible. In November 2004, President Museveni was reported to be exploring ways to withdraw the referral made to the ICC, which was seen as a complication to what appeared to be a significant movement towards a negotiated peace. The human rights group Amnesty International protested the move.
2004 жылдың аяғында бейбіт келіссөздер бұзылады (2004 жылдың 15 қарашасынан 31 желтоқсанына дейін)
2004 жылы 21 ақпанда LRA Лира маңындағы Барлоньодағы IDP лагерінде 200-ден астам бейбіт тұрғындарды өлтірді. Бұл жағдай 2004 жылы 25 ақпанда Лира қаласында азаматтық тұрғындарды қорғауға үкіметтің жетіспеушілігіне наразылық білдіріп, көшелерде наразылық акциялары мен көтерілістерге әкелді. 2004 жылдың ортасынан бастап, көтерілісшілердің белсенділігі әскери қысымның әсерінен айтарлықтай төмендеді. LRA көтерілісшілерінің көпшілігі үкіметтің рақымшылық жасау туралы заңын пайдаланып отырғаны туралы хабарлар болды. 2004 жылдың 15 қарашасында үкімет бір жақты жеті күндік атысты тоқтатуды жариялады, кейіннен ұзартылды. Өртке қарсы күрес кезінде көтерілісшілер үкіметтің 2002 жылдың тамызындағы ұсынысын талқылау үшін үкімет белгілеген аймақтарда жиналды. Бұл ұсыныста Мусевени LRA-мен сөйлесуді ұсынды, оның үкіметі белгілі бір жағдайларда LRA-ға қарсы операцияларды тоқтатады және қақтығысты тоқтату үшін келіссөздер бастайды деп айтты. LRA-ның көптеген қолбасшылары үкіметке немесе үшінші тараптарға хабарласып, қақтығысты тоқтатуға дайындықтарын білдіргеннен кейін бұл қадамдар жасалды. LRA-ның жоғары лауазымды қолбасшысы Бригадир Сэм Коло Джозеф Коньиге көтерілісшілер атынан келіссөз жүргізуге өкілеттік бергенін мәлімдеді. Сонымен қатар, Уганда үкіметі Жозеф Конидің өзі басқарған топқа атыс тоқтатылған аймақтардан тыс жерде шабуыл жасағанын хабарлады. Сэм Коло үкіметтің соғыс бастау туралы келіссөздер барысында сенімнің минималды негізін құруды қиындататынын айтты. 2004 жылдың 31 желтоқсанында 47 күндік ұзартылған бітім келісімсіз аяқталды.
On February 21, 2004, the LRA killed over 200 civilians in an IDP camp in Barlonyo, near Lira. This resulted in street protests and riots in Lira town on February 25, 2004 protesting the government's failure to adequately protect civilians. The riots caused at least nine deaths The violence was partly motivated by animosity towards the Acholi, who many Langi collectively blame for the LRA insurgency. From the middle of 2004 on, rebel activity dropped markedly under intense military pressure. There were reports of significant numbers of LRA rebels taking advantage of the government Amnesty Act. On 15 November 2004, the government declared a unilateral seven day cease fire subsequently extended. During the cease fire substantial numbers of rebels gathered in government designated zones to discuss a government proposal from August 2002. In this proposal Museveni had offered to talk to the LRA, saying his government would under certain conditions halt operations against the LRA and open talks to end the conflict. These steps were taken after numerous LRA commanders contacted either the government or third parties and expressed a willingness to end the conflict. Senior LRA commander Brigadier Sam Kolo has stated that Joseph Kony has granted him the authority to negotiate on behalf of the rebels. Also, the Ugandan government reported that it had attacked a band led by Joseph Kony himself outside of the declared cease fire zones. Sam Kolo stated that the continued government attacks make it difficult to establish a minimal basis of trust to progress with the peace talks. On 31 December 2004, the extended 47 day truce expired without an agreement.
Дамушы қақтығыстың аясында келіссөздер (1 қаңтар 2005 - 3 ақпан)
2005 жылдың 1 қаңтарында көтерілісшілер Гуллу провинциясының Алеро қаласында қақтығысты қайта бастады. Президент Мусевени "Кони тобы бұтадан шығуды уәде етпейінше, әскери операциялар тоқтамайды" деп мәлімдеді және "әскери нұсқа мен диалогтың бірігуі Уганданың солтүстігінде бейбітшілік орнатады" деп мәлімдеді. 19 қаңтарда "Шекарасыз дәрігерлер" гуманитарлық ұйымы Уганданың солтүстігіндегі қақтығысты 2004 жылдың ең аз баяндалған "он басты" гуманитарлық оқиғаларының бірі ретінде атады. Үкімет пен Судан Халықтық-азаттық армиясы арасындағы екінші азаматтық соғысты аяқтаған бейбіт келісімге қол қою LRA бүлікшілігін тоқтатуға көмектесетін тұрақты Судан туралы болжамдарға себеп болды. Қаңтар айының соңында SPLA басшысы Джон Гаранг аймақты ресми түрде бақылауға алғаннан кейін LRA-ның оңтүстікте жұмыс істеуге мүмкіндік бермейтінін уәде етті. 2005 жылдың қаңтар айында Бетти Бигомбе арқылы Гулуда келіссөздер жалғасты. LRA басшылары Винсент Отти мен Сэм Коло Джозеф Конидің атынан қатысқан. Алайда, Коньяның нақты келіссөз позициясы белгісіз болып қала береді. Халықаралық дағдарыс тобының аға сарапшысы: "Ол өзін Мұсамен салыстырады, және Мұса сияқты ол да Уәде етілген жерге жететініне сенбейді, бұл ол өзі бейбітшілік процесінің бір бөлігі бола ма, жоқ па деген өте қауіпті екіжақтылықты қамтамасыз етеді". 2006 жылдың қаңтар айында бірнеше босқын лагерьлері өртке ұшырады. 21 қаңтарда 26 мың тұрғыны бар Лира ауданының солтүстігіндегі Агвенг лагерінде болған өрттен 6 адам қаза тауып, 10 мың адам баспанасыз қалды. Келесі күні Апак ауданының Абоке лагерінде 278 үй өртенді. 23 қаңтарда Гулу ауданындағы Асет лагерінде болған өрт жеті аймақтың алтысына әсер етіп, үш адам қаза тауып, 4000 шатыр өртеніп, 20 мың адам баспанасыз қалды.
On 1 January 2005, rebels recommenced hostilities in Alero, Gulu. President Museveni declared that military "operations will not cease ever again until the Kony group irreversibly commit themselves to come out of the bush" and that "the combination of both the military option and dialogue will bring peace in northern Uganda." On 19 January, the humanitarian organization Médecins Sans Frontières listed the conflict in northern Uganda as one of the "Top Ten" most underreported humanitarian stories of 2004. The signing of a peace deal ending the Second Sudanese Civil War between the government and the Sudan People's Liberation Army prompted speculation that a more stable Sudan would help end the LRA insurgency. In late January, SPLA leader John Garang pledged that he would not allow the LRA to operate in the south once he gained formal control of the region While Garang died in a helicopter crash several months later, this did not appear to shake the close cooperation between the SPLA and Uganda. Throughout January 2005, talks mediated by Betty Bigombe continued in Gulu. LRA commanders Vincent Otti and Sam Kolo participated on behalf of Joseph Kony. However, the exact negotiating position of Kony remains uncertain. A senior analyst of the International Crisis Group stated, "He likens himself to Moses, and like Moses he doesn't believe he'll make it to the Promised Land, which provides a very dangerous ambiguity to whether he will ever let himself personally be part of the peace process." A series of fires ravaged several congested IDP camps in January 2006. A fire in Agweng camp in northern Lira District, with 26,000 residents, killed six and left ten thousand homeless on 21 January. The next day 278 homes were burnt down in Apac District's Aboke camp. On Sunday, 23 January a fire at Acet camp in Gulu District affected six of seven zones, killing three and burning 4,000 huts, leaving 20,000 homeless.
Тағы бір атысты тоқтату және ICC жариялауы (2005 жылдың ақпан-қыркүйек айлары)
2005 жылы 3 ақпанда президент Мусевени 18 күндік атысты тоқтату туралы жариялады, LRA бұтадан кетуге уәде бергенге дейін әскери операцияларды жалғастыру туралы бұрынғы міндеттемелерден бас тартты. Ішкі істер министрі Рухакана Ругунда "18 күндік атысты тоқтату туралы декларация президент немесе үкімет 18 жыл бойы жалғасып келе жатқан соғысты бейбіт жолмен аяқтауды мақсат еткенін анық көрсетеді" деп түсіндірді. Бас араласшы Бетти Бигомбе 7 ақпанда "Отпен күрес үзілісі мүлдем сақталып отыр және бейбітшілік процесі қазір жолға қойылған" деп мәлімдеді. Алайда, LRA-ның бас келіссөзшісі Сэм Коло ақпан айының ортасында үкіметке берілсе, бейбітшілік процесі әлсіреді. АҚШ Мемлекеттік департаментінің 3 ақпанда жарияланған баяндамасында 12000 адам көтерілісшілердің зорлық-зомбылығынан қаза тапқан, ал 20000 бала соғыстың барысында ұрланған деп жазылған. Бұл LRA қақтығысынан болған құрбандықтарды есептеудің алғашқы әрекеті болды, бірақ қақтығысқа байланысты тамақтанудың нашарлауы мен аурулардан болған өлім-жітімдерді қамтыған жоқ. Уганда әскерінің өкілі бұл бағалаудың дұрыстығына күмәнданып: "Олар тек қана сынақ бағасын ғана береді. Олар нақты ақпаратқа ие емес. Олар бізді сыртқа шығарып, өздерімен айтысуға мәжбүр еткісі келеді, ал біз мұны істеуге құқылы емеспіз". Үкімет тұңғыш рет бұрынғы ұрланғандарды қайтадан әскери қызметке шақырып, соғыс алаңына қайтарып отырғанын мойындады. Әскердің мәлімдеуінше, 800-ге жуық бұрын ұрланғандар жұмысқа алынды, олардың жүздегендері 18 жасқа толмағандар. 2005 жылдың ақпан айында Халықаралық қылмыстық сот LRA соғыс қылмыстарына күдіктілерге 12 тұтқындау ордерін шығаратындығын жариялады, бұл 2002 жылдың шілдесінде ICC құрылғаннан бері бірінші рет осындай ордерлер болды. Халықаралық қылмыстық соттың бас прокуроры Луис Морено Окампо 2005 жылдың шілдесіне дейін Угандада соғыс қылмыстары бойынша алғашқы сот процесін бастауды жоспарлап отырғанын айтты. "Келесі жылы ордерлер шығады" деп мәлімдеді ICC өкілі Кристиан Палм. "Прокурор LRA басшыларының өте кішкентай тобын қарастыруда". Palme LRA-мен болған қақтығыстары үшін Уганда Халықтық Қорғаныс Қуғандарының мүшелерін соттауға болмайтынын айтты, бірақ "LRA қылмыстары UPDF қылмыстарынан әлдеқайда ауыр" деп мәлімдеді. Солтүстік Угандаға жергілікті басшылармен кездесуге барғаннан кейін Окампо, жүргізіліп жатқан келіссөздерге құрметпен қарап, ордер беруді кейінге қалдыруы мүмкін екенін мәлімдеді. Бигомбе егер ҚІІІ-нің сотты ісі жалғаса берсе, бейбітшілік процесінің делдал болуын тоқтататынын айтты. LRA наурыз айының бірінші жартысында алты шабуыл жасады, онда 12 азамат қаза тапты, 50 адам ұсталды, көбінесе үкімет бүлікшілердің жеңілгенін немесе толықтай жеңілгенін жариялады. Уганда үкіметі көтерілісшілермен, оның ішінде Джозеф Конимен байланыс орнатуды жалғастырды. Халықаралық қауымдастық үкіметті қақтығысты тоқтата алмағаны үшін үнемі сынға алады. Халықаралық көмек көрсету ұйымдары Уганда үкіметінің әскери күшке арқа сүйеуіне және бейбіт шешімге деген беріклігіне күмән келтірді. "Уганда үкіметі қолданатын әскери стратегияда азаматтық тұрғындар қорғалмайды", - деді Оксфамның Угандадағы елдік бағдарлама менеджері Эмма Найлор. "Оның орнына біз азапталудың артуын және бейбіт тұрғындар арасында зардап шеккендердің санын көріп отырмыз. Бізге барлық тараптардың осы қақтығысты бейбіт жолмен шешуді жалғастыруы қажет". Кейбір бақылаушылар Ювери Мусевени үкіметін солтүстікті тастап кетті деп айыптады. Найроби университетінің профессоры Адамс Алу былай деп түсіндірді: "Солтүстікке бақылау жасау өте қиын болғандықтан, [Мусевени] солтүстікке бақылау жасамай-ақ, елге басшылық ете аламын деп шешті. 2005 жылдың мамыр айында Дүниежүзілік азық-түлік бағдарламасы қақтығыстан бас сауғалап, қатты азық-түлік тапшылығына ұшыраған 1,4 миллион адамды хабарлаған. Қауіпсіздіктің сақталуы елге көшіп келгендердің егіндік жерлерді өңдеп, егін егуіне кедергі келтірді, сондай-ақ көмекке мұқтаж адамдарға көмек көрсетуді қиындатты. ДДҰП болжамды тамақтанудың нашарлауы өлім-жітім деңгейінің өсуіне әкеп соғатынын ескертті.
On 3 February 2005, President Museveni announced an 18 day cease fire, backing away from previous commitments to sustain military operations until the LRA committed to withdraw from the bush. Minister of Internal Affairs Ruhakana Rugunda commented that "the declaration of the 18 day cease fire is a clear indication that the President or the government is committed to ending this 18 year old war peacefully." Chief mediator Betty Bigombe stated on 7 February, "The cease fire is absolutely holding and the peace process is now on course." However, the peace process was weakened after Sam Kolo, the LRA's chief negotiator, surrendered to the government in mid February. A U. S. State Department draft report released on 3 February stated that up to 12,000 people had been killed by rebel violence and 20,000 children had been abducted over the course of the war. This was the first attempt to quantify the casualties from the LRA conflict, but did not include deaths from conflict related malnutrition and disease. The spokesperson for the Ugandan military expressed doubt about the accuracy of the estimate: "They are simply giving a probing figure. They do not have accurate information. They want to cause us to come out and dispute them which we may not do." The government also admitted for the first time that it was recruiting former abductees and returning them to the battlefield. The army stated that around 800 former abductees have been recruited, hundreds of whom are believed to be below 18 years of age. In February 2005, the International Criminal Court announced that 12 arrest warrants were to be issued for LRA war crimes suspects, the first such warrants since the ICC was established in July 2002. The ICC chief prosecutor, Luis Moreno Ocampo, said the court intends to start its first war crimes trial in Uganda by July 2005. "During the coming year, there will be warrants," ICC spokesperson Christian Palme commented, "the prosecutor is looking at a very small group of LRA top leaders." Palme did not rule out possible prosecution of members of the Uganda People's Defence Forces in relation to their conflicts with the LRA, but stated, "LRA crimes are far more serious than the crimes of UPDF". Following a visit to meet local leaders in northern Uganda, Ocampo stated that he might be able to delay issuing warrants in deference to the ongoing negotiations. Bigombe said that she would abandon mediation of the peace process if the ICC prosecution continued. During the first half of March, the LRA carried out six reported attacks in which 12 civilians were reported dead and about 50 were abducted, often in response to government proclamations that the rebels were nearly or completely defeated. The Ugandan government continued to maintain contact with the rebels, including Joseph Kony himself. The government has been the target of increasingly pointed criticism from the international community for its failure to end the conflict. International aid agencies have questioned the Ugandan government's reliance on military force and its commitment to a peaceful resolution. "The military strategy employed by the Government of Uganda is not protecting its civilians," said Emma Naylor, Oxfam's Country Program Manager Officer in Uganda. "Instead we are seeing increased suffering and numbers of civilian casualties. We need a renewal of commitment from all sides to finding a peaceful solution to this conflict." Some observers have accused the government of Yoweri Museveni of abandoning the north. Adams Aloo of the University of Nairobi has commented that "Since the north was proving to be quite difficult to control, [Museveni] did decide that he could lead the country without necessarily controlling the north To that extent, he has moved as if the north doesn't really matter, whether he brings it under control or not, that Uganda continues to move on, that the international community seems to be impressed with the pace of development." In May 2005, the World Food Programme reported that 1.4 million people displaced by the conflict were facing severe food shortages. The ongoing insecurity prevented the IDPs from tilling and planting farm land, as well as making it difficult for relief organizations to reach persons in need. WFP warned that the predicted malnutrition would cause death rates to rise.
Конго Демократиялық Республикасындағы LRA
2005 жылы 14 қыркүйекте Винсент Отты бастаған LRA-ның 40 көтерілісшісі алғаш рет Ақ Нілден өтіп, Оңтүстік Суданның астанасы Джуба маңындағы Йеиге баратын жол бойындағы үйлерді өртеп жіберді. Джон Гарангтың өліміне байланысты болған тәртіпсіздіктерден кейін Джуба толығымен Йейдің жол арқылы жеткізілетін азық-түлікке тәуелді болды. Топ батысқа қарай сапарларын жалғастырып, Конго Демократиялық Республикасының (КДР) Ориентель провинциясына, Гарамба ұлттық паркіне кірді. LRA-ның солтүстік-орталық Уганда мен оңтүстік-шығыс Судандағы тарихи бекінісінен батысқа қарай қозғалып бара жатқан тағы екі топ бар. Бұл LRA-ның Конго Демократиялық Республикасына алғашқы қозғалысы болды. UPDF-тің мәлімдеуінше, олар Уганданың солтүстігін бақылауға алды және олардың әскери күш-жігерлері Суданның өтпелі үкіметі Джуба Торит "Қызыл сызығы" арқылы өтуге рұқсат беруден бас тартқаны үшін сәтсіздікке ұшырады. Генерал-лейтенант Аронда Ньякирима "Коньидің өлімі көз алдымызда еді, егер біз оған қызыл сызықтан кейін еріп шығуға рұқсат алсақ. Ол да Лаквена сияқты қашып жүр" деп жазды. Төрт күннен кейін президент Мусевени егер Конго билігі LRA жауынгерлерін қарусыздамаса, UPDF шекарадан өтіп, оларды қуып шығатынын мәлімдеді. Бұл Конго және Уганда үкіметтері арасында дипломатиялық қақтығысты туғызды, екі армия да өздерінің шекарасында күш көрсетуді жасады, ал Конгоның Біріккен Ұлттар Ұйымындағы елшісі БҰҰ Бас хатшысына хат жіберіп, Угандаға қарсы экономикалық ембарго қоюды талап етті. Конго Демократиялық Республикасының Қарулы Күштері (FARDC) аймаққа 2800 әскерді орналастыруды жоспарлады.
Forty LRA rebels led by Vincent Otti crossed the White Nile on 14 September 2005 for the first time and burned houses near Juba, the capital of Southern Sudan, along the road to Yei. Since the rioting that followed the death of John Garang, Juba was almost entirely reliant on food shipped by road by Yei. The band continued travelling west and crossed into the Orientale Province of the Democratic Republic of the Congo (DRC) at Garamba National Park. At least two other bands, one of which was supposedly led by Kony, were reported to be moving westward from the historic stronghold of the LRA in northcentral Uganda and southeastern Sudan. This was the first LRA movement into the DRC. The UPDF stated that they had achieved control of northern Uganda and that their military efforts were being frustrated by the refusal of the transitional Sudanese government to grant permission to cross the Juba Torit "Red Line". Lieutenant General Aronda Nyakairima stated that "Kony's death was in sight had we got permission to follow him past the red line. He is now fleeing for his life just like Lakwena did." Four days later, President Museveni declared that, if Congolese authorities did not disarm the LRA combatants, the UPDF would be sent across the border in pursuit. This sparked a diplomatic row between the governments of the DRC and Uganda, with both militaries making a show of force along their border, while the Congolese ambassador to the United Nations sent a letter to the UN Secretary General demanding that an economic embargo be placed on Uganda in retaliation. The Armed Forces of the Democratic Republic of the Congo (FARDC) planned to deploy 2800 troops to the area.