Кіріспе
Көбелек түрі Қызғылт көк қола (Alcysphron) - Lycaenidae туысына жататын көбелек. Аталық және аналықтардың түсі өте әртүрлі, яғни жыныстық диморфизм өте күшті. Қанаттың жоғарғы жақтары қара дақтармен қызыл алтыннан жасалған. Аталықтары қызғылт түсті, ал аналықтарының жоғарғы жағы қоңыр, сонымен қатар қара дақтармен. Арғы қанаттарында субаргинальды дақтар бар. Қапшаң түнгі тіршілік етеді және шырша жейді. Өсе келе, ол жапайы қайың, жер асты қайың және қарақұмық гүлдерімен қоректенеді. Қызғылт қолалық бақсыны Еуропа, Марокко және Түркияда 500 мен 900 метр биіктікте кездестіруге болады. Бұл көбелек маусым мен шілде айларында көшіп келеді.
The purple shot copper (Lycaena alciphron) is a butterfly in the family of the Lycaenidae or copper butterflies and in the genus of the Lycaena. The coloring of the males and the females is very different, i. e. the sexual dimorphism is very strong. The top sides of the wings are red gold with black spots. The males fluoresce purple, while the females' top side is brown, also with black spots. The rear wings have submarginal spots. The caterpillar is nocturnal and eats sorrel. The fully grown butterfly feeds from wild thyme, ground elder, and blackberry flowers. The purple shot copper can be found in Europe, Morocco, and Turkey at heights between 500 and 900 meters. This butterfly migrates from June to July.
Сейцтің суреті
C. alciphron Rott. (= лампетье Шифф., виргауреае Хюфн., хиере Ф., геле Бх., хиппоноэ Эспа.) (77 а), ашық сары және алтын түсті [гиппотомадан]; атаудағы еркектің үстіңгі жағы басқа Chrysophanus-тен мүлдем өзгеше, көкшіл жылтыр, көкшіл түсті қарақпанмен шаңға толы, сондықтан жер түсі дээрлік басылады. Бұл қараңғы еркек қаптамасы тек қана қара дискілі дақтармен және артқы қанатының қызғылт сары дисталь жолағымен үзіледі. Төменгі жағы біркелкі түсті, алдыңғы қанаттың дискісінде қызғылт сары түсті, көптеген, үлкен, дөңгелек оцеллилер бар, олар ақшылмен қатты жиектелген. Орталық Еуропа мен Солтүстік Еуропаның оңтүстік аудандарында, Солтүстік теңіздің жағалауынан және Балтық өлкелері Альп тауларының тізбегіне дейін, ал Солтүстік Франциядан Алтай мен Моңғолияға дейін. Оңтүстік аймақта бұл түрді әлдеқайда үлкен gordius Sulz бейнелейді. (77 а), оның екі жынысы да жоғары жағынан қызыл сары, жоғары жағынан өте көрнекті және ауыр қара дақтармен және артқы қанатының астыңғы жағында көк емес сары сұр түсті. Гордиус пен типтік форма арасындағы барлық интеграциялар бар, мысалы, meliboeus Stgr. (77 а), ал алцифроннан үлкен, бірақ көпшілігіне қарағанда кішірек еркектерде сары қызыл түстегі жер түсі қараңғы қабыршақты бұзады, бірақ ол шынайы гордиуске қарағанда тазалығы төмен: Грекияда, Кіші Азияда және Солтүстік Парсыда; грек үлгілері Артқы Азиядан келгендерден сәл өзгеше, бірақ айырмашылықтар жеке атауды негіздеуге жеткіліксіз. granadensis Ribbe (77 b) ең көп дегенде альцифронның өлшеміне ие, көбінесе одан да кіші, бірақ жоғарғы жағындағы дақтар тіпті гордиустағыдан да үлкен, ол жоғары жағының жарқын сары қызыл түсіне сәйкес келеді; Испанияда. Гордиус арасында аберрант үлгілер де кездеседі, олар аты-жөнінің типтік түріне ауысады. Стефанелли оларды "АБ" деп сипаттады. Италиядағы Босколунгодан алынған intermedia; аналықтардың артқы қанаттары сарғыш қызыл түсті субаргинальды жолақты қоспағанда қараңғы. Сонымен қатар қара дақтар да осыған ұқсас түрде өзгеруі мүмкін, бұл Chrysophanus түрінде: In ab. subfasciata Schultz (77 b), оның үлгісі маған есеп үшін берілген, оның жоғарғы жағындағы барлық дақтар соншалықты үлкен, сондықтан субмаргинальді қатардағылар тамырлармен қиылыспайтын жолаққа біріктірілген. АБ-да. Шулцтың мүтіті төменгі жағындағы жасушаларда орналасқан оцеллилер қатты дамыған, ал дистальдылары барлығы дерлік жоқ. Төменгі жағындағы оцеллалары ұқсас түрде қысқартылған Гордиус аберрациясы ab атауын алды. Гилм Эвансенс. АБ-да. Видуата Шульц, алцифронның аберрациясы, төменгі жағының оцельдері жоғарыда әлсіз бейнеленген, сондықтан жоғарғы жағы нүктесіз көрінеді, ab. infulvata Schultz - бұл аналықтардың атауы, олар жоғары жағынан қара қоңыр түстес, тіпті артқы қанатта қызғылт сары субмаргинальді жолақ жоқ және ab сәйкес келеді. суифлотаның қарасы. Суқұйғыларда жиі байқалатын құбылыс - оцеллидің жолаққа өзгеруі Шульцтің айтуынша, алцифронның сирек кездесетін түрі; Шульц мұндай үлгілерді ab деп атайды. констрикта. Жұмыртқа, көпшілігі сияқты Chrysophanus жұмыртқалары, жалпақ, жасыл сары, беті желкелі. Жасыл түсті, бір түсті, артқы жағы және екі жағы ақшыл жасыл түстес, ұзындыққа қарай қараңғы көлеңкелі жолақпен; тек тамақтану кезінде көрінетін бас, қара қоңыр; румекс. Құйрығы жерге жақын жерде өте жұқа жіптер арқылы бекітіледі, зәйтүн жасыл, қараңғы көлеңкелі жолақтармен. Олар алдыңғы түрлерге қарағанда қашықтығы шектеулі жерлерде көп кездеседі, бірақ олар әлдеқайда жеке және құрғақ жерлерге ұқсас. Олар гүлдерге, әсіресе күндіз жолдың бойындағы бұталарға барады. Гордиус Courvoisier-ге сәйкес, әсіресе, тимьян мен Sedum альбомдарының шоқтарын жақсы көреді және Альп тауларында 10 000 футқа дейін көтеріледі.
Lighter yellow and less golden [than hippothoe]; the upperside of the male in the name typical form quite unlike that of any other Chrysophanus, being so dusted with dark scales which have a bluish gloss that the ground colour is almost suppressed. This dark scaling of the male is only interrupted by the black discal spots and a reddish yellow distal band of the hindwing. The underside is rather uniform in colour, on the disc of the forewing somewhat brighter reddish yellow, with numerous, rather large, round ocelli strongly edged with whitish. In Central Europe and the southern districts of North Europe, from the shores of the North Sea and the Baltic provinces to the chain of the Alps, and from North France to the Altai and Mongolia. —
In the South the species is represented by the much larger gordius Sulz. (77 a), of which both sexes are bright yellow red above, with very prominent and heavy black spots above and yellow instead of blue grey underside to the hindwing. — There exist nearly all intergradations between gordius and the typical form, for instance meliboeus Stgr. (77 a), in whose males, which are larger than alciphron, but smaller than most gordius, the yellowish red ground colour breaks through the dark scaling, though it is less pure than in true gordius: in Greece, Asia Minor and North Persia; Greek specimens differ a little from those from Anterior Asia, but the differences are not sufficient to justify a separate name. — granadensis Ribbe (77 b) has at the most the size of alciphron, being often even smaller, but the spots of the upperside are larger than even in gordius, with which it agrees in the bright yellowish red colour of the upperside; in Spain. — Among gordius there occur also aberrant specimens which are transitions to the name typical form. Steffanelli described them as ab. intermedia from Boscolungo in Italy; the hindwing of the female is dark except for a yellowish red submarginal band. Also the black spots may vary in a similar way, as is the case in the preceding species of Chrysophanus: In ab. subfasciata Schultz (77 b), of which the type has been kindly lent to me for figuring, all the spots of the upperside are so large that those of the submarginal row are united to a band which is hardly interrupted by the veins. In ab. mutilata Schultz the ocelli situated in the cells on the underside are strongly developed, while the distal ones are nearly all absent. An aberration of gordius with the ocelli of the underside similarly reduced has received the name ab. evanescens Gillm. In ab. viduata Schultz, an aberration of alciphron, the ocelli of the underside are so weakly represented above that the upperside appears almost without spots, ab. infulvata Schultz is the name for females which are quite uniformly black brown above, being even devoid of the reddish yellow submarginal band on the hindwing and corresponding to ab. nigra of hippothoe. The phenomenon often observed in hippothoe that the ocelli are modified into streaks is according to Schultz considerably rarer in alciphron; Schultz names such specimens ab. constricta. — Egg, as most Chrysophanus eggs, flattened, green yellow, with the surface reticulate. Larva from August to early May, green, almost unicolorous, along the back and also on each side a whitish green longitudinal stripe shaded with dark; the head, which is only visible when feeding, black brown; on Rumex. Pupa fastened near the ground by means of very thin threads, olive green, with darker shadowy stripes. The butterflies are on the wing in June and July; they are less confined to definite restricted flight places than the preceding species [hippothoe], but occur much more singly and like drier localities. They are busy visiting flowers, especially those of brambles at sunny waysides; gordius is especially fond of clusters of thyme and Sedum album according to Courvoisier, and ascends in the Alps up to 10 000 ft.