Кіріспе
Кәсіпорынның қаржысы жеткіліксіздігі Кәсіпорынның капиталдылығы жеткіліксіздігі - бұл қажетті қаржыны сатып ала алмайтын кез келген жағдай. Капиталға толы бизнес капиталдың жетіспеушілігіне байланысты ағымдағы операциялық шығындарды көтере алмайтын, бұл банкроттыққа әкелуі мүмкін, тәуекелге аса көп ұшырауы мүмкін немесе қаржылық жағынан дұрыс, бірақ нарықтық сұранысты қанағаттандыру үшін кеңейту үшін қажетті қаражаты жоқ болуы мүмкін.
Under capitalization refers to any situation where a business cannot acquire the funds they need. An under capitalized business may be one that cannot afford current operational expenses due to a lack of capital, which can trigger bankruptcy, may be one that is over exposed to risk, or may be one that is financially sound but does not have the funds required to expand to meet market demand.
Капитал көздері
Дэвид Левинсонның капитал жинауға арналған нұсқаулығында капитал жинауға арналған бір әдіс - несиелік желі құру, оған қарыз алу, тіпті қажет болмаса да, содан кейін осы қарызды қайтару. Бұл әдісті қайталап жасау, несиелерін көбейту немесе үлкен несие алу қажет болған кезде, бизнес иелеріне өз капиталдарын кеңейтуге көмектеседі (Levinson 1998). Кәсіпорын кірісті қайта инвестициялау арқылы, қарыз алу арқылы немесе өз капиталын сату арқылы капиталға ие бола алады. Ван Хорнның айтуынша, капитал жинауға ең арзан жол - бұл ақша ағынынан қаржыландыру және ақша ағынын тұрақты шот-фактура арқылы жақсарту, мерзімі өткен дебиторлық берешектерді жинау, төлемдерді пайыз немесе айыппұлсыз созу, төменгі пайыздық мөлшерлемелерге несиелерді қайта келісу және сауда жеңілдіктерін пайдалану. Қарыз - қымбат. Қарыздың құны кепілдік берілген, ұзақ мерзімді несиелер немесе жеке жинақтарды пайдалану кезінде ең төмен, кепілдіксіз несиелер, кредит карталары бойынша несиелер мен қолма-қол ақшалай аванстар және факторинг бойынша дебиторлық шоттар кезінде жоғары. Акционерлік капитал қаржыландыру ең қымбат болып табылады және бизнестегі қолданыстағы меншік иелерінің үлестерінің құнын азайтады. Егер бизнестің перспективасы жақсы, бірақ несие алу үшін активтер жеткіліксіз болса, бұл жалғыз нұсқа болуы мүмкін. Акционерлік капитал қолданыстағы серіктестерден немесе акционерлерден қосымша инвестициялар, жеке орналастыру капиталы, тәуекел капиталы, қаржылық немесе "ауыр капитал" инвестицияларын жасайтын серіктесті қабылдау немесе қосымша акциялар шығару арқылы жиналуы мүмкін. Капиталдың аз болуы бизнестің осы капитал көздерін пайдаланбауынан немесе осы көздердің кез келгенін пайдалана отырып, капитал жинауға қабілетсіздігінен туындауы мүмкін.
The least expensive ways to raise capital are to finance from cash flow, and to improve cash flow through regular invoicing, collecting overdue receivables, stretching payables without incurring interest or penalties, renegotiating loans for lower interest rates and exploiting trade discounts. Debt is more expensive. The cost of debt is lowest with secured, long term loans or use of personal savings, higher with unsecured loans, credit card loans and cash advances, and with factoring accounts receivable. Equity financing is most expensive, and dilutes the value of existing owners' shares in the business. It may be the only option if a business has good prospects but insufficient assets to secure loans. Equity capital may be raised through additional investments from existing partners or stockholders, private placement capital, venture capital, taking on a partner who makes a financial or "sweat equity" investment, or issuing additional shares. Undercapitalization may result from failure of a business to take advantage of these capital sources, or from inability to raise capital using any of these sources.
Банктік сала
Банктік салада капитал тапшылығы - болжамды тәуекелдерді жабуға жеткіліксіз капиталдың болуы.
Макроэкономикалық
Бір елде немесе экономиканың бір саласында капитал жеткіліксіз болуы мүмкін, яғни сол елдегі немесе сектордағы кәсіпорындар қолжетімді инвестициялық қорлардың жоқтығынан кемшілікке ұшырайды. Бұл саяси тұрақсыздықтың, құқықтық мемлекетке деген сенімнің жоқтығының, тікелей шетелдік инвестицияларға үкімет тарапынан қойылған шектеулердің немесе белгілі бір өнеркәсіптік секторларға инвестицияларды ынталандырмайтын басқа да әрекеттердің салдарынан болуы мүмкін. Мысалдар: Аргентинаның электр энергиясы саласында үкімет 2002 жылы энергия бағасын бақылауды енгізді, ол рентабельділікті төмендетеді және осылайша капитал инвестицияларын ынталандырмайды. Бұл жағдай инфляцияның жоғары болуымен, нақты кірістердің төмендеуіне әкеп соқты, ал песоның құнсыздануы шетел валютасындағы қарыздың жоғары деңгейін қызмет көрсету құнын арттырды. Нәтижесінде капиталды тартудың төмендігі болды, бұл сұраныстың өсуіне жауап бере алмады, бұл 2004 жылғы Аргентинаның энергетикалық дағдарысына ықпал етті. Пакистанда тоқыма өнеркәсібі ондаған жылдар бойы капиталсыз болды. Бұл, басқа факторлармен қатар, өнеркәсіп өнімдерінің табиғи нарығы болуы тиіс дамыған елдердің протекционисттік әрекеттеріне байланысты. Бұған жергілікті өндіріс шикізатына (мысалы, АҚШ-тағы мақтаға) берілетін субсидиялар, жергілікті тоқыма өнеркәсібіне берілетін субсидиялар және Пәкістанда өндірілетін тауарларға және басқа да арзан киім өндірушілерге салынатын жоғары импорттық тарифтер жатады. Конго Демократиялық Республикасында ресурстарды өндіру (мысалы, тау-кен өндірісі) көптеген жылдар бойы эндемикалық зорлық-зомбылық пен тонау, мүлiктiк құқықтың белгісіздігі және сыбайлас жемқорлық туралы алаңдаушылықтар салдарынан капиталды жеткіліксіз болды. Мүмкіндіктері зор, бірақ тәуекелдері де зор. Тек ең батыл инвестор ғана осындай жағдайда капитал ұсынады. Джеффри А. Фриден атап өткендей, еуропалық отаршылдық кезеңінде отаршылдық державалар шикізат өндірісіне инвестицияларды көтермеледі, ал осы материалдарды отаршылдық державаның отандық өнеркәсіптерімен бәсекелесуде инпут ретінде пайдаланатын өнеркәсіптерге инвестицияларды көтермеледі. Сол кезеңде Латын Америкасындағы және басқа да аймақтардағы тәуелсіз дамушы елдер импортты алмастыратын индустрияландыру саясатын жүргізді, бұл капиталдарды басқа кәсіпорындардан ауыстырды, онда бұл елдердің салыстырмалы артықшылығы болды. Мақсаттары қарама-қарсы болғанымен, екі саясат та кейбір секторларда капиталды арттыруды және басқаларында капиталды азайтуды туғызды. Экономист Роберт Солоудың пікіріне қарама-қайшы пікірлер айтылады. Ол еңбек, капитал және техникалық прогрестің жалпы экономикалық өсуге қалай ықпал ететіні туралы жазған еңбегі үшін Нобель сыйлығын алды. Солоу басқа да түсініктермен қатар, капиталдың аз болуы экономикалық өсуге бұрынғы экономикалық теориялар болжағаннан аз әсер еткенін көрсетті.
In the electricity sector in Argentina, the government introduced controls on energy prices in 2002, reducing profitability and thus discouraging capital investment. This was compounded by high inflation, which caused declines in real revenue, while devaluation of the peso increased the cost of servicing high levels of debt in foreign currency. The result was severe undercapitalization, which led to inability to keep up with increasing demand, contributing to the 2004 Argentine energy crisis. In Pakistan, the textile industry has been undercapitalized for decades. Among other factors, this is due to protectionist actions by the developed countries that should be natural markets for the industry's output. These include subsidies of locally produced raw materials (e. g. cotton in the US), subsidies on local textile industries and high import tariffs on goods manufactured in Pakistan and other low cost garment producers. Resource extraction in the Democratic Republic of Congo (e. g. mining) has been undercapitalized for many years due to endemic violence and looting, uncertain property rights and concerns about corruption. Although the potential is huge, the risks are also huge. Only the bravest investor would supply capital in this environment. Jeffry A. Frieden notes that during the period of European colonialism the colonial powers encouraged investment in production of raw materials while discouraging investment in industries that would use these materials as inputs in competition with the colonial power's home industries. During the same period, independent developing countries in Latin America and other areas pursued a policy of import substitution industrialization which diverted capital from other enterprises where these countries had a comparative advantage. Although opposite in intent, both policies had the effect of creating overcapitalization in some sectors and undercapitalization in others. A contrary view comes from the economist Robert Solow, who was awarded the Nobel prize for his work on the ways in which labor, capital and technical progress contribute to overall economic growth. Among other insights, Solow showed that undercapitalization appears to have less impact on economic growth than would be predicted by earlier economic theories.