Кіріспе
1-ші Аргентинаның денсаулық сақтау министрі Рамон Карилло (1906 жылы 7 наурыз - 1956 жылы 20 желтоқсан) - Аргентиналық нейрохирург, нейробиолог, дәрігер, академик, қоғамдық денсаулық сақтаудың қорғаушысы және 1949 жылдан 1954 жылға дейін елдің алғашқы Денсаулық сақтау министрі.
Ramón Carrillo (7 March 1906 – 20 December 1956) was an Argentine neurosurgeon, neurobiologist, physician, academic, public health advocate, and from 1949 to 1954 the nation's first Minister of Public Health.
Ерте өмір және білім
Каррильо 1906 жылы 7 наурызда Сантьяго-дель-Эстеро қаласында афроаргентиналық отбасында дүниеге келген. Ол Буэнос-Айрес университетінің медицина факультетіне оқуға түсіп, 1929 жылы сыныптағы ең үздік оқушы ретінде алтын медальмен бітірді. Ол неврология мен нейрохирургияны жақсы көретінін көрсетті, ол Mayo Clinic түлектері және Буэнос-Айрес университетінің Кристофрид Якобтың студенті Мануэль Баладомен бірлесіп жұмыс істеді. Баладоның басшылығымен Карилло алғашқы ғылыми мақалаларын жариялады. Мектепті бітіргеннен кейін ол Еуропаға барып, үздік нейробиологиялық зертханаларда жұмыс істеді, олардың ішінде Корнелиус Ариенс Капперс пен Карл Вогт бар.
Әлеуметтік медицинадағы мансап
1930 жылдардың ортасында Буэнос-Айреске оралады. Аргентинада "Атақты онжылдық" деп аталатын бұл кезеңді Каррильо Аргентина тарихында "оның отанын жүйелі түрде тонау және жою, басшылардың терең моральдық құлдырауымен сипатталатын кезең, онда өзін-өзі коррупция, экономикалық қылмыстар, ұлттық мұраны сату және халықтың көпшілігінің кедейленуі басым" (Ордоньез). Либералды демократияға көңілі толмаған Каррильо жергілікті тұрғыда өркендеген ұлтшыл ой-пікірлерге беріліп, өзінің ғылыми зерттеулерін саяси идеялар мен мәдени білім берудің дамуымен толықтырды. Ол Аргентинаның танго мәдениетіндегі көптеген жетекші есімдермен және жаңа ұлтшыл идеялармен, соның ішінде ақын және әнші-күйші Хомеро Манзимен (бұрынғы бастауыш мектеп досы), сондай-ақ ұлтшыл белсенділер Артуро Жаурече мен Рауль Скалабрини Ортиспен, танго және театр композиторларымен Армандо Дискеполо мен Энрике Сантос Дискеполомен достық қарым-қатынаста болды. Ол сонымен қатар өзінің бұрынғы профессоры Кристофрид Якоб және Аргентиналық нейропсихиатрия ғылымының екі жетекші тұлғасы д. Жозе Борда мен Браулио Мойано.
Зерттеу
1930 және 1945 жылдар аралығында Карилло глиальды жасушалар және оларды микроскоппен бояу және бақылау әдісі, сондай-ақ олардың эволюциялық шығу тегі (филогенезия) және омыртқалы жануарлардың бірнеше кластарындағы мидың салыстырмалы анатомиясы туралы құнды бастапқы зерттеулерге үлес қосты. Ол сондай-ақ неврологиялық диагностика үшін жаңа әдістерді енгізді: йодты контрастты вентрикулографияны жетілдірді, оны йод-вентрикулография деп атады және онда бірнеше аурулардың белгілерін тапты; сол кездегі электрондық құралдардың жоқтығынан есептеуді біріктіруге кедергі келтірген, бірақ қазіргі компьютерлік томографияның бастауышы болған томографияны жасады; және оның электроэнцефалограммамен бірігуіне қол жеткізді, оны томоэнцефалография деп атады. Карилло сонымен қатар қан цистерналарына (цистерналық грыжалар) шығатын мидың грыжалары мен мидың контузиясынан кейін пайда болатын синдромдар туралы зерттеулер жүргізді; ол "Карилло ауруы" немесе жедел папиллит деп аталатын ауруды анықтады; ми склероздарын егжей-тегжейлі сипаттады, оның зерттеуі кезінде ол тірі қояндар арасында көптеген ми трансплантаттарын (ми трансплантаттарын) жүргізді; және ми ісіктері мен мидың ең ішкі қабығының қабынуын гистологиялық қайта жіктеді (арахноидальді аналық) арахноид деп аталады. Сонымен қатар ол психикалық ауруларды кеңінен қолданылатын DSM-ге дейінгі жіктелуді ұсынды. Консервативті әріптестерінің айтарлықтай қарсылығына қарамастан, 1942 жылы 36 жасында Каррильо Буэнос-Айрес университетінің медицина мектебінде нейрохирургия кафедрасының меңгерушісі болды. Оның оқытқан ықпалды аргентиналық дәрігерлердің арасында Герман Дикман, Рауль Матера, Д. Е. Ниженсон, Рауль Карреа, Фернандо Кнезевич, Лоренцо Амезуа, Хорхе Коэн, Якобо және Леон Зимман, Рохелио Дриолле Ласпиур, Хуан К. Кристенсен және Альберто Д. Каплан болды.
Кейінгі мансап
Сол жылдары Каррильо өзін тек зерттеу мен оқытумен айналысты, ол 1939 жылы Орталық әскери ауруханадағы неврология және нейрохирургия қызметінің меңгерушісі болды. Бұл лауазым оған Аргентинадағы қоғамдық денсаулық сақтаудың нақты жағдайымен терең танысуға мүмкіндік берді, ол өзінің провинциясында сияқты ауылдың көп бөлігінде назардан тыс қалған жағдайды көрсетті. Ол әскери қызметке жазылу үшін тексерілген барлық жас жігіттердің клиникалық деректері туралы жақсы хабардар болды және кедейлікпен байланысты аурулардың көп таралуы туралы хабардар болды (әсіресе кедей провинциялардан келген рекруттарда). Ол статистикалық зерттеулер жүргізді, бұл елде аурухана төсектерінің 45% ғана бар екендігін және олардың теңсіз бөлінгенін көрсетті. Каррильо өзінің медициналық мансабының шыңына жеткен кезде, ол Орталық әскери аурухананың пациенті полковник Хуан Доминго Перонмен танысты. Полковник Перон 1943 жылғы Аргентиналық төңкерістен кейін билікті қолға алған ұлтшыл әскери режимдегі еңбек министрі болды. Осы келіссөздер барысында Кариллоны ұлттық денсаулық сақтау саясатын жоспарлауға көмектесуге көндірді. 39 жастағы Каррильо медицина мектебінің деканы болып қысқа уақыт қызмет етті, ол қатты саяси, солшыл-оңшыл университеттер арасындағы қақтығыстың ортасында болды, бұл ақыр соңында оны факультеттің лауазымын тастауға мәжбүр етті.
Аргентинаның бірінші денсаулық сақтау министрі
Хуан Перон 1946 жылы ақпанда елдің президенті болып сайланды, Карриллоны Мемлекеттік денсаулық сақтау министрі қызметіне тағайындады; Президент Перон осы соңғы кеңсеге министрлік деңгейіне көтерілгенде, Каррилло 1949 жылы 11 наурызда елдің алғашқы Денсаулық сақтау министрі болып ант берді. Каррильо Аргентина медицинасының жетекші тұлғаларын тағайындады, мысалы, Соломон Чичилниски, нейробиолог Браулио Мойано және өзінің ағасы Сантьяго Каррильо (Борда ауруханасында Мойаномен бірге көп жұмыс істеген) жаңа Денсаулық сақтау министрлігінде әкімшілік лауазымдарға. Буэнос-Айрес университетінің ұзақ уақыттан бері қызметтесі Чичильниский мен жаңа Денсаулық сақтау министрі 1937 жылы соңғысы ауырып жатқан кезде жақын достар болды. 1950 жылдардың басында ол Денсаулық сақтау министрі Кариллоға Аргентинада жүздеген мемлекеттік ауруханаларды іске қосуға көмектесті. Перонның әйелі Эвита, Карилломен бірге Ева Перон қорының қоғамдық денсаулық саясатын үйлестіру арқылы оның қызметіне үлес қосты, оның көптеген жұмыстары мен бастамаларын алға жылжытуға және қаржыландыруға көмектесті. Оның билік етуі Аргентинаның қоғамдық денсаулық сақтау саласында осы уақытқа дейін теңдесі жоқ жетістіктерге қол жеткізді. Ол 1946 жылы 66 300 төсек болған ауруханалардың санын 1954 жылы 132 000-ға дейін көбейтті. Ол тек екі жылдың ішінде малярия сияқты эндемиялық ауруларды вирусқа қарсы өте агрессивті науқандар арқылы жойды. Сифилис пен жыныстық аурулар іс жүзінде жойылып кетті. Ол 234 тегін мемлекеттік аурухана мен емхана салып, туберкулезден өлім-жітім деңгейін 100 мыңнан 130-дан 36-ға дейін төмендетті, тиф, бруцеллез сияқты індеттерді жойды, сондай-ақ, елдегі нәресте өлім-жітім деңгейін мыңда бір тірі туған нәрестеге шаққанда 90-дан 56-ға дейін төмендетті. Карилло 1954 жылы 16 маусымда Ева Перонның өліміне байланысты үкімет тарапынан қолдау таппай, отставкаға кетті. Оның орнын Рауль Беваква басқарды.
Жеке өмір
Каррильо салтбасты болып қалды және анасы мен он інісі мен апасына қамқорлық жасады. 1937 жылы ол қатты ауырып, созылмалы гипертониямен және бірте-бірте қатты бас ауруымен ауырады. Оны жас кезінде Буэнос-Айрес портында ата-анасын асырау үшін кеме жүргізуші болып жұмыс істеген Соломон Чичилниски құтқарып қалды. Осы қиындықтарға қарамастан, ол неврология кафедрасының профессоры болды. Содан кейін олар жақын достар және әріптестер болды.
Мұра
Ақырында Карилло Аргентинаның қазіргі ұлттық денсаулық сақтау жүйесінің сәулетшісі ретінде танылды. Оның есімі аргентиналық көптеген ауруханалар мен денсаулық сақтаумен байланысты мекемелерге берілді. Каррильоның модельінің кем құзыретті саясаткерлерде тудырған ұятқа қалдыруы, кейінірек оның биографиясы, идеялары мен ғылымға қосқан үлесі, әдетте, белгісіз болып қалды, тек Каррильо қатысқан нейробиологияның контурлары ғана. Ол сондай-ақ бірнеше ауруханаларға көптеген үлкен, бірақ толық емес қаңқалар қалдырды, олар оның орнынан кеткеннен кейін, тіпті 2004 жылы да тасталды. Оның ағасы Артуро Каррильо, әлі де қиындықтарға тап болып, ресми қаржысыз, өзінің жетістіктері мен құрбандықтарының көлемін егжей-тегжейлі баяндаған өмірбаяны жариялады, Рамон Каррильо, el hombre, el médico y el sanitarista. 2005 жылы профессор Даниэль Чиарренза Кариллоның өмірбаянын "El Olvidado de Belém" деп жариялады. 2005 жылғы 9 желтоқсандағы 1558 атқарушы бұйрықпен Аргентина үкіметі 2006 жылдың бүкіл уақытын "Рамон Каррильоның құрметіне арналған жыл" деп жариялады. Көптеген авторлар Рамон Кариллоның ең маңызды мұрасы оның іс-әрекеттерін ертіп жүретін идеялар, принциптер және негіздемелік мотивтер болды деп келіседі. "Дәрігерлік саланың мемлекеттік сала ретінде проблемалары денсаулық сақтау саясаты әлеуметтік саясатпен қамтамасыз етілмесе, шешілмейді. Сол сияқты, халықтың көпшілігінің игілігі үшін ұйымдастырылған экономикасыз тиімді әлеуметтік саясат бола алмайды. Денсаулық сақтау саласында ғылыми жетістіктер бүкіл халыққа қол жеткізген кезде ғана пайдалы болады". Аргентинаның жоғары инфляциясына байланысты жаңа 2000 песолық банкнотаның дизайнында Каррильо мен Сесилия Гриерсон бейнеленген.