Браатхенс: Норвеж авиакомпаниясының тарихы (1946–2004)

Кіріспе

Норвегияның жойылған әуе компаниясы (1946–2004)
бұрынғы әуе компаниясы

Braathens ASA, 1997 жылға дейін Braathens South American & Far East Airtransport A/S және Braathens SAFE сауда белгісімен жұмыс істеген, 1946 жылдан бастап 2004 жылы Скандинавиялық әуе компаниясымен (SAS) бірігіп SAS Braathens болған норвегиялық әуе компаниясы. Тарихының көп бөлігінде Braathens Норвегиядағы ең ірі ішкі әуе компаниясы болды, бірақ көп жылдар бойы халықаралық бағыттарда жұмыс істемеді. Оның негізгі хабтары Осло әуежайы, Форнебу және кейін Осло әуежайы, Гардермоен, сондай-ақ қысқа мерзімге Стокгольм Арланда әуежайы болды. Әуе компаниясы 15 түрлі модельдегі 118 ұшақтан тұрды, олардың көпшілігі Boeing 737 ұшақтарының түрлері. Braathens тарихында 53 әуежай мен 50 қалаға жоспарлы рейстермен қызмет көрсетті. Әуе компаниясы 1946 жылы Людвиг Г. Братен құрған, ал бастапқыда Алыс Шығыс және Оңтүстік Африка бағыттарында Douglas DC-4 ұшақтарын пайдаланған. 1954 жылдан бастап әуе компаниясы барлық жоспарлы рейстерін ішкі нарықта жүзеге асыруға міндеттелді, онда de Havilland Heron ұшақтары қолданылды. Braathens SAFE DC-3 және DC-6 ұшақтарымен халықаралық чартерлік рейстерді сақтап қалды. Жаңа ішкі әуежайлар салынып жатқанда, Braathens SAFE және SAS компанияларына бағыттар бойынша монополиялық концессиялар берілді. Fokker F 27 1958 жылы пайдалануға енгізілді, бірақ 1969 жылдан бастап Fokker F 28 және Boeing 737-200 ұшақтары жеткізілгеннен кейін пайдаланудан алынды. Соңғы F 27 1975 жылы пайдаланудан тоқтатылды. Екі жыл бойы Boeing 767 ұшақтарын пайдаланғаннан кейін, Braathens 1986 жылдан бастап толығымен Boeing 737 ұшақтарын пайдаланды. 1987 жылдан бастап бағыттардағы ішкі бәсекелестік күшейді, сонымен қатар Braathens SAFE қайтадан халықаралық бағыттарға рейстер бастады. 1994 жылға қарай әуепарк Boeing 737-400 және -500 ұшақтарымен жаңартылды және әуе тасымалы нарығын либерализациялау енгізілді. Braathens Осло қор биржасында тізімге еніп, голландтық KLM әуе компаниясымен одақ құрды және Transwede мен Malmö Aviation компанияларын сатып алып, Швециядағы қызметін кеңейтті. 1998 жылы Гардермоен әуежайының ашылуы SAS және Color Air компанияларымен баға соғысына әкелді, одан Braathens қаржылық тұрғыдан ешқашан қалпына келмеді. Braathens 2001 жылға дейін Braganza компаниясының меншігінде болды, содан кейін SAS Group компаниясына сатылды. Braathens 2004 жылдың 1 мамырында SAS Norway компаниясымен бірікті.

Braathens ASA, until 1997 Braathens South American & Far East Airtransport A/S and trading as Braathens SAFE, was a Norwegian airline which operated from 1946 until it merged with Scandinavian Airlines (SAS) in 2004 to become SAS Braathens. For most of its history, Braathens was the largest domestic airline in Norway, but did not operate an international network for many years. Its main hubs were Oslo Airport, Fornebu and later Oslo Airport, Gardermoen, and briefly Stockholm Arlanda Airport. The airline operated 118 aircraft of 15 models, mostly Boeing 737 variants. Braathens served 53 airports and 50 cities with scheduled services through its history. The airline was founded in 1946 by Ludvig G. Braathen and originally used a fleet of Douglas DC 4 aircraft on routes to the Far East and South Africa. From 1954 the airline was forced to operate all its scheduled flights domestically, where it used de Havilland Herons. Braathens SAFE retained an international charter service using the DC 3 and DC 6. As new domestic airports were built, Braathens SAFE and SAS were awarded each their share of monopoly route concessions. The Fokker F 27 was introduced in 1958, but was phased out with the delivery of the Fokker F 28 and Boeing 737 200 jets from 1969. The last F 27 was phased out in 1975. After a two year use of Boeing 767 aircraft, Braathens operated an all Boeing 737 fleet from 1986. Increased domestic competition on routes started from 1987, along with Braathens SAFE again starting international routes. By 1994 the fleet had been replaced with Boeing 737 400 and 500 and domestic deregulation of the airline market was introduced. Braathens followed up by listing itself on the Oslo Stock Exchange, joining an alliance with Dutch airline KLM and expanding its operations to Sweden through purchasing Transwede and Malmö Aviation. The 1998 opening of Gardermoen resulted in an intense price war with SAS and Color Air, from which Braathens never recovered financially. Braathens was controlled by Braganza until 2001, when it was sold to the SAS Group. Braathens merged with SAS Norway on 1 May 2004.

Қиыр Шығыс

Braathens South American & Far East Airtransport A/S компаниясы 1946 жылғы 26 наурызда Людвиг Г. Братеннің кеме тасымалы компаниясы Людвиг Г. Братенс Редери және оның Braganza холдингі арқылы құрылды. Браатенс Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Норвегия кеме тасымалы және сауда миссиясына қатысу арқылы жақсы табыс тапқан. Оның бастапқы ниеті – бүкіл әлемге, ең әсіресе Қиыр Шығысқа өз кемелеріне және басқа кемелерге экипаж бен жабдықтарды жеткізу еді. Браатен Америка Құрама Штаттарына сапар шегіп, АҚШ Әуе күшінен 44 орындық Douglas C 54 (DC 4) ұшақтарын сатып алды. Жиырма ұшқыш жұмысқа алынып, сертификация алу үшін Форт-Уортқа жіберілді. Бірінші ұшақ, LN HAV Norse Explorer, 1946 жылғы 26 желтоқсанда Осло әуежайына, Гардермоенге қонды. 1947 жылғы 30 қаңтарда Ослодан Копенгаген және Париж арқылы Каирге дейінгі алғашқы рейсі жүзеге асырылды. Израиль құрылғанға дейін француз және британдық қызметкерлерді эвакуациялау сияқты түрлі чартерлік қызметтер көрсетілді. Braathens SAFE-тің алғашқы рейсі 1947 жылғы 24 ақпанда Ослодан Қиыр Шығысқа бағытталды, Амстердам, Марсель, Каир, Басра, Карачи, Калькутта және Бангкок қалаларында қонып, Гонконгқа жетті, онда Norske Skyfarer 8 наурызда қонды. Ұшудың жалпы уақыты 46 сағатты құрады. Еуропадан Қиыр Шығысқа басқа рейстерді KLM және British Overseas Airways Corporation компаниялары жүзеге асырды. Тұрақты рейстерді тоғыз-он күнде жасауға болады, Каирде, Карачиде және Бангкокте түндеумен, сондай-ақ Гонконгте ұшақтың техникалық тексеруімен. 1947 жылы Braathens SAFE Хонконгқа жиырма бес рет, Нью-Йоркке бес рет және Йоханнесбургке бір рет ұшты. Сол жылы қысқа мерзімді чартерлік рейстер үшін Douglas DC 3 ұшақтары пайдалануға енгізілді. Келесі жылы Braathens SAFE Оңтүстік Америкаға алғашқы сынақ рейстерін бастады. 1948 жылға қарай әуе компаниясы Қиыр Шығысқа апта сайын рейстер жасады. 1940 жылдардың соңында жартылай мемлекеттік Norwegian Air Lines (DNL) компаниясына барлық ішкі және халықаралық рейстерге монополия берілді. Олар Скандинавия әуе компаниялары жүйесімен (SAS) ынтымақтастыққа кірісіп, Қиыр Шығысқа бағыт алатындарын мәлімдеді. 1948 жылы Braathens SAFE-тің чартерлік рейстері соншалықты тұрақты болды, сондықтан концессия қажет болды. SAS артықшылықты талап етті, бірақ Braathens SAFE тоқтап қалумен қорқытты және үкімет оларға 1954 жылға дейін жарамды болатын концессия берді, оның шарты бойынша олар Ставангер әуежайында техникалық база құруға міндетті болды. Осыған байланысты, әуе компаниясы өзінің негізгі базасын Гардермоеннен Осло әуежайына, Форнебуға көшіруді шешті. SAS ынтымақтастығы 1951 жылдан бастап Braathens SAFE компаниясының бірігу ұсынысы қабылданбағаннан кейін толық бірігуге әкелді. Braathens SAFE Нью-Йорк пен Токиоға бағыттарын кеңейту туралы ұсыныстар жасады, бірақ үкімет екеуін де қабылдамады. SAS бірігуі үкіметті SAS компаниясына Қиыр Шығысқа концессия беруге міндеттеді, ал Braathens халықаралық рейстерді жүзеге асыру құқығын жоғалтты. Braathens SAFE Исландия арқылы Солтүстік Америкаға ұшу құқығына ие болған Icelandic Loftleidir компаниясымен ынтымақтастыққа кірісті. Бұл келісім бойынша Braathens компаниясы Loftleidir компаниясына қызметкерлер мен ұшақтарды жалға берді және маршруттағы табысты бөлісті, бұл келісім 1961 жылға дейін сақталды.

Braathens South American & Far East Airtransport A/S was founded on 26 March 1946 by Ludvig G. Braathen through his shipping company Ludvig G. Braathens Rederi and its holding company Braganza. Braathens had made good money during World War II with the participation in the Norwegian Shipping and Trade Mission. His initial intentions were to fly crew and supplies to his and others ships throughout the world—primarily in the Far East. Braathen traveled to the United States, where he bought several used 44 passenger Douglas C 54 (DC 4) aircraft from the United States Air Force. Twenty pilots were recruited and sent to Fort Worth for certification. The first plane, LN HAV Norse Explorer, landed at Oslo Airport, Gardermoen on 26 December 1946. The first service run from Oslo to Cairo via Copenhagen and Paris on 30 January 1947. Various charter services were provided, such as evacuating French and British personnel prior to the creation of Israel. The first Braathens SAFE flight was to the Far East started on 24 February from Oslo, with landings at Amsterdam, Marseille, Cairo, Basra, Karachi, Calcutta and Bangkok before Hong Kong, where Norske Skyfarer landed on 8 March. Total flight time was 46 hours. The only other services to the Far East from Europe were operated by KLM and British Overseas Airways Corporation. The regular services could be done with a round trip time of nine to ten days, including overnighting in Cairo, Karachi and Bangkok, and with technical revision of the plane in Hong Kong. In 1947, Braathens SAFE flew twenty five trips to Hong Kong, five to New York City and one to Johannesburg. Douglas DC 3 aircraft were introduced the same year for shorter charters. The following year, Braathens SAFE started the first trial flights to South America. By 1948 the airline had weekly trips to the Far East. The partially state owned Norwegian Air Lines (DNL) was granted a monopoly on all domestic and international flights during the late 1940s. They started the Scandinavian Airlines System (SAS) cooperation and stated that they would start a route to the Far East. Braathens SAFE's charters were by 1948 so regular that a concession would be needed. SAS demanded preferential treatment, but Braathens SAFE threatened to flag out and the government gave them a concession that lasted until 1954, on condition they establish a technical base at Stavanger Airport, Sola. The airline chose at the same time to move its main base from Gardermoen to Oslo Airport, Fornebu. The SAS cooperation resulted in a full merger from 1951, after a merger proposal from Braathens SAFE had been rejected. Braathens SAFE made proposals to expand its routes to New York and Tokyo, but both were rejected by the government. The SAS merger bound the government to issue the Far East concession to SAS, and Braathens lost their international service rights then. Braathens SAFE started cooperating with Icelandic Loftleidir, who held the rights to fly to North America via Iceland. This involved Braathens leasing personnel and aircraft to Loftleidir and profit sharing on the route, in an agreement which lasted until 1961.

Құсқарлар мен стипендиялармен ішкі операциялар

Еуропаға Douglas DC-6 ұшақтарымен чартерлік рейстер 1950 жылы басталды. Әуекомпания Ослодан Тёнсберг әуежайы, Жарлсберг арқылы Ставангерге ұшуға рұқсат алды. Braathens әуе бағытын пайдалану үшін de Havilland Heron ұшағын сатып алды. 1953 жылы Ослодан Тронхейм әуежайына, Ладеге ұшуға рұқсат берілді, бұл бағытты SAS та атқарады. Алыс Шығыс бағыттарын тоқтату кірістің 90%-ға төмендеуіне әкелді және әуекомпания жаңа бағыттар үшін бірнеше сәтсіз өтініштер берді. Олар рұқсат алуда сәтті болды, соның ішінде Осло-Ставангер қызметтерінде Кристиансанн әуежайы, Кьевик және Фарсунд әуежайы, Листада тоқтаулар жасауға. 1956 жылдан бастап Хамар әуежайы, Стафсберг және Нотодден әуежайы, Тувенде де тоқтамалар болды, бірақ олар тек 1959 жылға дейін созылды. Ол кезде Рёрус әуежайы өзінің бағыттары қатарына қосылған болатын. 1957 жылы Батыс Норвегия Әуекомпаниясының банкроттығынан кейін және келесі жылы Олесунн әуежайы, Вигра ашылғаннан кейін концессиялар қайта құрылды, Braathens компаниясына Олесунн және Тронхейм мен Берген арасындағы қызметтер бойынша монополия берілді, ал ол және SAS Осло мен Ставангер, Кристиансанн және Тронхейм арасындағы қызметтер бойынша бәсекелеседі. Braathens SAFE Fokker F 27 Friendship ұшақтарын алған екінші әуекомпания болды. DC-3 және Heron-ды алмастырған Friendships қысыммен жабдықталған кабиналары бар турбовинтті ұшақтар болды. Бірінші ұшақ 1958 жылы жеткізілді және модель негізгі бағыттарда пайдалануға берілді. Хамар, Фарсунд және Тёнсбергке қызмет тоқтатылды, себебі олардың ұшу-қону жолақтары тым қысқа болды. Braathens 1959 жылы Лонгйирбиенге чартерлік рейстерді бастады, қарға импровизацияланған қондыру жолағына қонды. 1960 жылы Осло мен Сандефьорд әуежайы, Торп арқылы Даниядағы Аалборг әуежайына жоспарлы қызмет енгізілді. 1967 жылы Braathens SAFE компаниясына Берген, Олесунн және Тронхейм аралығында Бодё әуежайы мен Тромсё әуежайына қарай қызметін жалғастыруға рұқсат берілді. Saga Tours 1959 жылы Жерорта теңізі бойынша чартерлік саяхаттарды сата бастады және Braathens SAFE рейстерді жүргізді. Алғашында DC-4 пайдаланылды, бірақ 1961 жылдан бастап әуекомпания 96 орындық Douglas DC-6 ұшағын қолданды, 1967 жылы жеті ұшаққа жетті. Braathens Saga Tours және Швецияның Atlas Resor компанияларының стратегиялық үлесін сатып алып, чартерлік нарықтағы өз үлесін сақтады. Көпжақты келісімдер кез келген скандинавиялық әуекомпанияға үш скандинавия елінің кез келгенінен Испанияға чартерлік рейстерді жүзеге асыруға мүмкіндік берді; бұл Braathens SAFE компаниясына швед және даниялық чартерлік нарыққа кіруге мүмкіндік бергенімен, олардың өздерінің нарығындағы бәсекелестікті күшейтті.

Charter flights to Europe using Douglas DC 6 aircraft started in 1950. The airline applied for and was granted permission to fly from Oslo via Tønsberg Airport, Jarlsberg to Stavanger. Braathens acquired de Havilland Heron aircraft to operate the route. Permission to fly from Oslo to Trondheim Airport, Lade was granted in 1953, a route also served by SAS. Termination of Far East routes led to a 90% drop in revenue and the airline made several unsuccessful applications for new routes. They were successful in obtaining permission include stopovers on Oslo–Stavanger services at Kristiansand Airport, Kjevik and Farsund Airport, Lista. From 1956 stopovers took place at Hamar Airport, Stafsberg and Notodden Airport, Tuven, but these only lasted until 1959. By then it had added Røros Airport to its destinations. Following the bankruptcy of West Norway Airlines in 1957 and the opening of Ålesund Airport, Vigra the following year, concessions were reshuffled, and Braathens was granted a monopoly on services to Ålesund and between Trondheim and Bergen, while it and SAS would compete on services between Oslo and Stavanger, Kristiansand and Trondheim. Braathens SAFE was the second airline to take delivery of the Fokker F 27 Friendship. The Friendships, which replaced the DC 3 and Herons were turboprops with pressurized cabins. The first aircraft was delivered in 1958 and the model was put into service on the main routes. Service to Hamar, Farsund and Tønsberg stopped because their runways were too short. Braathens started charter flights to Longyearbyen in 1959, landing on an improvised snow runway. Scheduled service between Oslo via Sandefjord Airport, Torp to Aalborg Airport in Denmark was introduced in 1960. In 1967 Braathens SAFE was granted permission to continue their service between Bergen, Ålesund and Trondheim northwards to Bodø Airport and Tromsø Airport. Saga Tours started selling Mediterranean charter trips in 1959 and Braathens SAFE operated the flights. At first the DC 4 was used, but from 1961 the airline used the 96 seat Douglas DC 6, reaching seven aircraft in 1967. Braathens bought strategic stakes in both Saga Tours and Sweden's Atlas Resor to secure their share of the charter market. Multilateral agreements allowed any Scandinavian airline to fly charter services from any of the three Scandinavian countries to Spain; while this allowed Braathens SAFE to enter the Swedish and Danish charter market, it increased competition on their home turf.

Жеттік ұшақ дәуіріне кіру

Braathens SAFE 1965 жылы үш Boeing 737 200 ұшағын тапсырыс берді, олар чартерлік рейстерді тиімді етуді көздеді. 100 модельі қысқа болғандықтан, жаңа отандық бағыттар үшін жоспарланған Fokker F 28 Fellowship ұшағының тапсырыс берушісі болды. Бұл қадамның нәтижесінде барлық F 27 ұшақтары F 28 ұшақтарымен алмастырылды. Екі реактивті ұшақ та 1969 жылы жеткізілді. Осы кезеңде DC 4 және DC 6 ұшақтары да біртіндеп қызметтен шығарылды. Kristiansund әуежайы, Kvernberget 1970 жылы, ал Molde әуежайы, Årø 1972 жылы ашылды, Braathens SAFE бағыттарды пайдалануға рұқсат алды. Компания сондай-ақ Бергеннен Алесунд, Молде немесе Кристиансунд арқылы Бодё және Тромсёге ұшуға рұқсат алды. 1975 және 1977 жылдар аралығында соңғы үш F 27 ұшағы Busy Bee әуекомпаниясына сатылды, ол ең кішкентай рейстердің кейбіреулерін өз міндетіне алды. 1976 жылдан бастап «жасыл бағыттар» енгізілді, олар қатаң талаптармен бірге белгілі бір рейстерге жеңілдіктер ұсынды. Іргетасы қалаушы Людвиг Г. Братен 1976 жылдың 27 желтоқсанында бас атқарушы директор болып жұмыс істеп жүргенде қайтыс болды. Оның орнына ұлы Бьёрн Г. Братен келді. 1970 жылдары Braathens SAFE компаниясы он бір 737 ұшағын, оның ішінде жүк есігі бар біреуін және Канар аралдарына тікелей рейстер жасауға мүмкіндік берген ұзартылған ұшу қашықтығы бар үшеуін алды. 1980 жылдардың басында «жазғы билеттерге» жеңілдіктер енгізілді, бұл жүк көлемін арттырды. Braathens SAFE 1982 жылы DNL акцияларының 15 пайызын сатып алды және Ставангерден теңіздегі мұнай платформаларына тікұшақпен қызмет көрсетуге рұқсат сұрады. Нәтижесінде Helikopter Service компаниясы Braathens SAFE компаниясының Батыс Норвегиядағы барлық бағыттарына өтініш берді. Екі өтініш те қабылданбады. Busy Bee 1984 жылы Фарсунд, Хаугесунд әуежайы, Кармой, Берген және Ставангерге рейстер жасауға келісімшарт жасады, сондай-ақ Сандефьорд әуежайынан, Торптан да жұмыс істеді. Осло, Гетеборг және Стокгольмнен чартер нарығында бәсекеге қабілетті болу үшін 1980 жылы әуекомпания екі Boeing 767 200 ұшағын тапсырыс берді. Олар 242 орындықпен жабдықталған, бұл әдетте 273 орындық болатын көптеген чартерлік әуекомпанияларға қарағанда аз. Ұшақтар 1984 жылы жеткізілді. Чартерлік саяхатшыларға арналған «Бірінші бизнес-класс» ретінде іске қосылған бұл бизнес-модель табысты болмады, себебі жаңа клиенттер төлеуге құштар емес еді. Компания орын санының аздығынан ұшақты жалға ала алмады, бірақ қосымша орындықтарды орната алмады, өйткені ұшақтар жоспарлы рейстерде де пайдаланылды. Нәтижесінде екі ұшақ 1986 жылы сатылды, ал әуекомпанияның шведтік чартерлік рейстері 1988 жылы тоқтатылды. Қалған төрт F 28 ұшағы да 1986 жылы сатылды, бұл Braathens SAFE компаниясына бірыңғай 737 200 паркін құруға және операциялық шығындарды азайтуға мүмкіндік берді. 1986 жылы тағы 6 737 200 ұшағы жеткізілді. 1989 жылдың 1 маусымында 34 жастағы Эрик Г. Братен, Бьёрн Г. ұлы, бас директор лауазымына тағайындалды. Boeing 737 Classic ұшақтарының сатылымға шығуымен Braathens компаниясы 156 орындық 737 400 және 124 орындық 737 500 ұшақтарын алды, екеуі де «электронды кабинамен» жабдықталған. Үлкен модель көбінесе чартерлік рейстерге, ал кіші модель ішкі бағыттарда пайдаланылды. Алғашқы 400-і 1989 жылы, ал алғашқы 500-і келесі жылы жеткізілді. 1994 жылы барлық 200 ұшағы қызметтен шығарылды. 1988 жылдан бастап Braathens SAFE компаниясына бірқатар халықаралық бағыттар бойынша рұқсаттар берілді. Біріншісі 1989 жылы Данияның Билунд қаласына, ал екіншісі келесі жылы Англияның Ньюкасл қаласына басталды. 1991 жылы Швецияның Мальмё қаласына бағыт ашылды, ал 1992 жылы бір апталық ескертумен Braathens SAFE «Норвегия әуе компаниялары» және «Дан Эйр» компаниялары банкрот болғаннан кейін Лондонның Гатвик әуежайына ұшуды бастады. Busy Bee 1993 жылы банкротқа ұшырады және олардың өңірлік рейстері Norwegian Air Shuttle компаниясына тапсырылды. Braathens Helikopter компаниясы Braganza 1989 жылы Norsk Hydro, Phillips Petroleum және Statoil компанияларымен келіссөздер жүргізгеннен кейін, олардың экипаждарын Ekofisk, Oseberg, Gullfaks, Veslefrikk теңіздегі мұнай платформаларына тікұшақпен тасымалдауды қамтамасыз ету үшін құрылды. Бұл теңіздегі тікұшақ рейстері бойынша Helikopter Service компаниясының бәсекелесіне тап болуының алғашқы жағдайы болды. Төрт 19 орындық Aérospatiale Super Puma тікұшағына тапсырыс берілді. 1992 жылы тікұшақ авиакомпаниясы British Petroleum компаниясы үшін Ула және Гидаға рейстер жасау туралы келісімге қол қойды. Braathens Helikopter және Helikopter Service 1993 жылдың 1 қазанында екі компанияның 1994 жылдың 1 қаңтарынан бастап бірігуі туралы жариялады. Бағыттарға рұқсат беру қажеттілігін жоятын дерегуляция процесі Норвегияның Еуропалық Одаққа мүше болуға үміттенуімен жүзеге асырылды. Әуекомпания құрылғаннан бері рұқсат беру жүйесіне қарсы күресіп, әуе тасымалында еркін бәсекелестікті жақтады. Дерегуляция жақындағанда, компания ұстанымын өзгертті және еркін нарықтың салдары туралы ескертті. Керісінше, SAS жаңа жүйеге қолдау көрсетті. Braathens SAFE компаниясының басты алаңы жаңа ұшақтарды сатып алғаннан кейін туған қарызының баға соғысында оларды төлемсіз қалдыруы мүмкін екендігі болды. Компания үлкен әуе тасымалдаушыларымен әуе альянсын жасау туралы келіссөздер жүргізді, бірақ олардың барлығын және SAS компаниясымен бірігу ұсынысын да қабылдамады. Норвегияның әуе тасымалы нарығы 1994 жылдың 1 сәуірінде, Еуропада үшінші ел ретінде дерегуляцияланды. Салықтарды төмен ұстау үшін кәсіби одақтармен үш жылдық жалақы келісіміне қол жеткізілді, ал компания 1994 жылдың 10 қаңтарында Осло қор биржасында акцияларын орналастырып, бастапқы акциялық ұсыныс арқылы қосымша капитал тартты. Акциялар тізіміне енгізілгеннен кейін Braganza компанияның 69 пайызын сақтап қалды. 1 сәуірде Осло–Берген бағытындағы рейстердің жиілігі артты және әуекомпания Ослодан Тромсё және Харстад/Нарвик әуежайына, Evenes тікелей рейстерді енгізді, кейін Бодёге де тікелей рейстер қосылды. Келесі екі жыл ішінде Braathens SAFE Римге халықаралық жолдарды да ашты, сондай-ақ Джерси және Ниццаға жазғы бағыттарды ұсынды. Алайда, Braathens компаниясы Бергеннен Бодё, Харстад/Нарвик және Тромсёге рейстерін тоқтатты, бұл жолаушыларды Тронхеймде ұшақ ауыстыруға мәжбүр етті. Braathens 1995 жылы Норвегияның ірі компанияларымен көптеген келісімдерге қол қойды, олар үлкен жеңілдіктермен алмастырылды.

Braathens SAFE ordered three Boeing 737 200 jets in 1965, which were intended to rationalize charter operations. The shorter 100 model was rejected in favor of becoming the launch customer of the Fokker F 28 Fellowship, which was planned as the new domestic workhorse. The move would see all the F 27 replaced with F 28. Both jet aircraft were delivered in 1969. This period also saw the gradual retirement of the DC 4 and DC 6. Kristiansund Airport, Kvernberget opened in 1970 and Molde Airport, Årø in 1972, with Braathens SAFE granted permission to operate the routes. The airline also received permission to operate from Bergen via either Ålesund, Molde or Kristiansund to Bodø and Tromsø. Between 1975 and 1977, the last three F 27 were sold to sister airline Busy Bee, which took over some of the smallest services. "Green Routes" were introduced from 1976, which offered discounts on certain flights with strict conditions. Founder Ludvig G. Braathen died on 27 December 1976, while still acting as chief executive officer (CEO). He was replaced by his son Bjørn G. Braathen. During the 1970s, Braathens SAFE took delivery of eleven 737s, including one with a cargo door, and three with extended range which allowed for non stop flights to the Canary Islands. Discounted "summer tickets" were introduced from the early 1980s which increased load factor. Braathens SAFE bought 15 percent of DNL in 1982 and applied for concessions for helicopter services from Stavanger to offshore oil platforms. This resulted in the incumbent, Helikopter Service, applying for all of Braathens SAFE's western Norway routes. Neither application was successful. Busy Bee was contracted in 1984 to connect Farsund, Haugesund Airport, Karmøy, Bergen and Stavanger, as well as operate from Sandefjord Airport, Torp. In an attempt to remain competitive in the charter market from Oslo, Gothenburg and Stockholm, the airline ordered two Boeing 767 200 in 1980. They were configured with 242 seats, fewer than for most charter airlines, which typically had 273. The aircraft were delivered in 1984. Launched as "First Business Class" to charter travelers, the business model was unsuccessful as new customer groups had little willingness to pay. The company was faced with not being able to charter out the plane because of the lower number of seats, but could not put in the extra seats because the aircraft were also used for scheduled flights. As a result, the two aircraft were sold in 1986, and the airline's Swedish charter operations closed in 1988. The four remaining F 28s were also sold in 1986, giving Braathens SAFE a unified 737 200 fleet, reducing operating costs. Six more 737 200 were delivered in 1986. On 1 June 1989, Erik G. Braathen, son of Bjørn G., took over as CEO at the age of 34. With the launch of the Boeing 737 Classic range, Braathens took delivery of the 156 seat 737 400 and the 124 seat 737 500, both featuring glass cockpits. The larger model was mostly used for charter services, while the smaller was mostly used in the domestic market. The first 400 was delivered in 1989 and the first 500 the following year. By 1994 all 200 had been retired. From 1988, Braathens SAFE was granted a series of international route concessions. The first, to Billund, Denmark, started in 1989, and the second, to Newcastle, started the following year. A route to Malmö, Sweden, started in 1991 and on a week's notice in 1992, Braathens SAFE started flying to London Gatwick Airport, after the bankruptcies of Norway Airlines and Dan Air. Busy Bee went bankrupt in 1993 and their regional services were instead subcontracted to Norwegian Air Shuttle. Braathens Helikopter was established by Braganza in 1989 after negotiating agreements with Norsk Hydro, Phillips Petroleum and Statoil to provide helicopter transport for their crews to their offshore oil installations Ekofisk, Oseberg, Gullfaks, Veslefrikk. This was the first time the incumbent Helikopter Service had received competition on their offshore helicopter services. Four 19 seet Aérospatiale Super Puma helicopters were ordered. In 1992 the helicopter airline signed an agreement to fly for British Petroleum to Ula and Gyda. Braathens Helikopter and Helikopter Service announced on 1 October 1993 that the two companies would merge from 1 January 1994. The deregulation process, which would eliminate the need for concessions for routes, was driven by Norway's application for membership of the European Union. Since the airline's conception, Braathens SAFE had been a staunch opponent to the concession system and an avid proponent of free competition in the airline industry. With a deregulation around the corner, the airline changed stance and warned against the consequences of a free market. In contrast, SAS embraced the new system. Braathens SAFE's main concern was that their high debt incurred after the purchase of the new aircraft would make them illiquid in a price war. The airline started negotiating airline alliance with larger haulers, but turned both those and a merger proposal with SAS down. The Norwegian airline market was deregulated on 1 April 1994, as the third country in Europe. A three year wage agreement was reached with the trade unions to keep costs down, and the company raised additional capital in an initial public offering and subsequent listing on the Oslo Stock Exchange on 10 January 1994. After the listing, Braganza retained 69% of the company. On 1 April, service frequencies increased on the Oslo–Bergen route and the airline introduced direct flights from Oslo to Tromsø and Harstad/Narvik Airport, Evenes, later supplemented with direct services to Bodø. The following two years, Braathens SAFE also introduced scheduled international flights to Rome, as well as summer routes to Jersey and Nice. However, Braathens SAFE terminated their routes from Bergen to Bodø, Harstad/Narvik and Tromsø, making the passengers switch planes in Trondheim. Braathens signed agreements with many of Norway's large companies in 1995 in exchange for large discounts.

SAFE қайтадан іске қосылады

1996 жылы әуекомпания Швецияның екінші ірі ішкі әуекомпаниясы – Transwede Airways-ді сатып алды. Мақсаты – желілерді біріктіру болды, бастапқыда 18 маусымда екі елорда арасындағы жаңа рейстер ашылды, бұл SAS-тың ең табысты бағыттарының бірі еді. Transwede Fokker 100 ұшақтарын 737 ұшақтарымен алмастыруды бастады. Кейін сол жылы Transwede өз атауын Braathens Sverige деп өзгертті. 1998 жылдан бастап Braathens SAFE голландтық KLM әуекомпаниясымен стратегиялық серіктестік орнатты, KLM Braathens SAFE акцияларының отыз пайызын сатып алды, ал Braathens SAFE Норвегия мен Амстердам арасындағы KLM рейстерінің көп бөлігін өзіне қабылдады. Лондон рейстері Лондон Станстед әуежайына көшірілді. KLM-мен жасалған келісім, SAS-тың Lufthansa және басқа әуекомпаниялармен бірге Star Alliance құруына жауап ретінде жасалды. SAS сондай саясатты ұстанбады және жеңілдетілген бағамен билет алған клиенттеріне Braathens-пен бірдей класс қызметін, соның ішінде қосымша қызметтерді ұсынды. Braathens 1998 жылдың 17 тамызында Malmö Aviation әуекомпаниясын сатып алды, ол Стокгольм Бромма, Гетеборг Ландветтер, Мальмё және Лондон Сити әуежайлары арасында он бір British Aerospace 146 ұшағымен рейстер жүзеге асырды. Color Air 1998 жылдың қаңтарында Олав Нильс Сунде тарапынан құрылған отандық бюджеттік әуекомпания болды. Сол жылы Форнебу әуежайы жабылып, Гардермоен жаңа басты әуежай ретінде ашылды, бұл өзгеріс 8 қазан күні жүзеге асты. Color Air 1 тамызда Гардермоеннен рейстерін бастады. Гардермоенде Fornebu сияқты қону уақытының шектеулері болмағандықтан, үш әуекомпания жаңа бағыттарды ашуға белсенді кірісті. Барлығы, үш компания күнделікті бағыттар санын 138-ден 200-ге, ал жалпы орындық сыйымдылығын 18 000-нан 26 000-ға дейін арттырды. Braathens Haugesund қаласына жаңа бағыт ашты, бірақ SAS-тан Kristiansand қаласына және тағы екі әуекомпаниядан Ålesund қаласына бәсекелестік көрді. Color Air барлық рейстерін тоқтатты және 1999 жылдың 27 қыркүйегінде жұмысын тоқтатты. Банкроттықтан кейін екі әуекомпания да бағаларын көтерді. Қараша айында Braathens бағыттарды қысқартуды бастады және бағаны 20 пайызға өсіретінін хабарлады. Олар сондай-ақ ұшақтарының құйрығына Норвегия туын қайта орнатты. 1999 жылы Braathens және SAS әрқайсысы 1 миллиардтан астам норвегиялық кронадан (NOK) шығынға ұшырады, ал үш әуекомпания арасындағы баға соғысының жалпы құны 3 миллиард NOK-тан асты.

The airline bought Transwede Airways in 1996, the second largest domestic airline in Sweden. The goal was to integrate the networks, starting on 18 June with a new service between the two capital cities, one of SAS' most profitable. while Transwede started replacing its Fokker 100s with 737s. Transwede changed its name to Braathens Sverige later that year. From 1998 Braathens SAFE started a strategic partnership with Dutch airline KLM, with KLM purchasing thirty percent of Braathens SAFE and Braathens SAFE taking over most of KLM's routes between Norway and Amsterdam. London services were moved to London Stansted Airport. The KLM agreement came as a response to SAS founding the Star Alliance along with among others Lufthansa. SAS did not follow the same policy, and offered its discounted customers to travel in the same class as Braathens', including complimentary service. Braathens bought Malmö Aviation on 17 August 1998, which operated eleven British Aerospace 146 jets between Stockholm Bromma Airport, Göteborg Landvetter Airport, Malmö Airport and London City Airport. Color Air was established as a domestic low cost airline by Olav Nils Sunde in January 1998. That year also saw the closing of Fornebu and the opening of Gardermoen as the new main airport, with the move taking place on 8 October. Color Air started flights from Gardermoen on 1 August. As Gardermoen did not have the landing slot limitations as the single runway Fornebu, the three airline set off in a craze to establish new routes. In total, the three companies increased their daily round trip from 138 to 200, and the daily seat capacity from 18,000 to 26,000. Braathens introduced a new route to Haugesund, but saw competition from SAS to Kristiansand and from two airlines to Ålesund. Color Air terminated all flights and ceased operations on 27 September 1999. Immediately following the bankruptcy, the two airlines increased their prices. In November, Braathens started to remove routes, and announced they would increase prices by 20 percent. They also reintroduced the Flag of Norway on the tail. Both Braathens and SAS lost more than 1 billion Norwegian krone (NOK) in 1999, totaling the cost of the price war between the three airlines to exceed NOK 3 billion.

SAS-пен бірігу және құлдырау

Арне А. Дженсен 1999 жылдың 23 шілдесінде бас директор лауазымына тағайындалды. 1999 жылдың ақпан айында Braathens швед бөлімшесін Malmö Aviation-мен біріктіріп, Braathens Malmö Aviation құрылды. Сонымен қатар, әуе компаниясы Швецияның ішкі рейстерінде "Best" және "Back" жүйесін жойды. Қараша айында Braathens, Transwede-ден мұрагерлік еткен Швециядағы барлық қызметтерін тоқтатты. 2001 жылы бірнеше ішкі және халықаралық бағыттар қысқартылды, бірақ демалыс орындарына бағытталған жаңа халықаралық рейстер ашылды. SAS Group және Braathens 2001 жылғы 21 мамырда KLM және Braganza компанияларының Braathens компаниясындағы 69 пайыздық үлесін 800 миллион NOK-қа SAS компаниясына сатуға келісімін бергенін хабарлады, бұл Braathens компаниясының құнын 1,1 миллиард NOK-қа бағалады. Екі компанияның ішкі рейстерде дерлік монополия құруына байланысты, бірігу Норвегия Бәсекелестік Органымен тексерілді. Олар бастапқыда бірігуге қарсы болды. Банкроттық жағдайға жақындап, басқа сатып алушылар қызығушылық танытпағандықтан, Орган 23 қазанда келісім берді. Шарттың бір бөлігі ретінде, Орган жиі ұшатын бағдарламаларға тыйым салуды реттеді және нарықтан жаңа қатысушыларды ығыстыру мақсатындағы төмен баға беруге немесе зиянға жұмыс істеуге бағытталған кросс-субсидиялауды тыйым салатынын мәлімдеді. SAS және Braathens 2002 жылғы 2 сәуірде барлық бағыттарды бөлісті. Braathens Ослодан Тронхеймге, Бергенге және Ставангерге бағыттардан бас тартты, бірақ Солтүстік Норвегияға бағытталған көптеген рейстерді өз мойнына алды. 2002 жылғы 24 сәуірде SAS, Braathens жүзеге асырған барлық қызметтерді SAS Ground Services компаниясының қабылдайтынын хабарлады. SAS қызметкерлері рационализация процесінде басымдыққа ие болды, ал Braathens-тің 800 қызметкері жұмыстан босатылды. Braathens-тің 300 қызметкеріне SAS Ground Services компаниясында жұмыс ұсынылды, бірақ олар еңбек стаждарын жоғалтты. SAS компаниясының ешбір қызметкері жұмысын жойған жоқ. Аталған мәселе сотта аяқталды, және 2006 жылы Жоғарғы Сот еңбек стажының қалпына келтірілуіне қаулы шығарды. SAS 2004 жылғы 10 наурызда SAS және Braathens компанияларының мамыр айында SAS Braathens деген жаңа компанияға біріктірілетінін хабарлады. Компания Braathens операциялық лицензиясын, соның ішінде IATA және ICAO кодтарын, сондай-ақ байланыс белгісін алды. 2007 жылғы 1 маусымнан бастап SAS Braathens Scandinavian Airlines деп қайта аталды, бұл Швеция мен Даниядағы брендке ұқсас болды, бірақ ол SAS Norge AS деп аталатын жеке шектеулі серіктестік ретінде қала береді.

Arne A. Jensen took over as CEO on 23 July 1999. In February 1999, Braathens merged the Swedish division with Malmö Aviation, to create Braathens Malmö Aviation. At the same time, the airline removed the 'Best' and 'Back' scheme on domestic Swedish flights. In November, Braathens terminated all services in Sweden that were inherited from Transwede. Several domestic and international routes were cut in 2001, but introduced new international services to leisure destinations. The SAS Group and Braathens announced on 21 May 2001 that KLM and Braganza had agreed to sell their 69 percent stake in Braathens for NOK 800 million to SAS— putting Braathens' value at NOK 1.1 billion. Because the two would hold a near monopoly on domestic services, the merger was investigated by the Norwegian Competition Authority. They initially disapproved of the merger, With bankruptcy imminent and no other purchasers interested, the authority gave the green light on 23 October. As a condition, the authority decided to regulate a ban on frequent flyer programs, and stated that it would ban cross subsidization aimed at underbidding or operating at a loss to force new entrants out of the market. SAS and Braathens split all the routes between them on 2 April 2002. Braathens withdrew from the Oslo to Trondheim, Bergen and Stavanger routes, but took over most flights to Northern Norway. On 24 April 2002, SAS announced that all handling services operated by Braathens would be taken over by SAS Ground Services. All SAS employees would be prioritized in the rationalization process, and 800 Braathens employees were laid off. Three hundred Braathens' employees were offered jobs with SAS Ground Services, but these lost their seniority. No employees in SAS lost their jobs. The issue ended in the courts, with the Supreme Court reinstating seniority in 2006. SAS announced on 10 March 2004 that SAS and Braathens would in May be merged into a single company, SAS Braathens. The company took over the operating licence of Braathens, including the IATA and ICAO code, and callsign. From 1 June 2007, SAS Braathens was rebranded to Scandinavian Airlines, making it identical to the branding in Sweden and Denmark, although it remains a separate limited company named SAS Norge AS.

Баратын жерлері

Өзінің қызметі барысында авиакомпания 50 қалаға қызмет көрсететін 53 әуежайға қызмет көрсетті. Олардың ішінде 25 әуежай 23 қалаға қызмет көрсетті, ал 6 бағыт Швеция мен Норвегияда орналасқан. Braathens 17 елдің 22 қаласына қызмет көрсететін 24 әуежайға халықаралық қызметтер көрсетті. Олардың ішінде 7 қала Азияда, ал қалғаны Еуропада орналасқан. Сонымен қатар, Braathens тұрақты және арнайы чартер рейстермен көптеген бағыттарға қызмет етті. Braathens SAFE-нің негізгі базасы 1946 жылдан 1949 жылға дейін Осло әуежайы, Гардермоен болды, содан кейін негізгі базасы Осло әуежайы, Форнебуға көшірілді. 1997-1999 жылдар аралығында Стокгольм Арланда әуежайы Швеция үшін хаб рөлін атқарды. 1987 жылға дейін Норвегияның авиациялық нарығы Braathens SAFE және SAS арасында бөлінген еді. Екі компания Ослодан Ставангер мен Тронхеймге бағыттарында ғана тікелей бәсекелестікке түсті. Braathens Ослодан Кристиансандқа, Олесуннаға, Молдеге және Кристиансуннаға, сондай-ақ Берген, Олесунн, Молде, Кристиансунн және Тронхейм арасындағы Батыс жағалауына монополиялық құқыққа ие болды. 1998 жылы Гардермоен әуежайы ашылғаннан кейін Braathens желісін Ослодан Кристиансандқа, Ставангерге, Хаугесуннаға, Бергенге, Олесуннаға, Молдеге, Кристиансуннаға, Тронхеймге, Бодоға, Харстад/Нарвикке және Тромсёге тікелей рейстермен кеңейтті. Бірнеше Норвегия қалаларынан Амстердамға рейстер орындалды. 'Best' және 'Back' қызметі сарапшылар мен клиенттер тарапынан көп сынға ұшырады. Braathens SAFE, SAS-тың бизнес имиджінен өзгеше, халықтың әуе компаниясы ретінде беделді болды. Braathens сондай-ақ, Норвегияға тиесілі болуы және ұшақтарының құйрығында Норвегия туын көрсетуі арқасында жақсы қарым-қатынасқа ие болды. Ребрендингке дейін Норвегиядағы ешбір әуе компаниясы ішкі рейстерде екі класты қызмет көрсеткен емес. Әлеуметтану профессоры Пер Мортен Шифло бұл жағдайдың жолаушыларды бөліп-жаруға алып келетінін айтты: Бұрын толық баға төлеп саяхаттаған клиенттер 'Back' билеттерінің арзандығына көбірек мән берсе, ал жеңілдікпен саяхаттағысы келгендер SAS-та жақсы қызмет алатынын және екінші сортты клиенттерге қарамайтынын сезінді. Нәтижесінде Braathens екі жағынан да клиенттерді жоғалтты. Ребрендингтің өзі бастауға ғана емес, операциялық шығындарды да арттырды, себебі кабина экипажы жолаушылар санына қарай пердені жылжытуға мәжбүр болды. Рейстер, әсіресе қызмет басталғанда, ұшақ тасымалдау және кабина экипажының жұмыс жүктемесінің артуына байланысты сағаттап кешіктірілді. Braathens 1985 жылы Bracard деп аталған жиі ұшатын бағдарламасын іске қосты және 1999 жылы оны Wings деп қайта атады. Мүшелік үш деңгейге бөлінді: алтын, күміс және көк. 1997 жылға дейін Braathens Finnair және British Airways компанияларымен келісімдер жасасқан, онда Bracard мүшелері серіктес рейстерде миль жинаған. KLM-мен серіктестік орнатылғаннан кейін Wings мүшелері KLM, Northwest Airlines, Continental Airlines және Alitalia компанияларынан миль жинады. Олардың арасында теледидардағы танымал актер Рольф Киркваг болды, ол жарақат алған күйінде де апат туралы хабарлау үшін өркениетке жетуге қол жеткізді. 1972 жылдың 23 желтоқсанында сағат 16:30-да компанияның ең ауыр апаты орын алды. F 28 LN SUY Sverre Sigurdson рейсі 239 Олесунннан Ослоға Аскер маңында құлап, бортындағы 45 адамның 40-ы, соның ішінде үш экипаж мүшесі қаза тапты. Апаттың себебі анықталған жоқ, бірақ аспаптық қону жүйесінде ақаулар болуы мүмкін еді. 1985 жылдың 21 маусымында 737 200 LN SUG Harald Gille рейсі 139, 121 жолаушымен Тронхеймнен Ослоға бағыт алғанда, 24 жасар Stein Arvid Huseby тарапынан қасып алынды. Ол әуехостессаға газ тапаншасымен қауіптендірді. Ол премьер-министр Каре Виллох пен әділет министрі Мона Рёккемен сөйлесуді және саяси мәлімдеме жасау үшін баспасөз мәслихатын өткізуді талап етті. Бұл талаптар орындалмады және ол 4,5 сағаттан кейін, бірнеше сыра ішкеннен кейін ұсталып берілді. Бұл Норвегиядағы алғашқы ұшақ қасып алу оқиғасы болды.

During its operations, the airline has served 53 airports serving 50 cities. Of these, 25 airports serving 23 cities were in Norway and 6 destinations and cities in Sweden. Braathens had provided international services to 24 airports serving 22 cities in 17 countries. Seven of these cities are in Asia, the rest in Europe. In addition, Braathens has served numerous destinations as both regular and ad hoc charter. Braathens SAFE's main base was Oslo Airport, Gardermoen from 1946 to 1949, and then moved its main base to Oslo Airport, Fornebu. From 1997 to 1999, Stockholm Arlanda Airport acted as a hub for Sweden. Prior to 1987 the Norwegian aviation market was split between Braathens SAFE and SAS. The two only competed head on on the routes from Oslo to Stavanger and Trondheim. Braathens held a monopoly on the routes from Oslo to Kristiansand, Ålesund, Molde and Kristiansund, as well as the West Coast route between Bergen, Ålesund, Molde, Kristiansund and Trondheim,

With the opening of Gardermoen in 1998, Braathens had expanded its network to direct services from Oslo to Kristiansand, Stavanger, Haugesund, Bergen, Ålesund, Molde, Kristiansund, Trondheim, Bodø, Harstad/Narvik and Tromsø, Service were flown from several Norwegian cities to Amsterdam. The 'Best' and 'Back' service was highly criticized by analysts and customers. Braathens SAFE had a strong image as the people's airline, in contrast to SAS' business image. Braathens also drew goodwill from being Norwegian owned and that it displayed the Flag of Norway on the tailplane. Prior to the rebranding, no airline in Norway had ever operated a two class service on domestic flights. Professor of Sociology Per Morten Schiefloe commented that the segregation offended passengers: Customers who previously had been paying full price, became more aware of the savings on using 'Back' tickets, while people who wanted to travel with discounted tickets felt they received better service and were not treated as second rate customers with SAS. The effect was that Braathens lost customers at both ends. The rebranding itself not only cost money to initiate, but also increased operating expenses, because cabin crew needed to move the curtain depending on the number of passengers on each class. Planes were sometimes delayed for hours, particularly in the beginning of the service, due to the increased work load on the handling and cabin crew. Braathens launched its frequent flyer program as Bracard in 1985, and rebranded it as Wings in 1999. The membership had three tiers: gold, silver and blue. Until 1997, Braathens had agreements with Finnair and British Airways, where Bracard members received miles on the partners flights. After the partnership with KLM was introduced, Wings members received miles with KLM, Northwest Airlines, Continental Airlines and Alitalia. Among them was the famous television actor Rolf Kirkvaag, who, despite injury, succeeded at walking to civilization to inform about the accident. On 23 December 1972 at 16:30, the company's most fatal accident occurred. F 28 LN SUY Sverre Sigurdson on Flight 239 from Ålesund to Oslo crashed at Asker, killing 40 of the 45 people on board, including the crew of three. The cause of the accident was never discovered, although a possibility could have been faults with the instrument landing system. On 21 June 1985, the 737 200 LN SUG Harald Gille Flight 139, with 121 passengers en route from Trondheim to Oslo, was hijacked by the 24 year old Stein Arvid Huseby. He had threatened a flight attendant with an air gun. He demanded to talk to Prime Minister Kåre Willoch and Minister of Justice Mona Røkke and a press conference to make a political statement. Those demands were not met, and he surrendered after 4.5 hours after he demanded and had a few beers. This was the first hijacking in Norway.