Норвегиядағы Сандефьорд әуежайы

Кіріспе

Норвегиядағы әуежай

Сандефьорд әуежайы, Торп (Sandefjord lufthavn, Torp;) – Норвегиядағы Сандефьордтан солтүстік-шығысқа және Ослодан оңтүстікке қарай орналасқан шағын халықаралық әуежай. Әуежайда 18/36 бағытындағы ұшу-қону жолағы бар. Торп жартылай Vestfold аймағы үшін өңірлік әуежай ретінде, ал жартылай Шығыс Норвегия мен астана Осло үшін төмен бағалы әуежай ретінде қызмет етеді. Widerøe әуе компаниясының Торпта базасы бар, ол ішкі және қысқа халықаралық рейстерді жүзеге асырады. Сондай-ақ, airBaltic, Ryanair, Wizz Air және Norwegian Air Shuttle әуе компанияларымен жоспарланған рейстер орындалады. 2021 жылғы мәліметтер бойынша, 2016 жылы Rygge әуежайы жабылып қалғаннан кейін, ол Шығыс Норвегиядағы рейстер саны бойынша екінші ірі әуежай болып табылады. Әуежай негізінен НАТО қаражатымен, соғыс жағдайында АҚШ Әуе күштері пайдаланатын бірнеше базалардың бірі ретінде салынған. Құрылысы 1953 жылы басталды және әуежай 1956 жылдың 2 шілдесінде ашылды. Сол кезде әуежайға қатысты әскери қызығушылық азайды. Азаматтық рейстер 1958 жылы басталды, ал 1960 жылы азаматтық секторды басқару үшін муниципалды әуежай компаниясы құрылды. Vestfoldfly келесі жылы қызметін бастады және бірқатар атау өзгертулер мен сатып алулар арқылы Торптағы Widerøe операцияларының негізін қалады. Халықаралық рейстер 1985 жылы, ал Жерорта теңізі бағытындағы чартерлік рейстер 1992 жылы басталды. Әуежай 1960 жылдары кеңейтілді және 1997 жылы Ryanair рейсіне айналды, ол оны Ослоға қызмет көрсететін әуежай ретінде таныстырды. Әуежай өзін TORP Sandefjord Airport (TORP Sandefjord lufthavn) деп таныстырады. Еуропалық E18 тас жолынан кіретін басты жол Фоксерод табиғат қорығындағы қайың ормандарынан өтеді.

Құру

Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін және Норвегияның НАТО-ға мүше болғаннан кейін, елде бірнеше жаңа әуе базасын салу стратегиялық маңызға ие болды. Бұл 1951 жылғы АҚШ талдауына негізделген, оны генерал Роберт К. Тейлор жүргізген. Аталған талдау Дания мен Норвегияда әрқайсысы 75 ұшақтан тұратын үш эскадрильяны орналастыруды көздеген. Әр эскадрильяда тұрақты түрде 3000-ға жуық американдық қызметкерлер болады. Норвегия саясаты Норвегия аумағында шетелдік әскери қызметкерлердің тұрақты орналасуына тыйым салды, бірақ АҚШ-қа Шығыс Еуропадағы нысаналарға шабуыл жасау алдында жанармай құюға жарамды әуе базаларын салуға рұқсат берді. НАТО қолдануға ниеттенген екі негізгі стратегия болды, олар Оңтүстік Норвегияда жаңа әскери әуе базасын қажет етті. Біріншісі – НАТО ұшақтарының ядролық қаруды Кеңес Одағына жеткізуі. Бұл Норвегияда жанармай құю станцияларын қажет етеді, бірақ тек жиырмаға жуық тұрақты қызметкер қана керек болады. Екіншісі – Кеңес әскерлері Орталық Еуропаға шабуыл жасаса, оларды қанату үшін ұшақтарды орналастыру. НАТО, АҚШ және Норвегия арасындағы келіссөздер 1951 жылдың 27 наурызында басталды. АҚШ әуе базаларын өз иелігінде ұстап, оларды Кеңес Одағына қарсы алдын ала соққы беру үшін пайдалануды қалаған. Сол кезде Sola, Gardermoen, Lista және Ørland әуе базалары қолдануға берілді, бірақ одан да көп қуаттылық қажет болды. 24 қарашада АҚШ Тенсберг әуежайын, Jarlsberg-ті әуе күштері базасына айналдыруды ұсынды. НАТО әуежайды қайта жарақтандыруға 48 миллион NOK бөлді. Бұл мәселе 1952 жылдың 4 наурызында Парламентте, НАТО қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін әуе базаларын салу немесе әуежайларды кеңейту туралы бірнеше ұсыныстармен бірге талқыланды, атап айтқанда Gardermoen, Jarlsberg, Lista, Ørland, Bardufoss және Rygge. Заң шығарушы орган бағдарламаны 277.6 миллион NOK-тың 92 миллион NOK-ымен қаржыландыруды бекітті. 1952 жылдың мамыр айында премьер-министр Оскар Торп АҚШ генералы Дуайт Д. Эйзенхауэрге Норвегияның базалық саясатын өзгертуге, шетелдік әскерлерді тұрақты орналастыруға мүмкіндік беру үшін Парламентті көндіруге тырысатынын хабарлады. Бұл сәтті болмады, Парламент саясатты өзгертпеді. Оның орнына саясаткерлер Данияда орналасқан американдық истребительдері Норвегияны қорғайды деп үміттенді. Jarlsberg-тің терең зерттеуі әуежайдың кеңейтуге жарамсыз екенін көрсетті. Әуежай 1950 жылы ұшу-қону жолағымен кеңейтілген. Republic F 84 Thunderjet истребительдеріне арналған әуе базасы ұшу-қону жолағын қажет етеді, бірақ айналасындағы төбелердің болуы Jarlsberg-те мұны мүмкін етпеді. Оның орнына әскерилер Langåker және Torp-ты ықтимал орындар ретінде қарастырды. Алайда, әскерилер Jarlsberg-ті қорғау оңай болатынын, бірақ қорғаныстылығы кеңейтуді қиындататын таулы жермен байланысты екенін атап өтті. Torp сонымен қатар Еуропалық E18 тас жолына, Vestfold теміржолына және Råstad станциясына жақын болғандықтан артықшылықты иеленді. Орналасу орнын таңдауды НАТО 1952 жылдың 6 қыркүйегінде, ал Норвегия Министрлер кабинеті 12 қыркүйекте мақұлдады. Парламент 18 қазанда бірауыздан қабылдады, тек Торгеир Андреас Берге ғана бұл орынға қарсы сөйледі. Берге, әуежайдың ұшу-қону жолағының жанында тұратын, жергілікті тұрғындарға әсер ететін шу ластануы туралы алаңдаушылық білдірді. Үкімет 1953 жылдың ақпан айында қажетті жерді иемденді. Бұл жердің ішінде орман, егістік және жайылым болды. Аумақтың жартысы Stokke муниципалитетіне, қалған бөлігі бұрынғы Sandar муниципалитетіне тиесілі болды. Жер иелері 3.75 миллион NOK көлемінде өтемақы алды. Құрылыс салушы – Норвегияның қорғаныс мүліктік агенттігі, ал негізгі мердігер – Astrup & Aubert. Басқа ірі мердігерлер – жарылғыш заттардың көп бөлігін жасаған Lo Wi Co және ғимараттарды салған Byggmester Thor Kandal jr. Bogen жағалауында жанармай үшін сорғы станциясы және әуе базасына құбыр желісі салынды. Отынды Богенге Vølle-ден және кейіннен Slagentangen-нен шағын танкерлермен тасымалдайтын. Бұл жүйені АҚШ құрды және ол 1993 жылға дейін қолданыста болды. Ұшу-қону жолағы мен руллинг жолағы бетоннан салынды. Құрылыста әр уақытта жиырмаға жуық адам жұмыс істеді. Ресми ашылу 1956 жылдың 2 шілдесінде болды, екі F 84 сағат 11:00-де қонды.

Following the end of the Second World War and Norway's subsequent membership in NATO, it became strategically important to build several new air stations in the country. This was based on a United States analysis from 1951, carried out by General Robert K. Taylor, which intended to station three wings, each of 75 aircraft, in Denmark and Norway. Each wing would have about 3,000 permanently stationed American personnel. Norwegian policy prohibited permanent stationing of foreign military personnel on Norwegian soil, but allowed the United States to build air stations that would be suitable for refueling before attacking targets within Eastern Europe. There were two main strategies that NATO intended to use that would require a new military air station in Southern Norway. The first was the "polar strategy", which involved NATO aircraft flying nuclear weapons into the Soviet Union. This would require refueling stations in Norway, but only about twenty permanently stationed personnel. The second was to station aircraft to allow a flanking maneuver if Soviet troops were to attack Central Europe. Negotiations between NATO, the United States and Norway were initiated on 27 March 1951. The United States wanted to own and operate the air stations itself, and use the stations for preemptive strikes towards the Soviet Union. At the time, air stations were available for use at Sola, Gardermoen, Lista and Ørland, but more capacity would be needed. On 24 November, the United States proposed converting Tønsberg Airport, Jarlsberg into an air force station. NATO dedicated NOK 48 million to rebuild the airport. The issue was discussed by Parliament on 4 March 1952 along with several other proposals to build air stations or expand airports to meet NATO's needs, namely Gardermoen, Jarlsberg, Lista, Ørland, Bardufoss and Rygge. The legislature approved funding the program with NOK 92 million of the total NOK 277.6 million budget. In May 1952, Prime Minister Oscar Torp informed United States General Dwight D. Eisenhower that he intended to try to convince Parliament to change the Norwegian base policies to allow permanent stationing of foreign troops. This was not successful, and Parliament would not change the policy. Instead, the politicians hoped the American fighters based in Denmark would defend Norway. Closer investigations of Jarlsberg showed that the airport was not suitable for expansion. The airport had been expanded in 1950, receiving a runway. An air station for Republic F 84 Thunderjet fighter jets would require a runway, and due to surrounding hills this was not possible at Jarlsberg. Instead, the military looked at Langåker and Torp as possible locations. However, the military did note that Jarlsberg would be easier to defend, but that the defensibility was correlated to the rugged terrain that made expansion difficult. Torp was also preferred due to its close proximity to the European Route E18, and the Vestfold Line and Råstad Station. The choice of location was approved by NATO on 6 September 1952, and by the Cabinet of Norway on 12 September. It was unanimously passed by Parliament on 18 October, with only Torgeir Andreas Berge speaking up against the location. Berge, who lived within the approach area of the airport, was concerned about noise pollution affecting the local population. The government expropriated the necessary land in February 1953. This covered , of which was forest, was fields and was pasture. About half the area was in the municipality of Stokke, the rest in the former municipality of Sandar. Thirty seven land owners were affected, receiving a combined compensation NOK 3.75 million. The builder was the Norwegian Defence Estates Agency and the main contractor was Astrup & Aubert. Other major contractors were Lo Wi Co, who did most of the explosives, and Byggmester Thor Kandal jr., who built the buildings. A pumping station for fuel was built at the shore at Bogen, and a pipeline built to the air station. The fuel was transported to Bogen with small tank ships from Vølle and later Slagentangen. This system was built by the United States, and was in use until 1993. The runway and taxiway were built in concrete. Up to twenty people worked on the construction at any time. The official opening occurred on 2 July 1956, when two F 84s landed at 11:00.

Бірінші азаматтық операция

1950 жылдары Торпты әуе станциясы ретінде пайдалануға деген қызығушылық азайды. Норвегияға ұшақтарды тұрақты орналастыру үшін бұл станция қажет болмады, ал АҚШ-қа Норвегия шетелдік әскерлерді тұрақты орналастыруға рұқсат бермегенде де қажеттілік болмады. 1956 жылдың қазан айында әскерилер Торптың азаматтық секторды да ашуына қарсы емес екенін мәлімдеді. Әкімшілік бірліктер комитет құрды, ал 1957 жылдың 2 қазанында Көлік және байланыс министрлігі Торптағы әкімшілік басқарудағы азаматтық секторды құруға рұқсат берді. Ол кезде Жарлсберг Вестфольдқа жоспарлы рейстер үшін қолданылып жатты, ал Торпты азаматтық әуежай ретінде ашу жоспарлары Тёнсбергтен саяси қарсылыққа ұшырады. Азаматтық секторға 900 000 Норвег кронасы жұмсалды, оның ішінде терминал ғимараты, бақылау мұнарасы, кішкентай техникалық қызмет көрсету жайлары және ұшу-қону жолағы кірді. 1958 жылдың 24 қазанында «Andelslaget Torp flyplass» атты акционерлік қоғам құрылды. Стокке және Сандар әкімшілік бірліктерінен басқа, бірнеше жергілікті компаниялар мен жеке тұлғалар акциялар сатып алды. 1959 жылы компания өз атын AS Torp Flyplass деп өзгертті. Бірінші азаматтық ұшақ – 1958 жылы Fred. Olsen Airtransport компаниясына тиесілі Douglas DC-3 болды. Бірінші жоспарлы рейс 13 қазанда Braathens SAFE Fokker F27 ұшағымен Ослодан Оңтүстік жағалау бойымен Ставангерге жасалды, ол күн сайын орындалды. Құрылыс 1959 жылдың 15 қыркүйегінде аяқталды және әуежай 5 қазанда ресми түрде ашылды. 16 қазанда Осло әуежайы, Fornebu және Осло әуежайы, Gardermoen тұманға байланысты жабылды, ал сегіз жоспарлы рейс Сандефьордқа қайта бағытталды. 1960 жылы компанияның атауы AS Sandefjord Lufthavn болып өзгертілді, ал әуежай Sandefjord Airport, Torp деп аталды. Жергілікті патриоттар Braathens SAFE әуежай ашылғаннан кейін өзінің рейсін Жарлсбергтен Торпқа көшіретінін күткен еді, бірақ бұл орындалмады. Braathens SAFE 1960 жылы аптасына екі рет Ослодан Сандефьорд және Кристиансан арқылы Даниядағы Аалборгқа ұшуға концессия алды. Scandinavian Airlines бағытты өз бақылауына алып, Сандефьордты кестеден шығарғандықтан, қызмет бір маусымнан кейін тоқтатылды.

The interest to use Torp as an air station dwindled during the 1950s. Norway did not need the station for regular stationing of aircraft, and the United States did not need it as long as Norway did not allow permanent stationing of foreign troops. In October 1956, the military stated that they did not mind if Torp also inaugurated a civilian sector. The municipalities established committee, and on 2 October 1957 the Ministry of Transport and Communications granted permission to establish a municipal civilian sector at Torp. At the time, Jarlsberg was still being used for scheduled services to Vestfold, and the plans to open Torp as a civilian airport met political resistance from Tønsberg. The civilian sector would cost NOK 900,000, including a terminal building, a control tower, small maintenance facilities and a tarmac. A limited company, Andelslaget Torp flyplass, was established on 24 October 1958. In addition to the municipalities of Stokke and Sandar, several local companies and private individuals bought shares. The company changed its name to AS Torp Flyplass in 1959. The first civilian aircraft to land was a Douglas DC 3 from Fred. Olsen Airtransport in 1958. The first scheduled flight was a Braathens SAFE Fokker F27 on 13 October, a route that flew daily from Oslo along the South Coast to Stavanger. The construction was completed on 15 September 1959 and the airport was officially opened on 5 October. On 16 October, both Oslo Airport, Fornebu and Oslo Airport, Gardermoen were closed due to fog, and eight scheduled aircraft were rerouted to Sandefjord. The name of the company was changed to AS Sandefjord Lufthavn in 1960, and the airport named Sandefjord Airport, Torp. Local patriots had expected Braathens SAFE to relocate their route from Jarlsberg to Torp after the opening of the airport, but this was not carried out. Braathens SAFE received concession in 1960 to fly from Oslo via Sandefjord and Kristiansand to Aalborg in Denmark twice a week. The service was terminated after a single season due to Scandinavian Airlines taking over the route, and removing Sandefjord from the schedule.

Әскери қызмет

НАТО 1957 жылы барлық мүше елдерде, соның ішінде Норвегияда ядролық қару үшін арсеналдар салу туралы шешім қабылдады. Қаруды тек американдық персонал ғана пайдаланатын болғандықтан, бұл Норвегияның базалық саясатына қайшы келді. Дегенмен, соғыс кезінде шетелдік персоналға Норвегияда орналасуға рұқсат берілгендіктен, мұндай жағдайда ядролық қаруды Норвегиядан пайдалануға мүмкіндік беретін инфрақұрылымды Норвегияда салуға рұқсат етілді. Норвегия жеті әуе станциясының, оның ішінде Торптың, соғыс жағдайында ядролық қару сақтауға айналдырылатын әдеттегі оқ-дәрі қоймаларына ие болатынын және соғыс жарияланғаннан кейін қаруды Норвегияға тасымалдауға мүмкіндік беретінін бекітті. Арсеналдар тасқа қазылған, нығайтылған бетоннан салынды. Арсеналдар жергілікті халық арасында үлкен наразылық тудырды, ал муниципалитет кеңесі жарылыс қаупіне байланысты көтерілген алаңдаушылықты қолдайтын мәлімдеме жасады. Әскери бөлімдердің бірінен түскен хабарламада жарылыс қаупі дерлік жоқ екені айтылғандықтан, наразылықтар ескерілмеді. Құрылыс 1961 жылдың мамыр айында басталды. Торпта салынған ангарды 1956 жылдан 1965 жылға дейін Horten Flyfabrikk компаниясы пайдаланды. Онда 270-ке дейін қызметкер жұмыс істеді және бұрын Jarlsberg қаласында орналасқан. Marinens Hovedverft 1967 жылы бір ғана ұшаққа техникалық қызмет көрсетті, бірақ содан кейін Торптағы қызметін тоқтатты.

Өсімінің баяулауы

Vestfoldfly компаниясы 1961 жылы Торп қаласында құрылған. Ол түрлі чартерлік қызметтер, соның ішінде газеттерді тасымалдау рейстерін жүргізді. 1960 жылдары Vestfoldfly компаниясы Сандефьордтан Ослоға тұрақты рейстерді жүргізуге рұқсат алмады. Себебі, Скиендегі Fjellfly компаниясы Ослодан Сандефьордқа, Тёнсбергке және Скиенге бағыттар бойынша рұқсатқа ие болды. Fjellfly Сандефьордтағы қону құқығын ешқашан пайдаланбады, бірақ бәсекелес бағытты ашуға Vestfoldfly-ге кедергі келтірді. 1968 жылы Сандефьорд және Сандар муниципалитеттері бірікті, нәтижесінде Сандефьорд әуежайдың 93,11 пайызына ие болды. 1960 жылдары әуежай компаниясы қаржылық шығынға ұшырады. Vestfoldfly 1960 жылдардың соңында екіге бөлінді, соның салдарынан 1999 жылға дейін жұмыс істеген авиация мектебі құрылды. Қалған қызметі Norsk Flytjeneste деп қайта аталды. 1969 жылы Norsk Flytjeneste және Сандефьордтағы ірі өнеркәсіптік компания Jotun бірлесіп Penguin Air Service компаниясын құрды, онда Norsk Flytjeneste акциялардың 25 пайызына ие болды. Penguin Air Service алты орындық Piper PA 31 Navajo ұшағын сатып алып, Jotun үшін чартерлік рейстерді бастады. 1975 жылы Bugge Supplyship тағы бірлескен кәсіпорынға қосылды және тағы бір ұшақ сатып алынды. Көбінесе трафик мұнай өнеркәсібі үшін Ставангерге бағытталды. Nordic Air компаниясы 1970 жылы құрылып, Торптан жүк чартерлік рейстерін бастады. Олар 1973 жылға дейін қызмет етті. Nor Fly 1974 жылы Сандефьорд әуежайынан рейстерді бастады. Бастапқыда авиакомпанияда Douglas DC 3, кейін төрт Convair 440 ұшағы болды. Компания 1952 жылы құрылып, Сандефьордтан Батыс Норвегияға және мұнай өнеркәсібіне жолаушылар мен іскерлік сапарларға қызмет көрсету үшін рейстерді бастады. Авиакомпания тұрақты рейстерге рұқсат алуға өтініш бірақ, үкімет оны мақұлдамады. 1985 жылы авиакомпания Partnair компаниясына сатылды. 1970 жылдары әуежай компаниясы әлі де қаржылық шығынға ұшырады, ал 1978 жылы әуежайдан 3000 жолаушы өтті. Келесі жылы жолаушылар саны 7800-ге жетті, бірақ 1982 жылы 5400-ге төмендеді. 1980 жылдары Norsk Air компаниясы күніне төрт рейспен Ставангерге қатынайтын болды. 1984 жылдың 12 қаңтарынан бастап авиакомпанияға осы рейстерді тұрақты рейстер ретінде орындауға рұқсат берілді. Берген әуежайына рейстер 10 шілдеде басталды. Көп ұзамай екі қалаға күніне төрт рейс жасалды, сонымен қатар Penguin компаниясы чартерлік рейстер ұйымдастырды. Busy Bee 1984 жылдың 26 наурызында Торптан рейстерді бастады. Ол Сандефьордтан Ставангер және Хаугесунд арқылы Бергенге күндізгі бір рет рейстер жасады. Компания бұл қызметтен пайда таппады және 1991 жылы тоқтатты. Бұл келісім бойынша бір Fokker 50 ұшағы Widerøe Norsk Air компаниясына сатылды. Sandefjordbanken 1985 жылы әуежайда филиал ашты. Norsk Flytjeneste 1985 жылдың 30 шілдесінде Копенгаген әуежайына өзінің алғашқы халықаралық рейсін ашты. Көп ұзамай Norsk Air деп аталды. Embraer EMB 120 Brasilia ұшағы енгізілгеннен кейін Norsk Air Гётеборг Ландветтер және Лондон Станстед әуежайларына рейстер ашты. Екеуі де табысты болмады және тез арада тоқтатылды. Авиакомпанияның иелері қаржылық қиындыққа ұшырап, 1989 жылы Widerøe компаниясы сатып алды. Олар компанияны Widerøe Norsk Air деп атады. 1996 жылдың 1 мамырында Widerøe Norsk Air Widerøe компаниясымен біріктіріліп, өз жұмысын тоқтатты. Біріккеннен кейін Widerøe Brasilia ұшақтарын біртіндеп тоқтатып, оларды de Havilland Canada Dash 8 ұшақтарымен алмастырды.

Vestfoldfly was established at Torp in 1961. It operated various charter services, including flights of newspapers. During the 1960s, Vestfoldfly never received a concession for a regular, scheduled flight from Sandefjord to Oslo. The reason was that the Skien based Fjellfly held the concession for the routes from Oslo to Sandefjord, Tønsberg and Skien. Fjellfly never used its landing rights at Sandefjord, but nevertheless still hindered Vestfoldfly from starting a competing route. The municipalities of Sandefjord and Sandar merged in 1968, giving the Sandefjord a 93.11 percent ownership in the airport. During the entire 1960s, the airport company lost money. Vestfoldfly split in two in the late 1960s, creating an aviation school which remained in operation until 1999. The other activity was renamed Norsk Flytjeneste. In 1969, Norsk Flytjeneste and Jotun, a large Sandefjord based industrial company, established Penguin Air Service, where Norsk Flytjeneste owned 25 percent of the shares. Penguin Air Service company bought a six seat Piper PA 31 Navajo and started charter services for Jotun. In 1975, Bugge Supplyship also joined the joint venture and a second aircraft was bought. Most of the traffic was for the oil industry to Stavanger. Nordic Air was established in 1970 and commenced cargo charter services out of Torp. They remained in service until 1973. Nor Fly started operating from Sandefjord in 1974. The airline at first had a Douglas DC 3, and later four Convair 440. The company had been established in 1952, and started flights from Sandefjord to serve commuters and business travelers to Western Norway and the oil industry. The airline applied concessions for scheduled services, but these were rejected by the government. The airline was sold to Partnair in 1985. By the 1970s, the airport company was still losing money, and in 1978 the airport had 3,000 passengers. The following year, the airport had 7,800 passengers, but this fell to 5,400 in 1982. By the 1980s, Norsk Air had up to four daily round to Stavanger. From 12 January 1984 the airline was permitted to fly these as scheduled flights. Services to Bergen Airport, Flesland started on 10 July. Soon there were four daily round trips to both cities, supplemented by charter trips operated by Penguin. Busy Bee started flights from Torp on 26 March 1984. It operated a single daily round trip from Sandefjord via Stavanger and Haugesund to Bergen. The company never made a profit on the service, and terminated it in 1991. This followed an agreement that one Fokker 50 aircraft was to be sold to Widerøe Norsk Air. Sandefjordbanken established a branch at the airport in 1985. Norsk Flytjeneste opened their first international route, to Copenhagen Airport on 30 July 1985. It soon changed its name to Norsk Air. With the introduction of Embraer EMB 120 Brasilia, Norsk Air established a route to Göteborg Landvetter Airport and to London Stansted Airport. Neither were profitable, and were quickly terminated. When the airline's owners fell into financial distress and was bought by Widerøe in 1989. They renamed the company Widerøe Norsk Air. On 1 May 1996, Widerøe Norsk Air was merged with Widerøe and ceased to exist. After the merger, Widerøe phased out the Brasilias and replaced them with de Havilland Canada Dash 8 aircraft.

Кеңейту

Әуежай компаниясы 1985 жылы 2,1 млн NOK пайда тапты. 1980 жылдардың ортасында жергілікті коммерциялық мүдделер Торптағы белсенділікті арттыруға ниет білдірді. Бұл әуежай құрылымы мен инвестициялар қажеттілігі туралы қоғамдық пікірталасқа әкелді. Үш негізгі стратегия ұсынылды: муниципалитет әуежайды жеке инвесторларға сатады; муниципалитет, Vestfold округі әкімдігі және жеке инвесторлар әуежай жұмысын өздеріне алады; немесе әуежай толығымен немесе ішінара мемлекеттік Азаматтық авиация басқармасына беріледі. 1986 жылдың ақпанында Vestfold Industrial Association Torp үшін I/S Vestfold Næringsliv компаниясын құрды (VNFT, 1997 жылы Vestfold Flyplassinvest деп қайта аталды). Бұл компания округтік әкімдік пен Stokke муниципалитетімен бірге 1987 жылдың 28 сәуірінде 18 млн NOK жеке орналастыру арқылы AS Sandefjord Lufthavn-нің бір бөлігін сатып алды. Бұл Sandefjord-қа 42,0 пайыз, Vestfold-қа 35,5 пайыз, VNFT-ға 13,5 пайыз және Stokke-ге 9,0 пайыз үлесін берді. Жаңа меншік иелері әуежайға жаңа басқару мұнарасы мен жаңа терминал ғимараты қажет деп шешті. 1987 жылы құрылыс жұмыстары бойынша тендер жарияланды, бірақ әскерилер жобаны тоқтатты. Осы кезде Осло әуежайының жаңа орналасуы туралы пікірталас басталды. Ұсыныстардың бірі - Шығыс Норвегиядағы екі тұрақты пайдаланылатын әуе станциясының бірі Гардермоенді пайдалану. Әуе күштері Гардермоеннен шығып, Торпқа көшіп кетеді деп уайымдады. Бұл 20-40 истребитель ұшағының Торпта орналасуына мүмкіндік берер еді. Әскери кеңейту жоспарлары азаматтық жоспарлармен үйлеспеді. Сонымен қатар, әскерилер қазіргі терминал ғимараты арсеналға тым жақын орналасқан деп есептеді және жаңа терминал одан әрі алысқа көшірілуі керек деп сақты. Әуежай операторларына қосымша кеңістік қажет болды. Ескі терминалдың сыйымдылығы 10 000 жолаушыны құрады; 1984 жылы 42 486 жолаушыға, ал 1987 жылы 100 907 жолаушыға қызмет көрсетті. 1990 жылы Гардермоенге қатысты мәселелер шешіліп, әскерилер енді Торпты кеңейтуге қарсылық білдірмеді. 1987 жылғы жеке орналастыру жаңа терминал ғимаратын қаржыландыруға жеткілікті болды. Бұл - ұшақтардың мүмкіндігінше көп санын тоқтатуға мүмкіндік беретін, ұшу-қону жолағына қараған ең үлкен бетін алу үшін жоспарланған тік ғимарат. Оның құрылымы екі бағытта да оңай кеңейе алатын етіп салынды. Жаңа терминал 1991 жылы аяқталды және 47 млн NOK құнға келді. Сондай-ақ ұшу-қону жолағын жаңарту қажет болды, ол құрылыстан бері күрделі жөндеуден өтпеген еді. Салқын соғыстың аяқталуы қауіп деңгейін төмендетті және әскерилер енді Торпты жоғары деңгейде ұстаудың қажеті жоқ деп шешті. Алайда, азаматтық әуежай операторына жаңартулар қажет болды. Олар әуежай операторы аванс төлеуін ұсынды, бірақ бұл Қорғаныс мүлігі агенттігімен қабылданбады. НАТО әуе станцияларының тым көп екенін шешті және төлеуге дайын емес еді. Әскерилер авансты қайтарып беруі мүмкін, өйткені әуежай операторы осыған ұқсас жағдайда бұрын да осындай жағдай жасаған. Ұшу-қону жолағы 1989 жылы 10 млн NOK құнға жаңартылды, бірақ 1993 жылы тек 1 млн NOK ғана қайтарылды. Торптан алғашқы чартерлік рейстер 1989 жылы орындалды. Saga 1992 жылы Майоркаға ұшуды бастады, сондай-ақ Vingreiser. Бұл қазір MyTravel құрамында. Torp Café және Catering қызметтері серіктесі 1998 жылы құрылды. 1980 және 1990 жылдардың басында Осло әуежайын орналастыру туралы даудан кейін Парламент Шығыс Норвегияның жаңа негізгі әуежайын Ослоның солтүстігіндегі Гардермоенде орналастыруға шешім қабылдады. Бұл Buskerud, Vestfold және Telemark-тың негізгі әуежайдан әрі қарай өсуіне себеп болды, Torp-тың өңірлік позициясын нығайтты. 1990 жылы әуежай қайтадан ақша жоғалтып, 2,1 млн NOK шығынға ұшырады, бірақ жолаушылар саны 137 279-ға жетті. 1992 жылы меншік туралы пікірталас қайта жанданды, бұл жолы Азаматтық авиация басқармасы әуежайдың бір бөлігін немесе толығымен сатып алуды қарастырды. 1992 жылы әуежайда 142 983 жолаушы болды, ал Азаматтық авиация басқармасы 1998 жылы Форнебуды жабудан кейін әуежайда 280 000 жолаушы болады деп есептеді. Жергілікті саясаткерлер әуежайдың толық бөлігін мемлекетке сатқысы келмеді, ал Азаматтық авиация басқармасы әуежайдың бір бөлігін сатып алуға қызығушылық танытпады, сондықтан сату орындалмады. Басқару мұнарасындағы әуе қозғалысы қызметкерлері Азаматтық авиация басқармасында жұмыс істеді. 1991 жылдың қазан айында олар жақсы жұмыс жағдайларын талап етіп ереуілге шықты. Алайда әуежай иесі мен Азаматтық авиация басқармасы жаңа мұнараны салуға кім жауапты екендігі туралы келісе алмады. 1987 жылдан бастап әуежай операторы барлық қону алымдарын өзінде қалдырды, ал Азаматтық авиация басқармасы навигациялық алымдарды жинады. Әуе күштері әуежайды жаңарту қажеті жоқ екенін мәлімдеді және одан әрі инвестицияларға төлеуге дайын емес еді. Көлік және байланыс министрлігі Азаматтық авиация басқармасы бұрын Sandefjord әуежайына мемлекеттік субсидиялар берілмейтінін шешкенін және мұндай инвестициялар жұмыс істеп тұрған компания жүктемесі болуы керек екенін мәлімдеді. Жоспарлар жасалды, бірақ 1991 жылы әскерилер құрылысты тоқтатты. Келесі жоспар 1996 жылы іске қосылды, және парламент мемлекет жаңа мұнараны қаржыландыратынына шешім қабылдады. Алайда, 1998 жылы құрылысты бастауға тиіс болғанда, министрлік мұнараның орнына әуежай операторы қаржыландыруын шешті. Министрлік бұл шешімді мемлекет пайдалануды таңдамаған әуежайларға қолданушы ақысынан түскен шектеулі мемлекеттік қаражатты жұмсағысы келмегендіктен қабылдады. Сондай-ақ инвестициялар қауіпсіздікке бағытталған, сыйымдылықты арттыруға емес, және әуежай операторының инвестицияларды қаржыландыруға жеткілікті капиталы бар екенін мәлімдеді. Құрылыс 1999 жылы басталды және 2001 жылы аяқталды. Мұнара Тромсё әуежайындағы мұнарамен бірдей және 40 млн NOK құнға келді. Torp 1996 жылы 158 972 жолаушыны қабылдады және компания 1,3 млн NOK зиянға ұшырады. Сонымен қатар, қолданыстағы меншік иелерінен 3,5 млн NOK жеке орналастыру жасалды. Әуежай 1998 жылы 410 944 жолаушыны қабылдады және 349 000 NOK пайда тапты. Sandefjord елдегі онға кіретін ірі әуежайға айналды. Әуежай 1999 жылы 684 431 жолаушыға дейін өсті және 23,4 млн NOK пайда тапты. 1991 жылы терминал ғимаратында мейрамхана ашылды, бұл әуе компанияларына тамақтандыру қызметтерін ұсынуға мүмкіндік берді. Тамақтандыру қызметтерін Select Service Partner AS қабылдады. Терминал жылдық 1 миллион жолаушыға дейін сыйымдылықты арттыру үшін кеңейтілді және жаңа тұрақ салынды. 1998 жылдан бастап Sandefjord әуежайы екі бағытта нығайды. Telemark-тың коммерциялық мүдделері Skien әуежайы, Geiteryggen орнына үлкен Sandefjord әуежайын пайдалануға баса назар аударатынын мәлімдеді. Сонымен қатар, Осло әуежайының Форнебуден Гардермоенге көшуі Torp-ты өңірлік әуежай ретінде тиімді етті. 2000 жылға қарай әуежайда 758 951 жолаушы болды. Дьюти-фри дүкенін Norsk Air, кейін Widerøe басқарды, 1998 жылға дейін ол SAS Catering-ке берілді. 2006 жылы ол Jotunfjell Partners-ке берілді. Sandefjord округінің шериф кеңсесі 1999 жылға дейін Torp-тағы шекара бақылауына жауапты болды. Содан бері әуежай жеке шекара бақылау кеңсесі болып табылады және 2004 жылға қарай 23 қызметкері болды. 2003 жылдан бастап Vestfold округінің кеден кеңсесі Torp-та орналасқан, ал Норвегия кеден және акциздік органдарының шамамен елу қызметкері орналасқан. Норвегиялық демалыс авиакомпаниясы ConTigo 3 қараша 1996 жылы Boeing 727 ұшақтарымен чартерлік рейстерді бастады, бірақ 22 желтоқсаннан кейін қызметін тоқтатты. Coast Air 26 қазан 1998 жылы Sandefjord-тан Haugesund әуежайы, Karmøy-ге күніне екі рет рейстерді бастады. SAS 29 наурыз 1999 жылы Копенгагенге күніне екі рейсті бастады; олар 1 қаңтар 2002 жылдан бастап Widerøe-ге берілді. Braathens серігі KLM Sandefjord-тан рейстерді бастады. KLM ұсынады...

The airport company made a NOK 2.1 million profit in 1985. During the mid 1980s, local commercial interests stated that they wished for more activity at Torp. This led to a public debate about the structure and need for investments in the airport. Three main strategies were proposed: the municipality would sell the airport to private investors; the municipality, Vestfold County Municipality and private investors would take over operation of the airport; or the airport would be taken over—fully or in part—by the state owned Civil Aviation Administration. In February 1986, Vestfold Industrial Association established the company I/S Vestfold Næringsliv for Torp (VNFT, renamed Vestfold Flyplassinvest in 1997). This company, along with the county municipality and Stokke Municipality, bought part of AS Sandefjord Lufthavn on 28 April 1987 through a private placement of NOK 18 million. This gave Sandefjord an ownership of 42.0 percent, Vestold 35.5 percent, VNFT 13.5 percent and Stokke 9.0 percent. The new owners concluded that the airport needed a new control tower and a new terminal building. Construction was issued as a public tender in 1987, but the military decided to stop the plans. At this time, a debate about a new location for Oslo Airport had started. One of the proposals was to use Gardermoen, one of the two permanently used air stations in Eastern Norway. The air force was worried that they would have to abandon Gardermoen and relocate to Torp. It would be likely that this would give twenty or forty fighter jets stationed at Torp. The military expansion plans were not in line with the civilian ones. At the same time, the military felt that the existing terminal building was located too close to the arsenal, and that a new terminal had to relocate further away. The airport operators needed additional space. The old terminal had a capacity of 10,000 passengers; in 1984, it served 42,486, and in 1987, 100,907 passengers. By 1990, the issues related to Gardermoen had been resolved, and the military no longer had objections to expanding Torp. The private placement in 1987 allowed sufficient financing of a new terminal building. It was a pointed building that was planned to have the largest possible surface facing the tarmac—to allow the highest possible number of aircraft to park. It was constructed in such a way that it could be easily expanded in both directions. The new terminal was completed in 1991 and cost NOK 47 million. There was also a need to upgrade the runway, which had had no major maintenance since construction. The end of the Cold War had reduced the threat level and the military no longer saw a need to keep Torp at as high a level. However, the civilian airport operator needed the upgrades. They proposed that the airport operator advance the money, but this was rejected by the Defence Estates Agency. NATO decided that they had too many air stations, and was not willing to pay either. The airport operator still took the chance that the military would repay the advance, since it had done so in similar situation earlier. The runway was upgraded for NOK 10 million in 1989, but only NOK 1 million was refunded in 1993. The first charter flights from Torp were conducted in 1989. Saga started flights to Mallorca in 1992, as did Vingreiser. These are today part of MyTravel. Torp Café and Catering Service Partner]] in 1998. Following the Oslo Airport localization controversy in the 1980s and early 1990s, Parliament decided to locate the new main airport for Eastern Norway at Gardermoen, north of Oslo. This caused Buskerud, Vestfold and Telemark to grow further from the main airport, strengthening the regional position of Torp. By 1990, the airport was again losing money, with a loss of NOK 2.1 million, but the passenger numbers were up to 137,279. The debate about ownership woke again in 1992, this time with the Civil Aviation Administration considering if it should purchase part of or all of the airport. In 1992 the airport had 142,983 passengers, and the Civil Aviation Administration estimated that the airport would have 280,000 passengers following the closing of Fornebu in 1998. Local politicians did not want to sell the whole airport to the state, and the Civil Aviation Administration was not interested in purchasing part of the airport, so a sale did not go through. The air traffic employees in the control tower worked for the Civil Aviation Administration. In October 1991, they went on strike demanding that they receive better working conditions. However, the airport owner and the Civil Aviation Administration could not agree on who had the responsibility to build a new tower. Since 1987, the airport operator kept all landing fees, while the Civil Aviation Administration collected the navigation fees. The air force stated that it had no need for an upgrade to the airport, and was not willing to pay for further investments. The Ministry of Transport and Communications stated that the Civil Aviation Administration had previously decided that the state would not give subsidies to Sandefjord Airport, and that such investments must be carried by the operating company. Plans were made, but construction was stopped by the military in 1991. The next plan was launched in 1996, and parliament decided that the state would finance the new tower. However, when construction was to commence in 1998, the ministry decided that the tower instead should be financed by the airport operator. The ministry stated that this was because they did not want to use the limited state funds, that were entirely generated from user fees, to invest in airports that the state had chosen to not operate. It also stated that investments should be concentrated on security rather than increased capacity, and that the airport operating company had sufficient capital to finance the investments. Construction started in 1999 and was finished in 2001. The tower is identical to the one at Tromsø Airport and cost NOK 40 million. Torp had 158,972 passengers in 1996 and the company lost NOK 1.3 million. In addition, a new private placement was made for NOK 3.5 million by the existing owners. The airport had 410,944 passengers in 1998 and made a profit of NOK 349,000. Sandefjord became the country's tenth largest airport. The airport grew to 684,431 passengers in 1999 and produced a profit of NOK 23.4 started a restaurant in the terminal building in 1991, which allowed them to provide catering to the airlines. The catering was taken over by Select Service Partner AS. The terminal was expanded to fit 1 million passengers annually, and a new parking house was built. From 1998, Sandefjord Airport strengthened itself in two directions. The commercial interests of Telemark declared that they would focus on using the larger Sandefjord Airport instead of Skien Airport, Geiteryggen. At the same time, the moving of Oslo Airport from Fornebu to Gardermoen made Torp a more viable regional airport. By 2000 the airport had 758,951 passengers. The duty free store was operated by Norsk Air, later by Widerøe, until 1998, when it was taken over by SAS Catering. It was taken over by Jotunfjell Partners in 2006. The sheriff's office in Sandefjord was responsible for border control at Torp until 1999. From then the airport has been a separate border control office, and by 2004 it had 23 employees. Since 2003 the custom's office for Vestfold is located at Torp, and the Norwegian Customs and Excise Authorities has about fifty employees stationed. Norwegian leisure airline ConTigo started charter flights using Boeing 727 on 3 November 1996, but terminated services after 22 December. Coast Air started flights from Sandefjord to Haugesund Airport, Karmøy twice daily from 26 October 1998. SAS started two daily flights to Copenhagen from 29 March 1999; these were taken over by Widerøe from 1 January 2002. Braathens, along with its partner KLM, started operating from Sandefjord. KLM offered Fokker 70 services to its hub at Amsterdam Airport Schiphol three times daily from 1 May 1999 through their subsidiary KLM Cityhopper. Braathens started operating services with Boeing 737s to Stavanger and Bergen on 9 May, but terminated the services from 1 November due to low yield. Sun Air of Scandinavia, a franchise of British Airways, started flights from Torp to Billund Airport on 1 November 1999, but this was terminated in March 2000. GuardAir started flights from Torp to Ålesund Airport, Vigra, Kristiansand and Gothenburg in 1998, as well as moving the company's head offices to Torp, but the airline went bankrupt in 2001.

2000-шы жылдардан бері дамуы

Шведтің төмен бағалы Goodjet әуе компаниясы 2002 жылдың 15 шілдесінде Torp-тан Париж маңындағы Beauvais-Tillé әуежайына Airbus A320 200 ұшағымен рейстерін бастады. Әуе компания сол жылдың 6 желтоқсанында барлық қызметтерін тоқтатты. Ryanair 2002 жылдың 4 сәуірінде Глазго Прествик әуежайына рейстерін бастады. Сол жылы әуежай халықаралық келген жолаушылар бөлімін кеңейтті, әуежайдан жылына бір миллион жолаушы өтті, сонымен қатар әуежай елдегі жетінші ірі әуежайға айналды. Пайда 9,3 млн NOK-қа дейін төмендеді. 2003 жылы жаңа халықаралық терминал ашылды. 4 сәуірде Ryanair Стокгольмнің Skavsta әуежайына рейстерін бастады. 2004 жылы әуежай 1 084 244 жолаушыны қабылдады, кірісі 163,2 млн NOK құрады. 2004 жылы өткізілген сауалнама көрсеткендей, Torp әуежайының 64 пайызы туристер, ал қалғаны бизнес-саяхатшылар болды, бұл басқа әуежайлардағы көрсеткіштен екі есе жоғары. Сол жылы Widerøe және Ryanair әуе компаниялары 450 мың жолаушы тасыды, ал KLM 80 мың жолаушыға қызмет көрсетті. Ең танымал бағыт Лондон болды, ол 250 мың жолаушыны қабылдады, одан кейін Копенгаген және Франкфурт 120 мың жолаушымен екінші орында тұрды. Желінің жоғары жылдамдықта жаңартылуын жоспарлау кезінде, жоспарлар желіні әуежай терминалымен біріктірілген станцияны салу үшін жылжытуды көздеді, бұл Осло әуежайы және Тронхейм әуежайы станцияларында жасалғандай болды. Алайда, жаңа Vestfold желісінің құрылысы тоқтап қалғандықтан, Råstad станциясын қайта ашу және әуежайға шаттл автобус ұйымдастыру туралы аралық шешім қабылданды. 2007 жылғы 16 мамырда Vestfold округі әкімдігі жаңа станцияға 7 млн NOK инвестициялық шығынды көтеруге келісім берді, ал 2012 жылға дейін Ұлттық теміржол әкімшілігінен өтемалдау күтілді. Соңғысы станцияны салуға, иеленуге және басқаруға жауапты болды. Станция 2008 жылғы 21 қаңтарда ашылды, ал жаңа платформа теміржолдың шығыс жағында орналасқан. Батыста орналасқан ескі станция ғимараты мұражайға айналдырылды. Бірінші жылы станцияны 80 мың жолаушы пайдаланды, бұл NSB шаттл автобусына жұмсалған 4,5 млн NOK шығынын ақтауға жеткілікті болды. 2016 жылғы 30 қазанда Moss әуежайының жабылуы туралы шешім қабылданғаннан кейін, Ryanair 2016 жылдың шілдесінде бірнеше бағыттарды Moss-тан Sandefjord-қа көшіру туралы хабарлады. 2024 жылғы 10 қаңтарда, әуежайда шамамен 25 жыл қызмет еткеннен кейін, KLM басшылығы 2024 жылғы 31 наурыздан бастап Амстердамға бағытын тоқтату туралы шешім қабылдады. KLM-нің мәлімдеуінше, бұл шешім Схипхолдағы болашақ слот шектеулерімен және COVID-19 пандемиясына дейін билет сатудың қанағаттанарлық деңгейге жетпеуімен байланысты. Бұл бағыт жергілікті тұрғындар арасында KLM-нің кең желісі арқылы әлемнің басқа елдеріне қосылыс рейстерді ұсынуымен өте танымал болғандықтан, бұл шешім азаматтар, бизнес өкілдері, сондай-ақ жергілікті және аймақтық саясаткерлер тарапынан қатты сынға ұшырады.

Swedish low cost airline Goodjet started flights from Torp to Beauvais–Tillé Airport near Paris on 15 July 2002 using Airbus A320 200 aircraft. The airline terminated all services on 6 December of the same year. Ryanair commenced flights to Glasgow Prestwick Airport on 4 April 2002. The same year, the airport expanded the international arrival section, and the airport passed one million annual passengers, and the airport is the seventh largest in the country. The profit had sunk to NOK 9.3 million. A new international terminal was opened in 2003. On 4 April, Ryanair started a service to Stockholm Skavsta Airport. The airport had 1,084,244 passengers in 2004, and a revenue of NOK 163.2 million. A survey conducted in 2004 showed that 64 percent of the passengers at Torp were tourist rather than business travelers, about twice the level of other airports. The same year, both Widerøe and Ryanair had 450,000 passengers, while KLM had 80,000. The largest destination was London with 250,000 passengers, followed by Copenhagen and Frankfurt with 120,000. During the planning of high speed upgrade of the line, plans called to move the line to create a station integrated in the airport terminal, as had been done with Oslo Airport Station and Trondheim Airport Station. However, as the construction of a new Vestfold Line was put on hold, an intermediate solution was found to reopen Råstad Station, and offer a shuttle bus to the airport. On 16 May 2007, Vestfold County Municipality announced that they would forward the investment costs of NOK 7 million for the new station, with a payback from the National Rail Administration by 2012. The latter would build, own and operate the station. The station opened on 21 January 2008, and the new platform is located on the east side of the tracks. The old station building, location in the west side, has been converted into a museum. During the first year, 80,000 passengers used the station, sufficient to make the NOK 4.5 million used by NSB on the shuttle bus profitable. As a decision was made to close Moss Airport, Rygge by 30 October 2016, Ryanair announced in July 2016 it would relocate several routes from Moss to Sandefjord by then. On 10 January 2024, after almost 25 years of operations at the airport, the leadership of KLM announced that they would terminate the airlines' route to Amsterdam, effective from 31 March 2024. According to KLM, the decision was made due to the coming slot restrictions at Schiphol, as well as that the ticket sales hadn't reached a satisfactory level as it had before the COVID 19 pandemic. As the route was quite popular among the local population for its offering of connecting flights to the rest of the world through KLM's wide network of destinations, the decision has been met with severe criticism by civilians, businesses, as well as local and regional politicans.

Шолу

Ұшу-қону жолағы дәл солтүстік-оңтүстік бағытында (18/36) орналасқан. Ол асфальттан жасалған, бірақ екі ұшы бетонмен төселген. Терминал ғимаратының қарамағында такси жолы бар. Әуежай екі бағытында да 2-санаттағы аспаптық қону жүйесімен жабдықталған. Басқару мұнарасының қызметін Avinor жүзеге асырады. Аэродромда он бір ұшақ тұрағы бар. Мұзсыздандыру қызметі бар. Widerøe Ground Handling әуежайдағы жалғыз қызмет көрсететін агенттік.

Сақтау

Widerøe компаниясы Торп әуежайындағы ең ірі техникалық қызмет көрсету орталығына ие, ол Dash 8 сериясының 100, 300 және 400 ұшақтарына толыққанды техникалық қызмет көрсетуді жүзеге асырады. Helifly ұшақтар мен тікұшақтарға техникалық қызмет көрсетеді. Flyvedlikehold ұшақтар мен тікұшақтарға, сондай-ақ қозғалтқыштарға техникалық қызмет көрсетеді және ұшқыштарға арналған құлаққаптар, каскалар және басқа да керек-жарақтарды сатады.

Темір жол

Sandefjord әуежайының станциясы Vestfold желісінде, әуежайдан шамамен орналасқан. Ол Лиллехаммерден – Осло әуежайы және Осло орталық вокзалы арқылы – Скиенге қатынайтын аймақтық пойыздармен қамтамасыз етіледі. Әр бағытта сағат сайын пойыздар жүреді, сондай-ақ жұмыстың қарбалас сағаттарында қосымша пойыздар да бар. Ослоға дейін саяхат уақыты 1 сағат 48 минут, ал Осло әуежайына – 2 сағат 23 минут. Әуежайдың жұмыс уақытында барлық пойыздарды автобус күтеді, ал әуежай терминалына дейін автобуспен 4 минут жұмыс істейді. Автобус әрбір пойыздың жоспарланған уақытынан 10 минут бұрын әуежайдан кетеді. Автобус NSB компаниясымен басқарылады және пойыз билетінің құнына кіреді. Күн сайын 42 автобус рейсі жасалады.

Көлік жүргізушісі

Torp Ekspressen – Unibuss Ekspress компаниясының Ослоға қатынайтын, Ryanair және Wizz Air әуе компанияларының барлық рейстерімен байланысқан автобустық қызметі. Саяхат уақыты 1 сағат 50 минутты құрайды. Telemark Bilruter компаниясы басқаратын NOR WAY Bussekspress қызметі Telemarkekspressen телемарк аймағына, оның ішінде Скиен, Порсгрунн, Улефосс, Бё және Сельжорд қалаларына автобустық қызметтер ұсынады. Vy экспресс қызметі Sørlandsekspressen E18 тас жолындағы аялдамадан (әуежай терминалынан емес) Оңтүстік жағалау бойындағы бірнеше қалаларға, Кристиансандқа дейін қатынайды. Østfold аймағынан Flybåten Express Østfold–Vestfold қызметі Moss–Horten паром арқылы Torp қаласына автобуспен жүреді. Бұл Тёнсберг қаласында автобусты ауыстыруды білдіреді. Қыс мезгілінде Гол, Гейло және Хемседал шаңғы курорттарына автобуспен қатынау мүмкіндігі қарастырылады.

Көлік

Sandefjord әуежайы Еуропалық E18 тас жолынан шығысқа қарай орналасқан. Сандефьорд қаласына дейінгі саяхат қашықтығы – , ал Осло қаласына дейінгі қашықтық – . Осло әуежайы, Гардермоенге дейінгі қашықтық – , ал Мосс әуежайы, Рюггеге дейінгі қашықтық – (Мосс-Хортен паром арқылы).

Қызықты деректер

Торп – Норвегиядағы жалғыз ұша алатын Дуглас DC 3 ұшағының туған жері. Оны Dakota Norway коммерциялық емес ұйымы басқарады, ал жазғы маусымның кейбір күндері Vestfold округі бойынша экскурсиялар ұйымдастырылады. Ұшақ 1943 жылы салынған. Ол 1935 жылдың 17 желтоқсанында алғашқы рейсін жасады және 1936 жылдан бастап АҚШ-та жолаушылар тасымалына пайдаланылды. Торпта сондай-ақ Екінші дүниежүзілік соғыстан қалған Солтүстік Американың Гарвард оқу-жаттығу ұшағы да орналасқан. Бұл ұшақ 1950 жылға дейін Норвегия Әуе күштерінде қолданылды. 1994 жылғы Торптың кешірімшілік дағдарысына негізделген екі бөлімді «Deadline Torp» (2005) телесериалының бір бөлігі Торпта түсірілген. Сериалды Нильс Гауп режиссерлік етіп, Джо Несбо сценарий жазған.