Кіріспе
Бұрынғы ағылшын теміржол компаниясы Бристоль және Эксетер темір жолы (B&ER) - Бристоль мен Эксетерді жалғастыру үшін құрылған ағылшын теміржол компаниясы. Ол кең қашықтықта салынған және оның инженері Изамбард Кингдом Брунел болды. Ол 1841 және 1844 жылдар аралығында кезең-кезеңмен ашылды. Ол Лондон мен Бристоль арасындағы негізгі желісін салған Ұлы Батыс темір жолымен (GWR) одақтасты, және уақыт өте келе Лондон мен Корнуолл арасындағы жолдың бір бөлігін құрады. Ол британдық темір жол соғысына қатысты, бұл ұзаққа созылған және қымбатқа созылатын, Лондон және Оңтүстік-Батыс темір жолы (LSWR) қолдаған бәсекелес компанияларға қарсы аумақты қамтамасыз ету үшін, кейіннен стандартты темір жол деп аталатын тар темір жолды қолданды. Бастапқыда ол GWR компаниясымен келісімшарт жасасты, бұл компания желіде жұмыс істеді, локомотивтерді сатып алу шығынын болдырмады, бірақ бұл келісім 1849 жылы аяқталғаннан кейін B&ER өз желісін жүргізді. Ол қызмет көрсеткен жалпы аймақта бірқатар филиалдар ашты: Клеведон, Чеддер, Уэллс, Уэстон супер Маре, Чард, Йеувил және Тивертон. B&ER қаржылық жағынан сәтті болды, бірақ 1876 жылы GWR-мен біріктірілді, біріктірілген компания Ұлы Батыс темір жолы деп аталды.
The Bristol and Exeter Railway (B&ER) was an English railway company formed to connect Bristol and Exeter. It was built on the broad gauge and its engineer was Isambard Kingdom Brunel. It opened in stages between 1841 and 1844. It was allied with the Great Western Railway (GWR), which built its main line between London and Bristol, and in time formed part of a through route between London and Cornwall. It became involved in the British Gauge War, a protracted and expensive attempt to secure territory against rival companies supported by the London and South Western Railway (LSWR) which used the narrow gauge, later referred to as standard gauge. At first it contracted with the GWR for that company to work the line, avoiding the expense of acquiring locomotives, but after that arrangement expired in 1849, the B&ER operated its own line. It opened a number of branches within the general area it served: to Clevedon, Cheddar, Wells, Weston super Mare, Chard, Yeovil and Tiverton. The B&ER was financially successful but amalgamated with the GWR in 1876, the combined company being called the Great Western Railway.
Құрылысы мен құрылысы
Ұлы Батыс темір жолы (GWR) 1835 жылы Лондон мен Бристоль арасындағы желісін салуға рұқсат берген Парламент актісін алды. Бристольдің саудагерлері маңызды сауда орталығы және ағылшын арнасындағы порт Эксетерге темір жолды қамтамасыз етуге құштар болды, бұл континенттік Еуропаға жеңіл кеме қатынастарын қамтамасыз етті. Олар Бристоль және Эксетер темір жолын ілгерілетті және 1835 жылы 1 қазанда проспект шығарғанда, олар £1,500,000 жобасына жазылуды қамтамасыз етуде қиындық көрмеді. Изамбард Кингдом Брунелл инженер болып тағайындалды - ол сонымен қатар GWR инженері болды - және оның көмекшісі Уильям Граватт бағытты зерттеді, бұл 1836 жылғы сессияға парламенттік заң жобасын ұсынуға әкелді. Бұл заң жобасының өтуі оңай болды және ол 1836 жылы Бристоль және Эксетер темір жолы туралы заң (6 және 7 Will. 4. c. xxxvi) 1836 жылы 19 мамырда. Заңда жолдың кеңдігі нақты көрсетілмеген; Бриджвотер мен Тивертонға дейінгі тармақтар рұқсат етілген. Көршілес GWR-мен туыстық байланысқа қарамастан, B&ER директорларының ешқайсысы да GWR директоры болған жоқ. GWR әлі де салынып жатқан еді. Алғашқы қуаныштан кейін құрылыс жұмыстарына қаржы жинау қиынға соқты. 15,000-ге жуық акцияның 4000-ы желі салынар алдындағы қоңыраулар үшін төлем жасалмағаны үшін жоғалтылды. Жаңа Кеттің батысында (Авон өзенінің тармағы) Пилл Хиллдегі уақытша аялдамадан желідің бірінші бөлігіне келісімшарт жасалды. 1838 жылы жағдай біршама жақсарды, және шын мәнінде компания төрт қысқа филиал үшін парламенттік өкілеттіктерді алды: олардың тек біреуі, Уэстон супер Мареге, шын мәнінде салынған. Компания 1839 жылы 5 наурызда ғана GWR-де кең кеңістікке ие болды. 1839 жылдың күзінде директорлар акционерлердің жарты жылдық жиналысына Temple Meads (ондағы GWR-мен байланысатын) желісін құруды басымдыққа қою жоспарланып отырғанын хабарлады. Осы мақсатта Sharp, Roberts & Co компаниясынан бес локомотив тапсырыс берілді. Директорлар 1839 жылдың соңында GWR-мен келісім жасап, капитал шығынын болдырмау үшін, желілерді өздері үшін пайдалануды шешті. Осы уақытқа дейін ГВР-дің үш директоры болды, ал одақ күшейе бастады. Желі желісін GWR-ге жалға беру туралы ұсынысты акционерлер 1841 жылдың қыркүйек айында өткен арнайы жиналыста бекітті. Жалға беру Бристольден Бриджвотер мен Уэстон супер Мареге екі жолды ашудан басталуы керек еді, жыл сайын 30 000 фунт стерлингтің жалға алу ақысы және жолаушы милясына және тауарлар мен көмірдің тонна милясына бір фартинг (бірақ пошта, посылкалар, жылқылар, вагондар немесе мал үшін ақы жоқ). Жалға алу ақысы жүйе аяқталған сайын өседі, ал жалға алу шарты Эксетер желісі аяқталғаннан кейін бес жыл бойы күшінде болады.
Гейдж соғыс: Эксетерге екі рет жол
Жаулас Лондон және Оңтүстік-Батыс темір жолының (LSWR) Лондоннан Саутгемптонға дейінгі негізгі желісі болды және оны Эксетерге дейін кеңейтуді жоспарлады. GWR бұл жағдайды аймақтағы өз желілерін ілгерілету арқылы болдырмақшы болды. Бұл кезеңде Парламент белгілі бір аймақты қамтамасыз ету үшін бір ғана желі жарамды деп есептеді және табиғи түрде әр компания өздерінің одақтастарының желілеріне рұқсат беруді қалаған. LSWR тар темір жолы (кейін стандартты темір жолы деп аталды) және GWR және B&ER кең темір жолдары болды; аумақты қамтамасыз ету үшін болған қатал бәсекелестік темір жол соғыстары деп аталды. 1845 жылы GWR компаниясы Wilts, Somerset and Weymouth Railway (WS&WR) темір жолын іске қосты. GWR енді оны LSWR ұсынысын алып тастау үшін Эксетерге бағыт бастауы ретінде қарастырды және бұл B&ER-дің жағдайына зиян келтіретіндіктен, GWR ол жалға алған B&ER компаниясын сатып алуға ұсынды. Бұл ұсыныс B&ER акционерлерінің жиналысына ұсынылып, басым көпшілікпен қабылданбады. GWR бұл іс-әрекетті адалдықпен жасады деп сеніп, енді Вилтс, Сомерсет және Уэймут схемасының өзгертілген нұсқасын эксетерлік Ұлы Батыс ретінде таныстырды, ол Йеувилден Эксетерге Крюкерне мен Акминстер арқылы барды. B&ER GWR-ден шеттетілді деп санады. Брунел екі компанияның да инженері лауазымының бұзылуын көріп, 1846 жылдың қыркүйек айының соңында B&ER-ден отставкаға кетті, оның орнын Чарльз Хаттон Грегори алды. B & ER бұл жоспарларға қарсы шығып, LSWR-ге қосылды, ал 1846 жылғы парламенттік сессияда олар қабылданбады. Эксетер Ұлы Батыс ұсынысы 1847 жылғы сессияда қайтадан ұсынылды, ал B & ER қайтадан схемаға қарсы шықты, өзі Дёрстоннан (Таунтоннан шығысқа) Касл Кэриге (WS & WR) дейінгі тармақты ілгерілетті. Эксетердің Ұлы Батыс схемасы тағы да қабылданбады, бірақ B & ER Касл Кэри желісі мақұлданды. Алайда, қазірдің өзінде "темір жол маниясынан" кейін қаржылық құлдырау орын алды және B&ER бұл жоспарды ешқашан жалғастырмады. LSWR де өздерінің ұсынысы бойынша Эксетерге дейін жол салуда қиындықтарға тап болды, және тар жолды компанияны алып тастау үшін күресті жалғастыра отырып, GWR және B&ER 1852 жылы Maiden Newton-дан WS&WR желісінде (бұл әлі аяқталған жоқ) Axminster арқылы B&ER-ге Stoke Canon-та қосылу үшін желісін бірлесіп ұсынды. Бұл желі Девон және Дорсет темір жолы деп аталатын; Лондоннан Эксетерге дейінгі сапар Бристоль арқылы қолданыстағы желіге қарағанда он миль ұзағырақ болар еді. Бұл 1853 жылғы сессияда Парламентте ұсынылды және жағалау желісі деп аталатын қатал күрестің бөлігі болды: LSWR пойыздары енді Дорчестерге жетті және компания өз желісін ұсынды. Комитетте әр бағыттың жағында және қарсы куәгерлер пайда болды, бірақ Б&Р жоқ болды. Кең кеңістік желісі 30 маусымда қабылданбады.
Гейдж соғыс: Кредитон мен LSWR
1845 жылы Парламент актісі Эксетер мен Кредитон теміржолына (E&CR) рұқсат берді, ол Эксетерден солтүстікке жақын жердегі Коули көпірінен алты миль (10 км) қашықтықта орналасқан. Солтүстік Девонда темір жолға рұқсат берілді: Тау Вейл темір жолы және Бэрнстаплдегі қысқа желі. 1845 жылға дейін мұнда аз жұмыс істелді, онда меншік иелері өздерінің өкілеттіктерін қайта жаңғыртуға және желі салуға рұқсат алды; олар өздерінің кәсіпорнын, қазір Тау Вейл кеңейту темір жолы деп аталатын, басқа компанияға, Солтүстік Девон темір жолына сатады деп үміттенді. Бұл арада Барнстаплді желіге қосу үшін 1846 жылғы Парламент сессиясына темір жолдар бойынша ұсыныстар ұсынылды. B&ER өздерінің (ұсынылған) Тивертон станциясынан желі жасағысы келді, бірақ бұл Тоу Вейл темір жол кеңейту және док компаниясының пайдасына Barnstaple-ден Эксетер мен Кредитон желісіне Кредитонда қосылу үшін қабылданбады. Бұл жобаны Лондон және Оңтүстік-Батыс темір жолы (LSWR) қолдады, ол Девонға кеңейтуге ұмтылды. Эксетер мен Кредитон желісі мен Солтүстік Девон желісі кең кеңістікке салынады және табиғи түрде B & ER лагеріне кіреді деп күтілген еді; жалға алу шарттары уақытша келісілген болатын. Алайда Лондон және Оңтүстік-Батыс темір жолы (LSWR) Солтүстік Девонға кіруді жоспарлап, компаниялармен достық қарым-қатынасты нығайтады. 1847 жылдың 11 қаңтарында өткен E&CR акционерлерінің жиналысында уақытша жалға алудан бас тартылды, оған TVER жалға алудан бас тарту тез арада ілесіп кетті; LSWR-ге тиімді жалға алу туралы келіссөздер жүргізілді және акционерлер 1847 жылдың қаңтар мен ақпанында ратификациялады. B&ER кредитондық және Барнстапл желілерін бақылаудан айырды. B&ER-дің J. W. Buller E&CR кеңесінің төрағасы болды және өте үлкен акционерлік пікірге қарамастан, ол E&CR-ді B&ER отбасында ұстауға тырысты және жеке өзі Джордж Хеннеттпен екі жылдық келісімшартқа қол қойды. Алайда 1847 жылы 12 сәуірде өткен кезектен тыс жалпы жиналыста Булер мен тағы үш B&ER директоры ашулы көріністердің арасында қызметінен шығарылды. E&CR кең кеңістікке салынған болатын, ал ашу-ыза басылған кезде 1851 жылдың ақпан айында B&ER желісін жұмыс істейтіндігі және Каули көпіріндегі өз желісімен түйісуді орнататыны туралы келісімге қол қойылды; бұл жұмыстар E&CR есебінен болады. E&CR 1851 жылы 12 мамырда ашылды, бұл уақытқа дейін B&ER филиалы болды. Лондон және Оңтүстік-Батыс темір жолы 1860 жылы 19 шілдеде Эксетерге жеткен. Оның өз станциясы, Квин-стрит, B&ER стансасынан гөрі орталық жерде және одан әлдеқайда жоғары. Олар B&ER желісінің батысына қарай темір жолға қызығушылық танытты, және бұрынғы ойлар B&ER желісін кесіп өтіп, Crediton желісіне жету үшін тәуелсіз желіге айналды, бірақ ақылды кеңес басым болды және B&ER-мен үйлестірілді. Келісімі бойынша LSWR стансасынан Сент-Дэвидске дейін төмен түсетін жалғау желісі үшін және одан Кредитонға дейінгі желіге тар тетікті рельстерді қосу үшін Парламент өкілеттігі алынды. LSWR қызметі 1862 жылдың 1 ақпанында басталды. Эксетер (Сент-Дэвидс) станциясы бір жақты құрылымда, жоғары және төмен бөліктермен салынған. Жол қозғалысының артуы және LSWR пойыздарының келуі оны пайдалануды өте қиын етті; 1862 жылы жаңа әдеттегідей ұйымдастырылған станцияда жұмыс басталды, ол 1864 жылдың шілдесінде ашылды. Таунтон станциясы 1868 жылдың тамызында тиісті емделуді алды. Уэстон супер Мареде аялдама жаңғыртылып, кеңейтілді, ал тармақ желісі 1866 жылы екі есеге көбейтілді. Бристольде жоба әлдеқайда қиын болды; жұмыс 1871 жылы наурыз айында басталды, бірақ B&ER және GWR біріктірілгеннен кейін 1878 жылдың 1 қаңтарына дейін аяқталмады; жаңа станция Мидленд темір жолымен бірлесіп құрылды.
Тәуелсіз жұмыс
Бристоль және Эксетер темір жолы айтарлықтай қаржылық табысқа қол жеткізді және 1844 және 1874 жылдар аралығында орташа жылдық дивидендтер 4,5% төледі. B&ER 1849 жылы оның желісін басқаруды өз мойнына алды, ал екі компания, B&ER және GWR, мүлдем бөлек болды. Жолаушылар пойыздарымен бірге жүретін теміржол көлігімен, және тағы бір рет ортақ директор болмаған. Дж . Б. Бадхам хатшы және бас инспектор болып тағайындалды, ал қате басталғаннан кейін Джеймс Крессуэлл Уолл Жол қозғалысы инспекторы болып тағайындалды, 1 қаңтарда бас тауар агентіне ауысты; Генри Дайкс оған Жол қозғалысы инспекторы болып алмасты. 1851 жылы маусымда бұл лауазым жойылғанға дейін C. H. Грегори бас инженер болып қалды. 1850 жылы маусымда Джеймс Пирсон локомотив бөлімін қолға алды; бастапқыда оның цехтары Эксетерде болды, бірақ олар 1851 жылдың аяғында Бристольге көшірілді. Бұл уақытта онда кең көлемді жүк құралдары, сондай-ақ Бристоль "экспресс платформасы" үшін шатыр жасалды, бұл оған жергілікті лақап есімді, сиыр қорасы берді. Енді ақша келіп, тәуелсіз жұмыс істеуді күтіп, Компания Бриджвотерде көлік құралы мен кокс пештерін салды. Джордж Хеннет сол жерде Оңтүстік Девон темір жолының атмосфералық жүйесі үшін құбырлар құюды ұйымдастырды, ал Бристоль және Эксетер темір жолы оның жұмыстарын жай ғана кеңейтті. Hennet атауы көптеген жылдар бойы Bridgwater-мен байланысты болды және әртүрлі компаниялар үшін көптеген вагондар өндіруге жауапты болды. Компания 1852 жылы негізгі желіге электр телеграфын орнатты. Бұл блок жүйесін іске қосқан алғашқы ірі британдық темір жол болды. Сол жылы компания Temple Meads-те бас кеңсе ғимаратының құрылысын бастады; оны Сэмюэл Фрипп жобалады және 1854 жылы ашылды.
Филиалдар мен қосалқы бағыттар
1844 жылдың басында, негізгі желісі аяқталуға жақын болған кезде, B&ER Таунтоннан Йеувил мен Уэймутқа дейінгі тармақты ілгерілетті. Сонымен қатар GWR өзінің негізгі желісінен бірнеше тармақтарды ілгерілетуге шешім қабылдады, ал 1844 жылы GWR Чиппенэмнен Йеувил мен Уэймутқа дейінгі желі салуға тырысты: бұл Уилтс, Сомерсет және Уэймут темір жолы болды. B&ER тек Yeovil-ге ғана бағытталатын бағытты қысқартты. 1845 жылғы парламенттік сессияда B&ER Yeovil бөлімшесіне, Клеведон мен Тивертонға бөлімшесіне және Бристольдегі GWR желісімен тікелей байланысатын желіге рұқсат алды. Сол жылдың басында компания өз Бристоль терминалын (алғашқы заңда рұқсат етілген) соқты. Бұл GWR стансасына тік бұрышта орналасқан. Байланысты желі Бристольдің екі стансасын да өткізіп, доға құрады, ал жолаушылар пойыздарының стансаға шақыруына мүмкіндік беру үшін "экспресс платформа" салынды; пойыздардың екі бағыты да бір платформаны қолданды. Тивертон филиалы, әсіресе, кез-келген кірістің аяқталуын көздеген Ұлы Батыс каналының қатаң қарсылығына байланысты даулы болды; парламенттік қарсылық жеңілген кезде, Канал компаниясы темір жол өткелінің құрылысына барлық кедергілерді ұсынды. Клеведон тармағы (Клеведон жолынан, Яттон деп аталды) 1847 жылы 28 шілдеде ашылды, ал Тивертон жолынан Тивертон тармағы, Тивертон бұрылысы деп аталды, 1848 жылы 12 маусымда ашылды. Тивертон тармағы Үлкен батыс каналдың астынан өтті, ал Брунел жаңа желіден каналды алып өту үшін Халбертон акведукты салды. Сонымен қатар, Дёрстоннан Йеовил филиалында жұмыс басталды, бірақ жылжымалы құрамға арналған шығындарға жаңа міндеттемеден кейін жұмыс аяқталмай қалды және ашылу бірнеше жылға кешіктірілді. Жұмыс 1852 жылы қайта басталды және алға жылжытылды; Хендфордтағы Йеовил станциясына дейінгі бүкіл желі 1853 жылы 1 қазанда жолаушыларға, ал 1853 жылы 26 қазанда жүктерге ашылды. GWR-дің Уилтс, Сомерсет және Уэймут желісінің жақындауымен B&ER тармағы Хендфордтан Йеувил арқылы Пен Миллдегі GWR станциясына дейін кеңейтілді; бұл кеңейту 1857 жылы 2 ақпанда, GWR желісі Фромнан Йеувилге дейін ашылған күні ашылды. Батыс Сомерсет темір жолы 1857 жылы Таунтоннан батысқа қарай Б&ЭР-ден шағын порт бар Уочетке дейін желі құруға рұқсат алды. Қажетті капиталды (140 000 фунт стерлинг) жинауда үлкен қиындықтар болды және желі ақыры 1862 жылдың 31 наурызында жолаушылар үшін ашылды; 1862 жылдың тамызынан бастап жүк тасымалы жүргізілді. Желі B&ER-ге мәңгілік жалға берілген. Батыс Сомерсет темір жолы 1874 жылы 16 шілдеде кең кеңістік бір жол ретінде ашылған Майнхед темір жолымен Майнхедке дейін ұзартылды. Оны Б&ЕР-де жұмыс істеді. Сомерсет орталық темір жолы 1852 жылы 17 маусымда пайдалануға берілді. Ол B&ER-ге өзінің едәуір мөлшердегі капиталын белгілеген. Ол Highbridge Wharf-тен басталып, B&ER магистральдық желісін кесіп өтіп, Гластонбериге дейін, негізінен Гластонбери каналының бағыты бойынша жүретін болды. Ол кең кеңістікке арналған бір жолды болды; 1854 жылы 28 тамызда ол B&ER-ге жеті жылға жалға берілді. Жалға беру шарты күшіне енген кезде, ол солтүстік-батыс шетіндегі (1858 жылы 3 мамырда) және оңтүстік-шығыс шетіндегі (1559 жылы 15 наурызда) Уэллске дейін кеңейтілді. 1856 жылы GWR-де Брутонға дейін кеңейту үшін қуат алынды. Дорсет орталық темір жолы, тар жол желісі, сондай-ақ Брутон маңындағы Сомерсет орталық желісіне қосылу үшін өкілеттік алды. 1862 жылы 3 ақпанда желілер аяқталды және Сомерсет Орталық желісі тар телімде бүкіл желіде жұмыс істей бастады. 1862 жылдың тамызында екі желі бірігіп, Сомерсет және Дорсет теміржолын құрады. GWR-мен түйісу ешқашан салынбаған, ал бүкіл желі B&ER-ге деген кез-келген адалдықтан бас тартқан. Шард және Таунтон темір жолы 1861 жылы рұқсат алды, бірақ қажетті капиталды жинауға мүмкіндіксіз болды; B&ER өкілеттіктерді өз қолына алып, 1866 жылы 11 қыркүйекте жолаушыларға және 1867 жылы наурыз айында жүктерге бір жолды тармақты ашты. Шард станциясы LSWR-мен біріктірілді, олардың Шард тұйықтауындағы негізгі желісінен саласы болды. Портисхед бөлімшесін Бристоль және Портисхед Пир және Теміржол компаниясы салдырды және 1867 жылы 18 сәуірде ашылды. B&ER оны жұмыс істеді, бірақ оны құрылыс компаниясы ұстады. Бұл кең кеңістікке арналған бір жолды желі. Сомерсет және Дорсет темір жолы Уэллс филиалы үшін B&ER схемасына қарсы тұру үшін Яттоннан Уэллске дейінгі желі ұсынды; келіссөздер арқылы B&ER Яттоннан Уэллске дейінгі схеманы қабылдады, ал кең кеңістік желісі 3 тамызда 1869 жылы Чеддарға дейін ашылды және 1870 жылы 5 сәуірде Уэллстегі Такер көшесіндегі стан�...
Шектеу жолағын қысқарту
Эксетер мен Йевилдегі қысқа LSWR жүріс учаскелерінен басқа, B&ER тек кең кеңістікпен жұмыс істеді. Содан кейін 1866 жылы Сомерсет және Дорсет темір жолы (S&DR) өз желісінен Бриджвотер тармағын салуды ұсынды. Бұл қол сұғушылықты тоқтату үшін B&ER өз желісіне Highbridge-ден, S&DR қосылған жерден, Bridgwater кейына дейін, одан кейін Durston арқылы Yeovil-ге дейін (желіжолдар кері бұрылған жерде) тар тетікті рельстер салуды тапсырды. Тар жолды жолаушылар және жүк тасымалданатын жылжымалы құрам сатып алынды, ал жол жұмыстарымен бірге жоба 125 000 фунт стерлингке бағаланды. Күнделікті B&ER тар жолды жүк пойызы 1867 жылдың қарашасынан бастап жүгірді, ал LSWR-мен рұқсат беру қиындықтарын шешкеннен кейін, кейбір тар жолды жолаушылар пойыздары Йеувилл Пен Миллден Дёрстонға дейін жүгірді, кейбір ұзартулар Highbridge-ге дейін. Алайда, көлік қозғалысының көлемі өте өкінішті болды, ал 1871 жылға қарай жұмыс үшін сатып алынған сегіз локомотивтің бесеуі кең кеңістікке ауыстырылды. B&ER 1859 жылы Bridgwater корпорациясынан темір жол станциясы мен кемежай арасындағы қысқа ат трамвайды алды. Бриджвотер мен Таунтон каналын сатып алғаннан кейін, B&ER канал докқа ие болды, содан кейін B&ER трамвайды локомотивтік жұмыс үшін түрлендірді және оны докқа дейін ұзартты. 1867 жылы қарашада аралас жол ретінде ашылды. 1871 жылы наурыз айында Паррет өзенінен өтетін көпір пайдалануға берілді. Дунболл қаласында ұзақ уақыт бойы көмір айлағы болған, онда көмір Оңтүстік Уэльстен әкелінеді және Девонға жіберіледі. B&ER ондағы бастапқы айлақты кеңейтіп, оған аралас кеңістікті бұтақ жасады, ол 1869 жылдың қарашасында ашылды. Егер кең қашықтықты бастапқыда пайда болған болса, 1870 жылдары 4 фут (1 м) тар қашықтықтың стандартты қашықтыққа айналғандығы анық болды, ал Ұлы Батыс темір жолынан тыс желілердің басым көпшілігі оны қабылдады. Сауданың артуы желілердің түйісу нүктесінде қиындықтарға әкелді, онда тауарлар физикалық түрде вагоннан вагонға ауыстырылуы керек еді. 1874 жылдың шілдесінде Сомерсет және Дорсет темір жолы Бат кеңейтуін аяқтады, ал тар жолды вагондар Эксетерге және одан да алыс Мидлендтен сол бағыт пен LSWR арқылы жетуі мүмкін болды. Осы жағдайға жауап ретінде B&ER өзінің негізгі желісіне тар жолды рельстер салуды, яғни аралас жолды орнатуды бастады. 1875 жылдың ақпан айында акционерлерге компанияның негізгі желіге қондырғы орнатуды қолға алатыны туралы хабарланды; бұл жылжымалы құрамға едәуір инвестиция салуды білдіреді. Сол жылы бұл жұмысты және оны төлеу үшін капитал жинауды; Вестон супер Маредегі бульвар желісін бульвар желісімен ауыстыруды рұқсат ететін заң қабылданды. Аралас жол жүрісі 1875 жылдың 1 маусымына дейін Бристольден Таунтонға дейін орнатылды, ауыр жүк пен мал тасымалын тар жол жүрісі пойыздарында орналастыруға мүмкіндік берді, ал Уэстон супер Маре филиалымен жұмыс жасалды. Эксетерге дейінгі жол 1875 жылдың қарашасында аяқталды. 18 қарашаға дейін Яттоннан Уэллске дейінгі Чеддер алқабы желісі өзгертілді ("аралас" емес). Жүйенің қалған бөлігімен айналысу жоспарлары қолда болды.
Құрастыру және одан кейінгі кезең
Осы қымбатқа түсетін өзгерістер кезінде директорлар тез арада қаржы ресурстары көп басқа компаниямен бірігу қажет деп шешті. Мидленд темір жолы қарастырылды, бірақ көршілес Ұлы Батыс темір жолымен мағыналы келіссөздер басталды. Келіссөздер тез аяқталды және GWR-ге 1 қаңтардан бастап жалға беру шарты 1876 жылы акционерлердің арнайы жиналысында бекітілді. GWR компаниясы жалпы акционерлік капиталдың 6%-ын төлеуі тиіс еді. Шын мәнінде бірігу 1876 жылдың 1 тамызында болды. Оңтүстік Девон темір жолы 1876 жылы 1 ақпанда GWR-мен біріктірілді, ал GWR енді Лондоннан Плимутқа дейінгі желіге ие болды. GWR иелігінде пойыз қызметі кейбір өзгерістермен жалғасты. Алайда, он тоғызыншы ғасырдың аяғында Лондоннан Бристоль арқылы Эксетерге дейінгі жолдың ыңғайсыз екендігі айқын болды және қысқа жолды қамтамасыз ету үшін шаралар қабылданды. Бұл кезең-кезеңмен салынған, бірақ 1906 жылы 20 мамырда Ньюбери мен Касл Кэри арқылы жаңа бағыт ашылды, ол Таунтонның шығысында, Коглоуд тоғысында ескі B & ER желісіне қосылды. Бристоль мен Коглоуд Junction арасындағы бастапқы жол бөлігі маңыздылығы төмендеді, өйткені пойыздардың көпшілігі жаңа жолға ауыстырылды, ол 34 миль (55 км) қысқа болды. 1906 жылы Cogload-тағы түйіспе дәстүрлі болды, бірақ көбейген көліктер кідіртуге әкелді. 1929 жылғы "Даму (Займ кепілдіктері мен гранттар) туралы" заңға сәйкес GWR жақсарту жұмыстарын жүргізу үшін үкіметтік қаржылық көмек алды және мүмкіндікті пайдаланып, Cogload-та сыныптан бөлек түйіспе жасалды; Даун-Бристоль желісі Кастл-Кэри желілері арқылы көпір арқылы жүргізілді. Таунтон мен Эксетер арасында станциялар мен орналасуды жақсарту жұмыстары жүргізілді, соның ішінде Таунтон мен Нортон Фицваррен арасындағы желі төрт есеге ұлғайтылды және екі станцияның да едәуір ұлғаюы, Таунтонда жүк айналма желілері мен кеңейтілген қозғалтқыш сарайы. Бұл жақсартулар 1931 және 1933 жылдар аралығында біртіндеп тапсырылды.
Пойыз қызметі
Бристоль мен Эксетер желісінің қарапайым пойыздары ерекше назарға лайық емес; Лондон мен Эксетер арасындағы, GWR және B&E арқылы және әрине Бристоль арқылы өтетін пойыздарға назар аударылады. Кең кеңістіктегі пойыздың артықшылығына қарамастан, пойыздың жылдамдығы стандартты кеңістіктегіге қарағанда көп жақсы емес еді. Лорд Далхаузиге парламент терезесі туралы сұраққа жауап беру үшін комитет құруды тапсырды, ал 1845 жылдың қаңтарында комитет баяндамасында "Ұлы Батыс темір жолындағы пойыздардың нақты жылдамдығы, [жалпы алғанда кең терезесі бар желілер] жарияланған кестелер мен ресми есептерде көрсетілгендей, кейбір тар терезесі бар темір жолдарда сияқты жоғары емес" деп жазылған. Бұл GWR мен B&ER-ді бірден Эксетерге дейін ең жақсы пойызды жылдамдатуға итермеледі, ол бес сағат ішінде 194 мильді (312 км) аяқтады. Бұл жылдамдықты төрт жарым сағатқа дейін арттырды, бірақ B&ER 1849 жылдың мамыр айында Weston Junction және Tiverton Junction-те екі аялдама қосты, бұл пойызды 15 минутқа баяулады. B&ER бөлімі Бристоль экспресс платформасынан Эксетерге дейін (87 миль (140 км) 1846 жылы бір сағат 45 минутта және 1849 жылы екі сағат ішінде жүгірілді. Ең жақсы пойыздардың салыстырмалы түрде баяу жылдамдығы LSWR өз желісіне 25 минут жылдам пойызды Exeter-ге дейін енгізгенге дейін проблема болып саналмады, ал 1862 жылдың 1 наурызынан бастап 4 1/2 сағаттық пойыз орнатылды; Бристольде төменгі пойыз B & ER аялдамасына станцияға шақыру үшін кері қайтып келді. Бұл пойыздар "дүниедегі ең жылдам пойыздар" болды. Алайда кейінгі жылдары бұл уақыт тағы да баяулады. 1871 жылы қызмет қайтадан Бристоль-Эксетер аралығын 94 минутқа дейін жеделдетті. "Бристоль және Эксетер компаниясы Ұлы Батыспен бірге әлемдегі ең жылдам пойыздарды жүргізу мәртебесін бөлісті. Қалыпты пойыздар үш-төрт сағат жүрді. Жазда арзан экскурсиялар кең тараған: 1 с 6 д экскурсияшылар Бристольден Вестонға және кері қарай, ал 1 с Бристольден Чеддерге немесе Таунтоннан Уочетке бара алатын. Бедминстер, Вестон және Клеведон қалаларында экскурсиялық платформалар орнатылды, бұл экскурсиялық жолаушыларды қарапайым жолаушылардан бөліп алу үшін жасалды. Билет платформалары, әрине, қосымша аялдамаларды қамтиды, Бристоль мен Эксетерден тыс ертеден болды, ал 1870 жылдан бастап Таунтонның екі жағында. 1850 жылы Брэдшоу алты төмен және жеті жоғары жолаушылар пойызын көрсетеді; барлығы барлық станцияларда екі пойыздан басқа, екі пойыз әр бағытта, олар Лондоннан және Лондонға қарай пойыздар арқылы жүретін. Бристольден Эксетерге дейінгі (78 миль (126 км) ең жақсы жол жүру уақыты екі сағат болса да, көптеген пойыздар 3 жарым сағатқа дейін қажет болды; бұл пойыздар араласқан болуы мүмкін және уақыт стансаларда жүкті вагондарды ауыстыруға жұмсалған.
This spurred the GWR and B&ER immediately to accelerate the best train to Exeter, which would complete the 194 mile (312 km) in five hours. This was soon further accelerated to four and a half hours, but the B&ER added two stops—at Weston Junction and Tiverton Junction—in May 1849, slowing the down train by 15 minutes. The B&ER section was run from Bristol Express Platform to Exeter (87 mile (140 km) in an hour and 45 minutes in 1846 and two hours in 1849. The relatively slow speed of the best trains was not considered a problem until the LSWR put on a train on their line that was 25 minutes faster to Exeter, and from 1 March 1862 a 4 1/2 hour train was put on; at Bristol the down train backed into the B&ER terminus for the station call. These trains were "far and away the fastest in the world". However, in the succeeding years the timings were slowed once again. In 1871, the service was again accelerated to 94 minutes Bristol to Exeter. "Thus the Bristol and Exeter Company shared with the Great Western the distinction of running the fastest trains in the world. Ordinary trains took three or four hours. Cheap excursions in the summer were popular: for 1s 6d excursionists could go from Bristol to Weston and back, and for 1s from Bristol to Cheddar or from Taunton to Watchet. Excursion platforms were set up at Bedminster, Weston and Clevedon, apparently to segregate the excursionists from ordinary passengers. Ticket platforms, of course involving an additional stop, existed from the earliest days outside Bristol and Exeter, and from 1870 on either side of Taunton. The 1850 Bradshaw shows six down and seven up passenger trains; all called at all stations except two trains each way, which were probably through trains from and to London. Although the best journey time Bristol to Exeter (78 mile (126 km) was two hours, most trains required up to 3 1/2 hours; it may be that these trains were mixed and time was spent at stations shunting goods wagons.
Құрастырудан кейін
Сомерсет және Дорсет темір жолы 1874 жылы 20 шілдеде Бат кеңейтуін ашты. Ол Мидленд темір жолы (MR) және LSWR-мен жақсы қарым-қатынаста болды және өнеркәсіптік Мидлендтер мен Англияның солтүстігінен Эксетерге дейінгі бәсекелес бағыт құрылды. LSWR 1876 жылы 17 мамырда Плимутқа жетті. Енді бәсекелес бағыт Плимут қаласына жүк таси бастады. 1877 жылы Лондон мен Плимут арасында жаңа экспресс жолаушылар пойызы орнатылды, ол қазіргі Ұшқыш голландыққа қосылды. Тағы бір кең қашықтықты экспресс, Юбилей 1887 жылдың шілдесінен бастап орнатылды, бірақ кең қашықтықты жолаушылар пойыздарының саны азайып барады. Алайда, 1890 жылдың маусым айынан бастап "Корнишмен" деп аталатын кең кең кеңдікті тағы бір экспресс басталды. Эксетерден батысқа қарай кеңістікті ауыстыру Манчестер, Ливерпуль және Лидстен келген вагондарды Бристольден Лондон мен Торквей арасындағы жаңа тар кеңістікті экспресс арқылы 1892 жылдан бастап жеткізуге мүмкіндік берді. Корнишменнің Ньюкуэй бөлігі Лондоннан Эксетерге дейін Бристольдің көмек желісі арқылы 1896 жылдың 20 шілдесінен бастап 1899 жылға дейін тек жазғы уақытта ғана жыл бойы жүгірді. 1904 жылдың шілдесінен бастап Лондоннан Плимутқа және кері қарай тоқтамай жүретін экспрестер; бастапқыда олар жеңіл жүктелген, бірақ кейіннен Корнуол Ривьера экспресі деп аталды. 1906 жылы Касл Кэридің ашылуы бұл экспрестердің жол жүру уақытын қысқартуға мүмкіндік берді және біртіндеп Лондоннан Плимутқа дейінгі көптеген (бірақ барлығы емес) пойыздар жаңа бағытқа ауыстырылды. Осылайша бастапқы B&ER-дің Бристоль-Таунтон бөлігі өзінің маңыздылығын жоғалтты, бірақ Солтүстік және Батыс бағытындағы пойыздар маңызды болды. 20-ғасырда теңіз жағасындағы демалыс айтарлықтай дамыды, ал Девон мен Корнуоллға пойыздар жазда, әсіресе сенбіде, әсіресе тығыз болды. Лондон басым шығу нүктесі болғанымен, пойыздар Вулвергемптоннан, сондай-ақ Манчестер мен Брэдфордтан, көптеген жағдайларда Солтүстік және Батыс бағыты бойынша жүреді. Minehead және Ilfracombe танымалдылығы Taunton және Norton Fitzwarren-ге ерекше қысым жасады, ал 1920 жылдары осы орындардың орналасуы жақсартылды. Екі дүниежүзілік соғыс дамуды тоқтатуға мәжбүр етті, бірақ демалыс қалалары бейбіт уақытта одан әрі маңызды болды. Пойыздардың көпшілігі Уэстон супер Мареге тоқтады (алғашқы негізгі желіде жүгіру арқылы қаладан қашудың орнына) және 1960 жылға қарай көптеген Паддингтон-Бристоль экспрестері Уэстон супер Мареге жалғасты. Қала ұзақ уақыт бойы экскурсиялық бағыт ретінде танымал болды, ал жаңа станция, негізінен демалыс және экскурсиялық пойыздарды аяқтау үшін, 1914 жылы 8 сәуірде ашылды; негізгі станциямен іргелес, ол бастапқы терминал (филиал) станциясындағы экскурсиялық платформаның дамуы болды: 1930 жылға дейін ол ерекше атау алмады, Weston super Mare Locking Road. Ол 1964 жылы 6 қыркүйекте жабылды. Негізгі станция 1953 жылдың 20 қыркүйегіне дейін Weston super Mare General деп аталды, содан кейін Weston super Mare деп қайта аталды, 1958 жылдың 6 мамырынан 1964 жылдың 6 қыркүйегіне дейін жалғауды қайта алды. 1945 жылдан кейін Девон мен Корнуоллға демалыс көлігі айтарлықтай дамыды, және B & ER желісі бойынша жұмыс істеу тығыздалды, Мидлендтер мен Солтүстікке қарай көбейген көлік көлемі; бірақ 1960-шы жылдардың ортасына қарай Ұлыбританиядағы демалыс күндеріне темір жол қатынасы тез төмендеді, ал бұрынғы ауыр жұмыстар, әсіресе Бристольден Таунтонға дейінгі бөлімде, жоғалып кетті. Алайда 1994 жылдан бастап бұл бағыт жиі рейстермен қайта жаңғырды (2014 жылы Arriva UK Trains компаниясы CrossCountry пойыздары қосалқы компаниясы арқылы жұмыс істейді). Коглоуд тоғысуынан батысқа қарай Лондонға бағыт жалғасуда. Weston super Mare бұрылысы жергілікті жолаушылар тасымалы үшін жұмыс істеуін жалғастыруда, бірақ бұл көлем едәуір төмендеді. Толығырақ Бристоль-Эксетер желісі мақаласында келтірілген. B&ER-ге ертеден жоғалған Эксетер мен Кредитон желісі де ауылдық тармақ желісінің бөлігі ретінде ашық болып қалады; жолаушылар қызметтері Tarka Line брендімен жұмыс істейді. Батыс Сомерсет темір жолы мен Майнхед темір жолынан құрылған желі жабылды, бірақ мұралық темір жол ретінде қайта ашылды, сонымен қатар Батыс Сомерсет темір жолы деген атауды қолданады.
Инженерлік ерекшеліктер
Уильям Граватт Бристоль мен Уайт Болл арасындағы құрылыстың инженер-тұрғыны болды (Веллингтон, Сомерсет маңы; әдетте теміржол басылымдарында Уайтболл деп жазылады). Уильям Фроуд сол жерден Эксетерге дейінгі бөлімді бақылады. Вестон супер-Мареден оңтүстікке қарай, сызық Мендип тауларының батыс шетінен, Үпхиллден, терең кесу арқылы өтеді. Бұл жерде 35 метрлік қақпалы көпір орналасқан. Ол Блеадон төбесінің қиылысынан өтіп, "бұл құрылыстың ең жақсы және ең биік үлгісі" болды. Бұл ІІ дәрежелі мұражай. Содан кейін желі Сомерсет тегістіктерінен оңтүстікке қарай өтеді. Ол Паррет өзенінен кемежайларға дейін қысқа өнеркәсіптік тармақ желісін жүргізді, бірақ қайықтарға өзеннен жоғары жүруге мүмкіндік беру үшін көпір жылжымалы болуы керек еді. Көпірдің шығысындағы темір жолдың 80 фут (24 м) бөлігі бүйірінен жылжытылуы мүмкін, сондықтан негізгі 127 фут (39 м) арқалықтарды кері тартуға болады, бұл кеңдігі 78 фут (24 м) болатын кеме жүретін арнаны құрады. Ол алғашқы сегіз ай бойы қолмен жұмыс істеді, содан кейін бу қозғалтқышымен жұмыс істеді, 1913 жылы бу қозғалтқышы істен шыққанда қолмен жұмыс істеуге оралды. Көпір соңғы рет 1953 жылы ашылды, ал арқан бөлігі 1974 жылы қиратылды, бірақ бұл әрекеттегі қоғамдық наразылық көпірдің Ежелгі ескерткіш ретінде санауға енгізілуіне әкелді, ал көпірдің қалған бөлігі сақталды. Кейіннен ол Chandos жол көпірінің құрылысына дейін жол өтпелі ретінде пайдаланылды, ал қазір тек жаяу жүргіншілер ғана пайдаланады. 1977 жылы бу машинасының бөлшектері Вестонзойланд сорғы станциясы мұражайына көшірілді. Көпір қазір ІІ* дәрежелі мұражай болып саналады. Негізгі желі Бриджвотерден оңтүстікке қарай Паррет өзенінен Сомерсет көпірімен өтіп, оның аралығы 100 фут (30 м), бірақ 12 фут (4 м) жоғары, Мейденхед көпіріне қарағанда жартысы. Жұмыс 1838 жылы басталып, 1841 жылы аяқталды. Брунел негіздер әлі де орнығуы кезінде орталықтандырылған қалдырды, бірақ 1843 жылы навигацияға кедергі келтіріліп жатқаны туралы шағымдарға жауап беру керек болды. Ол "арқаның өзі әлі де кемелді болғанымен, іргетастардың қозғалысы жалғасып, нәтижесінде орталықтар сақталған. Директорлардың тапсырмасы бойынша, біз осы орталықтарды дереу алып тастауға мүмкіндік беретін шаралар қабылдаудамыз, қазіргі арканың құрбандығымен ". Брунел кірпішпен жасалған арканы қиратып, орнына ағаш арканы орнатқан, ал 1904 жылы оның орнына болаттан жасалған арқалық көпір салынды. Таутон қаласында Тоун өзені екі көпірдің бір-біріне жақын болуын болдырмау үшін тураланды. Таунтоннан батысқа қарай Блэкдаун тауларын кесіп өту үшін 1/80, ал Саммерсет Девон шекарасындағы саммитте Уайтболл туннелі салынды. Негізгі желісінің батыс бөлігінің инженер-инженері Уильям Фроуд жолдың ауысу қисықтарын белгілеудің эмпирикалық әдісін әзірледі және Эксетердің жанында Рью мен Коули көпірінің қиылысындағы спиральді қисық аркалы көпірдің баламалы дизайнын ұсынды.
Топография
Бристольден шыққаннан кейін негізгі желі Таунтонға дейін оңай қисықтар мен ауытқулар бойынша салынды; Флакс Буртонның кішкене шыңы бар, желі жалпы деңгейінде, ішінара Сомерсет деңгейлерін кесіп өтіп, Мендип тауларының солтүстік-батысына және Кванток тауларының оңтүстік-шығысына қарай жүреді. Таунтоннан ауысымы қиынырақ, кейбір қисықтығы да бар. Жол Блэкдаун таулының қапталымен өтеді. Уайтболлдың шыңы бар, оған Таунтоннан он миль (16 км) көтерілу арқылы жақындалады, соңғы 3 миль (5 км) ішінде 80 -ден 1 -ге дейін қатаю. Жоғары қарай өрлеу Эксетерден Уайтболға дейін, орташа ауытқулармен, Калломптонға дейін, содан кейін 1 / 155 дейін, соңынан 2 миль (3 км) 1 / 115 дейін.
Локомотивтер
Темір жолға арналған локомотивтерді 1849 жылы 1 мамырда жұмыс істеу тәртібі аяқталғанға дейін Ұлы Батыс темір жолы ұсынды, содан кейін Бристоль және Эксетер өз локомотивтерін ұсынды. Негізгі станцияларда және кейбір филиалдарда қозғалтқыш сарайлары орнатылды, ал 1854 жылдың қыркүйегінде Бристольде цехтар құрылды. 1850 жылдың мамырына дейін локомотивтер үшін Чарльз Хаттон Грегори жауапты болды, содан кейін Джеймс Пирсон локомотив инженері болып тағайындалды. Ол бірнеше класты танк қозғалтқыштарын, оның ішінде өзінің ерекше ірі 4 2 4Т локомотивтерін, біріншісі 1854 жылы енгізілді.