Кіріспе

1912-1913 жылдардағы Лондон конференциясы, Лондон бейбітшілік конференциясы немесе Елшілер конференциясы деп те аталады, 1912 жылы желтоқсанда Балқан соғысында Осман империясына қарсы Балқан лигасы әскерлерінің табыстарына байланысты құрылған сол кездегі алты Ұлы державаның (Австрия-Мажарстан, Франция, Ұлыбритания, Германия, Италия және Ресей) халықаралық саммиті болды. Конференция, атап айтқанда, соғысушы державалар арасында аумақтық сатып алулар бойынша төрелік етуді, сондай-ақ конфликт кезінде тәуелсіздігі жарияланған Албанияның болашағын айқындауды көздеді.

Тарих

1912 жылы 3 желтоқсанда Бірінші Балқан соғысын тоқтату туралы келісімге қол қойылды. Лондон бейбітшілік конференциясына Балқан одақтастарының (оның ішінде Грекия) бұрынғы қарулы келісімге қол қоймаған делегаттары, сондай-ақ Осман империясы қатысты. Конференция 1912 жылы қыркүйекте сэр Эдвард Грейдің төрағалығымен Сент-Джеймс сарайында басталды. Конференцияның келесі сессиялары 1912 жылы 16 желтоқсанда басталды, бірақ 1913 жылы 23 қаңтарда, Османдық төңкеріс (сонымен қатар, Ұлы қақпаға шабуыл) болған кезде аяқталды. Төңкеріс жетекшісі Энвер-паша Осман империясын Конференциядан шығарып алды. 1913 жылы 30 мамырда Осман империясы қатыспаған кезде конференцияда Лондон келісімшартына (1913) қол қойылды. Көп талқылаудан кейін елшілер 1913 жылы 29 шілдеде албан княздігін Осман империясынан тәуелсіз егемен мемлекет ретінде құру туралы ресми шешімге келді. Қабылданған шешімдердің нәтижесінде және Грекия мен Сербияның қысымы салдарынан жаңадан құрылған албан мемлекетінің талабы бойынша аумақтың жартысы және жалпы албан халқының 30% -дан 40% -ға дейін жаңадан құрылған Албания княздігіне кірмеді; атап айтқанда, албандықтар мекендейтін Косово вилайеті Сербияға және оңтүстік Хамерияның көп бөлігі Грекияға берілді. Греко-албан шекарасына қатысты Ұлы державалар тек Австрия-Мажарстан мен Италия 3 желтоқсанда грек теңіз флоты қалады бомбалағаннан кейін Влораны гректердің басып алуына тыйым салған кезде араласты. Нәтижесінде Ұлы державалардың ешқайсысы Иоанинаны Грекияға беруге қарсы болмады (олар оны ала алатын уақытқа дейін). Грекияның Албания шекарасын белгілеу үшін арнайы шекара комиссиясы жіберілді. Алайда, этнографиялық негізде аймақты белгілеуге қабілетсіз болғандықтан, ол экономикалық, стратегиялық және географиялық аргументтерге сүйенді, нәтижесінде Лондон конференциясы даулы аймақтың көп бөлігін Албанияға беруге шешім қабылдады. Бұл оқиға жергілікті грек халқының көтерілісіне себепші болды, олар Солтүстік Эпирдің автономиялық республикасын жариялады. Аромандардың жағдайы да талқыланды. Аромандықтар - Балқан өңірінде таралған шағын этникалық топ. Лондон конференциясында Аромандықтар мекендейтін барлық жерлер, мысалы Пинд пен оның айналасындағы аумақ, оларды гректер мен сербтердің (Сербия Вардар Македониясын қосып алғандықтан) ассимиляциялық саясатынан қорғау үшін жаңа албан мемлекетіне берілуі ұсынылды. Мұндай ұсыныстарды Румыния Корольдігі қолдады. Триесттегі бір мезгілдегі албан конгресінде аромандар Албанияның аймақтық автономиясын талап етті, бірақ бұл қабылданбады, өйткені албандықтар кеңейту ұсыныстарын қоспағанда, Албанияның жаңа тұрақты шекараларында компактты аймақтарда тұрмады. Ақырында, аромандар Албанияға қосылмады, оларға автономия берілмеді.