Кіріспе
Вестфалия провинциясы (Provinz Westfalen) - 1815-1946 жылдар аралығында Пруссия Корольдігі мен Пруссия Еркін Мемлекеті құрамында болған провинция. Пруссия 1871 жылдан 1918 жылға дейін Неміс империясының, Веймар республикасының және 1918 жылдан 1933 жылға дейін, 1933 жылдан 1945 жылға дейін нацистік Германияның ең ірі құраушы мемлекет болды. Провинция 1815 жылы Наполеон соғыстарынан кейін Вена конгресінде Пруссияға берілді. Ол бұрын Пруссияға тиесілі болған кейбір аумақтарды бұрын тәуелсіз княздік болған басқа аумақтармен біріктірді. Халықтың көп бөлігі католик болды, бұл Пруссия үшін маңызды оқиға болды, ол осы уақытқа дейін протестант болды. Он тоғызыншы ғасырдың басындағы провинцияның саясаты пруссиялық реформаларға, өзін-өзі басқаруға және конституцияға қатысты жергілікті күтулерді күшейтті. 1848 жылғы төңкеріс провинцияда саяси белсенділіктің өршуіне әкелді, бірақ төңкеріс сәтсіздігі аз қарсылықпен қабылданды. XIX ғасырға дейін аймақтың экономикасы негізінен ауыл шаруашылығына негізделген болатын, ал көптеген ауыл тұрғындары жұмыс іздеп шетелге кеткен. Алайда, XVIII ғасырдың аяғынан бастап провинцияның оңтүстігіндегі Рурдың көмір өндіру және металл өңдеу өнеркәсібі тез кеңейіп, Германиядағы өнеркәсіптік революцияның орталығы болды. Бұл халықтың тез өсуіне және қазіргі Рур қалалық аймағының негізін құрайтын бірнеше жаңа қалалардың құрылуына әкелді. Бұл сондай-ақ XIX ғасырдың аяғы мен XX ғасырдың басында бірнеше ірі ереуілдерге әкелген күшті жұмысшылар қозғалысының дамуына әкелді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін провинция Рейн провинциясының солтүстік бөлігімен және Липпе ерікті мемлекетімен біріктіріліп, қазіргі заманғы Германияның Солтүстік Рейн-Вестфалия мемлекетін құрады.
The Province of Westphalia (Provinz Westfalen) was a province of the Kingdom of Prussia and the Free State of Prussia from 1815 to 1946. In turn, Prussia was the largest component state of the German Empire from 1871 to 1918, of the Weimar Republic and from 1918 to 1933, and of Nazi Germany from 1933 until 1945. The province was formed and awarded to Prussia at the Congress of Vienna in 1815, in the aftermath of the Napoleonic Wars. It combined some territories that had previously belonged to Prussia with a range of other territories that had previously been independent principalities. The population included a large population of Catholics, a significant development for Prussia, which had hitherto been almost entirely Protestant. The politics of the province in the early nineteenth century saw local expectations of Prussian reforms, increased self government, and a constitution largely stymied. The Revolutions of 1848 led to an effervescence of political activity in the province, but the failure of the revolution was accepted with little resistance. Before the nineteenth century, the region's economy had been largely agricultural and many rural poor travelled abroad to find work. However, from the late eighteenth century, the coal mining and metalworking industries of the Ruhr in the south of the province expanded rapidly, becoming the centre of the Industrial Revolution in Germany. This resulted in rapid population growth and the establishment of several new cities which formed the basis of the modern Ruhr urban area. It also led to the development of a strong labour movement, which led several large strikes in the late nineteenth and early twentieth century. After World War II, the province was combined with the northern portion of Rhine Province and the Free State of Lippe to form the modern German state of North Rhine Westphalia.
Облыс құрылуына реакция
Облыс құрылуы аймақта әр түрлі реакция тудырды. Пруссияның бақылауында болған Minden Ravensberg және Mark графтығында Пруссиямен бұрынғы байланысына оралуды тойлады. Зигерландта Пруссияның билігін қабылдау протестантизмнің негізгі дін болғанынан жеңілдетілді. Католик аймақтары, мысалы Мюнстер мен Падерборнның бұрынғы билеуші епископтары мен Вестфалия герцогтігі жаңа иелерге әсіресе күмәнмен қарады. Ежелгі билік епархияларында жетекші рөл атқарған католик абыройы көбінесе жаулық танытты. Облыс құрылғаннан кейін жиырма жыл өткен соң, Якоб Вендей рейндіктер мен вестфальдықтарды ("прустар болуы керек") деп атады. Іс жүзінде аймақтың Пруссия мемлекетіне қосылуы бірқатар проблемаларға тап болды. Біріншіден, әкімшілік біріктіруге медиация үйлері (Standesherren) қарсы болды. Наполеон соғыстарынан бұрын кішігірім княздіктерді басқарып келген бұл ақсүйектер өздерінің ерекше артықшылықтарын он тоғызыншы ғасырға дейін сақтап қалды. Олар мектептер мен шіркеулерді белгілі бір дәрежеде бақылап, бақылауда ұстады. Екінші ірі проблема - шаруаларды азат ету аясында шаруалардың иелік ету құқығын сатып алу мәселесі. 1820 жылы ақшалай рента арқылы төлем жасауға рұқсат беретін заң қабылданғанымен, көптеген жеке ережелер мен аймақтық ерекшеліктер болды. Құтқару 1848 жылға дейін даулы болды және 1848 жылға дейінгі кезеңде провинциялық Ландтагтарда елеулі қақтығыстарға әкелді, өйткені бұл органдарда жер иелері билік құрды. Жерге меншік құқығына қатысты күмәндер 1848 жылғы революциялардың басында ауылдағы көтерілістердің бір себебі болды. Ұзақ мерзімде шаруаларды ірі иеліктер өз жерлерінен қуып шығады деген қорқыныш орындалмады. Оның орнына Пруссияның батыс екі провинциясы ірі иеліктер саны ең төмен аймақтар болып қалды. Пруссияның қабылдануына алғашқыда ықпал еткен бір нәрсе - "азаматтық тәртіпті" орнатуға бағытталған реформа саясаты. Бұл басқару мен сот жүйесінің алдын ала болжауға болатын жүйесін құруды, қауымдардың өзін-өзі басқару құқығын, еврейлерді эмансипациялауды және экономиканы гильдиялардан босатуды қамтиды. Протестант және католиктік білімді буржуазиялық таптар (Bildungsbürgertum) Пруссия үкіметі өзгерістердің басты қозғаушы күші екенін мойындады. Ұзақ мерзімде осындай әртүрлі аумақтарды бір провинцияға біріктіру жеке тұлға мен өзін-өзі тануға әсер етті. XIX ғасыр бойы ескі аумақтардың өткенін сезіну әрқашан сақталған, бірақ сонымен қатар Вестфалияның өзін-өзі тануы да дамыды (Пруссия үкіметі көтермеледі). Бұл көбінесе дамушы неміс ұлттық санасымен бәсекеге түсті.
Конституциялық пікірталас және қалпына келтіру кезеңі
Де және Бенедикт Вальдек сияқты буржуазиялық Вестфалиялықтар конституцияны жариялауға ерекше үміт артып отырды. "Райниш Вестфальский Анзигер" және "Герман" сияқты газеттерде конституция туралы тілектер басынан-ақ айқын айтылды. Конституция жобаларын Дортмундтың Sommer және de. Талқылауға басқа қатысушылар де және де. Бұл оптимистік көзқарас Реставрация кезеңінің басталуымен, ұлттық конституцияның жоқтығы мен баспасөздің цензурасы айқын болған кезде өзгерді. Кейіннен рейхстаг мүшесі болған де, 1820 жылы мектеп оқушысы ретінде 1813 жылы адамдар "бастықтың өкінішті таластары" үшін емес, "әділет пен заң қоғамдық өмірдің, сондай-ақ азаматтардың негізі болуы керек" деп жазды. 1823 жылы провинциялық парламенттердің құрылуы сынға аз әсер етті, өйткені олар орталық заң шығарушы өкілеттіктерге ие емес еді. Олардың салықтарды көтеруге құқығы жоқ, заңдарды әзірлеуге қатыспады және маңызды мәселелер бойынша тек консультациялық функцияларды атқарды. Өкілдерге әкімшілік мәселелерді талқылауға рұқсат берілмеді, ал олардың хаттамалары цензураға ұшырады. Бірінші Provinziallandtag der Provinz Westfalen 1826 жылы Мюнстер қалалық ғимаратында жиналды. Сайлаушылардың көптеп қатысқаны барлық шектеулерге қарамастан, буржуазияның Ландтагты өз көзқарастарын білдіру форумы ретінде көргенін көрсетеді (төменгі таптар дауыс беру құқығына ие емес). Барон фон Штайн бірінші де (Ландтагтың төрағалық етушісі) талқылауды тек жергілікті мәселелерге шектемеді, ал бетінде конституциялық мәселе 1826 жылы және 1828 жылы келесі Ландтагтағы талқылауларда маңызды рөл атқарды. Бұл 1830/31 жылдардағы Ландтаг кезінде тіпті Фюрстенберг барондары Пруссия үшін конституция құруға ашық шақырған кезде одан да айқын болды. Мұндай конституцияның қандай болуы керек деген мәселе қызу талқыланды. Фюрстенбергті қоса алғанда, көптеген ақсүйектер ескі тәртіпті қалпына келтіруге ұмтылды, ал буржуазия ертедегі либералды идеяларды ұстанды. Бұл ретте Брахтті Фридрих Харкорт және баспагер де басқалар қолдады. "Оппозицияның" басқа мүшелері арасында Хаген қаласының әкімі де және Тельгт қаласының әкімі де бар. Тіпті жер иелері абыройының арасында да Георг фон Винке сияқты либерализмді жақтағандар болды. 1827 жылғы округтік қаулы да Пруссия реформаторларының негізгі идеяларынан айқын түрде алыстап кетті. Ол негізінен жер иелері абыройының шеңберінен алынған округтік кеңестерді сайлауды қарастырды және округтер тұрғындарына тек өз көзқарастарын қарастыруға құқық берді; тағайындау патшаға қалдырылды. Сондай-ақ, 1831 жылғы қайта қаралған азаматтық ереже (Städteordnung) өте уақытынан бұрын болды, ол қалалық кеңестердің дауыс беру құқығын қатты шектеп, орталық үкіметтің кеңселері болған өзін-өзі басқару органдарын қарастырды. Муниципалитеттің ережесі (Landgemeindeordnung) ұқсас болды.
1848 жылғы төңкеріске дейінгі кезең
Вормарц кезінде 1848-1849 жылдардағы неміс революцияларына дейінгі кезеңде Вестфалиядағы конституциялық мәселенің маңыздылығы неміс бірігуіне деген қызығушылықпен сәйкес келмеді, ол өте төмен болды. 1833 жылы Мюнстерландтың Реде қаласының мэрі: "Хамбах фестивалі мен Бюршншафт түстері осы елдің бейбітшілік сүйетін тұрғындары үшін ешқандай мағынасы жоқ" деп жазды. Сауэрланд пен Минден Равенсбергтегі қоғамдық сезімдер ұқсас көрінді. Неміс ұлтшылдығы Вестфалияда 1840 жылдары ғана күшті болды. Көптеген муниципалитеттерде әншілер клубы құрылды, олар ұлттық аңыздарды өсірді. Вестфалияның Кёльн соборының құрылыс фестиваліне және Германский денкмалға қолдау көрсету үшін жиналыстарға қатысуы айтарлықтай болды. Бірнеше қауымдастықтар мен клубтар құрылды. Уәде етілген реформалардың жүзеге аспауы туралы ұнжырғаның түсуіне қоса, 1837 жылы "Кельн қиындықтары" кезінде Кельн архиепискобы Клеменс Август Дросте зу Вишерингтің тұтқындалуы Вестфалия католиктерінің үлкен саясаттануына әкелді. Католик либералды журналист Иоганн Фридрих Жозеф Сомер "соңғы он жылдағыдай қазіргі оқиғалар мойынсұнғыш вестфальдықтарды қоздырып, діни ұйқыға батуына үлкен үлес қосты" деп жазды. Сонымен қатар, Сомер 1848 жылғы төңкерістердің бастауы ретінде көтерілістермен байланысты жаппай тәртіпсіздікті көрді. "Мемлекет алғаш рет халық көңіл-күйінің алдында билік тетрене бастады". 1830 және 1840 жылдары либералды, демократты, тіпті кейбір социалистердің талқылау шеңберлері нығая түсті (мысалы, журнал). Сонымен қатар, көптеген ауыл тұрғындары тарапынан жағымсыз қабылданатын аграрлық реформалар, олардың қанағаттануына себеп болды. Бұған 1840 жылдары бірнеше рет өнімнің нашар жиналуы қосылды, бұл азық-түлік бағасының айрықша өсуіне әкелді, әсіресе қалаларда. Дәстүрлі өндіріс саласы да қатты құрылымдық дағдарысқа тап болды. Әлеуметтік жағдайдың қиындығының салдарынан халықтың көптеп көшіп кетуі орын алды. 1845 және 1854 жылдар аралығында провинцияны 30 000-ға жуық адам тастап кетті, олардың көпшілігі шетелге кетті. Олардың жартысына жуығы Вестфалияның шығыс бөлігіндегі зығыр өндірісімен айналысатын аймақтардан келген.
1848-1849 жылдардағы Вестфалиядағы төңкеріс
Вестфалияда 1848 жылы болған төңкеріске қатысты әртүрлі пікірлер айтылды. "Реде шеңберінің" демократиялық сол жағы Вестфалистің Дампфбут қаласында жаңа дәуірдің басталғанын атап өтті, "Еуропа халқы қысымшыл қасіреттен азат етіліп, тынысын алды". Хамм қаласында жарық көрген "Герман" журналы француз революциялық күнтізбесінің үлгісі бойынша жаңа күнтізбе дәуірін енгізуді қолдады. Солшылдар да өзінің саяси бағдарламасын Францияға қарап, "Баршаға арналған байлық, білім және еркіндік" деп жариялады. Сондай-ақ, қарсы пікірлер де болды, мысалы, Биелфельдтің инспекторы және кейін Пруссияның Ұлттық Ассамблеясының мүшесі де, ол "жаман оқиға" туралы айтты, онда "салафит" "конституция әлемдегі барлық қайғы-қасірет пен теңсіздікті жояды" деп күтті. Ол "барлық тәртіптің бұзылуынан" және жалпы "әртүрлілік"тен қорқып отырды. Вестфалияға Париждегі ақпан революциясы және Германияның әртүрлі аймақтарында, соның ішінде Берлин мен Венада наурыз революциясы туралы хабар жеткеннен кейін Вестфалияның кейбір аймақтарында, әсіресе Сауэрландта, Рейнсбургте және Падерборнда ауылдық көтерілістер болды. Олсбергтегі де-ин-тюардтардың кейбір ғимараттарына шабуыл жасалып, ондағы құжаттар өртелді, ал адамдар бостандық әндерін шырқады. Сонымен қатар, басқа жерлерде де, мысалы, Дюльменде да қоралар шабуылға ұшырады. Бұл көтерілісті әскер тез бағындырды. Вестфалияның индустрияландыру басталған аймақтарында, мысалы, Марк округінде, кейбір зауыттарға шабуыл жасалды. Қалаларда либералды үкімет құру туралы айтылып, революцияның жеңісі барлық жерде де қара қызыл алтын жалаулармен шерумен атап өтілді. Алайда, революцияға қарсы қозғалыстар да болды, әсіресе провинцияның ескі пруссиялық бөліктерінде. Марк округінде бұл өзінің көзқарасын өзінің әйгілі Arbeiterbriefen (Жұмысшы хаттары) деп атаған Фридрих Харкорт индустриалисінің айналасында болды. Пруссия Ұлттық Ассамблеясы мен Франкфурт Парламентіне сайлауда кандидаттардың саяси бейімділігі шешуші фактор болмады. Қайта, олардың халық арасындағы беделі олардың тағайындалуында басты рөл атқарды. Сондықтан Сауэрландта консервативті Джозеф фон Радовиц, либералды / ультрамонтанист Иоганн Фридрих Сомер және демократ де сайланды. Пруссия Ұлттық Ассамблеясындағы Вестфалияның жетекші мүшелері демократиялық Бенедикт Вальдек пен де. Берлинде конституциялық талқылауларда Вальдек пен Сомер сол және оң жақта айтарлықтай рөл атқарды. Франкфуртта Вестфалияның өкілдері арасында Георг фон Винке, де, және кейінірек епископ Вильгельм Эммануэль фон Кеттеллер болды. Облыстың өзінде әр түрлі саяси клубтар мен журналдар құрылды. Бұл каталоқтық және либералды памфлеттерден бастап Карл Маркстың радикалды Neue Rheinische Zeitung-ке дейін болды. Саяси пікірлер мен ақпарат құралдарының ерекшелігі де ерекше болды. Алайда консервативті топтарға, әдетте, протестанттық офицерлер мен орталық үкімет қызметкерлері ғана кірді. Бір ерекшелігі - Minden Ravensberg-тің пьетистік лютеран ортасындағы ауыл тұрғындарының консервативті көзқарасы. Саяси белсенді буржуазияның басым көпшілігі конституциялық немесе демократиялық клубтарға қосылды. Либералдылар 1848 жылы шілдеде Дортмундте өткен конгресте Рейнланд пен Вестфалия провинцияларында конституциялық қоғамдардың қоршау ұйымын құрды. Тек Арнсберг ауданында қазан айына дейін осындай жиырма сегіз қоғам болды. Қалған екі округте қоғамдардың саны айқын төмен болды, ал Мюнстерде жергілікті қауымдастық ішкі қақтығыстардан бөлінді. Демократиялық қоғамдар тек 1848 жылдың қыркүйегінде өткен конгрессте келісімге қол жеткізе алды. Мюнстерде жергілікті демократиялық бірлестіктің кем дегенде 350 мүшесі болды. Жұмысшылар қозғалысы (Жалпы неміс жұмысшыларының бауырластығы) Рейнландпен салыстырғанда Вестфалияда өте аз болды. Хаммда демократиялық лагерьде жетекші рөл атқарған және сонымен бірге Arbeiterverbrüderungпен байланыстарды сақтаған күшті кәсіподақ бірлестігі болды. Демократиялық және республикалық бірлестіктердің саны либералды бірлестіктерге қарағанда төмен болды. Вестфалияның католик аймақтарында да осы уақытта саяси католиктіктің алғашқы ұйымдары пайда болды. Пий қауымдастықтары көптеген жерлерде құрылды, бірақ олар провинциялық астанадағы қауымдастыққа бағытталған. Жұмысшылар мен қоғам өкілдері өздерінің делегаттарын ұлттық ассамблеяларда өздерінің талаптары туралы сөйлеуге шақырды. Келесі айларда саяси қызулық едәуір төмендеді. Католик аймақтарында Австрия�...
Индустрияға дейінгі кезең
XIX ғасырдың басында Вестфалия экономикалық және әлеуметтік жағынан өте әртүрлі аймақ болды. Ауыл шаруашылығы басым болды және көптеген жерлерде ол әлі де дәстүрлі және тиімсіз тәсілдермен жүзеге асырылды. Көптеген аудандарда шағын және орта шаруашылықтар кең таралған. Тек Мюнстерланд пен Падерборн аймақтарында ғана ірі кәсіпорындар кеңінен таралған. Бұл аудандар, сондай-ақ Сост-Борде ауыл шаруашылығына өте қолайлы болды. Екінші жағынан, Minden Ravensberg және Bergisches жерінің оңтүстігінде ауыл шаруашылығы өте өнімді емес болды. Тіпті индустриалды дәуірге дейінгі кезеңде де кейбір ауыл шаруашылығы өнімдері экспортталды. Мысалы, Вестфалияның шұмқыры экспортқа шығарылатын тауар ретінде белгілі болды. Индустрияландыру ауыл шаруашылығының жаңа өндірістік орталықтармен бірігуіне ықпал етті. Сұраныстың артуы шошқа шаруашылығының кеңейуіне әкелді. Облыста өндірілетін дәнді дақылдар ең алдымен Рур аймағында, кейін басқа жерлерде дамыған сыра өндірісі үшін маңызды шикізат болды. Дортмунд қаласында ғана сексеннен астам жеке сыраханалар болды. Ауыл шаруашылығы тауарларының жақын маңдағы өнеркәсіптік аймақтардағы үлкен нарығы провинцияның құнарлы бөліктерінде ауыл шаруашылығының жиырмасыншы ғасырға дейін басым сала болып келгенін және ол барлық жерде пайдалы экономикалық сектор болып қала бергенін білдірді. XIX ғасырдың басында көптеген жерлерде халық санының өсуін қамтамасыз ету үшін өнім жеткіліксіз болды. Кедейлер мен жерсіз шаруалар саны өсті. Олардың көбісі өздерінің туған жерінен тыс жерлерде жұмыс істеу мүмкіндігін іздестірді. Де және Сауэрлендр Вандерхендлер сияқты саяхатшы саудагерлер аймақтың символына айналды. Облыстың солтүстік бөлігінде де Голландияға жұмыс істеуге барады. Шығыс Вестфалия мен көршілес Липпе княздігінен келген кірпішшілер де жұмыс істеуге көшіп келді. Hollandgänger-ден Töddenhandel, яғни адамдар қыста үйде зығыр тоқуды және келесі жазда оны сату үшін Нидерландыға сапар шегуді бастады. Вестфалияда еңбектің арзан болуы өнеркәсіпке дейінгі өндірістің кеңейуіне мүмкіндік берді, ол экспортқа арналған өнімдерді жасады. "Солтүстік-батыс Германияның зығыр белдеуінде" батыс Мюнстерландтан Текленбург, Оснабрюк және Минден Равенсберг арқылы қазіргі Төменгі Саксонияға дейін созылып, тұрмыстық өндіріс протоөнеркәсіптік деңгейге дейін дамыды. Әсіресе Minden Ravensberg-те өнеркәсіптік кездегі зығыр өндірісі маңызды рөл атқарды. Матаны Verleger (тасымалдаушылар) сатып алып, сата бастады. Оңтүстік Вестфалияда темір өндіру мен өңдеудің ірі аймағы болды Зигерланд, Вестфалия герцогтігінің бөліктері және Сауэрланд, ол провинциялық шекарадан Бергиш жеріне және Альтенкирхенге дейін созылды. Сигерланд пен Шығыс Сауэрландта өндірілген темір кендері Венденер Хютте сияқты орындарда балқытылды және аймақтың батыс бөлігінде дайын өнімдерге айналдырылды (мысалы, Алтена, Изерлон және Люденшайдта сым тарту немесе Изерлонда тігін инелері). Бұл кәсіпорындар ішінара кооперативтік болып, Рейдемейстерлер желісіне ұйымдастырылды. Рур аймағының оңтүстік бөлігінде көмір ертеден көршілес аймақтарға экспортталған. de in Sprockhövel, мысалы, 17 ғасырдың басынан бастап белсенді болды.
Индустрияландыру
XIX ғасырдың басында провинцияның кейбір бөліктері Германияда өнеркәсіптік революцияны алғаш көрген аймақтар болды және жоғары өнеркәсіптік кезеңде ол Германия империясының экономикалық орталықтарының бірі болды. Наполеонның Континенттік жүйесінің аяқталуы аймақты ағылшын өнеркәсіп өнімдеріне ашты. Әсіресе, тұрмыстық текстиль өндірісі ұзақ мерзімде осымен бәсекелесе алмады және ақырында нарықтан жоғалып кетті. Билефельд пен оның айналасындағы өндірістік өндіріске көшу жаңа жағдайларға көшуге мүмкіндік берді. 1854 жылы Герман Делиус құрған "Рейвенсбергер спиннери" Еуропадағы ең ірі зығыр фабрикасы болды. 1862 жылы "Механикалық тоқудың Бильфельд акциялық қоғамы" (Bielefelder Actiengesellschaft für mechanische Weberei) құрылды. Кейіннен тоқыма кәсіпорындарының табысы аймақта темір және металл өңдеу өнеркәсібінің құрылуына негіз болды. Алайда жаңа механикаландырылған өнеркәсіп бұрынғы коттедждік өнеркәсіп сияқты жұмыс күшін пайдалана алмады. Вестфалияның зығыр өндірісі аймақтарында 1830 және 1840 жылдары кедейлік пен шетелге көшіп кетудің деңгейі күрт өсті. Вестфалияның оңтүстік-батысындағы темір өңдеу және металл өңдеу аймақтарында шетелден келген өнеркәсіптік бәсекелестік бастапқыда тек қана жағымсыз салдарларға әкелді. Кейбір өнеркәсіпке дейінгі кәсіпорындар, мысалы, Ольпе және оның айналасындағы металл табақ өндірісі жоғалды. Ескі ауылдық металл өңдеу кәсіпорындары мен коттедждік металл өңдеу кәсіпорындары үшін Рурдан келген көмірге негізделген Вестфалияның өзінде заманауи металл өңдеу өнеркәсібінің құрылуы одан да қиынырақ болды. Рурбергбаудың дамуы үшін ұзын қабырғалы тау-кен өндірісін ойлап табу маңызды болды, бұл кенді беткі қабатын алып тастамай алып тастауға мүмкіндік берді. Бұл әдіс алғаш рет 1837 жылы Эссенге жақын Рур аймағында қолданылды. Вестфалияда алғашқы шахталық шахта Бохум қаласында 1841 жылы ашылды. 1818 жылы Фридрих Харкорт және де Мельбурн механикаландырылған темір зауытын Wetter қаласында құрды, ал 1826 жылы осы жерде Вестфалияда алғашқы пудлинг пешін құрды. Кейіннен бұл жұмыстар Дортмундке көшірілді, онда олар Rothe Erde болып қалыптасты. Бұдан әрі Хюстенде (de), Варштейнде, Люненде (Вестфалия Хютте), Хёрдедеде (lt=Hermannshütte), Хаспеде (de), Бохумда (de) және басқа жерлерде темір зауыттары құрылды. Бұл жаңа көмірмен жұмыс істейтін темір зауыттары көмірден жасалған өнеркәсіптік аналогтарына қарағанда әлдеқайда өнімді болды. Индустриялық дамудың алғышарты көлік инфрақұрылымын кеңейту болды. XVIII ғасырдың соңынан бастап ауылдық автомобиль жолдары (Chaussee) салынып, Рурдың төменгі бөлігіндегі өзендер кеме қатынасы үшін кеме жүзуге жарамды болды және арналар салынды. Ең бастысы, темір жол өнеркәсіптік дамудың қозғаушы күші болды. 1847 жылы Кёльн-Минден теміржол компаниясы Рейннен Везерге дейінгі батыс-шығыс тармақты желісін аяқтады. Бергиш Маркиш теміржол компаниясының Эльберфельд-Дортмунд темір жолы 1849 жылы пайда болды, сол жылы Корольдік Вестфалия темір жолы құрылды. Сауэрланд сияқты 1860 немесе 1870 жылдары ғана темір жол желісіне қосылған аймақтар осы экономикалық өсу дәуірінде де экономикалық жағынан шетте қалды. Осы аймақтардың кейбір бөліктері индустрияландырудың айқын процесін бастан кешірді. Көптеген жерлерде орман шаруашылығын дамытуды қолға алды, сол кезден бастап тұрақты түрде жүзеге асырылды. Тек бірнеше жерде ғана, мысалы, Шмаленбергте, оның негізінен шұлық өндірісі, жаңа өнеркәсіптік дамуды көрді. Өңірдегі тау-кен өндірісінің дамуы да баяулады. XIX ғасырдың аяғында Рур аймағындағы көмір өндіру саласы күшейе түсті. 1850 жылдары Хэттингенде Hermannshütte, Rothe Erde, de, de және de құрылды. Нәтижесінде Вестфалияның кейбір өнеркәсіптік аймақтары шеткі болып қалды және белгілі бір өнімдерге (мысалы, мыс өндірісі) шоғырлану арқылы ғана табысқа қол жеткізе алды. Келесі жылдары Рур аймағында жаңа шахталар мен тау-кен компаниялары құрылды, мысалы, de. Бұған қоса, ескі зауыттар бірнеше мың жұмысшыны қамтитын ірі кәсіпорындарға айналды. XIX ғасырдың ортасына дейін Вестфалияның Рур аймағы провинцияның экономикалық орталығы болды.
Қалалық өмір
Индустриялық қалалардың қарқынды дамып келе жатқан ерекшелігі - буржуазияның жалпы жоқтығы. Орта тап ерекше әлсіз болды. Қалалар ең алдымен қажетті инфрақұрылымға, мысалы, жабдықтау жолдарына, қоқыс жинау, қоғамдық көлік, мектептер және т.б. Саулық жағдайын жақсарту, әсіресе балалар арасында өлім-жітім деңгейін айтарлықтай төмендетті. Холера сияқты індеттер маңызды рөл ойнамай қалды. Екінші жағынан, бұл оң өзгерістердің шектері туберкулездің, силикоз сияқты еңбекпен байланысты аурулардың, сондай-ақ тау-кен және өнеркәсіптің қоршаған ортаға жалпы әсерінен айқын көрінеді. Жаңа индустриалды қалалар тек кейіннен мұражайлар мен театрлар сияқты мәдени инфрақұрылымға ие болды. Олар ескі қалаларда шоғырландырылған, оларда азаматтық дәстүр болған және жаңадан құрылған өнеркәсіптік орталықтарда ХХ ғасырға дейін пайда болған жоқ. Жоғары білім алу мүмкіндігі де аз еді. Мюнстер мен Падерборн университеттері 18 ғасырда құрылғанмен, олар Пруссияның билігінің басында курстарды шектеулі түрде ұсына отырып, "рмп университеттеріне" дейін қысқартылды. Мюнстер тек 1902 жылы толық университет мәртебесіне көтерілді. Рур аймағында жоғары білім берудің құрылуы тек 1960 жылдары жоғары білім берудің кеңейуі кезінде басталды.
Әлеуметтік бұзылу және кәсіподақ құру
Өнеркәсіптік революция жағдайында Рур аймағындағы тау-кен өндірісі мен өнеркәсіптің жылдам дамуы провинцияның қоғам мен экономикасының күрт өзгеруіне және халықтың көптеп өсуіне әкелді. 1865 жылы "Жалпы тау-кен туралы" заңның енгізілуімен "Бергкнаппен" ("әдеттегі тау-кеншілердің") артықшылықтары аяқталды, содан кейін тау-кеншілер өздерінің еңбек құқықтарын басқа жұмысшылардан айырмады. Бастапқыда олар жалақының төмендеуіне, жұмыс уақытының ұзартылуына және басқа да мәселелерге әдеттегідей жауап берді, үкімет әкімшілігіне жалпылай сәтсіз өтінішхаттар. Олар жұмысшылардың басқа топтары қолданатын іс-қимыл түрлерін қабылдауға кірісті. Рурда алғашқы шахташылар ереуілі 1872 жылы болды. Бұл жергілікті, шектеулі және сәтті емес еді. 1889 жылы өткен онжылдықтардағы ашу-ызаның басы ашылып, үлкен ереуіл болды, оған сол кездегі аймақта жұмыс істейтін 104 000 кеншінің шамамен 90% қатысты. Шабуыл Бохумда 24 сәуірде және Эссенде 1 мамырда басталды. Оларға көптеген басқа да жұмысшылар қосылды. Орталық ереуіл комитеті құрылды. Жұмысшылар жалақыны көтеруді, сегіз сағаттық жұмыс күнін енгізуді және басқа да өзгерістерді талап етті. Шахташылардың билікке деген бұрынғы адалдығы ұмытылмағанын ереуіл комитеті Кайзер Вильгельм II-ге делегация жібергені дәлелдейді. Ол шабуылға наразылық білдірсе де, шабуыл туралы ресми тергеу жүргізуге келісті. Дортмундтің Обербергамт ауданындағы тау шаруашылығы мүдделері жөніндегі бірлестік жеңілдіктерге дайын екенін білдіргендіктен, ереуіл біртіндеп тоқтады. Вестфалия мен Рейн шахталарындағы ереуіл сол жылы Сауэрланд, Аахен Ревье, тіпті Силезия шахталары үшін үлгі болды. Сонымен қатар, ереуіл жұмысшылардың мүдделерін қорғау үшін ұйым қажет екенін анық көрсетті. 1889 жылы 18 тамызда Дотмунд Дорстфельдте "Alte Verband" ("Ескі Одақ") деп аталатын ұйым құрылды. 1894 жылы христиан кеншілер одағы, ал 1902 жылы поляк одағы құрылды. Де 1880 жылдары ұйымдастырылуға тырысты, бірақ маңызды емес болып қалды. Кәсіподақ құруда шахташылар басқа жұмысшылар топтарына үлгі болды. 1905 жылы Бохум аймағында тағы бір ереуіл басталды, ол барлық кен кәсіподақтарының жалпы ереуіліне айналды. Жалпы алғанда, аймақтағы шахташылардың 78% -ы ереуілге қатысты. Ақырында ол бұзылуға мәжбүр болса да, ол жанама табысқа жетті, өйткені Пруссия үкіметі жалпы тау-кен заңын қайта қарау арқылы жұмысшылардың көптеген талаптарын орындады. 1912 жылы Алте Вербанд, Польша одағы және Хирш Данкерше одағы үш кәсіподақ ереуіліне бірікті, бірақ Христиандық кеншілер одағы қолдау көрсетуден бас тартты. Нәтижесінде ереуілге қатысушылар саны 60%-ға жетті. Ауданда үлкен ашу-ыза, зорлық-зомбылық болды, нәтижесінде полиция мен әскерилер араласты. Ақырында шабуыл сәтсіз аяқталды. Кеншілермен қатар, Вестфалияның басқа аймақтарындағы жұмысшылар да еңбек қозғалысына қатысты. Металлургия саласында бұл іс-шаралар шағын және орта кәсіпорындарға бағытталған, ал жұмысшылар қозғалысы әр түрлі себептермен ірі кәсіпорындарға кіре алмады. Атап айтқанда, темір және болат өнеркәсібіндегі жұмыс берушілер өздерінің "Мэнордың иелері" позициясын қажет болған кезде жұмысшыларды жұмыстан босату арқылы қорғады. Бұл осы компаниялардың ішкі құрылымымен ерекшеленді, ол кеншілер сияқты ортақ мақсат сезімін қалыптастыруға қарсы болды.
Саяси мәдениет
Вестфалияның саяси мәдениеті, ең алдымен сайлау нәтижелерінің ұзақ мерзімді ауытқуларында көрініс тапты, провинцияның діни және әлеуметтік құрылымымен, сонымен қатар XIX ғасырдың бірінші жартысындағы саяси пікірталастармен тығыз байланысты болды. Вестфалияда діннің рөлі аса зор болды. Германияның қалған бөлігінде сияқты, бұл католик және социал-демократиялық орталардың қалыптасуына әкелді, олар өз мүшелерінің өмірін "омыртқадан қабірге дейін" қатты қалыптастырды. Бұл тенденция либералды және консервативті топтарда аз байқалады. 1886 жылы 1 тамызда Вестфалияның аудандары мен қалалары де ("облыстық одақ") құрады, оның мүшелері бұдан былай Вестфалияның провинциялық Ландтагы ретінде кездесті. Бұдан кейін Ландтаг округтер мен қалалардың өкілдерінен құралды, олар Пруссияның үш сыныптық сайлау құқығы арқылы сайланды. Ландтаг провинция үшін үкімет басшысын сайлады, ол Ландшауптман немесе "Мемлекет басшысы" (Landesdirektor 1889 жылға дейін) деп аталады.
Орталық партиясы
Әсіресе, Kulturkampf-тен кейін, ХІХ ғасырдың басындағы дәстүрлі үлгілерге және 1848 жылғы революцияға негізделген Орталық партиясы (Zentrum) провинцияның католик бөліктеріндегі саясатты негізінен монополиялады. Партия діни сенімге негізделген және әлеуметтік тапқа қарамастан католик жұмысшылары, шаруалар, буржуазия және дворяндар тарапынан қолдау тапты. Вестфалия партияның орталығы болды. Партия 1860 жылдары Сост қаласында католикалық саяси партияның негізін талқылау үшін өткен саясаткерлердің кездесуінен пайда болды. 1870 жылғы "Сост" бағдарламасы партияның құрылтай құжаттарының бірі болды. Вильгельм Эммануэль фон Кеттеллер мен Герман фон Малинкродт Вестфалия провинциясынан келген партияның құрылуындағы жетекші саясаткерлердің бірі болды. 1890 жылдардан бастап әлеуметтік айырмашылықтар партияның ішінде айқын аймақтық айырмашылықтарға әкелді. Негізінен ауылдық жерлерде Орталық партия әдетте консервативті болды, ал de ("Вестфалиялық фермерлер қауымдастығы") ықпалды рөл атқарды. Ассоциация негізінен шағын және орта фермерлерді білдірді; жер иелері әулиелері Веймар республикасына дейін ықпалды болды және саяси жағынан өздерін қамқорлай алды. Мюнстер Кесфельд сайлауында Георг фон Гертлинг (кейінгі Баварияның президенті және императорлық канцлер) сияқты адам 1903 жылдан 1912 жылға дейін үміткер болды. Сол сияқты, партияның оң жақ қанатына жататын кейінгі канцлер Франц фон Папен ауылдық Верлден шыққан және өзінің саяси базасы Мюнстерландта болған. Екінші жағынан, провинцияның өнеркәсіптік аймақтарында әлеуметтік католицизм өте күшті болды. Бұл ағым Рур және Сауэрланд аймақтарында ерекше күшті болды. Сол жердегі христиандық одақтар әлеуметтік демократиялық бәсекелестерінен күшті болды. Вестфалия католиктері Август Пайпер және де, екеуі де Католик Германиясы үшін Халық Ассоциациясының басшылары, әлеуметтік саясатта айналысатын көрнекті адамдар болды. Өсе келе секуляризациямен қатар, саяси католицизмнің әлеуметтік бағыты Веймар республикасы кезінде Орталық партияның орта таптық аймақтарда қолдау таппауының себебі болды. Сауэрландта 1933 жылы партияның қолдауы 1919 жылғыдан 20% -ға дейін төмендеді. Дегенмен, католик аймақтарында ол жалпы алғанда жетекші саяси күш болып қалды және 1930 жылғы неміс федералды сайлауында провинцияның екі электоратында да жетекші партия болып қалды.
Социал-демократтар мен коммунистер
Вестфалияда Орталық партиясының үстемдігі либералды, консервативті және әлеуметтік демократиялық қозғалыстардың протестанттық Вестфалияға шектелгенін білдірді. Осылайша, Карл Вильгельм Толке және Вильгельм Хасенклевер сияқты алғашқы әлеуметтік демократтар католик Сауэрландтан келді, бірақ олардың мансабы көршілес протестанттық аймақтарда басталды. Марк округі мен Биелфельд айналасындағы аймақ - социал-демократияның алғашқы ошақтары. Марк қаласында Фердинанд Лассалдың Жалпы неміс жұмысшыларының қауымдастығы (ADAV) және оның мұрагерлері 1863 жылы құрылғаннан бері берік болды. Ең бастысы, Толке 1875 жылға қарай партияның Изерлон, Хаген, Гельзенкирхен, Бохум, Минден және Ойнхаузен қалаларында жергілікті филиалдарын құруға жауапты болды. ADAV 1875 жылы Германияның Социал-демократиялық жұмысшылар партиясымен (SDAP) бірігіп, Социал-демократиялық жұмысшылар партиясын (SAP) құрды, кейіннен ол Германияның Социал-демократиялық партиясы (SDP) болып қайта аталды. Осыдан кейін Тольке Вестфалиядағы партияның басты кандидаты болып сайланды. Билефельдте Карл Северинг сияқты тұлғалар Германия Федеративтік Республикасының алғашқы жылдарына дейін империяның саяси өміріне айтарлықтай әсер етті. 1933 жылға дейін Рурдың Вестфалия бөлігі ешқандай жағдайда СПД-ның "орталығы" болған жоқ. Социал-демократиялық "Ескі Одақ" алғашқы жұмысшылар одағы болғанымен, ол ғасырдың басында христиандық одақтарға қарағанда әлсіз болды, кейіннен оны поляк жұмысшыларының маңызды бірлестігі де сынға алды. Тек Дортмунд сияқты көмір кен орындарының протестанттық бөліктерінде ғана SPD Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі кезеңде елеулі билікке қол жеткізе алды. Кеншілер басшылары де және Фриц Гусман Рур аймағындағы жетекші социал-демократтардың қатарында болды. Рур аймағында Веймар Республикасындағы дағдарыс СПД-ға Орталық партияға қарағанда тікелей әсер етті. Партияның 1920 жылғы Рур көтерілісіне деген көзқарасынан көңілі қалған 1921-1923 жылдардағы гиперинфляция және 1930 жылдардағы Ұлы депрессия көптеген жұмысшыларды сол жаққа, бастапқыда синдикализмге, кейін коммунизмге көшті. Германияның Коммунистік партиясы (КПД) Ұлы депрессияға дейін де бұқаралық партия болған, ал СДПК кейінге қалды.
Дүниежүзілік соғыс және революция
Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Вестфалияда да, Германияның басқа жерлерінде де ұлттық сезімдер кеңінен тараған еді. 1866 жылғы Аустрия-Пруссия соғысына және 1870 жылғы Франко-Пруссия соғысына қатысты кең таралған күмәнмен салыстырғанда, ынта-жігер провинцияның католик бөліктеріне және жұмысшы тапқа да таралды. Арнсбергтегі жергілікті газет австро-венгерлік жұмылдыру туралы жазған: "Кейбір адам Deutschland, Deutschland über alles әнін бастады және көпшілік бірден қуана қосылды. Көшелер арқылы шеру жүргізген сайын, олардың одақтас Дунай монархиясына деген жанашырлығы және әскери ынта-жігері патриоттық әндер арқылы білдіріледі. Жергілікті тұрғындар қатты дауыспен өздерінің қуаныштарын білдірді. Түнгі уақытта ғана тыныштық орнады". Осыған ұқсас оқиғалар провинцияның басқа жерлерінен де орын алған. Алайда бұл құлшыныс барлық жерде болған жоқ. Ауылдық жерлер мен шағын қалаларда соғысқа және болашаққа деген алаңдаушылық кең тараған еді. Соғыстың күнделікті тәжірибесі, әсіресе соғыс басталғаннан кейін бірден жұмыссыздықтың қысқа кезеңі, бағаның өсуі және соғыстың екінші жартысындағы өнеркәсіптік қалаларда азық-түлік тапшылығы бастапқы құлшынысты бәсеңдетті. Бірте-бірте провинцияның саяси жүйесі заңдылығын жоғалта бастады. Социал-демократиялық жұмысшылар одағы мен СДПК-да Бургфриденсполитиканы (партиялық бітімгершілік саясаты) сынға алу 1917 жылы Германияның тәуелсіз социал-демократиялық партиясының (USPD) құрылуына әкелді. Вестфалияда СПД мүшелерінің саны едәуір азайса да, тек бірнеше жергілікті партия ұйымдары (Хаген мен Швельмдегілер сияқты) жаңа партияға өтті. Вестфалияда билік жүргізген Орталық партиясы монархияны аяғына дейін қолдады, бірақ олардың сайлаушылары арасында соғыс шаршауы одан сайын өсті. 1918 жылдың басынан бастап әлеуметтік тәртіпсіздік айтарлықтай өсті және бүкіл провинцияда көптеген ереуілдер болды. Алайда қараша революциясын сыртқы күштер туғызды. 1918 жылы 8 қарашада ашық теңіз флотының көтерілісші теңізшілері Вестфалияға пойызбен жетті. Оларға Бельфельдте, Мюнстерде және көп ұзамай бүкіл провинцияда сонда орналасқан әскерлер қосылды. Барлық жерде Фридрих Эберттің революциялық үкіметін қолдаған және парламенттік демократияның құрылуын қолдаған жұмысшылар мен сарбаздар кеңестері құрылды. Вестфалияда олардың мүшелері негізінен социал-демократиялық партияларды қолдайтын, бірақ провинцияның католикалық бөліктерінде кейбір христиандық одақтар да қатысқан. Алайда, революцияны қолдау көп ұзамай Ваймар Ұлттық Ассамблеясына сайлау аясында азайды, өйткені католиктер министр Адольф Хоффманның (USPD) "жаңа Kulturkapf" -ына қарсы шықты. Сонымен қатар, тәуелсіз "Рейн-Вестфалия республикасын" құруға қолдау да болды.
Веймар Республикасы
+ Провинциялық Ландтаг сайлауы 19211933 (доп пайызы) Жыл Орталық партиясы SPD DVP DNVP KPD DDP Нацистік Басқа 1921 35.5 24.7 13.0 8.8 7.3 4.4 6.3 1925 35.1 22.8 11.7 10.7 9.3 2.7 2.2 1929 32.9 22.1 8.7 6.3 9.3 2.5 2.9 12.5 1933 28.2 15.1 6.8 10.3 36.2 2.3 1919 жылдың қаңтарында Вестфалия жұмысшы және солдат кеңестерінің кейбір бөліктері радикалдана бастады. Кен өндіру өнеркәсібін мемлекет меншігіне алу науқаны және Рурдың Рейн және Вестфалия бөліктерінде кең таралған ереуіл қозғалысы болды. Саяси оң жақта провинцияда Мюнстердегі Генералкоманданың үлгісінде Фрейкорптар құрыла бастады. Олар шабуылшыларға қарсы әрекет ете бастағанда, көмір кен орындарында шабуылдың 400 000 қатысушысы болды. Сыртқы тыныштықты Карл Северинг қалпына келтірді, ол Билефельдтегі жетекші социал-демократ және пруссиялық де, бірақ ол шынымен де шиеленісті азайта алмады. 1920 жылдың наурыз айында Капп төңкерісіне жауап ретінде Рур аймағының қалаларында, соның ішінде Бохум, Веттер, Виттен, Херне, Халтерн және Хагенде ереуілдер мен жалпы тәртіпсіздіктер болды. Бұл Рур көтерілісі болды. Жұмысшылар барлық жерде Фрейкорптарға қарсы жеңіске жетті. Жұмысшылар негізінен Германияның тәуелсіз социал-демократиялық партиясының (USPD), Германияның коммунистік партиясының (KPD) және Германияның анархо-синдикалистік еркін жұмысшылар одағының (FAUD) жақтастары болды. Төңкеріс сәтсіз аяқталғаннан кейін жұмысшылар қарусыздаған жоқ. Оның орнына, көптеген адамдар 100 000 адамнан тұратын "Қызыл Рур армиясына" қосылды, олар Рурдың көп бөлігін бақылап, өздерінің бақылауын Мюнстерландқа дейін кеңейтті. Северинг атысты тоқтату туралы келіссөздер жүргізгенмен, бүкіл Германиядан әскерлер мен фрейкорптар жұмысшыларды күшпен жою үшін жиналды. Жоғары шығындардан кейін, әсіресе жұмысшылар тарапынан, көтеріліс 1920 жылдың 8 сәуірінде құлдырады. Пруссияны демократияландыру аясында 1921 жылы Вестфалияның жергiлiктi парламентіне сайлау тең сайлау құқығымен өзгертілді. Рур аймағында қалыпты жағдай қысқа болды, өйткені 11 қаңтарда 1923 жылы Рур аймағын француз және бельгия әскерлері басып алды. Бұл Веймар үкіметінің пассивті қарсылық көрсету науқанын шақыруға әкелді, бірақ бұл ақырында бұзылды. Осыған байланысты шығындар гиперинфляцияның басталуына ықпал етті. Гиперинфляция кезеңінде Вестфалия Анет фон Дросте Хюльшоффтың, Барон вом Штайнның және герладик Саксон жезөкшелерінің портреттері бар "Ноттгельд" ("қажетті ақша") басып шығарды, олардың номиналды құны 1 миллиард маркаға дейін жетті. Іс жүзінде 1921 жылғы монеталар ғана Notgeld ретінде қолданылды. Басқа нөмірлер "медалиондық сипатқа" ие болды. 1923 жылы Рентенмарк енгізілгеннен кейін провинцияның саяси және экономикалық жағдайы бірнеше жыл бойы тұрақты болды. Алайда 1928 жылы Рур темір мәселесі мен 200 мың жұмысшының жұмыс тоқтатуы бейбітшіліктің қаншалықты әлсіз екенін көрсетті.
In January 1919, parts of the Westphalian Workers' and Soldiers' Councils were beginning to radicalise. There was a campaign for nationalisation of the mining industry and a widespread strike movement in the Rhinish and Westphalian parts of the Ruhr. On the political right, the Freikorps began to form in the province on the lines of the Generalkommando in Münster. When these began to move against the strikers, the strike had reached its peak with 400,000 participants across the coalfields. Externally, calm was restored by Carl Severing, the leading social democrat in Bielefeld and a Prussian de, although he did not actually defuse the tension. In response to the Kapp Putsch in March 1920, strikes and general rioting broke out in the cities of the Ruhr, including Bochum, Wetter, Witten, Herne, Haltern, and Hagen. This was the Ruhr uprising. Workers were successful against the Freikorps everywhere. The workers were generally supporters of the Independent Social Democratic Party of Germany (USPD), the Communist Party of Germany (KPD), and the anarcho syndicalist Free Workers' Union of Germany (FAUD). After the failure of the Putsch, the workers did not disarm. Instead, many joined a "Red Ruhr Army", numbering up to 100,000 men, which controlled most of the Ruhr and extended their control into Münsterland. Although Severing managed to negotiate a ceasefire, Army troops and Freikorps from the whole of Germany were gathered to put the workers down by force. Following high losses, especially on the workers' side, the uprising collapsed on 8 April 1920. As part of the democratisation of Prussia, voting for the Westphalian Landtag was changed to equal suffrage in 1921. Normality was shortlived in the Ruhr, since the Occupation of the Ruhr by French and Belgian troops began on 11 January 1923. This led to a call for a campaign of passive resistance by the Weimar Government, but this was eventually broken. The costs of this were a contributing factor to the start of hyperinflation. During the period of hyperinflation, Westphalia printed some Notgeld ("emergency money") with portraits of Annette von Droste Hülshoff, the Baron vom Stein, and the heraldic Saxon Steed, with face values of up to a lt=billion marks. In practice, only the 1921 coins were actually used as Notgeld. The other issues had a "medallion character". After the introduction of the Rentenmark in 1923, the political and economic situation in the province stabilised for several years. However, in 1928, the Ruhr iron dispute and the lockout of 200,000 workers showed how fragile peace was.
Рейхс реформасы және округтік реформа
Веймар республикасы кезінде провинциялардың ұлттық реформасы (Reichsreform) туралы талқылау провинцияның өмір сүруін сұраққа қойды. Оған жауап ретінде провинциялық әкімшілік фольклор мен тарихты тарихи "Вестфалия аймағы" идеясын заңды етуге тырысты. Бұл 1931 жылдан бастап бірнеше томдық "Raums Westfalen" атты еңбектің жариялануына әкелді, онда Германияның солтүстік-батысында қалған аймақтан ерекшеленетін "Вестфалия аймағы" бар ма деген сұрақ қарастырылған. Қорытынды толықтай анық емес еді. Кейбіреулер Липпе, Оснабрюк, Ольденбургтің кейбір жерлері және провинциядан тыс басқа да жерлер тарихи "Вестфалия аймағына" жатады деп сенді. Республика кезінде 1875 жылы Мюнстермен басталған қауымдастық құру және ірі қалаларды құру процесі жалғасып, кеңейіп, 1929 жылы Gesetz über die kommunale Neugliederung des rheinisch westfälischen Industriegebiets-пен ең биік деңгейге жетті. Бірқатар аудандар (мысалы, Дортмунд, Хёрде және Бохум) жойылып, олардың аумағы көршілес қалаларға берілді. Жаңа аумақтық тәртіптер Ennepe Ruhr Kreis және Oberhausen қаласы үшін құрылды. 1920 жылы Рурр қалаларының барлық коммуналдық ұйымы ретінде Рурр-Колен-Безиректің елді мекендер одағы құрылды.
Гейхсхальтинг (нацистік)
Нацистер билікті басып алғаннан кейін Орталық партиясымен немесе СДПК-мен байланысы бар саясаткерлер мен мемлекеттік қызметкерлер дереу жұмыстан шығарылды. Олардың ішінде Арнсберг ауданының басшысы лейтенант Макс Кёйнг бар. Кейбір провинциялық Ландтаг мүшелері мен Мюнстердегі, Хернедегі және Хагендегі мэрі сияқты, нацистік туды өздерінің қала залдарының төбесінен желбіретуден бас тартқандары үшін, олар орнынан шығарылды. Ландешауптман де (Орталық партия) босатылып, оның орнына нацист де және Оберпрезидент де (Орталық партия) Фердинанд фон Люнникке ауыстырылды, бұл ерекше тағайындалу болды, өйткені ол нацист емес, неміс ұлттық халық партиясының католик мүшесі болды. Ол тағайындалғаннан кейін нацистік партияға қосылды және нацистік емес тегі Вестфалиядағы жаңа режимді қабылдауды қамтамасыз етуге көмектесті. 1938 жылы оның орнын Альфред Майер басты. Көптеген партиялық қолдаушылар мен лауазымды адамдар (әсіресе жұмысшылар партияларынан) тұтқындалып, концлагерьлерде уақыт өткізді. Вестфалияның көптеген аймақтарында 1 сәуірде яһуди бизнестерін бойкотқа қатысуға қатысты. 1933 жылдың 1 мамырынан кейін еркін кәсіподақтардың штаб-пәтері басып алынды. Нехайм қаласында жергілікті кәсіподақ басшысы өзін-өзі өлтірді. 1933 жылы 10 мамырда Мюнстерді қоса алғанда, провинциялардың қалаларында кітаптарды өртеу болды.
Келісу және қарсылық
Халықтың басым бөлігі, әдетте, режимнің талаптарымен келісті, олардың көбі ынталы болды. Облыстағы ең күшті христиандық одақтар нацистік партияға бағыну туралы мәлімдеме жасап, неміс еңбек майданына қосылып, тыйым салынған еркін ұйымдар мәртебесінен құтылуға үміттенді. Вестфалиядағы нацизмге белсенді қарсы шыққандар аз болды. Бұған дінге мүше болудың зор әсері болды. Мыңға жуық католик діни қызметкері уақытша тұтқындалды немесе сотталды. Кейбіреулері концлагерлерге жіберілді, ал ондағы он бес адам қайтыс болды. 1938 жылы Oberpräsident Ferdinand Lüninck-тің қызметінен босатылуы және 20 шілдедегі жоспарға байланысты оның жазалануы діни себептермен болды. Бұл туралы Падерборнда туып, Варбургте өскен заңгер Йозеф Вирмердің халық сотының алдындағы сот барысында судья Роланд Фрайслерге берген жауабында да дәлелденген: "Мен терең дінге сенемін және дінге сенгенімнің арқасында мен осы қастандық кликасына кірдім". Мюнстердің епискобы Клеменс Август Граф фон Галеннің нацистердің евтаназия науқанына қарсы айтқан уағыздары бүкіл Германияға белгілі болды. Протестанттық діни қызметкерлер де осындай себептермен тұтқындалып, концлагерлерге жіберілді. Жалпы алғанда, Вестфалияның прус шіркеу провинциясында протестанттық шіркеулер нацистік "неміс мәсіхшілері" мен Мойындау шіркеуінің арасындағы Кирхенкампфта араласты. Бастапқыда режиммен тығыз байланысты неміс мәсіхшілері діни қызметкерлер мен синодтық сайлауда жеңіске жетті, бірақ 1934 жылы Мәсіхшілердің Мәсіхшілік шіркеуінің белгілі мүшесі Карл Кох шіркеу провинциясының басшысы болып сайланды. Социалистік және коммунистік жұмысшылар қозғалысының мүшелерінің қарсылығы саяси себептермен болды. Дортмунд коммунистік қарсылық орталығы болды, ол тұтқындауға қарамастан үнемі жаңартылып отырды. 1945 жылдың басында гестапо жиырма сегіз коммунисті тұтқындады, олар наурыз және сәуір айларында басқа тұтқындармен және әскери тұтқындармен бірге Дортмундтің Биттермарк орманында өлтірілді. Жалпы алғанда, БЖД-ны қолдағандар аз сенімді болды, олар ескі байланыстарды сақтауға және ақпарат алмасуға басымдық берді. Олардың бөлшектенген ұйымы Фриц Хенслердің айналасында айналып жүрген топты жасырын полиция 1937 жылға дейін байқай алмады. Дортмунд пен Вестфалияның басқа да ірі қалаларында Эдельвейс пираттарының топтары болды, олар бейресми жастар қозғалысы болды, олар Гитлер жастарына белсенді және белсенді қарсылық көрсетті.
Еврейлерді қудалау және эвтаназия
Кристалл түнінде, 1938 жылдың 9 қарашасында және одан кейін синагогалар өртеліп, кейбір жерлерде, мысалы, Люненде еврей азаматтары өлтірілді. Медебахта болған оқиғалар жақсы жазылған. Германияның қалған бөлігінде болғандай, Вестфалиядағы яһудилер қауымы толығымен жойылып кетті. Дортмундте 1933 жылы 4000-ға жуық яһуди болды, олардың 44-і 1939 жылға қарай әртүрлі қуғын-сүргін шараларының құрбаны болды. 1940 және 1945 жылдар аралығында мыңнан астам адам концлагерлерде қайтыс болды, ал тағы 200 адам соғыстың аяқталуына байланысты айларда шаршаудан қайтыс болды. 1941 жылға дейін еврей халқының тағы бір бөлігі елден табысты шықты. Вестфалияның барлық жерінде яһуди халқының саны 1933 жылы 18 000-ға жуықтан 1939 жылы 7000-нан сәлге дейін төмендеді. 1941 жылы жүйелі түрде жер аударыла бастаған кезде олардың саны 5800-ге дейін төмендеді. Ол Ванзее конференциясына Германияның Шығыс аумақтарын басқару жөніндегі министрлігінде мемлекеттік хатшы ретінде қатысты. Депортация Вестфалияда 1941 жылдың 10 желтоқсанында Мюнстерландтан басталды. Бірнеше күннен кейін Белефельд пен Арнсберг қалалары да соған ілесіп кетті. 1943 жылдың наурыз айының соңында Вестфалияда 800-ге жуық яһуди ғана болды. Олардың көпшілігі, ықтимал, араласқан заңдар мен Geltungsjuden аясында қорғалған адамдар болған. Соғыстан кейін олардың аз ғана бөлігі аймаққа оралды. Олардың арасында кейіннен өз тәжірибесі туралы жазған Шмаленбергтің Ханс Франкенталь және Пауль Шпигельдің отбасы (кейін Германиядағы яһудилердің Орталық кеңесінің жетекшісі) болды. Ауруханалар мен қарттар үйлерінде өңіріміздің тікелей бақылауында евтаназия бағдарламалары бойынша өлім саны жоғары болды. Ересектер арасында өлімге ұшырағандардың көбісі провинциядан тыс жерде, Бранденбургтің эвтаназия орталығында қайтыс болды. Сауэрландтың Нидермарсберг қаласында психикалық жағынан бұзылған балалар Марсберг клиникасында қаза тапты. Барлығы 3000 Вестфалиялық науқас қатысты, оның 1350-і Хадамар евтаназия орталығында өлтірілген. Кейінгі құрбандарды қоса алғанда, Вестфалияда қаза тапқан науқастардың жалпы саны үш мыңға жуық болуы мүмкін. Алайда Бетел қоры 1945 жылға дейін бірнеше жағдайларды қоспағанда, өз пациенттерінің өлтірілуін болдырмауға тырысты.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Соғыс экономикасына көшу және рациондық таңбаларды енгізуден басқа, соғыс тұтқындары мен ауыл шаруашылығында, зауыттарда және шахталарда мәжбүрлі жұмысшылардың жұмыспен қамтылуы соғыстың провинцияға әкелген алғашқы үлкен өзгерісі болды. Соғыстағы тұтқындар лагерінің ең ірілері Сталаг VI К (326 Сенне) Стакенброк пен Сталаг VI А Хемерде болды, бірақ провинцияда тағы бірнешеуі болды. Кейбір бағалауларға сәйкес, 65,000-нан астам сарбаз, көбінесе кеңес, тек Стакенброкта ғана қаза тапты. Хемерде де осындай болжамдар бар, бірақ ресми түрде тіркелген өлім саны төмен. Соғыс Вестфалияның азаматтық халқына алғаш рет Рур аймағын бомбалау арқылы тікелей әсер етті. Мюнстер 1940 жылы алғашқы бомбалауды бастан кешті және қала 1941 жылы кеңінен бомбалау басталғанға дейін түнгі уақыттағы қатаң бомбалаудың нысанасына айналды. Жалпы алғанда, әуе шабуылдары салдарынан қалада мыңнан астам адам қаза тапты. Бохумда төрт мыңнан астам адам қайтыс болды және 1939 жылдан 1945 жылға дейін ғимараттардың 35% -ы ғана аман қалды. Бұл басқа қалаларда да, Рур аймағында және ірі қалаларда ғана емес, шеткі аймақтарда да өте ұқсас болды. Мысалы, Сост және Месхеде қалалары негізінен қираған, ал Фредебург сияқты шағын ауылдық елді мекендер одақтастардың бомбалауынан үлкен залал шеккен. 1943 жылдың 16-17 мамыры аралығында түнде RAF Ланкастер бомбалаушылары ("Дамбустерлер") Operation Chastise операциясы кезінде Моне су қоймасының бөгетін бұзып, кем дегенде 1579 адамды өлтірген су тасқынын туғызды. Нехайм әсіресе ауыр соққыға ұшырады, 800-ден астам адам қаза тапты, олардың ішінде кем дегенде 526 адам мәжбүрлі еңбекке мәжбүрленген ресейлік әйелдер лагерінде қаза тапты. 1945 жылдың наурыз айының соңында соғыс Рейн мен Везер арасындағы аумаққа да жетті. Неміс және одақтас әскерлері арасында жиі жанжалдар болып тұрды. Винтерберг, Медебах және Шмаленберг айналасындағы орманды аймақта 1945 жылы Пасхада жаяу әскердің шайқастары болды. Қарсылық нәтиже бермеді, ал 1 сәуірде оңтүстіктен келген американдық әскерлер солтүстіктен келген британдық және канадалық әскерлермен кездесіп, Рур қалтасындағы неміс күштерін қоршады. Неміс қарсылығы, бастапқыда өте қатал болған, тез төмендеді. Осы кезеңде нацистер әр түрлі зұлымдықтарды (Endphaseverbrechen, "соңғы кезеңдегі қылмыстар" деп аталады), мысалы, Варштейн мен Эверсбергтегі Арнсберг орманындағы қырғын сияқты. 1945 жылы 18 сәуірде неміс армиясының соңғы бөлімшелерінің берілуі Вэстфалиядағы Екінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуына әкелді.
Облыстың соңы
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Вестфалия провинциясы британдық оккупациялық аймақтың бөлігі болды. Гессенмен шекара сонымен қатар британдық және американдық оккупациялық аймақтар арасындағы шекара болды, ал Вестфалияның Сиген және Ольпе аудандары француздық оккупациялық аймақпен шектесті. Британдық оккупациялық биліктің бас кеңсесі, "Германияның бақылау комиссиясы британдық элемент", 1945 жылдың тамызында Потсдам конференциясынан кейін Бад-Ойнхаузенде болды. 1945 жылдың шілдесінде олар Рудольф Амелюнксенді провинцияның жаңа Оберпрезиденті етіп тағайындады. Сонымен қатар Арнсберг (lt=Fritz Fries), Minden und Münster үшін жаңа үкімет басшылары тағайындалды. 1946 жылдың басында әскери үкімет пен Оберпрезидентке кеңес беру үшін жаңа саяси ассамблея - Провинциалрат ("Облыстық кеңес") құрылды. Оның мүшелері соғыстың аяқталуынан кейін жаңадан құрылған немесе қайта құрылған партиялар жиынтығынан белгіленген үлгіге сәйкес алынды. SPD-нің 35 мүшесі, ХДС-тің 30, КПД-ның 20, Орталықтың 10 және FDP-нің 5 мүшесі болды. Британдықтар 1946 жылы маусымда британдық кабинет қабылдаған шешімге сәйкес, 1946 жылы 23 тамызда Пруссия провинцияларын өз аймағында жойды. Вестфалия бұрынғы Рейн провинциясының солтүстік бөлігімен қосылып, Солтүстік Рейн Вестфалиясын құрады. 1947 жылы Липпе ерікті мемлекеті Солтүстік Рейн-Вестфалияға қосылды, ол Детмольд ауданының бөлігі болды. 1947 жылы 25 ақпанда Пруссияны ресми түрде жоюдан бұрын провинция саяси сахнадан жоғалып кеткен болатын. Германия Федеративтік Республикасының құрылуынан кейін және 1949 жылы 23 мамырда Негізгі заң қабылданғаннан кейін Солтүстік Рейн-Вестфалия жаңа федерацияның штаттарының бірі болды.