Кіріспе

Артур Боданский (1877-1939) - австриялық-америкалық дирижер, әсіресе Вагнер операларымен байланысты. 1920 жылы Рождество қарсаңында Метрополитен опера театрында Энрико Карузоның соңғы қойылымын жүргізді. Еврей саудагерлерінің ұлы Боданский Александр Землинскийден скрипка мен композиция оқыған. Боданцкий содан кейін Венада Густав Малердің дирижерлық көмекшісі болды, кейіннен Берлиндегі, Прагадағы Neues Deutsches театрында (1907 жылдың тамызында) жұмыс істеді, онда ол қысқа уақыт Ото Клемперер мен Мангеймнің әріптесі болды. 1915 жылы ол Америка Құрама Штаттарына көшіп барып, Метрополитен операсында жұмыс істеді, Мангеймде оның орнын Вильгельм Фуртвенглер алды. Ол Метте неміс репертуарының басшысы болды, Ферруччо Бусонидің ұсынысы бойынша Артуро Тосканини қабылдады. 1921 жылы Нью-Йорк филармониясы оны қонақ дирижер ретінде қабылдады. 1928 жылы Боданцкий Меттерден отставкаға кететінін жариялады және оның орнына Джозеф Розенсток тағайындалды. Алайда, Розенсток баспасөзде осындай сынға ұшырады, ол дерлік дереу медициналық кеңес бойынша отставкаға кетті, ал Боданцкий қайтадан жұмысқа қабылданды және 1939 жылы қайтыс болғанға дейін Метте қалды. 1936 жылы Томас Бичем оны Ковент-Гарденде дирижерлік етуге шақырды, бірақ оның әр спектакль үшін 250 фунт стерлинг талап еткен ақысы тым жоғары деп саналды.

Дирижерлік стилі мен сын-пікірлер

Мангеймдегі лауазымына тағайындалған кезде Боданцкий "жетілген және еңбекқор" дирижер" ретінде мақталды, "тек бір кемшілігі бар: белгілі бір ауыр қол, ритардандоға деген сүйіспеншілігі". Алайда, кейіннен Метеорологиядағы мансабында Боданцкий "өзінің жылдам темпі үшін, әсіресе Вагнерде" әйгілі болды. Боданцкийдің Мет хабарларын жазған көптеген жазбалар сақталған (олардың кейбіреулері заңды себептермен АҚШ-та қол жетімді емес). Бұлардың ішінде 1933 және 1934 жылдардағы ең алғашқы Met хабарлары бар, онда сопрано Фрида Лейдердің Die Walküre және Tristan und Isolde шығармаларынан едәуір фрагменттер бар. Жазбалардан Боданцкийдің темпінің қатты ауытқуы, кейде өте тез, кейде өте баяу екені көрінеді. Бұл тәжірибеде ол Альберт Коутс, Фриц Райнер және Фуртвенглер сияқты замандастарының тікелей жазған жазбаларынан алыс емес. Ал соққыға қатысты айтатын болсақ, ол кезде Байройттан тыс опера театрларында бұл әдеттегі нәрсе еді. Боданцкий бұл жағынан Фуртвенглермен де, Рейнермен де жақсы салыстырады. 1944 жылы Сель CD-де қайта шығарылған Die Walküre-ді радио арқылы орындады, ол жылдам темптер мен кесулердің қатаңдығы жағынан Боданцкийдің кез келген шығармасымен салыстыруға болады. Фрида Лейдер Боданцкийдің өлімінен кейін жазған автобиографиясында оның "өте керемет өнерін" мадақтады. Боданскийдің Метрополитенге тағайындалуын қолдаған Артуро Тосканини оның өліміне қайғырып отырғаны айтылды.

Отбасы

Артур белгілі журналист және драматург Роберт Боданцкийдің ағасы еді.