Кіріспе

Үнді саясаткері және революционер Жаду Гопал Мукерджи (18 қыркүйек 1886 - 30 тамыз 1976) - бенгалдық үнді революционері, Джатиндранат Мукерджидің немесе Баға Джатиннің мұрагері ретінде, Джатантар мүшелерін Гандидің қозғалысын өздерінің ұмтылыстарының ұлылығы ретінде тануға және қабылдауға жеткізді.

Ерте өмір

Жадугопал немесе Жаду Батыс Бенгалиядағы Рупнарайан өзенінің жағалауындағы Мединипур ауданындағы Тамлук қаласында дүниеге келді. Отбасы Солтүстік Калькуттаның Бениатола қаласынан шыққан. Жадуның анасы Бхубанмохини Вайшнавтық отбасынан шыққан және балаларына адалдық рухын ұялатты. Жадудың кіші інісі АҚШ-та тұрып, Батыс елдеріне белгілі жазушы, мәдениеттанушы Дхан Гопал Мукерджиге айналды. Жаду Калькуттадағы Дафф мектебінің жоғарғы сынып оқушысы болғандықтан, ұстаздарының бірі арқылы патриоттық ойлауды үйренді. Ол 1905 жылы Калькутта Анушилан партиясының мүшесі болды, оның физикалық мәдениеті мен саяси климатынан тартылған. Ол өзінің өмірбаянында Баға Джатиннің 1906 жылы Бенгал жолбарысымен жалғыз қолымен соғысқаны туралы жазған. Ф. А. емтиханынан кейін, 1908 жылы Джаду Калькутта медицина колледжіне оқуға түседі. Патриотизмнің өршуін және оны басу үшін қабылданған мемлекеттік шараларды бақылап, талдауды ұнататын Жаду өзін жақын достарымен шектеп, сыртқа шығуға тырысты.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

1913 жылы Дамодар су тасқыны кезінде көмек көрсету жұмысы Жадуды Баға Джатин мен оның маңызды серіктестеріне жақындатты. Жақын арада өтетін соғыста қарулы көтеріліс ұйымдастыратын аймақтық бөлімшелерді нығайтумен айналысқан Джатин Үстірт Үндістанға жауапты ретінде Раш Бехари Бозды тағайындады. Нарен Бхаттачарьяның Джатинмен жақын қарым-қатынасына қызғаныш білдіргенімен, Джадуға сыртқы байланыстарды дамыту, негізінен Калифорниядағы Таракнатх Дас пен Германиядағы Вирендранатх Чаттопадхяймен байланыс жасау міндеті жүктелді. Индогерман жоспарының сәтсіздігі мен Баға Джатиннің 1915 жылы кенеттен қайтыс болуынан кейін, Джатиннің заңды оң қолы Атулкришна Гоштің сәттiк үмітсіздікке ұшырағанын көріп, Джаду оны алмастырды және революционерлерге тарауға шақырды. Жаду болмаған кезде, Бхупендра Кумар Датта 1917 жылы қамауға алынғанға дейін басшылықты қолға алды.

Қашып кеткен басшы үйіне оралды

Ассам, Бирма және Тибето-Бхутан шекараларының төбелі ормандарында жасырынған Джаду революционерлердің империалистерге әсері туралы және Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңында Роулат актісімен конституциялық реформалардың ықтимал жеңілдіктері туралы хабардар болды. 1921 жылы үйіне оралған Джаду медициналық емтиханға қатысуға арнайы рұқсат алды және 1922 жылы рекордтық нәтижемен тапсырды. Гандидің алғашқы сәтсіздікінен кейін, алғашқы келісімшартқа сәйкес, "Югантар" мүшелері Дешбанду Читараджан Дас пен Сатиендра Чандра Митраның басшылығымен баламалы "Сварадж" қозғалысын құрды және олар өздерінің жаңа бағдарламасын Баға Джатиннің 1923 жылдың 9 қыркүйегінде Бенгалиядан Пәнжабқа дейін өзін-өзі беруінің 8 жылдығын атап өту арқылы жариялады. Лала Хар Даялдан хабар алғаннан кейін, Пандит Рам Прасад Бисмил Аллахабадқа барды, онда ол 1923 жылдың қысқы мезгілінде доктор Джадугопал Мукерджи мен Сачиндра Нат Саньялдың көмегімен Хиндустан Республикалық Ассоциациясының конституциясын жасады. Ұйымның негізгі атауы мен мақсаттары Аллахабадта сары қағазға басылды. Осыдан хабардар болған британдық билік бірден радикалдарды тұтқындады; Джаду алғаш рет тұтқындалып, төрт жылға мемлекеттік тұтқындар туралы ереже бойынша ұсталды. 1927 жылы босатылған соң, ол Бенгалиядан шығарылды. Ол Ранчиде тұрып, туберкулезді емдеуде ерекше беделге ие болды. 1934 жылы Амиярани Чадхуриге үйленіп, екі ұл туды. Осы кезде ол "Югантар" және "Анушилан" радикалдарын біріктіріп, қысқа өмір сүретін федерацияланған "Карми Сангха" құрамын құрды. Субхас Чандра Бос және "Югантар" басшылары олардың тиімділігіне бей-жай қарады деген сылтаумен "Анушилан" мүшелері бұл бірігуді тоқтатты. 1938 жылы Джаду бастамашылықты қолға алып, "Югантар" партиясының Конгресстен бөлек партия ретінде өмір сүруін тоқтатты және Гандиге толық қолдау білдірді. 1942 жылы Гандиге Үндістаннан шығу қозғалысын ұйымдастыруға көмектескені үшін қайтадан тұтқындалғаннан кейін, екі жылдан кейін босатылды. Ол Конгресстің маңызды мәселелерде, мысалы, толық тәуелсіздік пен Үндістанның бөлінуі туралы келісімге келіспеді және 1947 жылы отставкаға кетті. Ол 1976 жылы қайтыс болды.