Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Польшалық-америкалық мемуаршы (1930 2017)
Polish–American memoirist (1930 – 2017)
Ерте өмір
Бес балалы отбасында жалғыз әйел және Зигмунд пен Фрида Юрманның екінші кіші баласы Алисия Юрман бес жасынан бастап Буцачта өсті. Оның ата-анасы мен төрт ағасы (Моше, Бюнио, Герцль және Захари) Холокост кезінде өлтірілді. Ол немістерден құтылу үшін өз қауымының мүшелерін құрту лагеріне алып бара жатқан пойыздың терезесінен лақтырылып, бункерлерде жасырынып, далаларда, қораларда тұрып, поляк немесе украин болып жүрді. Жас кезінде бүкіл отбасын жоғалтқан Алисияның өмір сүру құлшынысы берік болды. Германия жеңілгеннен кейін ол Bricha жер асты тобына қосылып, еврейлерді Польшадан Австрияға, содан кейін Палестина мандатына, кейін Израильге әкетуге көмектесті. 1947 жылдың басында ол Теодор Герцль кемесіне отырды, оны Ұлыбританияның Корольдік теңіз флоты тоқтатты. Кеме экипажы мен жолаушыларды Кипрге жіберіп, сегіз айға сонда тұтқындады. 1947 жылдың желтоқсан айында Юрман Палестина мандатына кірді. Ол Палямның құрамына кірді, кейін Яффада шайқасқан "Шайл Хаям" әскери-теңіз күшінде қызмет етті. Сол жерде ол Құрама Штаттардан келген Габриэль Апплменмен кездесті. Олар 1950 жылы үйленіп, екі жылдан кейін АҚШ-қа көшіп келді. Олар 1969 жылы Израильге оралды және Йом Киппур соғысы кезінде (1973 жылы) болды, ал 1975 жылы АҚШ-қа оралды. Ерлі-зайыптылардың екі ұлы мен бір қызы болды.
The sole female and the second youngest child of Sigmund and Frieda Jurman in a family of five children, Alicia Jurman was raised from the age of five in Buczacz. Her parents and four brothers (Moshe, Bunio, Herzl and Zachary) were all murdered during the Holocaust. She escaped the Germans by being thrown through the window of a train taking members of her community to an extermination camp, hiding in bunkers, living in fields, barns, and pretending to be Polish or Ukrainian. After losing her entire family at a young age, Alicia continued to have a strong will to survive. After Germany's defeat, she joined the underground group Bricha, helping smuggle Jews out of Poland to Austria, then on to the Palestine Mandate, which would become Israel. In early 1947 she sailed aboard the Theodor Herzl, which was stopped by the Britain's Royal Navy. The ship's crew and passengers were sent to Cyprus and interned for eight months there. In December 1947, Jurman made it to the Palestine Mandate. She was part of the Palyam, later serving in the “Chayl HaYam” naval forces that fought at Jaffa. There she met Gabriel Appleman, a volunteer from the United States. They wed in 1950 and came to the United States two years later. They returned to Israel in 1969 and were there during the Yom Kippur War (1973), and returned to the U. S. in 1975. The couple had two sons, and a daughter.
Өлім
2017 жылдың 4 сәуірінде Апплеман Юрман митральды клапанды жөндеу үшін операциядан кейін хосписке түсті. 2017 жылдың 8 сәуірінде таңертең ол отбасымен және достарымен бірге көз жұмды.
On April 4, 2017, Appleman Jurman went into hospice after a failed surgery to repair a leaking mitral valve. She was surrounded by family and friends as she passed on in the early morning of April 8, 2017.
Алисия: Менің өмірім
Оның "Алисия: Менің аңызым" атты автобиографиясы 1988 жылы Торонто мен Нью-Йоркте Bantam баспасында жарық көрді. "Нью-Йорк таймс" газетінің бір сыншысы бұл кітапты "қалай терең зерттейді, әрі онда жазылған өмірдің қалай керемет өмір сүргенін көрсетеді, сондықтан Холокост куәгерлерінің қайғылы қауымына қаншалықты терең еніп кетсең де, оқырманды оның қаһарманына деген құштарлықтан арылта алмайды" деген. WorldCat мәліметтері бойынша, кітап 1176 кітапханада сақталған. Ол француз тіліне (Alicia: l'histoire de ma vie); неміс тіліне (Alicia: Überleben, um Zeugnis zu geben); дания тіліне (Alicia: min historie); швед тіліне (Alicia: min historia), голланд тіліне (Vergeten kan ik niet) және испан тіліне (Alicia, la historia de mi vida) аударылған.
Her autobiography, Alicia: My Story, was published in Toronto and New York by Bantam in 1988. A reviewer for the New York Times said that the book "is so profoundly observed, and the life it records so remarkably lived, that no amount of prior immersion in the sad community of witnesses to the Holocaust can dull the reader to its heroine." According to WorldCat, the book is held in 1176 libraries. It has been translated into French (Alicia: l'histoire de ma vie); into German (Alicia: Überleben, um Zeugnis zu geben); into Danish (Alicia: min historie); into Swedish (Alicia: min historia), into Dutch (Vergeten kan ik niet), and into Spanish (Alicia, la historia de mi vida).