Пилип Швабский: Германия королі және өлімі

Кіріспе

1198 жылдан 1208 жылы қанымен өлтірілгенге дейін Германия королі болған Швабиялық Филипп (1177 жылдың ақпан-наурызы – 1208 жылдың 21 маусымы), өзінің жарғыларында Филипп II деп аталды, Хогенштауфен әулетінің мүшесі және 1198 жылдан қанымен өлтірілгенге дейін Германия королі болды. 1197 жылы Филипптің ағасы Генрих VI-ның қайтысы Хогенштауфендердің билігінің (Сицилия корольдігіне дейін жеткен) Италиядағы императорлық билігінің күйреуіне және Альп тауларының солтүстігінде билік бос орын тууына себеп болды. Генрихтің кәмелетке толмаған ұлы Фредериктің патшалыққа талап етуіне қатысты күмәндер 1198 жылы екі патша сайлауына әкелді, нәтижесінде неміс тағы үшін талас туды: екі сайланған патша, Швабиялық Филипп және Брансвиктік Отто, тақты өздеріне талап етті. Келесі жылдары екі қарсылас еуропалық және паптық қолдаумен, ақша және сыйлықтар арқылы, әртүрлі қоғамдық шаралар мен рәсімдер арқылы, қақтығысты өздерінің пайдасына шешуге тырысты, дәрежелерді көтеру немесе әскери және дипломатиялық шаралар қолдану арқылы. Филип Альп тауларының солтүстік бөлігінде Оттоға қарсы патшалығын нығайта алды. Бірақ билігінің шарықталу нүктесінде, 1208 жылы қанымен өлтірілді. Бұл тақ үшін болған таласты аяқтады; оның қарсыласы Отто тез арада мойындалды. Филипп билік еткен кезінде өлтірілген алғашқы неміс патшасы болды. Кейінгі ұрпақтарда Филипп Хогенштауфен әулетінен шыққан, көп назар аудармайтын билеушілердің бірі болып саналады.

Алғашқы жылдар

Филип Италия империясының Павия қаласында немесе оның маңында Германия королі және Киелі Рим императоры Фредерик Барбароссаның және оның екінші әйелі Беатриче I, Бургундия графинясының оныншы баласы және сегізінші (бірақ бесінші және ең жас аман қалған) ұлы болып дүниеге келді. Оның әкесінің отбасы – Хогенштауфендер әулеті, бұл атауды тарихшылар 15 ғасырдан бері династияға берген. Отбасының шығу тегі әлі күнге дейін белгісіз; әке жағынан ата-бабалары кіші дворяндар болған және олардың есімдері сақталмаған. Барбароссаның арғы атасы Фредерик Бюрен туралы тек қана оның Хильдегард есімді әйелге үйленгені белгілі (оның ата-анасы да дау тудырады: ол Эгишейм-Дагсбургтің Комиталь отбасының немесе Шлетштадт отбасының мүшесі болды). Бірнеше жыл бұрын Шлетштадт мүлкі Хильдегардқа емес, оның күйеуіне тиесілі деп болжалды және Хогенштауфендер шваб емес, алсасалық отбасы болды. 1100 жылы ғана Швабия герцогы Фредерик I отбасының Шығыс Швабияның Ремс аңғарына орналасты. Гогенштауфендер үшін Саль әулетімен қарым-қатынасы әлдеқайда маңызды болды. Фредерик Барбароссаның әжесі – Генрих IV-тің қызы Агнес. Филипптің әкесі өзін алғашқы сальдық билеуші Конрад II-нің тікелей ұрпағы ретінде көрді, оны бірнеше рет құжаттарында өзінің ата-бабасы деп атады. 1125 жылы Саль әулеті еркек желіде жойылғаннан кейін, алдымен Швабия герцогы Фредерик II (Барбароссаның әкесі), содан кейін оның ағасы Конрад сальдықтардан шыққандығын айтып, патшалық қадір-қасиетіне ие болуға тырысты. 1138 жылы Конрад III ақыры Германияның патшасы болып сайланды, ол Швабияның Хогенштауфен әулетінің бірінші ұрпағы болды, ол Римнің патшасы болып сайланды, қарсыласы Велф үйінің қатал қарсылығына қарсы. 1152 жылы корольдік мәртебе 1155 жылдан бастап Киелі Рим императоры болған Конрад III немересі Фредерик Барбароссаға бірқалыпты түрде өтті. Барбаросса папа Александр III-ге қарсы шықты. 1177 жылы ғана императордың Рим папасы мен Италияның Ломбардтар лигасының қалаларымен ұзақ уақыттан бері жалғасып келе жатқан қақтығысы Венеция келісімінде шешілді. Хогенштауфендер бұрын-соңды Филипп деген есімді қолданған емес. Принцтің есімі сол кезде Барбароссаның маңызды көмекшісі және сенімді адамы болған Кельн архиепискобы Филипптің атымен аталған. Осылайша Кельн архиепискобының есімі патша отбасына қабылданды. Тарихшы Герд Альтхоффтың айтуынша, бұл айқын құрмет "Барбароссаның Генрих Арыстанмен кездесуге дайындалуын нақты көрсетеді". Кейінірек Кельн архиепискобы Бавария мен Саксонияның қуатты герцогін құлатуда маңызды рөл атқарды. Бала кезінде Филиппті шіркеу қызметкері болуға дайындады. Ол оқуға үйреніп, латын тілін де үйренді және одан әрі білім алу үшін Адельбергтегі Премонстраторлар монастырына орналастырылды. 1189 жылдың сәуірінен 1193 жылдың шілдесіне дейін Филип Аахен соборының коллегиат шіркеуінің провосты болды, ал әкесі 1189 жылы Германиядан үшінші крест жорығына кетті, бірақ келесі жылы Анадолиядағы Гексу (Салаф) өзенінде суға батып кетті. 1190 немесе 1191 жылы Филипп Вюрцбургтің князь-епископы болып сайланды, бірақ киелілікке ие болмады, мүмкін, оның ағасы Генрих VI-нің араласуына байланысты. 1186 жылы Генрих VI Сицилияның билік құрған королі Вильгельм II-нің әпкесі Констанциямен үйленді; бұл Гогенштауфендерге Сицилия патшалығын Киелі Рим империясымен біріктіру мүмкіндігін берді (unio regni ad imperium). Алайда, нәтижесінде Папамен қарым-қатынас нашарлады, өйткені Киелі орын Сицилия Корольдігіне феодалды талапты сақтағысы келді. 1193 жылдың көктемінде Филипп өзінің шіркеулік шақыруын тастады, мүмкін императорлық жұптың баласыздығына байланысты; сонымен қатар Филипптің басқа үш ағасы да еркек мұрагерсіз болды: Швабия герцогы Фредерик VI 1191 жылы қайтыс болды, ал Швабия герцогы ретінде оған мұрагерлік жасаған Конрад Ротенбургтік үйленбеген. Сонымен қатар, Отон I, Бургундияның граф-палатині, некеде тұрса да, әлі еркек ұрпағы жоқ еді. Алайда, императорлық жұптың уайымдары негізсіз болып шықты. Императрица Констанция 1194 жылы 26 желтоқсанда Джессиде ұл туып, кейіннен Фридрих II, Киелі Рим императоры болды. Император болмаған кезде, княздер оның екі жасар ұлы Фредерикті 1196 жылдың соңында Франкфуртта Рим патшасы етіп сайлады; осы қадаммен Генрих VI 1197 жылғы крест жорығына дайындалудан бұрын өзінің мұрагерлігін қамтамасыз етуді қалаған. Византия империясымен қарым-қатынасты жақсарту үшін 1195 жылы сәуірде Генрих VI Филиппке император Исаак II-нің қызы және Сицилияның кіші патшасы Рожер III-нің жесірі Ирене Ангелинаға күйеулікке берді, оны Вальтер фон дер Фогельвейде "төңкерілмейтін гүл, адал көгершін" деп сипаттады: ол 1194 жылы Генрих VI Сицилияға басып кірген кезде тұтқынға алынғандардың арасында болды. 1195 жылдың басында Филипп өзінің императорлық бауырымен Сицилияға сапарына қатысты және 1195 жылғы Пасхада ол Тоскана маркгравы болды, даулы Матильдин жерлерін алды; Италиядағы оның сүйіктілерінің арасында Миннезингер Бернгер фон Хорхайм болды. Филипптің Тосканадағы билеуі оған Папа Целестин III-тің ашуын тудырды, ол оны анафемаға ұшыратты. 3 мамыр 1196 жылы Филипп соңғы рет Тоскана маркгравы ретінде тіркелді. Ағасы Конрадтың тамыз айында 1196 жылы өлтірілгеннен кейін Филипп оның орнына Швабия герцогы болды. Филипп пен Ирене Ангелинаның (үйленген кезде Мария деп аталған) некесі, әдетте, 25 мамыр 1197 жылы Аугсбургқа жақын Гюнценле төбесінде тойланды. Осы одақтан бес қыз туды:

Philip was born in or near Pavia in the Imperial Kingdom of Italy as the tenth child and eighth (but fifth and youngest surviving) son of Frederick Barbarossa, King of Germany and Holy Roman Emperor and his second wife Beatrice I, Countess of Burgundy. His paternal family was the noble House of Hohenstaufen, the name given to the dynasty by historians since the 15th century. The origins of the family are still unclear today; the ancestors on the paternal side were minor nobles and their names have not been preserved. All that is known about Barbarossa's great grandfather Frederick of Büren is that he married a woman named Hildegard (whose own parentage was disputed: she was a member of either the Comital family of Egisheim–Dagsburg or the obscure Schlettstadt family). A few years ago it was assumed that the Schlettstadt property did not belong to Hildegard but to her husband himself and the Hohenstaufen were therefore not a Swabian but an Alsatian family. It wasn't until around 1100 that the family under Duke Frederick I of Swabia located into the East Swabian Rems valley. Much more important for the Hohenstaufen family was the prestigious connection with the Salian dynasty. Frederick Barbarossa's grandmother was Agnes, a daughter of Henry IV, Holy Roman Emperor. Philip's father saw himself as a direct descendant of the first Salian ruler Conrad II, to whom he referred several times as his ancestor in documents. After the extinction of the Salian dynasty in the male line in 1125 firstly Frederick II, Duke of Swabia (Barbarossa's father) and then his brother Conrad tried in vain to claim the royal dignity invoking his descent from the Salians. In 1138, Conrad III was finally elected King of Germany, being the first scion of the Swabian Hohenstaufen dynasty to be elected King of the Romans, against the fierce resistance of the rival House of Welf. In 1152 the royal dignity passed smoothly to Conrad III's nephew, Frederick Barbarossa, who was also Holy Roman Emperor from 1155 onwards. Barbarossa became embroiled in a conflict with Pope Alexander III. It was not until 1177 that the long standing conflict of the Emperor with the Pope and the Italian cities of the Lombard League could be resolved in the Treaty of Venice. The Hohenstaufen had never used the name Philip before. The prince was named after the Archbishop Philip of Cologne, who was an important helper and confidante of Barbarossa at this time. The name of the Archbishop of Cologne was thus accepted into a royal family. For historian Gerd Althoff, this demonstrative honor makes "Barbarossa's preparations for the confrontation with Henry the Lion tangible". A little later, the Archbishop of Cologne played a key role in the overthrow of the powerful Duke of Bavaria and Saxony. As a child, Philip was initially prepared for an ecclesiastical career. He learned to read and also learned Latin, and was placed at the Premonstratensian Monastery in Adelberg for his further education. From April 1189 to July 1193 Philip was provost at the collegiate church of Aachen Cathedral, while his father left Germany for the Third Crusade in 1189, but he drowned in the Göksu (Saleph) River in Anatolia the next year. In 1190 or 1191 Philip was elected Prince bishop of Würzburg, though without being consecrated, probably due to intervention of his brother Henry VI. In 1186 Henry VI married with Constance, the aunt of the reigning King William II of Sicily; this gave the Hohenstaufen the possibility of a union of the Kingdom of Sicily with the Holy Roman Empire (unio regni ad imperium). As a result, however, the relationship with the Pope deteriorated, because the Holy See wanted to maintain the feudal claim over the Kingdom of Sicily. In the spring of 1193 Philip forsook his ecclesiastical calling, perhaps because of the childlessness of the imperial couple; also, Philip's three other brothers were also without male heirs: Duke Frederick VI of Swabia had already died in 1191 and Conrad of Rothenburg, who succeeded him as Duke of Swabia, was unmarried. In addition, Otto I, Count Palatine of Burgundy, although already married, had no male descendants yet. However, the concerns of the imperial couple turned out to be unfounded. Empress Constance gave birth to a son on 26 December 1194 in Jesi, the later Frederick II, Holy Roman Emperor. While the Emperor was absent, the princes elected his two year old son Frederick as King of the Romans in Frankfurt at the end of 1196; with this move, Henry VI wanted to see his succession secured before he prepared for the Crusade of 1197. To improve relationships with the Byzantine Empire, in April 1195 Henry VI betrothed Philip to Irene Angelina, a daughter of Emperor Isaac II and the widow of junior King Roger III of Sicily, a lady who was described by Walther von der Vogelweide as "the rose without a thorn, the dove without guile": she was among those taken prisoner by Henry VI when he invaded Sicily in 1194. In early 1195, Philip accompanied his imperial brother on his journey to Sicily and at Easter 1195 he was made Margrave of Tuscany, receiving the disputed Matildine lands; in his retinue in Italy was the Minnesinger Bernger von Horheim. Philip's rule in Tuscany there earned him the enmity of Pope Celestine III, who excommunicated him. On 3 May 1196, Philip was documented for the last time as Margrave of Tuscany. After the murder of his brother Conrad in August 1196, Philip succeeded him as Duke of Swabia. The marriage of Philip and Irene Angelina (renamed Maria upon her wedding) probably took place at Pentecost (25 May) 1197 in the Gunzenle hill near Augsburg. Five daughters were certainly born from the union:

Беатрикс (сәуір/маусым 1198 – 11 тамыз 1212), ол 22 шілде 1212 жылы император Отто IV-ке үйленді және үш аптадан кейін ұрпақсыз қайтыс болды. Мария (1199/1200 – 29 наурыз 1235), ол 22 тамыз 1215 жылға дейін болашақ герцог Генрих II Брабантқа үйленді және ұрпақтары болды. Кунигунда (ақпан/наурыз 1202 – 13 қыркүйек 1248), ол 1224 жылы Богемия королі Вацлав I-ге үйленді және ұрпақтары болды. Элизабет (наурыз/май 1205 – 5 қараша 1235), ол 30 қараша 1219 жылы Кастилия королі Фердинанд III-ке үйленді және ұрпақтары болды. Қыз (кейін туып, 20/27 тамыз 1208 жылы қайтыс болды). Ол анасымен бірге босанғаннан кейін қайтыс болды. Көздер Филипп пен Ирене Мария Ангелинаның одағынан туған Рейнальд және Фредерик есімді екі қысқа өмір сүрген ұлдарының бар екенін көрсетті, олар анасымен бірге Лорх аббаттығында жерленген. Алайда, олардың бар екенін күмәнді түрде растайтын замандас көздер болған жоқ.

Дау-жанжалдың басталуы

Филипп ағасы Генрих VI-нің сенімін өте жоғары дәрежеде сезінді және корольдің кіші ұлы ерте қайтыс болған жағдайда оның қамқоршысы болып тағайындалған көрінеді. 1197 жылдың қыркүйегінде Филипп Аахенде римдіктердің патшасы ретінде таққа отырғызу үшін Фредерикті Апулиядан әкелуге аттанды. Монтефиасконеде болған кезде ол Генрих VI-ның 28 қыркүйекте Мессинада кенеттен қайтыс болғанын естіді және бірден Германияға оралды. Ол немере інісінің мүддесін қорғауға және Генрих VI-ның өліміне байланысты туындаған тәртіпсіздікті басуға ұмтылған көрінеді: 1198 жылы 21 қаңтарда Филипп Шпейер азаматтарына жарлық шығарды, онда ол король Фредерик атынан әрекет еткенін көрсетті; алайда, ол оқиғалармен тосқауыл болды. Осы арада, Кёльндік принц-архиепископ Адольфтің басшылығымен биліктегі Гогенштауфен әулетіне қарсы Священная Рим империясының бірқатар принцтері, бұл мүмкіндікті пайдаланып, бұрынғы саксондық герцог Генрих Арыстанның екінші тірі ұлы, Англия королі Ричард I немересі Брансвиктің Отто деген тұлғасында неміс антикоролін сайлады. Ол Адольфтің таңдаулы кандидаты емес еді, өйткені Кельн архиепископиясы күшті герцог Генрих Арыстанның құлдырауынан едәуір пайда көрді. Керісінше, қаржы жағынан мықты азаматтар тобы Оттоның сайлауын өткізді. Архиепископ өзінің қолдауы үшін өз епархиясының үлкен қарызын азайта алды. Баланың патшалығына қарсылық күшейе түсті, сондықтан Филиппті гибеллиндер Фредерик кіші болған кезде империяның қорғаушысы ретінде таңдады. Отто I Бургундия, Филипптің жалғыз аға ағасы, ол өз аймағындағы проблемаларды шешумен айналысып, тиімді емес деп саналды, сондай-ақ оны қолдады. Ақыры ол Нордхаузенде өзінің сайлануына келісті. 1198 жылы 6 наурызда Ихтсхаузенде болған шіркеулік және зайырлы ұлылардың алдында ол патша болуға дайын екенін мәлімдеді. Екі күннен кейін (8 наурыз) Филипп Тюрингиядағы Мюльхаузенде Германия королі болып сайланды. Сайлау Лаетар жексенбісінде өтті, бұл күн Хогенштауфен патша дәстүрінде айтарлықтай символикалық маңызы бар күн болды. Әйтпесе, бірқатар символикалық кемшіліктер болды: Австрияның герцогы Леопольд VI, Богемияның герцогы Оттокар I, Зарингеннің герцогы Бертольд V және Тюрингияның ландгравы Герман I сайлауда қолдауға ие болса да, дәстүрлі түрде маңызды рәсімдік актін орындаған барлық үш Рейн архиепискобы (Кельн, Майнц және Трир) Филиптің сайлауында болмаған, ал Мюльхаузен патша сайлауы үшін әдеттегідей емес орын болды. Мюльхаузен үшін Филип патша болып сайланғанға дейін Гогенштауфен кезеңінде билеуші ретінде тек бір ғана резиденция дәлелденуі мүмкін. Осы жерді таңдау арқылы Филипп өзінің үлкен ағасы Конрад III 1135 жылдың күзінде Мюльхаузенде Лотхейр III-ге бағыну кезінде шеккен қорлықты бейнелі түрде жоюды қалаған болуы мүмкін. Оның орнына, Филиптің қолындағы Императорлық регалиялар (тажы, семсер және шар) болды. Оның бәсекелес Отонды 1198 жылы 9 маусымда Кельн қаласында архиепископ Адольф (бос архиепископтардың дауыстарын сатып алған) сайлады. Тек Падерборн епискобы, Минден епискобы Тьетмар және үш принц-провост қана Велфті сайлауға қатысты. Таңдаудан кейін Филип коронациядан тез өте алмады. Керісінше, ол өзінің сенімді адамы епископ Люитпольдтың қасына Worms-қа көшіп барды. Филипптің екіжүзді мінез-құлқы Оттоға 1198 жылы 12 шілдеде Кельннің коронаторы ("Königskröner") Адольфтің Аахендегі дәстүрлі патшалық орнында таққа отырғызуға мүмкіндік берді, оны адал Гогенштауфен лиенсмендерінің қарсылығына қарсы тұтқындауға тура келді. Жазбаша конституциясыз империяда, бәсекелестік талаптары бар жерде, келісімге негізделген басқару жүйесінің жағдайында шешім табу керек болды. Бұл әдет-ғұрыптар соттың отырыстарында, синодтарда немесе басқа жиналыстарда келісілген. Осылайша қалыптасқан консенсус орта ғасырларда тәртіп орнатудың ең маңызды процесі болды. Германия тағына қатысты дауда бәсекелестердің бірі ұзақ мерзімде тек екінші тарапқа елеулі өтемақы ұсынылса ғана жеңіске жетеді. Ал, ең төменгі қарсыласына қарсы, ол өзінің абыройын сақтап, патшалықтан бас тартуы керек еді. Патша болып сайланғаннан кейінгі алғашқы бірнеше айда Филип өзінің патшалығын нығайтатын құжаттарын шығарған жоқ. Оның ең алғашқы сақталған патшалық құжаты Мец епископы Бертрамға берілген, ол 27 маусымда 1198 жылы Вормста жасалған. Екі күннен кейін Филип Франция патшасы Филипп ІІ-мен одақтасты. 1198 жылдың 8 қыркүйегінде Майнц соборында әдеттегідей Кельн архиепискобы емес, Тарентаза архиепискобы Аймон II Филиппті Герм...

Philip enjoyed his brother Henry VI's confidence to a very great extent, and appears to have been designated as guardian for the king's minor son, in the event of his early death. In September 1197 Philip had set out to fetch Frederick from Apulia for his coronation as King of the Romans in Aachen. While staying in Montefiascone, he heard of Henry VI's sudden death in Messina on 28 September 1197 and returned at once to Germany. He appears to have desired to protect the interests of his nephew and to quell the disorder which arose on Henry VI's death: On 21 January 1198, Philip issued a charter for the citizens of Speyer, in which he indicated that he was acting in the name of King Frederick; however, he was overtaken by events. Meanwhile, a number of Princes of the Holy Roman Empire hostile to the ruling Hohenstaufen dynasty under the leadership of Prince Archbishop Adolph of Cologne took the occasion to elect a German anti king in the person of the Welf Otto of Brunswick, the second surviving son of the former Saxon duke Henry the Lion and a nephew of King Richard I of England. He was by no means Adolph's preferred candidate, because the Archdiocese of Cologne had benefited considerably from the fall of the powerful Duke Henry the Lion. Rather, a group of financially strong citizens ran Otto's election. In exchange for his support, the Archbishop was able to reduce the high debt burden of his diocese. The hostility to the kingship of a child was growing, so Philip was chosen by Ghibellines as defender of the empire during Frederick's minority, and Otto I of Burgundy, the only living elder brother of Philip who was passed over for being considered inefficient and busy solving problems in his own fief, also supported him. He finally consented to his own election at Nordhausen. On 6 March 1198, in front of the ecclesiastical and secular greats present in Ichtershausen, he declared his willingness to be elected king. Two days later (8 March) Philip was elected German King at Mühlhausen in Thuringia. The election took place on Laetare Sunday, a day that was of considerable symbolic importance in the Hohenstaufen royal tradition. Otherwise there were a number of symbolic deficits: Although backed in the election by Duke Leopold VI of Austria, Duke Ottokar I of Bohemia, Duke Berthold V of Zähringen, and Landgrave Hermann I of Thuringia, all the three Rhenish Archbishops (Cologne, Mainz and Trier), who traditionally performed an important ceremonial act of institution, were absent from Philip's election, and Mühlhausen was an unusual location for a king's election. For Mühlhausen, in the Hohenstaufen period up to Philip's election as king, only one single residence as a ruler can be proven. With this choice of location, Philip may have wanted to symbolically erase the humiliation that his great uncle Conrad III suffered in autumn 1135 in Mühlhausen during his submission to Lothair III. Instead, the Imperial Regalia (crown, sword and orb) were in Philip's possession. His rival Otto was only elected on 9 June 1198 in Cologne by Archbishop Adolph (who had bought the votes of the absent archbishops). Only the Bishop of Paderborn, Bishop Thietmar of Minden, and three Prince Provosts took part in the election of the Welf. After his election, Philip failed to make up for the coronation quickly. Rather, he moved to Worms next to his confidant, Bishop Luitpold. The hesitant behavior of Philip gave Otto the opportunity to be crowned by the rightful coronator ("Königskröner") Adolph of Cologne on 12 July 1198 at the traditional royal place in Aachen, which had to be captured before against the resistance of loyal Hohenstaufen liensmen. In an empire without a written constitution, a solution had to be found under the conditions of a consensual system of rule where there were competing claims. These habits were agreed upon through consultation at court meetings, synods, or other gatherings. The consensus thus established was the most important process for establishing order in the Middle Ages. In the controversy for the German throne, one of the rivals was only able to prevail in the long term if the other side was offered noticeable compensation. With inferior opponent a balance had to be found of him to abandon the kingship while preserving his honor easier. In the first few months after his election as king, Philip failed to issue documents and thereby assert his kingship. His first surviving royal document, issued to Bishop Bertram of Metz, dated from Worms on 27 June 1198. Two days later, Philip forged an alliance with King Philip II of France. In Mainz Cathedral on 8 September 1198, it wasn't the Archbishop of Cologne, as usual, but Archbishop Aymon II of Tarentaise who crowned Philip as German King. It is uncertain whether his wife was also crowned alongside him. Despite these violations of the consuetudines (Customs) when he was elected and crowned as King, Philip was able to unite the majority of the princes behind him. For the princes, property, ancestry and origins were essential for their support of Philip. Nevertheless, he knew that he had to settle the conflict with Otto and his supporters. A first attempt to mediate by Archbishop Conrad of Mainz in 1199 was rejected by the Welf. Both sides strived for the coronation as Holy Roman Emperor by Pope Innocent III and with it the recognition of their rule. The pontiff himself acted tactically before decided on one of the conflicting parties; this gave the opportunity to contact the Holy See several times through letters and embassies. Pope Innocent III wanted to prevent by all means the unio regni ad imperium (the reunification of the Holy Roman Empire and the Kingdom of Sicily, whose liege lord he was and wanted to remain) and he was also concerned about the Hohenstaufen claims to central Italy. For the pontiff, the question of obedience was a decisive factor in determining which candidate would have the papal recognition (favor apostolicus). In contrast to Otto, Philip expressed himself much more cautiously towards the Pope on this question. In the first months of 1199, the Welf party asked for confirmation of the decision and for an invitation from the Pope for Otto IV to be crowned Holy Roman Emperor. On 28 May 1199, the supporters of the Hohenstaufen drew the Speyer Prince Declaration (Speyerer Fürstenerklärung), whereby they rejected any papal exertion of influence on the Imperial line of succession. At this point in time, Philip could have 4 archbishops, 23 imperial bishops, 4 imperial abbots and 18 secular imperial princes behind him; they confidently appealed to the princely majority and announced the march to Rome for the imperial coronation. At the turn of the year 1200/01, the Pope subjected the candidates for the imperial coronation to a critical examination. In the Bull Deliberatio domni pape Innocentii super facto imperii de tribus electis, the Pope set out the reasons for and against the suitability of the respective candidates: Philip's nephew Frederick II was put aside due to his youth, and Philip himself was in the eyes of the Pope as "the son of a race of persecutors" of the church (genus persecutorum) because his father Frederick Barbarossa had fought against the Papacy for years. In contrast, Otto's ancestors were always loyal followers of the church. Otto had also sworn extensive concessions to the Holy See in the Neuss oath on 8 June 1201, assuring him that he would not strive for a union of the Holy Roman Empire with the Kingdom of Sicily. Contemporary sources had criticized the large expenditures on farm days as a waste, assuming a consistent modernization and more effective rulership; more recent studies, however, see the expenses of the court festival less as useless expenditure, but as a result of the goal of acquiring fame and honor. The Magdeburg Court Day at Christmas is considered to be the first high point in the fight for royal dignity. Some of the princes present expressed their first public support for the Hohenstaufen by participating. The chronicler of the Gesta of the Bishops of Halberstadt and the poet (Minnesänger) Walther von der Vogelweide were present. Walther's description of the great splendor of Magdeburg Court festivities in a series of poems and songs called "The Saying for Christmas in Magdeburg" (Spruch zur Magdeburger Weihnacht) in order to spread the reputation of Philip as a capable ruler. Philip's ability to rule as a king should be demonstrated by the rich clothing and the stately appearance of the participants in the festival. On Christmas Day the king went in a solemn procession with his splendidly dressed wife to the service under the crown. The Saxon Duke Bernard carried the king's sword in front of him and showed his support for the Hohenstaufen. The sword bearer service was not only an honorable distinction, as research has long assumed, but according to historian Gerd Althoff was also a sign of demonstrative subordination. In such event, personal ties were emphasized, because Bernard himself had intended in 1197 to fight for royal dignity. In addition, Bernard saw himself best protected against the possible expropriation of his Duchy of Saxony by the Welf through his support of the Hohenstaufen. The elevation of the bones of the Empress Cunigunde of Luxembourg, who was canonized by the Pope in 1200, was solemnly celebrated in Magdeburg Cathedral on 9 September 1201 in Philip's presence. Also in 1201, Philip was visited by his cousin Boniface of Montferrat, the leader of the Fourth Crusade. Although Boniface's exact reasons for meeting with Philip are unknown, while at Philip's court he also met Alexius Angelus, Philip's brother in law. Some historians have suggested that it was here that Alexius convinced Boniface, and later the Venetians, to divert the Crusade to Constantinople and restore Isaac II to the throne, as he had recently been deposed by Alexius III, Alexius and Irene Maria's uncle. In contrast to his father Frederick Barbarossa, marriage projects with foreign royal families were out of the question for Philip; his marriage policy was exclusively related to the dispute for the German throne. In 1203 he tried to find a balance with the Holy See through a marriage project, in which Philip wanted to arranged the betrothal of one of his daughters with a nephew of Pope Innocent III. However, Philip did not agree with important points required by the Pope, such as carrying out a crusade, returning unlawfully confiscated goods to the Roman Church or concession to canonical elections, which was why the marriage negotiations with the Pope failed. In contrast to Otto, Philip was ready to honor the achievements of his loyal followers. The Hohenstaufen was able to attract high ranking Welf supporters to his side through gifts and rewards. Rewarding the faithful was one of the most important duties of the ruler. Duke Ottokar I of Bohemia received the royal dignity in 1198 for his support. Philip rewarded Count Wilhelm II of Jülich with valuable gifts for his expressed will to win over all of Otto's important supporters for the Hohenstaufen. Otto, however, refused to give his brother Henry, the city of Braunschweig and Lichtenberg Castle in the spring of 1204. Henry then went over to the Hohenstaufen side. For his change of loyalty, not only was the County Palatine of the Rhine restored to him by Philip, but he was also enfeoffed with the Vogtei over Goslar and rewarded with monetary payments. The change of the Count Palatine was decisive for a broad movement away from the Welf. During the siege of Weißensee on 17 September 1204, Landgrave Hermann of Thuringia humbly submitted to the Hohenstaufen. It is the only case of submission (deditio) through which the historical sources provide detailed information. According to chronicler Arnold of Lübeck, Philip held up to the Landgrave "while he was lying on the ground for so long" about his "disloyalty and stupidity". Only after the intercession of those present was he lifted from the floor and received the peace kiss from the King. Hermann had initially supported Otto, switched to Philip in 1199 and then again joined Otto in 1203/04. The Landgrave was able to retain his title and property after his submission and stayed in the Hohenstaufen side until Philip was murdered. In November 1204 Archbishop Adolph of Cologne and Duke Henry I of Brabant also switched to Philip's side in Koblenz. The Duke of Brabant received Maastricht and Duisburg and the Archbishop of Cologne was able to retain his position in the election and ordination of a King and was rewarded with 5,000 marks for sided with Philip. The growing money traffic in the High Middle Ages influenced the princes in their decisions for military support or in the question of their partisanship. With the transfer of the Archbishop of Cologne to his side, Philip's documentary production also increased considerably. However, the majority of Cologne's citizens remained on the Welf's side. The support commitments of Archbishop Adolph and Henry I of Brabant were the first one documented since the Hohenstaufen Zähringen agreement from 1152. The double election is therefore also seen as a turning point, as it marked the beginning of written alliances in the northern Alpine empire. The number of contracts concluded also rose during the controversy for the throne. However, these written agreements were regularly broken for political reasons. The nobles tried to use the political situation to expand their regional principalities. Landgrave Hermann of Thuringia, Philip's cousin, changed sides five times between the outbreak of the controversy and the election of Frederick II in September 1211. According to historian Stefan Weinfurter, the relativization of the oath by the Pope was also essential for the breach of contract. Pope Innocent III advised the spiritual and secular princes to submit to his judgment only. With the Duke of Brabant, Philip strengthens ties in 1207 with the betrothal of his daughter Maria with Henry, heir of the Duchy of Brabant. As a result, Henry I should be closely tied to the Hohenstaufen monarchy. After the protracted conflicts between the Archbishop of Cologne and Philip, order had to be restored in a demonstrative way. Philip moved into Cologne on the symbolic Palm Sunday. The adventus (formally entry to a city) had "the function of a homage, a solemn recognition of the rule of the king". In addition, numerous Welf supporters on the Lower Rhine and from Westphalia had joined the Hohenstaufen side. Philip has now been able to unite a large number of supporters in the Holy Roman Empire behind him. The basis for Philip's success against Otto's followers was “a mixture of threats, promises and gifts”. On the occasion of the renewed coronation in Aachen, the Archbishop of Cologne went to meet Philip with “the greatest display of splendor and service” in front of the walls. In this way the Archbishop publicly recognized Philip as monarch. On 6 January 1205, Philip was crowned again with great ceremony at the traditional coronation site in Aachen by the correct coronator ("Königskröner"), the Archbishop of Cologne. With this measure Philip took the honor of the Archbishop into consideration and, by safeguarding his coronation right in Aachen, made submission to the long fought king acceptable to him. The repetition of the coronation also cleared up the taint of his first coronation in 1198. On 27 July 1206, Philip defeated a Cologne army loyal to Otto in Wassenberg. This was the only time that the armies of the two kings met. After the battle, the two kings met for the first time. It took place in an atmosphere of confidentiality (colloquium familiare) and offered the necessary consideration for the honor of the two kings. Direct negotiations in public were rather unusual at the time. However, the negotiations failed. Pope Innocent III also noticed Otto's decline in the empire and a month or two later Philip was loosed from the papal ban. In 1207/08 the Pope approached Philip and negotiations about the imperial coronation began, and also it seemed probable that a treaty was concluded by which were renewed the marriage negotiations of the nephew of the Pope with one of Philip's daughters and to receive the disputed territory of Tuscany. Medieval kingship was exercised in an empire without a capital through outpatient rulership practice. Philip had to go through the kingdom and thereby give his rule validity and authority. The greats of the empire gathered for deliberations on the court days. For Philip's reign, 28 Hoftag are known, of which only 12 took place within the Hohenstaufen sphere of influence. Somewhat more than 630 people can be found at Philip's court between 1198 and 1208, of whom around 100 belonged to the King's inner court, being "attested in a somewhat more noticeable density in the Hohenstaufen circle". The Bishops Konrad of Hildesheim, Hartwig of Eichstätt and Konrad IV of Regensburg and especially Konrad of Speyer joined to Philip's court. By contrast, none of the secular princes is as closely and frequently attested to at court as Bishop Konrad of Speyer. Duke Bernhard of Saxony, Duke Louis I of Bavaria and Margrave Theodoric I of Meissen probably had the most intensive contact within the court. They had profited significantly from the fall of Henry the Lion and feared that his son Otto IV would gain access to the Welf inheritance. The Ministerialis had in Henry of Kalden their most outstanding representant: he was not only a military leader, but also influenced Philip's politics by arranging a personal encounter with Otto. He is mentioned in more than 30 charters and also in narrative sources. The most important part of the court was the Chancery. Philip's Chancery was in the personal tradition of Henry VI. In other ways, too, Philip's document system does not differ from that of his Hohenstaufen predecessors. In contrast to his predecessors, his rival Otto IV and his nephew Frederick II, Philip had few seals. The ducal seals for Tuscany and Swabia as well as a wax seal and a gold bull for the royal period are verifiable. This is probably due to the fact that he did not obtain the imperial crown, because it would have led to a change in title. With his awarding of charters, Philip reached considerably further north, north west (Bremen, Utrecht, Zutphen) and south west (Savoy, Valence) to assert his kingship. With the issuing of charters, Philip wanted to bind his followers more closely to himself in these areas as well. His itinerarium is shaped like no other ruling rulers from the Hohenstaufen era by the political situation of the controversy for the throne. An almost orderly move through the empire with continuous notarial activity did not take place. Rather, a regionalization of itinerary, awarding of charters and visits to the court can be identified, which historian Bernd Schütte interpreted as a “withdrawal of the royal central authority”. Philip is considered to be the "first Roman German ruler whose court can be shown to have courtly poetry and who himself became the subject of courtly poetry." Walther von der Vogelweide dedicated a special song to the Magdeburg Court Day of 1199, in which he honored Philip as ruler. During his short reign, Philip didn't have the opportunity to promote art or build buildings. Spiritual institutions were not particularly promoted by him.

Өлім

1208 жылдың мамыр айының соңынан бастап Филип IV Оттонға және оның одақтастарына қарсы жорыққа дайындалып жатты. 21 маусымда Бамбергте немере қызы Бургундия графесі Беатрис II-нің Мерения герцогы Оттонмен некелесуіне қатысу үшін жоспарларын тоқтатты. Тойдан кейін король жеке бөлмесіне шегінді. Түстен кейін Виттельсбах графы Отто VIII оны өлтірді. Қастандықтан кейін граф Отто VIII өзінің ізбасарларымен қашып кетті. Бамберг епископы Экберт және оның інісі Истрия маркграфы Генрих II жоспарды білген деген күдік туды. Орта ғасыр тарихшыларының көпшілігі кінәлілердің қатысы бар екеніне күмән келтірді немесе басқа күдіктілерді елемеді. Меровингтер әулеті құлағаннан бері алғаш рет король өлтірілді. Габсбург әулетінен Альберт I-нен (1308) басқа, Филипп – өлтірілген жалғыз рим-герман императоры. Бұл оқиғаның куәсі болған шенеуніктер жоқ. Заманауи дереккөздерде қастандықтың қалай өткені туралы келісім жоқ. Көптеген орта ғасыр шенеуніктері неке уәдесін бұзуды кісі өлтіруге себеп деп қарады. Тіпті алыс Пьяченцада да Филипптің өлімі сәтсіз неке жобасымен байланысты болды. Виттельсбах әулетінің өкілі, тұрақсыз мінезімен танымал болған, Пьяст герцогы Генрих I Бородатыйның қызы Гертрудамен жасалған келісімді бұзғанын білгенде ашуға іштелген. Герцог Генрих I Бородатый граф Отто VIII-нің қатыгездік танытуы туралы хабардар болып, жас қызының қауіпсіздігі үшін неке келісімін бұзуға шешім қабылдады. Кейін, Тюрингияға жасаған сәтсіз жорықтан кейін, Филипп 1203 жылғы жазда үшінші қызы Кунигундыны граф Отто VIII-ге берді, осылайша Тюрингияның ландгравы Герман I-ге қарсы күресте сенімді одақтасқа ие болды. Келесі жылдары Филипп патшалығын нығайтуға сәттілікке жетті, сондықтан Виттельсбах әулетімен жасалған келісім мағынасын жойды. 1207 жылғы қарашада король Аугсбургтегі рейхстагта Богемия королі Оттакар I-нің ұлы және мұрагері Венцеславқа Кунигундыны берді. Филипп бұл одақ Богемиядан тұрақты қолдау алатынына үміттенді. Граф Отто VIII үшін бұл қиянатқа жатты және оның әлеуметтік мәртебесіне қауіп төнді деп сезінді. Ол неміс короліне кек алуға ант берді, оны екі рет бұзылған келісім үшін кінәлады, нәтижесінде Бамбергтегі қастандық орын алды. XIX ғасырда тарихшы Эдуард Винкельманн жүргізген мұқият талдаудан бері зерттеулер граф Отто VIII Виттельсбахтың жалғыз қылмыскер болғанын болжайды. Алайда, 1998 жылы тарихшы Бернд Ульрих Хукер «кеңайтылған қастандық жоспары» жасап, «мемлекеттік төңкеріс» болғанын болжады. Бұл жоспарға Меренияның Андек герцогтары, Франция королі Филипп II және Брабант герцогы Генрих I қатысқан болуы мүмкін; заговоршылар Брабант герцогын неміс тағына отырғызуды жоспарлаған деген болжам бар. Бірақ Хукердің төңкеріс гипотезасы қолдау таппады. Филипптің биліктен алынуы және оның орнына Брабант герцогының тағайындалуы Франция короліне қандай пайда әкелер еді, оны әлі анықтау керек. Андэкс әулеті, Филипптің адал ізбасарлары ретінде, оның сарайында тұрып, оның қорғауында болғандықтан, оның өліміне мүдделі емес еді.

Since the end of May 1208, Philip had been preparing for a campaign against Otto IV and his allies. He interrupted the planning to attend the wedding of his niece Countess Beatrice II of Burgundy with Duke Otto of Merania on 21 June in Bamberg. After the marriage, the King retired to his private apartments. In the afternoon he was murdered by Count Otto VIII of Wittelsbach. After the murder, Count Otto VIII was able to flee with his followers. Bishop Ekbert of Bamberg and his brother, Margrave Henry II of Istria, were suspected of having known about the plans. Other medieval historians expressed doubts about complicity or ignored other possible perpetrators. For the first time since the end of the Merovingian dynasty a king had been murdered. Besides Albert I of Habsburg (1308), Philip is the only Roman German ruler to be assassinated. No chronicler witnessed the murder. In contemporary sources there is little agreement about the course of the murder. Most medieval chroniclers saw the withdrawal of the promise of marriage as a motive for murder. Even in distant Piacenza, Philip's murder was still associated with a failed marriage project. Allegedly the Wittelsbach scion, already known for his unstable character, had fallen into a rage when he learned of the dissolution of his betrothal to Gertrude of Silesia by her father, the Piast Duke Henry I the Bearded, who was apparently informed of Count Otto VIII's cruel tendencies and in an act of concern for his young daughter decided to terminate the marriage agreement. Later, after an unfortunate campaign to Thuringia, Philip had betrothed his third daughter Kunigunde to Count Otto VIII in the summer of 1203 in order to make him a reliable ally in the fight against Landgrave Hermann I of Thuringia. In the following years Philip increasingly succeeded in gaining acceptance for his kingship, so the betrothal with the Wittelsbach became without purpose to him; in November 1207 the King engaged Kunigunde to Wenceslaus, son and heir of King Ottokar I of Bohemia, on the Hoftag in Augsburg. Philip hoped that this alliance would gain permanent support from Bohemia. For Count Otto VIII this behavior was an act of treason and also felt that his social status was threatened; he swore revenge on the German King, whom he blame for both spurned betrothals, culminating in the murder at Bamberg. Since historian Eduard Winkelmann's careful analysis in the 19th century, research has assumed that Otto VIII of Wittelsbach acted as a lone perpetrator. In contrast, historian Bernd Ulrich Hucker made a “comprehensive conspiratorial plan” in 1998 and suspected a “coup d'état”. The Andechs Dukes of Merania, King Philip II of France and Duke Henry I of Brabant should have been involved in this comprehensive plot; allegedly, the conspirators had planned to put the Duke of Brabant on the German throne. But Hucker's coup hypothesis did not prevail. It remains to be seen what use the French king would have had from the removal of Philip and his replacement by the Duke of Brabant. The House of Andechs, as loyal followers of Philip, who often stayed at his court and were protected by him, had no interest in his death.

Салдары

Филипп бастапқыда Бамберг соборында, император Генрих II және король Конрад III жерленген жерде жерленді. Оның қарсыласы Отто IV қастандықшыларды аяусыз қудалауға рұқсат берді және өзінің кінәсіздігін дәлелдеуге тырысты. Тек Annales Pegaviensis (Пегау аббаттығының жылнамасы) Отто IV-нің жақтастарын кісі өлтіруге жауапты деп көрсетті. Филипптің жесірі, Ирена Мария, сол кезде жүкті болған, Хоэнштауфен қамалына паналады және Бамбергте патшаны өлтіргеннен кейін екі айдан соң түсік тастау салдарынан қайтыс болды. Филипптің өлімінен кейін Отто IV қалған Гогенштауфен жақтастарына қарсы жеңіске жетті, 1208 жылғы қарашада Франкфуртта өткен рейхстагта неміс монархы ретінде мойындалды және келесі жылы Папа Иннокентий III оны Киелі Рим императоры етіп тағайындады. Жаңа толық мойындалған неміс патшасы үшін ең маңызды мақсат – мемлекетте тәртіпті қалпына келтіру болды. Осы мақсатта Ландфриден орнатылды және Филипптің өлтірушісі және оның күдікті серіктері, Бамберг епископы Экберт және Истрия маркграфы Генрих II-ге императорлық тыйым салынды. Олардың нәтижесінде барлық лауазымдарынан, құқықтарынан және мүлкінен айырылды. Сонымен қатар, Отто IV Филипптің үлкен қызы Беатрикске үйленуге келісті. Филипптің өлтірушісі Виттельсбахтың Отто VIII (қазір vogelfrei деп жарияланды) 1209 жылғы наурыз айында Рейхсмаршал Генрих Кальденмен Дунайдағы астық қоймасында, Регенсбургке жақын жерде табылғаннан кейін басы кесілді. Бірақ Андэкс ағайындары үш жылдан кейін саяси жағдайы жақсарды. Алайда, Отто IV 1210 жылы Сицилия патшалығын басып алуға тырысқан кезде Папа Иннокентий III-пен қақтығысқа түсті, бұл оның қауымнан шеттетілуіне әкелді. Вельфтер Альпінің солтүстігіндегі империядағы оның билігіне қолдауын жоғалтты, және князьдердің бір бөлігі Отто IV-ке адалдық сертінен бас тартып, Филипптің жүрегіне жақын Фридрих II-ні балама император (alium imperatorem) ретінде таңдады. 1212 жылы Фридрих II империяның солтүстік бөлігіне көшті. 1213/14 жылдың басында Фридрих II-нің Альп тауларынан солтүстікке қарайғы империядағы билігі әлі толық бекітілмеген еді. Осы жағдайда Фридрих II Филипптің мәйітін Бамбергтен Шпайерге көшірді. Фридрих II жеке өзі мәйітті көшіру үшін Бамбергке келмеген сияқты. Филипптің өлтірілуіне байланысты кейінгі Гогенштауфен билеушілері Бамбергтен қашып жүрген болуы мүмкін. 1213 жылғы Рождествода Филипптің мәйіті Шпайер соборында қайта жерленді, ол Салиялық Штауфен әулетінің ескерткіші және Рим-Герман монархиясының ең маңызды жерлеу орны саналды. Фридрих II өзінің ағасы Филипптің мәйітін сол жерге көшіру арқылы Гогенштауфен жақтастарының сенімін жеңіп алып, қарсыластарына қарсы өзінің беделін нығайта алды. Шпайерде Филипптің қайтыс болған күні 13 ғасырдың ортасынан бастап Салиялық император Генрих IV сияқты тойланды. Филипп – Шпайер соборының ортағасырлық өлгендер кітабында тізімделген соңғы Рим-Герман патшасы. 1235 жыл шамасында Бамберг соборында тасқа қашалған «Бамберг аттысы» кейде Филипп деп аталды; сондықтан тарихшы Ханс Мартин Шаллер оны Филипптің естелігін сақтау әрекеті деп санайды. Бірақ бұл суретті кейде Рим императоры Ұлы Константин, Венгрия королі Святой Стефан I немесе императорлар Генрих II және Фридрих II деп жаңылыстырды.

Philip was initially buried in Bamberg Cathedral, the burial place of Emperor Henry II and King Conrad III. His rival Otto IV let the assassins be persecuted relentlessly and wanted to prove his innocence. Only the Annales Pegaviensis (chronicle of the Pegau Abbey) held Otto IV's supporters responsible for the murder. Philip's widow, Irene Maria, pregnant at that time, took refuge in Hohenstaufen Castle, dying only two months after the Bamberg regicide as a result of a miscarriage. After Philip's death, Otto IV quickly prevailed against the remaining Hohenstaufen supporters, was acknowledged as German monarch at an Imperial Diet in Frankfurt in November 1208 and crowned Holy Roman Emperor by Pope Innocent III the next year. For the new fully recognized German King, the most important goal was to restore order in the realm. A Landfrieden was established for this purpose and the Imperial ban on Philip's murderer and alleged accomplices, the Andechs brothers Bishop Ekbert of Bamberg and Margrave Henry II of Istria, was imposed. As a result, they lost all offices, rights and property. In addition, Otto IV's engagement to Beatrix, Philip's eldest daughter, was agreed. Philip's murderer Otto VIII of Wittelsbach (now condemned as vogelfrei) was found in March 1209 by Reichsmarschall Henry of Kalden in a granary on the Danube near Regensburg and beheaded. The Andechs brothers, however, were politically rehabilitated three years later. However, Otto IV soon entered into conflict with Pope Innocent III when he tried to conquer the Kingdom of Sicily in 1210, which lead with his excommunication. The Welf lost the consensus on his rule in the northern Alpine empire, and part of the princes renounced to their vow of obedience to Otto IV and chose Philip's nephew Frederick II as a rival emperor (alium imperatorem). In 1212 Frederick II moved to the northern part of the empire. At the turn of the year 1213/14, Frederick II's rule in the empire north of the Alps was not yet secured. In this situation, Frederick II had Philip's remains transferred from Bamberg to Speyer. Personally, Frederick II does not seem to have come to Bamberg for the transfer of the body. Bamberg was possibly avoided by the later Hohenstaufen rulers because of Philip's murder. At Christmas 1213 Philip's mortal remains were re interred in Speyer Cathedral, which was considered a memorial of the Salian Staufen dynasty and was the most important burial place of the Roman German kingship. By transferring there his uncle Philip's remains, Frederick II was able to gain the trust of the Hohenstaufen partisans and strengthened his position against his opponents. In Speyer the death anniversary of Philip was similarly celebrated from the mid 13th century as the Salian Emperor Henry IV. Philip is the last Roman German king, who in both medieval dead books of the Speyer Cathedral Chapter has been listed. The Bamberg Horseman, a figure carved in stone on Bamberg Cathedral around 1235, has repeatedly been referred to as Philip; so historian Hans Martin Schaller sees in him the attempt to maintain Philip's memory. But the figure was also mistaken for either the Roman Emperor Constantine the Great, King Saint Stephen I of Hungary, or Emperors Henry II and Frederick II.

Ортағасырлық үкімдер

Көптеген тарихшылар екі патшаның таққа таласқаннан кейін билеушінің Құдайдың билігін бейнелейтінін көрсетеді. Филипп туралы толық мәліметтер Урспергтік Бурхардтың премонстраттық діни қызметкерінің хроникасында келтірілген. Бурхард 1229/30 жылдары Экехард Аурандық пен Фрутольф Михельсбергтің "Дүниежүзілік хроникасының" (Chronicon universale) жалғасын жазды. Бұл хроника 13 ғасырдың басындағы империя тарихының ең маңызды көздерінің бірі болып табылады. Хроникада айтылғандай (Хоенштауфендерге адал болған) Филипп – қарапайым, жұмсақ мінезді, әдемі сөйлейтін, мейірімді және жомарт адам болған, ал Оттон IV Филипп өлтірілгенге дейін патша титулымен аталмаған. Дене күші зор болғанына қарамастан, Вельфтің билікке қажетті ең маңызды қасиеттері болмаған; Бурхард үшін ол "мақтаншыл және ақымақ, бірақ күшті және бойы ұзын" (superbus et stultus, sed fortis videbatur viribus et statura procerus) болды. Вельф әулетіне адал болғанына қарамастан, Лүбек тұрғын Арнольд Филиппті "қасиеттердің көркі" деп атады. Арнольд Филипптің өлтіруі арқылы Оттон IV билігінің Құдайдың қарғысына ұшырағанын көрсетті. Филипптің кейінгі ұрпақтардағы бейнесі Вальтер фон дер Фогельвайдеге зор әсер етті, ол оны құрметпен қысқаша "жас және батыл адам" деп атады. Бамбергтегі патшаны өлтіру империяның одан әрі тарихына елеулі әсер етпеді. Кейінгі жылнамашылар мен жылнамалар корольдік биліктің Филипптен Оттон IV-ке ауысуын тегіс деп сипаттады. Алайда, империядағы әулеттік даудан кейін үлкен даму лебі болды, ол әдет-ғұрыптарды жазуды қайта қарастыруға әкелді. Эйке Репгоудың "Саксенспигелі" осының маңызды куәсі болып табылады.

Көркемдік қабылдау

Қазіргі заманда Филипп Швабия туралы көп мәлімет сақталған жоқ. Ол басқа Гогенштауфен әулетінен шыққан Фредерик Барбаросса мен Фредерик II билеушілерінен айтарлықтай қалып қойды. Оның билеуі бірнеше жылмен ғана шектелді, ешқашан толық мойындалмады және ол ешқашан Киелі Рим императоры болып таж кимеді. Бұған қоса, ол Папамен ірі қақтығысқа түспеді, онда ортағасырлық орталық биліктің күмәнді сәтсіздігін көрсетуге болар еді. Сонымен қатар, оның есімі ерекше билікке байланысты емес. Әрі, оның қазасы діни даулар үшін немесе 19 ғасырда Германия ұлттық мемлекетін құру үшін пайдаланылған жоқ. Бамбергтегі патша өлтіруі бейнеленген тарихи картиналар сирек кездеседі. Александр Зик 1890 жылы осы қастандықтың суретін салды, ал Карл Фридрих Лессинг суретке айналдырмай-ақ эскизін жасады. 1998 жылдың 4 шілдесінде Райнер Левандовскидің «Бамбергтегі патшаның өлтірілуі» пьесасының тұсаукесері Бамбергтегі Э.Т.А. Хоффман театрында өтті.

Тарихи зерттеулер

19-шы және 20-шы ғасырдың басындағы тарихи зерттеулерге тарихшылар өздерінің қазіргі саяси пікірлерін өткенге проекциялау арқылы кедергі келтірді. Заманауи Kulturkampf салдарынан, ұлтшыл протестант тарихшылар католик шіркеуіне немесе ультрамонтанизмге ұқсас нәрселерге өте теріс қарады. Сондай-ақ, Kleinstaaterei тарихи апат ретінде қарастырылды және тарихта кінәлі тараптарды іздеу жүргізілді. 19-шы ғасырдың тарихшылары күшті монархиялық орталық билікке қызығушылық танытты және біріккен неміс ұлттық мемлекетінің пайда болу себептерін іздеді. "Неміс халқының күш-қуатының көзі" орта ғасырларда табылды. Патшалар мен императорлар ұлтшыл тарихшылар өз уақытында аңсаған күшті монархиялық биліктің ерте өкілдері ретінде бейнеленді. Тарихшылардың бағалауында шешуші фактор ортағасырлық билеушілердің патшалық билігін ақсүйектер мен шіркеуден жоғары көтеруі немесе билікті жоғалтуға жауапты болуы болды. Осы көзқараспен қалыптасқан тарих бейнесі 1806 жылы HRE таратылғаннан кейін және Наполеонға қарсы азаттық соғыстарынан кейін пайда болды және романтикалық ұлтшылдықпен күшті боялды. Осы тұрғыдан алғанда, Германияның патшалары мен императорлары Оттон, Салиан және Гогенштауфен әулеттері кезінде өте күшті болып көрінді, өйткені олар Еуропада басымдыққа ие болды. Алайда, орта ғасырлар бойы императорлар осы билік орнын жоғалтты. Бұл үшін папалар мен князьдер жауапты болды. Олар протестанттық, ұлтшыл неміс тарихнамасы үшін "неміс патшалық билігінің қабір қазушылары" саналды. Орталық биліктің билікті жоғалтуы үшін екі шешуші кезең қарастырылды: біріншісі, 1077 жылы Генрих IV-тің Каноссаға сапары (ол шіркеуге қатысты патшалық ықпалын жоғалтты), екіншісі – 1198 жылғы екі сайлау. Ақсүйектер патша сайлау құқығын пайдаланып, монархиядан жеңілдіктер алып, өз билігін кеңейтті. 1198 жылғы екі сайлау арқылы неміс патшалығының билікті жоғалтуы туралы бұл көзқарас ұзақ уақыт бойы басым болып келді. Карл Босльдің 1950 жылғы "Райхсминистериалитет" еңбегінде Филипп пен Отто IV үкіметі "Германия монархиясы мемлекет құруға жасаған соңғы әрекеті кезінде үлкен, тіпті шешуші сәтсіздікке ұшырады". Швабиялық Филипптің тарихи зерттеуі 1852 жылы Генрих Фридрих Отто Абельдің "Кониг Филипп дер Хогенштауфе" монографиясымен басталды. Эдуард Винкельманның "Германия тарихының жылнамалары" (Jahrbücher der Deutschen Geschichte) Филипп және Отто IV (1878) тұсында кейінгі тарихнаманың стандартты анықтамалық еңбегіне айналды. 541 беттен тұратын бұл еңбек Хогенштауфендер туралы ең толық мәліметтерді ұсынады. Винкельман Абельге қарағанда салмақты жұмыс істеді. Ол Иоганн Фридрих Бёмердің Филиппті "барлық Гогенштауфендердің ішіндегі ең жақсысы" деп атаған сөзіне сүйенді. Винкельман өзінің алғы сөзінде Филиппті "өңкей княздыққа және Папаға, Данияға және Францияға қарсы императорлық құқықтарды адал қорғау арқылы [ ] шынайы неміс патшасы ретінде" сипаттады, ол "адам ретінде тартымды, ең жақсы және ең қабілетті патшалардың қатарында саналатын патша ретінде" бағаланды. 1866 жылы Вильгельм Гротефенд өзінің диссертациясын жариялады. Винкельман мен Абельден айырмашылығы, ол Филиппке қатысты теріс шешім шығарды. Ол үшін ол "көзге көрінбейтін, әлсіз, сұлу, бірақ асыл мінезі жоқ" тұлға ретінде көрінді. Бұл бағалаудың шешуші факторы Филипптің патшалығы үшін жеткілікті күшпен күреспегені және француз патшасымен одақ құру арқылы "Эрбфайндқа" Киелі Рим империясына ықпал етуі болды. Сонымен қатар, ол менмен папа мен өзімшіл князьдерге тым көп жеңілдіктер жасауға рұқсат берді. 1980 жылдан бері орта ғасырлардағы тарихи зерттеулер орта ғасырлық патшалық туралы көптеген жаңа түсініктер берді. Орта ғасырлардағы неміс патшалық билігі енді құлдырау тарихы ретінде қарастырылмайды. Керісінше, патша мен ақсүйектер "империяның табиғи және табиғи негізгі серіктестері" ретінде қарастырылады. Патшалық билігін әлсіретуді ғана көздеген өзімшіл князьдер туралы бұрынғы көзқарас, ақсүйектердің таққа қатысты дауды реттеуге бірнеше рет тырысқанын атап көрсету арқылы перспективаға келтірілді. Жаңа зерттеулер билеушінің өзінің ұлыларымен қарым-қатынасына және қарым-қатынасына назар аударды. Филипптің әрекеттері енді монархиялық биліктің артуы туралы емес, оның аристократиялық қарым-қатынас желісінде патшалығын жүзеге асыруға тырысқан құралдары туралы сұрақтар тудырды. Басқа Штауферлерден айырмашылығы, Филипп ұзақ уақыт бойы орта ғасырлық зерттеулерде назарсыз қалды. Оннан астам жылдар бойы Филипп туралы маңызды еңбектер жарияланбады. 1908 немесе 1958 жылдары Бамбергтегі тарихи қауымдастық (Historischer Verein Bamberg) оның Бамбергтегі өліміне қызығушылық танытпады. Жақында ғана Филипп тарихи зерттеулерде көбірек назар аударуда. 1998 жылы тарихшы Бернд Ульрих Хукер Филиппті "әлсіз патша" ретінде сипаттады, ол толығымен өзінің министериалистеріне тәуелді болды, соның салдарынан императорлық князьдер патшаға ықпалын жоғалтты. Ол Бамбергтегі патша өлтіруін жеке кек алу ретінде қарастырмады, оны "маңызды императорлық элиталар жасаған төңкеріс" деп атады. Бұл гипотеза даулы пікірталас тудырды, бірақ жеңіске жетпеді. 2002 жылдан бастап Монумента Германиае Историка атынан Филипп Швабияның дипломаттарын шығару жұмысы жүргізілуде. 2014 жылы жарияланған басылымда 216 құжат және депердита (басқа көздерде, мысалы, жылнамаларда сақталған жоғалған құжаттар) бар, оның ішінде Филипптің патша ретінде болған он жылдық билігінен 199 құжат, олардың шамамен 2/3-і оның сарайының өнімдері. 2002 жылы жарияланған Бернд Шютте еңбегі Филипптің монархиясының әрекет ету ауқымын және интеграциялау қабілетін маршрут, сертификаттарды табыстау және сарай негізінде зерттеді, ол Хукердің Филипп Швабияның әлсіз патшалығы туралы тезисіне қарсы шықты. Шютте 1204 жылдың қараша айында Кельн архиепискапы Адольфтың ауысуына байланысты құжат өндірісінің айына орташа 1,5 данадан екі данадан астамға дейін өсуін "оның патшалығының танылуының өлшемі" ретінде түсіндірді. Ол сонымен қатар Филипптің әрекет ету радиусы дипломаттарды табыстау арқылы жеке қатысу бөлмелерінен асып кеткенін анықтады. 2003 жылы Петер Цсендес Филипп Швабияның 130 жылдық тарихындағы алғашқы заманауи биографиясын жариялады. 2008 жылы Филипптің өлімінің 800 жылдығына орай, Штауфер тарих қоғамы (Gesellschaft für staufische Geschichte) Филиппке арналған жинақ шығарды. Вюртемберг тарих және ескіліктер қауымдастығының (Verband der württembergischen Geschichts- und Altertumsvereine) аймақтық және жергілікті тарих жұмыс тобында 2008 жылдың 25 сәуір күні өткен көктемгі жиын "Philipp von Schwaben († 1208) және неміс оңтүстігіндегі билік" деп аталды. Оның билігі аймақтық тарихи тұрғысынан қарастырылды. 2008 жылдың мамыр айында Венада да конференция өтті, оның материалдары 2010 жылы жарияланды. Филипптің билігіне қатысты құжаттарды басып шығару негізіндегі зерттеулер білімге жаңа мүмкіндіктер ашты.

Historical research of the 19th and early 20th century was hampered by historians anachronistically projecting their contemporary political preferences backwards in time. Due to the contemporary Kulturkampf, nationalist Protestant historians viewed the Catholic church or anything that smacked of ultramontanism extremely negatively. Likewise Kleinstaaterei was seen as a historical calamnity and there was a search for culpable parties in history. The historians of the 19th century were therefore interested in a strong monarchical central power and therefore looked for the reasons for the late emergence of a unified German nation state. The "sources of strength of the German nation" were located in the Middle Ages. The kings and emperors were presented as early representatives of a strong monarchical power that was also longed for by the nationalist historians for their own time. The decisive factor for the historians' judgment was whether the medieval rulers increased the royal development of power over the nobility and the church or whether they were seen to be responsible for the loss of power. The image of history shaped by this aspect emerged after the 1806 dissolution of the HRE and the Wars of Liberation against Napoleon and was heavily colored by romantic nationalism. From this point of view, the German kings and emperors under the Ottonian, Salian and Hohenstaufen dynasties appeared to be extremely powerful, since they had a predominant position in Europe. In the course of the Middle Ages, however, the emperors lost this position of power. The papacy and the princes were held responsible for this. They were considered to be the "gravedigger of the German royal power" for Protestant, nationalist German historiography. Two turning points were considered to be decisive for the central authority's loss of power: the first one, was the Road to Canossa by Henry IV in 1077 (where he lost royal influence over the church) and the second one was the double election of 1198. The nobility used their right to vote for kings to obtain privileges from the monarchy and thus expand their own rule. This view of a loss of power for the German kingship through the double election of 1198 has long remained the predominant one. In Karl Bosl's work “Die Reichsministerialität” from 1950, Philip and Otto IV's government signified “a huge, if not perhaps the decisive, setback that the German monarchy suffered in its last attempt to build a state”. The historical study of Philip of Swabia began in 1852 with the monograph König Philipp der Hohenstaufe by Heinrich Friedrich Otto Abel, who made no secret of his sympathies for Philip. Eduard Winkelmann's Yearbooks of German History (Jahrbücher der Deutschen Geschichte) under Philip of Swabia and Otto IV (1878) became the standard reference work of later historiography. With 541 closely described pages, they are the most detailed account of the Hohenstaufen to date. In his work, Winkelmann was more sober than Abel. It was based on a statement by Johann Friedrich Böhmer who called Philip "the best of all Hohenstaufen". Winkelmann wrote about Philip in his preface through "[s] a faithful defense of imperial rights against the rebellious principality and against the Pope, against Denmark and against France [ ] as the true German king", he was "attractive as a person, as a king to be counted among the best and most capable ”. In 1866 Wilhelm Grotefend published his dissertation. Unlike Winkelmann and Abel, he passed a damning verdict on Philip. To him, he was regarded as a "dependent, weak personality with a smooth form and graceful appearance, but without nobility of disposition." The decisive factor for this judgment was that Philip didn't fight energetically enough for his kingship and, through the alliance with the French king, granted "the Erbfeind" influence over the Holy Roman Empire. In addition, he had allowed to an arrogant Pope and selfish princes to make too many concessions. Since the 1980s, historical research on the Middle Ages has gained numerous new insights into high medieval royalty. The German royal rule in the Middle Ages was no longer perceived as a history of decline. Rather, the king and the nobility are seen as "natural and natural main partners in the empire". The older image of the selfish princes who only wanted to weaken the kingship was put into perspective by pointing out that the nobility repeatedly tried to settle the throne dispute. The newer research shifted the focus to the communication and interaction of the ruler with his great ones. Philip's actions were no longer questioned about the increase in monarchical power, but rather about the means by which he tried to enforce his kingship in the aristocratic network of relationships. In contrast to other Staufers, Philip remained a neglected ruler for a long time in medieval studies. For several decades no major accounts of Philip appeared. His murder in Bamberg didn't attract the interest of even the Historical Association of Bamberg (Historischer Verein Bamberg) in 1908 or 1958. Only recently has Philip received greater attention in historical studies. In 1998, historian Bernd Ulrich Hucker characterized Philip as a "weak king" who was completely dependent of his Ministerialis, whereby the imperial princes would have lost their influence on the king. He no longer saw the regicide of Bamberg as a private vengeance, but as a “coup d'état” by important imperial elites. This hypothesis sparked controversial discussions, but did not prevail. Since 2002 the edition of the diplomas of Philip of Swabia has been prepared on behalf of the Monumenta Germaniae Historica. The edition published in 2014 has a total of 216 documents and deperdita (lost documents that have been handed down in other sources, for example chronicles), including 199 documents from Philip's ten year reign as king, of which around 2/3 are products of his court. Bernd Schütte's work, published in 2002, examined the scope of action and the ability to integrate Philip's monarchy on the basis of itinerary, award of certificates and court; he contradicted Hucker's thesis of a weak kingship of Philip of Swabia. Schütte interpreted the increase in document production from an average of 1.5 pieces per month to just over two pieces due to the transfer of Archbishop Adolph of Cologne in November 1204 as a "yardstick for the recognition of his kingship". He also found that Philip's radius of action had extended beyond the rooms of personal presence through the award of diplomas. In 2003, Peter Csendes published the first modern biography of Philip of Swabia in 130 years. On the 800th anniversary of the murder of Philip in 2008, the Society for Staufer History (Gesellschaft für staufische Geschichte) dedicated a volume to Philip. In the working group for regional and local history in the Association of Württemberg History and Antiquity Associations (Arbeitskreis für Landes und Ortsgeschichte im Verband der württembergischen Geschichts und Altertumsvereine), the spring meeting on 25 April 2008 was entitled "Philipp von Schwaben († 1208) and the rule in the German southwest". His rule was viewed from a regional historical perspective. A conference also took place in Vienna in May 2008, the contributions of which were published in 2010. Based on the edition of the documents for Philip's reign, the studies reveal new possibilities for knowledge.