Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
{ Жақсы.
{ |
Дизайн және құрылыс
XIX ғасырдың аяғында Ресейдің императорлық әскери-теңіз флоты Ресей мен Ұлыбритания арасында соғыс басталса, сауда кемелерін жою мақсатында шетел суларына ұзақ сапарларға бара алатын крейсерді қажет етті. Ресей адмиралы Иван Шестаков "Рурик" жобасын Санкт-Петербургтегі Балтық жұмыстарына тапсырды. Шештаков ұсынған кемеге арналған бастапқы ерекшеліктер қазіргі уақытта жоғалған, бірақ, мүмкін, Шештаков кеме "Балтықтан Владивостокқа дейін қайтып оралусыз" жүзуге қабілетті болуды көздеген. Алғашқы екеуі - "Қуатты" және "Құдіретті". Британдық крейсерлер су құбыры немесе катушкалы қазандықтарды пайдаланды, олар кейіннен олардан жоғары екендігі дәлелденді және сол кездегі барлық жаңа әскери кемелерде стандартқа айналды. Төрт және 16 пушканың ауыр қарулануы, торпеда түтіктерінің квартетімен бірге, Руриктің броньдары жеңіл болды, палубаларда орташа 2,5 дюйм, ал никельді болат табақтарды пайдалана отырып, екі жағында орташа 10 дюйм болды.
The Imperial Russian Navy, by the end of the 19th century required a cruiser capable of undertaking long cruises into foreign waters for the purpose of destroying commercial vessels, especially if war was to occur between Russia and the United Kingdom. Russian admiral Ivan Shestakov submitted the design of Rurik to the Baltic Works at St. Petersburg for construction, bypassing the normal procedure of submitting the design to the Naval Technical Committee (MTK). The original specifications for the vessel, as submitted by Shestakov, are currently lost, but presumably Shestakov intended the ship to be able to travel from "the Baltic to Vladivostok without recoaling en route". Two of the first ones were the Powerful and Terrible. The British cruisers turned out to be much faster, easily making 22 knots compare to the Rurik top speed of The British cruisers were using the watertube, or coil, boilers that later were proved superior and became a standard on all new warships of that time. While there was a heavy armament of four guns and 16 guns, along with a quartet of torpedo tubes, the armour for Rurik was light, with only an average 2.5 inches on the decks and an average 10 inches on the sides using nickel steel plate.
Қызмет тарихы
Рюрик әскери қызметке қабылданғаннан кейін Владивостокта орналасқан Ресей Тынық мұхит флотына жіберілді. Тынық мұхит эскадрильясына қолбасшылық еткен адмирал Федор Дубасов қысқа уақыт қызмет еткеннен кейін кемеге әр түрлі өзгерістер енгізуді ұсынды, соның ішінде қайта қайнату және кеменің тораптарын алып тастау. Қайта қазандықтау жобасы іске асырылмады, бірақ тораптау көлемі айтарлықтай қысқарды. 1904 жылы орыс-жапон соғысы басталғанда, "Рурик" және Тынық мұхиты эскадрильясының басқа крейсерлері, орыс крейсері "Россия", орыс крейсері "Громобой" және орыс крейсері "Богатыр" Жапон теңізінде және Жапон аралдарының жағалауында жапон сауда кемелерін іздеу және жою міндеті жүктелген. 1904 жылдың тамызына дейін тек бір кеме суға батып, Жапон императорлық армиясы қоршау артиллериясын Тынық мұхиттағы негізгі ресейлік портты, Порт-Артурды бомбалауға жеткілікті жақындатты. Порт-Артурды қоршау порттың ішінде Тынық мұхиты эскадрильясына тағайындалған ресейлік әскери кемелердің көпшілігін ұстады, бірнеше рет бұзылмауға тырысқанға қарамастан. 14 тамызда Владивосток қаласындағы төрт крейсердің үшеуі жапон блокадасын көтеруге көмектесу үшін Порт-Артурға (Богатырь жерге тұншығып қалғандықтан зақымданған) қарай жөнелді. Оларды Корея мен Жапония арасындағы Цусима боғазында вице-адмирал Камимура Хиконжоның командалық жасағындағы жапондық әскери кемелерінің эскадрильясы қарсы алды, бұл Ульсан шайқасына әкелді. Жапондықтардың төрт заманауи бронекері болды: Япондық крейсер Ивате, Япондық крейсер Изумо, Япондық крейсер Токива және Жапондық крейсер Азума. Қақтығыстың басында "Рурик" (орыс құрамының артқы кемесі) жапондықтардың отқа ұшырауынан үш рет соққыға ұшырап, оның рульді бөлмесі суға батып, оны қозғалтқыштарымен басқаруға тура келді. Оның жылдамдығы төмендеп, ресейлік кемелерден бөлініп, жапондықтардың отына ұшырады. Ресейлік адмирал Карл Йессен кемені қорғауға тырысты, бірақ жапон крейсерлері оны кері итеріп жіберді. Ресейлік кемелер кері шегінгенде, Рурикке бірнеше жапон крейсерлері шабуыл жасады. Кемені жапондықтарға тапсырудың орнына, аман қалған аға офицер, лейтенант Иванов, кемені батырыуға бұйрық берді. Жапондықтар 625-ке жуық аман қалғандарды жинап алды, қалғандары ұрыста қаза тапты. Қалған екі ресейлік крейсерлер Владивостокқа қашып кетті.
After her commissioning, Rurik headed for the Russian Pacific Fleet based at Vladivostok. Admiral Fyodor Dubasov, who commanded the Pacific Squadron, recommended various modifications to the ship after a short period of service, including reboilering and the removal of the ship's rigging. The reboilering project never got off the ground, but the amount of rigging was cut down significantly. When the Russo Japanese War broke out in 1904, Rurik and the other cruisers of the Pacific Squadron, Russian cruiser Rossia, Russian cruiser Gromoboi, and Russian cruiser Bogatyr, were all charged with seeking out and destroying Japanese merchant vessels in the Sea of Japan and along the coasts of the Japanese home islands. By August 1904, only one ship had been sunk and the Imperial Japanese Army had moved siege artillery close enough to shell the main Russian port in the Pacific, Port Arthur. The siege of Port Arthur kept most of the Russian naval vessels assigned to the Pacific Squadron inside the port, despite several failed attempts at breakout. On 14 August, three of the four Vladivostok based cruisers sortied towards Port Arthur (Bogatyr having received damage due to grounding ) in an attempt to assist in lifting the Japanese blockade. They were met by a squadron of Japanese warships commanded by Vice Admiral Kamimura Hikonojō in the Tsushima Strait between Korea and Japan, which resulted in the Battle off Ulsan. The Japanese force had four modern armored cruisers, Japanese cruiser Iwate, Japanese cruiser Izumo, Japanese cruiser Tokiwa, and Japanese cruiser Azuma. Early in the engagement, Rurik (the rear ship of the Russian formation) was hit by Japanese fire three times in the stern, flooding her steering compartment so that she had to be steered with her engines. Her speed was decreased, splitting it from the rest of the Russian ships, further exposing her to Japanese fire, and her steering jammed to port. The Russian Admiral Karl Jessen attempted to provide cover for the ship, but was pushed back by the Japanese cruisers. As the Russian ships withdrew, Rurik was set upon by several Japanese cruisers. Rather than surrender the ship to the Japanese, the senior surviving officer, one Lieutenant Ivanov, ordered the ship to be scuttled. The Japanese picked up about 625 survivors, the rest perishing in the engagement. The remaining two Russian cruisers escaped back to Vladivostok.
Мұра
Өзінің ескірген сыртқы келбетіне қарамастан, барктағы арматурасы мен қорғалмаған қаруларымен Рюрик Ульсанда таңқаларлықтай жақсы өнер көрсетті. Бұл кеме басқа екі ресейлік крейсерлердің қашып кетуіне себепші болған болуы мүмкін, бірақ оны жапондықтардың шайқастағы шешімсіздігіне де жатқызуға болады. Руриктің қатысуы Ульсанда шешуші болған кезде, орыстар кейіннен Россия мен Громобойды пайдаланудың екінші мүмкіндігін ысырап етті. Россия Богатырға қосылып, зақымдануды болдырмады, ал Громобой соғыстың қалған бөлігінде ешқашан шықпады.
Despite her obsolete physical appearance, with the barque rigging and unprotected guns, Rurik performed surprisingly well at Ulsan. The ship was quite possibly responsible for the escape of the other two Russian cruisers, though that can also be attributed to the Japanese indecisiveness at the battle. While Ruriks presence was decisive at Ulsan, the Russians subsequently wasted the second chance they had at using Rossia and Gromoboi. Rossia joined Bogatyr with grounding damage and Gromoboi never sortied for the rest of the war.