Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Минамото но Шунрай (Минамото Тосиёри) - Gosen Wakashū жинағын құрастырған маңызды және инновациялық жапон ақыны. Ол Минамото но Цуненобуның (10161097) ұлы болды; соттың екінші разрядының және Ұлы кеңесші лауазымының иегері). Шунрай император Го Сандзоның және император Ширакаваның сүйіктісі болды; саяси себептермен. Бұл кезде Фудзивара отбасы елге үстемдік еткен, ал оның тармағы Рокуджо отбасы да соттың поэзия сахнасына үстемдік етті; қарсыластарына қолдау көрсетіп, императорлар кері соққы бере алды. Шунрайдың "Гошуи Вакашу" жинағын құрастыруға қатыспағаны белгілі. Шунрайдың ашулы даулы Нан Гошуи ("Гошюишудағы қателіктер") Ширкаваны Шунрайдың келесі императорлық антологияны, Кин'ё Вакашуды құрастыруға мәжбүр еткен көрінеді. Бұл антология аяқталған кезде Шунрайды дау-дамайға ұшыратты, ал оның Госен Вакашу әр түрлі мақтанышсыз лақаптармен ерекше сынға ұшырады; Брауер мен Майнер бір сыншының, Фудзивара но Акинака (fl. 1100 - 1125) қазір жоғалған он бөлімді "Рёгёкушу" ("Нағыз асыл тастар жинағы") деп аталатын шығарма жазды, ол Кинё Вакашуды мазақтап, сынға алған. 1113 жылы Тошиёри "Тошиёри зуино (俊頼髄脳) " деп аталатын поэтикалық трактат жазды. Зюино, сондай-ақ Фудзивара но Кинтоның "Шинсен зюино" атты поэтикалық трактатының атауында да кездеседі, сөзбе-сөз миеленцефалон деп аударылуы мүмкін, бірақ бұл термин поэзияға арналған очерктер бар кітаптарға сілтеме жасау үшін қолданылған және бейнелі мағынада ол поэзияның "ойын" біледі дегенді білдіреді.
Minamoto no Shunrai also Minamoto Toshiyori (源 俊頼) was an important and innovative Japanese poet, who compiled the Gosen Wakashū. He was the son of Minamoto no Tsunenobu (1016–1097); holder of the second rank in court and of the position of Grand Counsellor). Shunrai was favored by Emperor Go Sanjo and to a lesser degree Emperor Shirakawa; in no small part for political reasons. At this time, the Fujiwara family dominated the country, and its branch, the Rokujō family, similarly dominated the court poetry scene; by favoring their rivals, the Emperors could thus strike back. Although Shunrai was passed over to compile the Goshūi Wakashū. Shunrai's angry polemical Nan Goshūi ("Errors in the Goshūishū") appears to have somehow convinced Shirakawa to have Shunrai compile the next imperial anthology, the Kin'yō Wakashū. This anthology, when completed, embroiled Shunrai in dispute, and his Gosen Wakashū was especially criticized with various uncomplimentary nicknames; Brower and Miner mention that one critic, Fujiwara no Akinaka (fl. 1100 1125) wrote a now lost ten part work called the Ryōgyokushū ("Collection of Genuine Jewels") which did nothing but mock and criticize the Kin'yō Wakashū. In 1113, Toshiyori wrote the poetic treatise known as "Toshiyori zuinō (俊頼髄脳)." Zuinō, which is also seen in the title of Fujiwara no Kintō's poetic treatise the "Shinsen zuinō," can be translated literally as myelencephalon, but this term was used to refer to books that contained essays on poetry and figuratively means that it knows the "mind" of poetry.