Кіріспе
Джордж Линкольн Гудейл (1839-1923 жж.) - американдық ботаник, Гарвард ботаника мұражайының (қазіргі Гарвард табиғат тарихы мұражайының бір бөлігі) бірінші директоры. Университеттің әйгілі "Сынық гүлдер" коллекциясын жасауға тапсырыс берген адам.
George Lincoln Goodale (August 3, 1839 – April 12, 1923) was an American botanist and the first director of Harvard's Botanical Museum (now part of the Harvard Museum of Natural History). It was he who commissioned the making of the university's legendary Glass Flowers collection.
Ерте өмір
Гудэйл Мэн штатының Сако қаласында дүниеге келген. Ол 1860 жылы Амхерст колледжін және 1863 жылы Гарвард медицина мектебін бітіргеннен кейін, 1867 жылға дейін Портлендте (Майн штаты) жұмыс істеді.
Мансап
Гудэйл Боудинде табиғат ғылымдары және қолданбалы химия профессоры болды. 1872 жылы Гарвардта өсімдіктер физиологиясы бойынша ботаника және университет оқытушысы болып тағайындалды, ал бір жылдан кейін осы соңғы пәннің доценті болды. 1878 жылы ол ботаника профессоры және Фишер табиғат ғылымы профессоры болды, бұрындары ол креслоны Аса Грей басқарған.
Шыны гүлдері
Гарвард / Рэдклифф профессоры ретінде өзінің мансабының бір кезеңінде Гуддейл ботаниканың ынталы студенті Мэри Ли Уэйрге Элизабет Кэбот Ли (содан кейін Элизабет С. Уэйр) және доктор Чарльз Элиот Уэйрдан туған; тағдырдың бұрылысы кейінірек маңызды болды. 1879 жылдан кейін Гудэйл Гарвардтың Ботаника музейінің бірінші директоры болды, бірақ оны толтыру аздаған проблема болды, өйткені сол кезде Гарвард ботаника зерттеулерінің әлемдік орталығы болды. Осылайша, Гуддейл ең жақсысын қалаған, бірақ тек қана басылған және мұқият таңбаланған үлгілерді көрсету әдісі қолданылды. Бұл әдіс екі мәселе ұсынды: басылған кезде, үлгілер екі өлшемді болды және олардың түсі жоғалуға бейім болды. Сондықтан олар жақсы оқу құралы емес еді. Алайда, Гарвард жуырда неміс шыны суретшілері Леопольд және Рудольф Блашка жасаған бірнеше шыны теңіз омыртқасыздарын сатып алды және оларды көргеннен кейін профессор Гуддейл шыны гүлдер оның проблемасын шешеді деп ұқты, өйткені шыны болғандықтан, олар үш өлшемді және өздерінің түстерін сақтайды. Бұл жобаны жүзеге асыру үшін Блашкаларды қалай көндіру керектігі және оны қалай қаржыландыру керектігі ғана мәселе болды. Біріншісі біраз уақыт алды, ал 200 марканы алдын ала төлеу Гудэйлді Блашканың шыны өнері білім беру үшін лайықты инвестиция екеніне сендірді. Бірақ инвестицияларға қаражат қажет, сондықтан осындай қымбат кәсіпорынды жабу үшін Гуддейл өзінің бұрынғы студенті Мэри Ли Уэрге және оның анасына өзінің идеясымен жақындады. Гарвардтың ботаника бөлімінің бай және (бұрыннан) либералды игіліктері болған Мэри анасын екеуінің де таңғалған ерекше өмірлік үлгілердің жөнелтілімін кепілдік беруге келісуге сендірді. Қол қойылған келісімшарт бойынша Блашкалар модельдерде жартылай жұмыс істеуі керек (1887 жылдан бастап), бірақ 1890 жылы олар және Гуддейл Уорс атынан қол қоюмен Леопольд пен Рудольфке толық уақыт жұмыс істеуге мүмкіндік беретін жаңартылған нұсқаға қол қойды; кейбір дереккөздер келісімді 3 жылдық келісімшарттан 10 жылға ауыстыру ретінде сипаттады, Гуддейл Мэри мен оның анасын осыған сендіргеннен кейін келісті. Қалай болғанда да, Уэролар бүкіл жобаны жомарттықпен қаржыландырып отырды. 1889 жылы ол Америка табиғаттанушылар қоғамының президенті және Америка ғылымды дамыту қауымдастығының президенті болды. 1890 жылы Америка Құрама Штаттарының Ұлттық ғылым академиясының және 1893 жылы Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды. Оның әйелі мен ұлы да болды, соңғысы Фрэнсис Гудейлдің 12 қаңтарда Король шіркеуінде Мэри Ли Уэрдің жерлеу рәсіміне қатысқаны белгілі. Гудэйл 1923 жылы белгісіз аурудан кейін қайтыс болды. Оның орнын профессор Оукс Эймс басқарды, ол профессор Хеншоудың ұсынысы бойынша Гудейлдің жұмысын қолға алды және ақырында президент Лоуэлл Гарвардтың ботаникалық мұражайының екінші директоры болды, ол Мэри Ли Уэйрдің әлі аяқталмаған шыны гүлдер кәсіпорнына қатысты қосымша байланысы болды.