Кіріспе
Париждегі шіркеу, Франция Сент-Эвсташ шіркеуі, Париж - Париждің 1-ші округінде орналасқан шіркеу. Қазіргі ғимарат 1532 - 1632 жылдар аралығында салынған. Париждің ортағасырлық нарығы (Лес-Халль) мен Монторгейль көшесіне жақын жерде орналасқан Сент-Эсташ бірнеше сәулет стильдерінің қоспасын көрсетеді: оның құрылымы - фламандтық готика, ал ішкі безендіруі және басқа да бөлшектері - ренессанстық және классикалық. Ол Нотр-Дамнан кейін қаладағы екінші үлкен шіркеу. Париждегі Нотр-Дам соборындағы 2019 жылғы Пасхалық месса Нотр-Дам де Париждегі өрттен кейін Сент-Эусташқа көшірілді.
The Church of St. Eustache, Paris , is a church in the 1st arrondissement of Paris. The present building was built between 1532 and 1632. Situated near the site of Paris' medieval marketplace (Les Halles) and rue Montorgueil, Saint Eustache exemplifies a mixture of multiple architectural styles: its structure is Flamboyant Gothic while its interior decoration and other details are Renaissance and classical. It is the second largest church in the city, just behind Notre Dame. The 2019 Easter Mass at Notre Dame cathedral in Paris was relocated to Saint Eustache after the Notre Dame de Paris fire.
Тарих
Париждің бір ауданындағы Лес-Халльде орналасқан Сен-Эсташ базарының басталуы 13 ғасырға жатады. 1213 жылы Римнің шейіт болған қасиетті Агнеске арналған кішігірім шіркеу салынды. Кішкентай часовняны Жан Алей, Лес-Халл саудагері қаржыландырып, оған Филипп Август патшаға берген қарызының өтелуі ретінде балық себеттерін сатудан салық жинау құқығы берілді. 1223 жылы шіркеу Лес-Халль аймағының приход шіркеуі болды және 1303 жылы Сент-Эусташ деп аталды. Ғимараттың атауы біздің заманымыздың екінші ғасырында өмір сүрген римдік генерал-майор Сент-Эвстацийдің есімімен берілген. Ол құмар аңшы еді; оның тәубеге келуіне ол аң аулаған еленнің мүйіздеріндегі айқышқа шегеленген көрініс себеп болды. Ол отбасымен бірге христиан дінін қабылдағаны үшін шейіт болды. Ол қазір аңшылардың қамқоршысы. Киелі үйдің есімі Сент-Эвстах шіркеуінен Римдік шейітпен байланысты монументтерді алғаннан кейін Сент-Денис абатханасынан берілді. Аймақ өркендеп келе жатқанда, шіркеу қауым үшін тым кішкентай болды; шіркеу әкімдері үлкен ғимарат салуға шешім қабылдады. Қазіргі шіркеудің құрылысы 1532 жылы Франсуа I билік құрған кезде басталды және 1632 жылға дейін жалғасты, ал 1637 жылы оны Париждің архиепископы Жан Франсуа де Гонди бағыштады. Архитекторлары белгісіз болса да, Понтузадағы Сент-Маклу шіркеуінің кеңейтуінде (1525 жылы басталған) қолданылған жобаларға ұқсастықтар Жан Деламарре мен / немесе Пьер Лемерсьеге сілтеме жасайды, олар бұл жұмыста ынтымақтасқан. Италиялық сәулетші Доменико да Кортона да ұсынылды. Жоба Киелі үйдің құрылысына қатысты кейбір сәулетшілерге Пьер Лемерсье, оның ұлы Николас Лемерсье және Николастың күйеу баласы Чарльз Дэвид жатады. Ғимарат 1640 жылға дейін толықтай аяқталмаған. Құрылыс қиын жер, қаржы тапшылығы және француздық дін соғыстары салдарынан баяулады. 1655 жылы екі часовняның қосылуы шіркеудің құрылымдық бүтіндігін қатты бұзған, ал фасадты бұзу қажет болды, ол 1754 жылы сәулетші Жан Мансар де Жуидің басшылығымен қайта салынған. Көптеген атақты париждіктер Сент-Эвсташ шіркеуімен байланысты. 1649 жылы Людовик XIV сол жерде бірінші рет Қасиетті Отанына барып, Қасиетті Отанына құлшылық етті. Кардинал Ришелье, Жанна Антуанетт Пуассон (Мадам де Помпадур) және Мольердің барлығы да осы жерде шомылдыру рәсімінен өтті; Мольер де 1662 жылы осы жерде тұрмысқа шықты. Моцарт анасының жерлеуін сол жерде өткізді. Сент-Эустахеде Австрия королевасы Анна мен әскери батыр Туреннің жерлеу рәсімі өтті. 1645 жылы әйелдер арасындағы тең құқықты қорғаушы Мари де Гурне сол жерге жерленген. Француз төңкерісі кезінде шіркеу Париждегі көптеген шіркеулер сияқты арамдалып, тоналған. 1793 жылы католиктер үшін жабылып, бір уақыт бойы "Егіншілік ғибадатханасы" ретінде пайдаланылды. Ол революциялық көшбасшы Мирабоның жерлеу рәсімі үшін қолданылған, 1791 жылы 4 сәуірде, 1795 жылы ғимарат пен оның жиһазына елеулі залал келтіріліп, қайта ашылды. Ол 1803 жылға дейін шіркеуге ресми түрде қайтарылмаған. Ғимарат 1844 жылы өрттен зақымдалды, оны Виктор Балтард қалпына келтірді. Балтард 1846 жылдан 1854 жылға дейін ғимаратты толық қалпына келтірді, оның ішінде орган корпусын, амнатаны және бас құрбандық үстелін салу және шіркеудің суреттерін жөндеу. 1871 жылы мамыр айында Париж коммунасының соңғы шайқасы болған Semaine sanglante кезінде шіркеу өртенді, сондықтан шатыр, бекіністер және оңтүстік қасбеті жөндеуді қажет етті. Фасад 1928-1929 жылдары өзгертілді. 1969 жылы Париждің "Халль" базары Рунгиске көшірілді, бұл Сент-Эвсташ шіркеуінің маңындағы аймақты айтарлықтай өзгертті. Лес-Халль сауда орталығы және өңірлік көліктер орталығы болды, ал Сент-Эвсташ шіркеуі осы аймақтың көрнекті жері және жұмыс істейтін шіркеу болып қала береді.
Сыртқы
Шіркеудің сыртқы көрінісі фламандтық готика, классикалық және ренессанстық элементтердің араласқан түрін көрсетеді. Готиканың сыртқы элементтері - ішкі жақтағы қабырғалық күмбездерден төменге және сыртқа қарай итермелеуді алатын күрделі ұшу бекіністері. Ең готикалық бөлігі - шығыс жағындағы апсида, мұнда баспалдақтар құрбандық үстелінің артында орналасқан жартылай шеңберлі шіркеулерді қоршап тұрады. Классикалық элементтер негізгі қасбетіне ие, ол аяқталмаған және сыртқы көріністен ерекшеленеді. Ол төменгі деңгейдегі дориялық бағаналар мен жоғарғы деңгейдегі иондық бағаналар жұпталған иондық бағаналар жұбымен безендірілген. Оңтүстік порталдар негізінен Ренессанс стилімен безендірілген, жапырақтар мен қабықшалар түріндегі әшекейлік мүсіндердің мол болуы. Бұрыштағы бұрыштың жоғарғы жағында мүйіздерінде айқышқа шегеленген, киелі Евстахийдің аянын бейнелейтін, бұғы мүсіні орналасқан.
Кеме, трансепт және қосымша аралықтар
Шіркеудің ұзындығы салыстырмалы түрде қысқа, 105 м, бірақ оның ішкі бөлігі күмбезге дейін 33,45 м биіктікте. Оның ішкі бөлігі бағаналар мен аркалардың тік тұруы арқылы біріктірілген. Flamboyant Gothic элементтері негізінен әшекейлі қабырғалар желісімен және ілінген кілт тастармен безендірілген күмбезді төбелерде орналасқан. Төменде классикалық сәулет үлгілерін бейнелейтін бағаналар мен пилястрлар түріндегі Ренессанс элементтері, дөңгелек аркадалар және серафимдер мен гүл шоқтарынан жасалған сәнді мүсіндермен қапталған қабырғалар. Қайта өрлеу дәуірінің стиліне сәйкес, күмбездерді көтеріп тұрған бағаналар мен бағаналар төменгі деңгейде дориялық безендіруге, жоғарғы бағаналарда ионикалық безендіруге, ал ең биік бағаналарда коринфтік безендіруге ие. Кеме соқпалы екі жақтағы екі аралықпен қоршалған, олар әрқайсысы суреттермен және мүсіндермен әшекейленген шағын часовнялар сериясына кіруге мүмкіндік береді.
Ауызша сөре мен жұмыс үстелі
Кемелердің классикалық ерекшеліктерінің бірі - Banc oeuvre, грек портикасы мен өте сәнді ою-өрнектермен жабылған орындықтар тобы. Бұл орын шіркеудің қаржысын бақылайтын комиссия мүшелеріне арналған еді. Оны 1720 жылы мүсінші Пьер Лепатр жасаған, ал оның басына "Ағинет Агнесінің жеңісі" бейнелейтін мүсін қойылған.
Қасиетті Ананың шіркеуі
Ғимараттың шығысындағы апсидадағы хордың артында орналасқан Мәриям шіркеуі 1640 жылы салынған және 1801 жылдан 1804 жылға дейін қалпына келтірілген. Оны 1804 жылы 22 желтоқсанда Наполеонның таққа отырғызу рәсіміне Парижге келген Пьос VII ашты. Апсидалық шіркеудің басына төрт бұрышты бұрышты үңгір орнатылған. Оның басты ерекшелігі - Жан Батист Пигалльдің "Балалы Мәриям" мүсіні. XIX ғасырда суретші Томас Кутюр мүсінді "Анжалы құлшылық ететін Жеңімпаз қыз"; "Көкше қыз, теңізшілерді жетелейтін жұлдыз"; және "Жауқат шеккендерге жұбаныш беретін қыз" атты үш үлкен суреттермен толықтырды. Couture символика мен идеализацияны қабылдамады және зардап шеккендердің ауырсынуын бейнелеу үшін ерекше реализмді қолданды.
"The Virgin Triumphant, adored by angels"; "The Virgin, a star guiding the sailors"; and "The Virgin, Giving Consolation to he Afflicted." Couture rejected symbolism and idealisation, and used a distinctive realism to the portray the pain of those suffering.
Колберт шіркеуі
Қасиетті Мария шіркеуінің жанында орналасқан шіркеуде XIV Людовиктің мемлекеттік министрі Жан Батист Колбер және Сент-Эвсташ шіркеуінің қамқоршысы орналасқан. Ортасында - ақ және қара мәрмәрден және қоладан жасалған әсем қабірде Антуан Койсевокс жасаған Карлос Кольбер мүсіні. Колберт дұға етіп бейнеленген, бұл Coysevox-ке таспен жасалған драпировканың иллюзиясын жасаудағы шеберлігін көрсетуге мүмкіндік береді. Қабірдегі басқа мүсіндер Жан Батист Тубидің "Адалдық" (сонымен қатар Койсевокс) және "Пиетти" суреттерін бейнелейді.
Қасиетті Мадлен шіркеуі
Осы часовнядағы орталық жұмыс, "Ақсүйек Мадленнің экстазы", Рутилио Манетти 17-ғасырдың басында, драпировка қараңғылық пен жарықтың қарама-қайшылығын ерекшелендіретін стильде жасаған.
Сент-Винсент де Пауль шіркеуі
Бұл шіркеуде американдық мүсінші Кит Харингтің (1958 1990), ақ алтын патинасы бар қоладан жасалған триптихтің заманауи жұмысы бар. Бұл суретте Исаның көкке көтерілуі бейнеленген, сонымен қатар оның шығармаларына тән "Шырақтайтын нәресте" деген күлкілі сурет де бар.
Сен-Женевиева шіркеуі
Бұл шіркеудегі басты жұмыс - "Тобия мен періште", XVI ғасырдың аяғындағы Тосканалық Санти ди Титоның (1536 - 1603) манерлі суреті. Бұл кітапта Тобиастың әкесі ауырып қалған кезде ем іздеп жүргені туралы баяндалады. Періште оған балық ұстауға көмектеседі, оның ішінде оның әкесі емделген дәрі бар екен.
Шапаль де Шаркутье (Шошқа етін союшылар шапалы)
Базардағы шіркеу ретінде Сент-Эвстах жеке қауым мүшелерін ғана емес, сонымен қатар сауда топтарын да білдірді. Шошқа етін союшылардың кәсіби ұйымы ретінде әрекет ететін Corporation des Charcutiers 17 ғасырдан бері шіркеудің маңызды қамқоршысы болды, ал топтың шіркеумен ерекше қарым-қатынасы Chapel des Charcutiers-те бейнеленген. Бұл шіркеуде боялған шынымен бейнеленген шошқа етін сою және Джон Армледердің қазіргі заманғы жұмысы бар.
Еммаус зыяратшыларының часовнясы
Бұл шіркеудің басты бөлігі - Реймонд Мейсонның "Жемістер мен көкөністердің келуі" атты еңбегі. Онда бұрын шіркеудің қарама-қарсысында орналасқан Лес-Халль базарларынан жеміс-жидек пен көкөніс тасыған саудагерлердің шеруі бейнеленген.
Суреттер
Сент-Эвстахедегі ең танымал картина - Рубенстің "Эммаус шәкірттері". Мадлен шіркеуінде Манеттінің "Мадленнің экстазы" қойылымы орналасқан. 1726 жылы Франсуа Лемуанның "Баптист Жақия" картинасы, 18 ғасырдың ортасында Шарль Джозеф Натоир мен Франсуа Бушердің рококолық шығармаларының алдыңғы шебері, бақтағы тоқтымен бірге, қайырымды, тіпті сезімтал күйде суреттелген. Флоренция суретшісі Санти ди Титоның "Тобиас және періште" (1575) картинасы кеш манерлік немесе прото-барокколық мектептің ерекшеліктерін көрсетеді, әсіресе ұзын фигуралар, палитраның ашық түстері және фигуралардың ерте ұстанымдары.
Декоративтік өнер
Кейбіреулері қазіргі заманға сай. Анри де Миллердің "Есту" мүсіні шіркеудің сыртында, оңтүстікке қарай орналасқан. Кемедегі түрлі-түсті мүсін 19-ғасырда Лес-Халл базарларына өнім жеткізуді бейнелейді, ал фондында шіркеу.
Боялған шыны
Ең ерте терезелер 17 ғасырдан бастап, негізінен Париждің әйнек суретшісі Антуан Сулиньяктың еңбегі. Оның терезелері көбінесе хорда кездеседі. Олардың ішінде хорда киелі Жером мен әулие Амброизаның суреті бар терезе бар. Сол кезеңде ашық қабаттағы боялған шынылардың мақсаты мүмкіндігінше көп жарық жіберу болды, сондықтан терезелердің көп бөлігі ақ шыныдан жасалды. Боялған шынылардың көпшілігі салыстырмалы түрде жаңадан, 19 және 20 ғасырлардан, және күміс бояумен боялған шыныға ие, бұл майлы суреттерге ұқсас, нақтырақ сурет салуға мүмкіндік береді. Солтүстік трансепттің розалы терезесі 19 ғасырдан басталады. Шіркеудің қарама-қарсысындағы Les Halles деген қалалық базарда жұмыс істейтін әртүрлі саудагерлер шіркеудің көркем туындыларына өз үлестерін қосты. Ең қызықты терезелердің бірі - француздық шұжық асханасы, шошқа етін союшылар гильдиясы 1945 жылы қаржыландырған шіркеуде орналасқан. Онда олардың үш шұжық пен шошқа бейнеленген гербі, ақ алжапқыш киген, тағамдар табанымен ұсынылған қасапшылардың қамқоршысы Сент-Антуанның бейнесі бар.