Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Torus mandibularis - тілге жақын жамбас жамбасында өсетін сүйектік өсімдік. Жақсылықтары әдетте премолярлардың жанында және милохоидты бұлшық еттің жамбас жамбасында орналасқан. 90% жағдайда торс төменгі жақ сүйегінің екі ішкі жағында (сол және оң жақта) болады; алайда олардың көлемі әртүрлі болуы мүмкін. Жақсылап талдаған кезде 5-40% - ға дейін ауырады. Олар тіс тістегі торс palatinus деп аталатын сүйектік өскіндерден гөрі аз кездеседі. Жаактық торлар Азия мен инуиттер арасында жиі кездеседі. Олар еркектерде сәл жиі кездеседі. АҚШ-та бұл ауру халықтың 7-10% -ын құрайды. Жақсы тістердің бұрыштарының пайда болуына бірнеше фактор әсер етеді, олардың ішінде ең маңыздысы - тістердің жергілікті қысымы. Торидің дамуы ерте жаста жиі кездеседі және бруксизммен байланысты. Торидің мөлшері өмір бойы өзгеруі мүмкін, ал кейбір жағдайларда тори ауыздың орта сызығында бір-біріне жанасатын мөлшерде үлкен болуы мүмкін. Нәтижесінде, мандибулярлық тори тек генетикалық әсерлерге байланысты емес, жергілікті стресстің нәтижесі деп есептеледі. Әдетте, мандибулярлық тори - бұл емделу қажеттілігі жоқ клиникалық нәтижелер. Торидің болуы протездерді жасауды қиындатады. Егер тістерді алып тастау қажет деп табылса, хирургиялық операция сүйектің мөлшерін азайта алады, бірақ жақын орналасқан тістер жергілікті қысымға ұшыраған жағдайда, тістер қалпына келуі мүмкін. Тамақ немесе сусын ішкен кезде қолданылатын ыдыстардан зақымдану немесе жеу кезінде болған жарақаттан кейін, талма аймағында жаралар пайда болуы мүмкін.
Torus mandibularis is a bony growth in the mandible along the surface nearest to the tongue. Mandibular tori usually are present near the premolars and above the location on the mandible of the mylohyoid muscle attachment. In 90% of cases, a torus is on both inner sides of the mandible (left and right); however, they may differ in size. The prevalence of mandibular tori ranges from 5–40%. They are less common than bony growths occurring on the palate, known as torus palatinus. Mandibular tori are more common in Asian and Inuit populations. They are slightly more common in males. In the United States, the prevalence is 7–10% of the population. It is believed that mandibular tori are caused by several factors, with local stress on individual teeth considered the most relevant factor. Development of tori is more common in early adulthood and is associated with bruxism. The size of tori may fluctuate throughout life and, in some cases, tori may become large enough to touch each other in the midline of the mouth. Consequently, it is believed that mandibular tori are the result of local stresses rather than occurring solely to genetic influences. Typically, mandibular tori are clinical findings without the necessity of treatment. The presence of tori may complicate the fabrication of dentures. If removal of tori is deemed necessary, surgery can reduce the amount of bone, but tori may reform in cases where nearby teeth continue to receive local stresses. Ulcers may form in the area of tori because of trauma during mastication or from injury by utensils used during consumption of food or drink.