Bourne End rail crash

Кіріспе

1945 жылы пойыздың ағып кетуі, Бурн-Энд, Гертфордшир, Англия Бурн-Энд темір жол апаты 1945 жылы 30 қыркүйекте болды, Перттен Лондонға баратын ұйқы пойызы Истон жолдан шығып, 43 адам қаза тапты. Бұл жағдайға себепші - жүргізушінің қателігі, мүмкін, белгі берудің екіжақты ережелері.

Шолу

Пойыз 15 вагонда түнде Перттен Лондонға қарай "Эустон экспресс" рейсімен LMS Royal Scot Class 4 6 0 No 6157 The Royal Artilleryman кемесімен жүреді. Уотфорд туннеліне жүргізілген инженерлік жұмыстарға байланысты, ол тез жүріп жатқан желіден Баурн-Эндтегі, Хемел-Хемпстедке жақын жердегі баяу жүріп жатқан желіге ауыстырылды. Алайда, жүргізуші пойызды жылдамдығын төмендетуге үлгермеді, сондықтан ол қашықтықтан ауысуға жақындаған кездегі ескерту белгілеріне жауап ретінде қашықтықтан ауысты. Қозғалтқыштың алғашқы алты вагоны бұрылып, далаға құлап түсті; тек соңғы үш вагондар рельстерде қалды. Таңертең жақсы және күн ашық болды, және жүргізуші өте тәжірибелі, әсіресе адал болуы үшін беделді болды Крю кетер алдында ауытқу туралы хабарлама оқыған, бірақ ол оның мәнін бағалай алмады мүмкін. Ол соғыстан кейінгі қызметкерлердің жетіспеушілігіне байланысты 26 күн қатарынан жұмыс істеді және ол сәл-ақ микро ұйқыға ұшыраған немесе шаршаудан "автопилот" режимінде болған болуы мүмкін. Автоматты ескерту жүйесі әлі орнатылмаған болса да, апаттың алдын алу мүмкін еді. "Кейбір жағдайларда түсті жарық сигналдары екі сары жарық көрсетеді. Бұл белгі жылдамдықты шектеу кезінде "Келесі жолдан өту" белгісін білдіреді және егер ол түйіспеге қатысты болса, қосымшада көрсетілген жылдамдықты шектеу қолданылатын ауытқушы бағыт үшін белгіленген нүктелерді білдіруі мүмкін". Инспектор бұл жағдайдың екіжақты екенін және жүргізушіге төмен жылдамдықпен келе жатқан адамдар туралы ескерту жасамағанын айтты, бірақ оның ішкі үйлердің бөлінуі туралы айырмашылықты байқамауының себебі түсініксіз болды. Күннің төменгі сәулесі оның бетін шаршатты, бірақ сигналдар әлі де анық көрінді. Ескертуді Бовингдон әуежайынан ұшып шыққан ұшқыш жасады, ол ұшып көтерілген кезде апатты байқап, Бовингдонның бақылау мұнарасы арқылы теміржол органдарына хабарлаған. Әуежай қызметкерлері апаттан кейін көмек көрсетуде де елеулі көмек көрсетті (Гамильтон, 1967). Бұл апаттан 43 адам қаза тауып, Ұлыбританиядағы ең ауыр темір жол апаты саналады.

The train was the 15 coach overnight Perth to London Euston express hauled by LMS Royal Scot Class 4 6 0 No 6157 The Royal Artilleryman. Because of engineering work in Watford tunnel, it was scheduled to divert from the fast to the slow lines at Bourne End, near Hemel Hempstead. However, the driver failed to slow the train down in response to cautionary signals on the approach to the diversion, and it entered a turnout at nearly The engine and the first six carriages overturned and fell down an embankment into a field; only the last three coaches remained on the rails. The morning was fine and sunny, and the driver who was highly experienced with a particular reputation for being conscientious had read the notice about the diversion before leaving Crewe, although he may not have appreciated its significance. He had worked 26 days consecutively due to post war staff shortages and it was possible that he had either experienced micro sleep momentarily or gone into "autopilot" through fatigue. Although the Automatic Warning System had not yet been fitted to this line, it is probable that it could have prevented the accident. "In some cases colour light signals will exhibit two yellow lights. This indication means Pass next signal at restricted speed, and if applicable to a junction may denote that the points are set for a diverging route over which the speed restriction shown in the appendix applies." The inspector pointed out that this arrangement was ambiguous and evidently did not alert the driver to the approaching low speed turnout, but it was unclear why he failed to notice the diverging route indication of the splitting inner homes. Low sun shining directly in his face would have made observation tiring, but the signals were still clearly visible. The alarm was raised by a pilot who had just taken off from Bovingdon Aerodrome and who had observed the accident during takeoff and notified the railway authorities via the Bovingdon Control tower. Airfield staff also helped significantly with assistance after the crash (Hamilton, 1967). Forty three people were killed, making it Britain's joint seventh worst rail disaster in terms of death toll.