Жан Барбейрак: Француз юрисінің тарихы мен еңбектері
Jean Barbeyrac
Жан Барбейрак – француз юрисі, тарих және азаматтық құқық профессоры. Швейцарияға қоныс аударған, Лаузанна мен Гронингенде жұмыс істеген. Биографиясы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз юрисі Жан Барберак (baʁbɛʁak; 15 наурыз 1674 – 3 наурыз 1744) – француз юрисі.
French jurist
Jean Barbeyrac (baʁbɛʁak; 15 March 1674 – 3 March 1744) was a French jurist.
Өмір
Төменгі Лангедоктағы Безьеде дүниеге келген ол Монпельедегі көрнекті дәрігер Шарль Барберактың сіңілі баласы еді. Нант жарлығы күшін жойғаннан кейін отбасымен бірге Швейцарияға көшіп кетті. Женева мен Франкфурт-на-Майнда біраз уақыт өткізген соң, Берлиндегі француз мектебінде көркем әдебиет профессоры болды. Содан кейін, 1711 жылы Лозаннада тарих және азаматтық құқық профессоры қызметіне шақырылып, ақырында Гронингенде мемлекеттік құқық профессоры болып қызмет етті.
Born at Béziers in Lower Languedoc, he was the nephew of Charles Barbeyrac, a distinguished physician of Montpellier. He moved with his family into Switzerland after the Revocation of the Edict of Nantes. After spending some time at Geneva and Frankfurt am Main, he became professor of belles lettres in the French school of Berlin. Then, in 1711, he was called to the professorship of history and civil law at Lausanne, finally settling as professor of public law at Groningen.
Шығармалары
Оның атағы негізінен Самуэль Пуфендорфтың "De Jure Naturae et Gentium" трактатының аудармасына жазылған алғы сөзі мен түсіндірмелеріне байланысты, ол "Табиғат және халықтар заңы туралы" деп аударылды, 4-ші басылым, 1729, Лондон, Б. Кеннетт және т.б. Барбейрактың алғы сөзі осы төртінші басылымда «Әдептілік ғылымының тарихи және сындық шолуы және оның әлемдегі дамуы, ең ерте заманнан бастап осы еңбектің жариялануына дейін» деген атаумен жарияланды. Ол негізгі қағидаларында көбінесе Джон Локк пен Пуфендорфты ұстанса да, моральдық міндеттемелер теориясын өте шеберлікпен жасайды, оны Құдайдың бұйрығына немесе еркіне байланыстырады. Ол Томазий мен Кантпен толықтырылған әрекеттің құқықтық және моральдық сипаттары арасындағы айырмашылықты көрсетеді. Халықаралық құқық принциптерін ол табиғи заңдарға келтіреді, соның салдарынан Гроцийдің көптеген ұстанымдарына қарсы тұрады. Ол егемендіктің меншікке ешқандай ұқсамайтынын және тіпті некені де азаматтық шарт деп қарастырады. Барбейрак Гроцийдің "De Jure Belli et Pacis", Камберлендтің "De Legibus Naturae" және Пуфендорфтың "De Officio Hominis et Civis" кіші трактатын да аударды. Оның жекелеген еңбектерінің ішінде "De la morale des pères", ежелгі шарттар тарихы "Histoire des anciens traitez", "Supplement au Corps universel diplomatique du droit des gens" және қызықты "Traité du jeu" (1709) бар, онда ол кездейсоқ ойындардың моральдық жағын қорғайды.
His fame rests chiefly on the preface and notes to his translation of Samuel Pufendorf's treatise De Jure Naturae et Gentium, translated as Of the Law of Nature and Nations, 4th ed., 1729, London, by B. Kennett et al. Barbeyrac's preface appears in this fourth edition with the title: 'Containing an Historical and Critical Account of the Science of Morality, and the Progress It has Made in the World, From the Earliest Times Down to the Publication of This Work'. In the fundamental principles, he follows almost entirely John Locke and Pufendorf; but he works out with great skill the theory of moral obligation, referring it to the command or will of God. He indicates the distinction, developed more fully by Thomasius and Kant, between the legal and the moral qualities of action. The principles of international law he reduces to those of the law of nature, and in so doing opposes many of the positions taken up by Grotius. He rejects the notion that sovereignty in any way resembles property, and makes even marriage a matter of civil contract. Barbeyrac also translated Grotius's De Jure Belli et Pacis, Cumberland's De Legibus Naturae, and Pufendorf's smaller treatise De Officio Hominis et Civis. Among his own productions are a treatise, De la morale des pères, a history of ancient treaties, Histoire des anciens traitez, contained in the Supplement au Corps universel diplomatique du droit des gens, and the curious Traité du jeu (1709), in which he defends the morality of games of chance.