Жюль Барбэ д’Оревий: Француз жазушысының өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Француз жазушысы (1808–1889)

Жюль Амеди Барби д’Оревилли (2 қараша 1808 – 23 сәуір 1889) – француз романісі, ақыны, әңгімеші және әдеби сыншы. Ол құпия хикаяттар жазумен айналысқан, олар жасырын себептерді зерттейді және мистикалық емес, зұлымдыққа ишарат жасайды. Ол Огюст Вильер де Л’Иль Адам, Генри Джеймс, Леон Блой және Марсель Пруст сияқты жазушыларға зор әсер еткен.

Өмірбаян

Жюль Амеде Барби — д’Оревиль баласыз ағасынан кейіннен мұраға алған лақап аты болды — Төменгі Нормандиядағы Манш департаментіндегі Сен-Совер-ле-Виконтте дүниеге келді. 1827 жылы ол Париждегі Станислас колледжіне түсті. 1829 жылы бакалавриатты бітірген соң, үш жылдан кейін заңгер мамандығын алу үшін Кан университетіне барып оқыды. Жастығында ол либералды және атеист болған. Оның ерте туындыларында дін адамдар ісіне араласып, оны қиындатып, бұрмалайтын күш ретінде бейнеленген. Алайда, 1840 жылдардың басында ол Жозеф де Мейстрдің немересі, баронесса Алмури де Мейстрдің католик және легитимист салонына жиі бара бастады. 1846 жылы ол Рим-католик дініне ауысты. Оның әдеби жазушы ретіндегі ең үлкен жетістіктері 1852 жылдан бастап, ол Бонапарт газеті Le Pays-те ықпалды әдеби сыншы болып, Бальзакты жаңартуға көмектесіп, Стендаль, Флобер және Бодлерді белсенді түрде насихаттады. Поль Бурже Барбиді идеалист деп сипаттайды, ол өз жұмысында қолайсыз әлемнен тығылатын орын іздеді және тапты. Жюль Леметр, оған азырақ көңіл бөлген сыншы, оның кейіпкерлерінің ерекше қылмыстарын, реакциялық көзқарастарын, дендизмін және снобизмін Байроншылдықтың пародиясı деп есептеді. Ғасыр соңының декаденттерінің сүйікті жазушысы Барби д’Оревильи кеш романтизмнің шектен тыс нұсқасы болып қалады. Барби д’Оревильи мызғымас католик нанымдарына ие болғанымен, құпия тақырыптар туралы жазды, бұл қайшылық француздарға қарағанда ағылшындарды көбірек мазалады. Барби д’Оревильи өзін денди ретінде қалыптастырғанымен, аристократиялық стильді қабылдап, құпия өткеніне меңзегенімен белгілі болды, бірақ оның әке-шешесі провинциалды буржуазиялық ақсүйектер болған, ал жастық шағы салыстырмалы түрде оқиғасыз болды. Валоньнің мінезі мен атмосферасынан шабыт алып, ол өзінің туындыларын Нормандия ақсүйектерінің қоғамында орналастырды. Ол өзі нормандық диалектін қолданбағанмен, оның мысалы туған өлкесіндегі халықтық әдебиеттің қайта жаңғыруына ықпал етті. Жюль Амеде Барби д’Оревильи Парижде қайтыс болды және Монпарнас зиратына жерленді. 1926 жылы оның денесі Сен-Совер-ле-Виконт шіркеуінің ауласына қайта жерленді.

Jules Amédée Barbey — the d'Aurevilly was a later inheritance from a childless uncle — was born at Saint Sauveur le Vicomte, Manche in Lower Normandy. In 1827 he went to the Collège Stanislas de Paris. After getting his baccalauréat in 1829, he went to Caen University to study law, taking his degree three years later. As a young man, he was a liberal and an atheist, and his early writings present religion as something that meddles in human affairs only to complicate and pervert matters. In the early 1840s, however, he began to frequent the Catholic and legitimist salon of Baronne Almaury de Maistre, niece of Joseph de Maistre. In 1846 he converted to Roman Catholicism. His greatest successes as a literary writer date from 1852 onwards, when he became an influential literary critic at the Bonapartist paper Le Pays, helping to rehabilitate Balzac and effectually promoting Stendhal, Flaubert, and Baudelaire. Paul Bourget describes Barbey as an idealist, who sought and found in his work a refuge from the uncongenial ordinary world. Jules Lemaître, a less sympathetic critic, thought the extraordinary crimes of his heroes and heroines, his reactionary opinions, his dandyism and snobbery were a caricature of Byronism. Beloved of fin de siècle decadents, Barbey d'Aurevilly remains an example of the extremes of late romanticism. Barbey d'Aurevilly held strong Catholic opinions, yet wrote about risqué subjects, a contradiction apparently more disturbing to the English than to the French themselves. Barbey d'Aurevilly was also known for having constructed his own persona as a dandy, adopting an aristocratic style and hinting at a mysterious past, though his parentage was provincial bourgeois nobility, and his youth comparatively uneventful. Inspired by the character and ambience of Valognes, he set his works in the society of Normand aristocracy. Although he himself did not use the Norman patois, his example encouraged the revival of vernacular literature in his home region. Jules Amédée Barbey d'Aurevilly died in Paris and was buried in the cimetière du Montparnasse. During 1926 his remains were transferred to the churchyard in Saint Sauveur le Vicomte.

Цитаталар

Жараның қасына, әйелдер ең жақсы таңуды жасайды. "Орта ғасырдың өлім-жітім қабығы жоғалып кетті, бірақ маңызы қалды. Уақытша жамылу түсіп қалғандықтан, тарихтың және оның күндерінің алдануы орта ғасырлар өлді дейді. Көйлек ауыстырғаны үшін кім өлді?" "Францияда әркім аристократ, себебі әркім басқалардан ерекшеленуге тырысады. Якобиндердің қызыл бас киімі – аристократтардың екінші жағындағы қызыл өкшесі, бірақ бұл бірдей ерекшелену белгісі. Тек олар бір-бірін жек көретіндіктен, якобинизм аристократия аяғының астына жатқан нәрсені өз басына қойды." "Әдеби форма тұрғысынан, вазаның сұлулығын құятын нәрсе жасайды, әйтпесе ол қарапайым ыдыс ғана." "Кітаптарды кітаптармен, уды умен салыстыру керек." "Талантты адамдар қателескенде, олар барлық нәрседегідей, осы қателікте де талантты. Олар кішкентай немесе орташа ойлы адамдардан гөрі көбірек қателік көреді." "Шығыс және Грекия Рихтердің әсерлі және қайғылы сөзін еске түсіреді: "Шығыста көк түс – аза тұту түсі. Сондықтан Грекия аспаны осылай әдемі." "Адамдар өздерінің таңдауларымен өлшенді, ал оларды олардың үкімдері арқылы бағалауға болады." "Ең әдемі тағдыр: гений болу және беймәлім болу."