Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оңтүстік Италияда танымал болған Нормандық дворяндық отбасы Гаутвиль әулеті бастапқыда Котентиннен шыққан сеньорлық дәрежедегі Норман әулеті болды. Гаутвиллдер Оңтүстік Италияны норманндар басып алуындағы рөлдері арқылы танымал болды. 1130 жылы олардың бір мүшесі Роджер II Сицилияның алғашқы патшасы болды. Оның ұрпақтары 1194 жылға дейін Сицилияны басқарды. Кейбір итальяндық Hautevilles Бірінші крест жорығына және Антиохия княздігін құруға (1098) қатысты.
Norman noble family that rose to prominence in southern Italy
The House of Hauteville was a Norman family originally of seigneurial rank from the Cotentin. The Hautevilles rose to prominence through their part in the Norman conquest of southern Italy. By 1130, one of their members, Roger II, was made the first King of Sicily. His male line descendants ruled Sicily until 1194. Some Italian Hautevilles took part in the First Crusade and the founding of the Principality of Antioch (1098).
Шығу тегі
Отбасы шығу тегі туралы дәстүрлі есеп оларды ХХ ғасырда Котентин түбегінде қоныстанған және Hialtus villa қожалығын құрған, бұзылған түрінде отбасы топонимикасы Hauteville-ге әкелген Hiallt-ге қайтарады. Атауы скандинавтық Хьяльти немесе Хиалтиді білдіреді), бірақ оның орнына Хелтвиллада, қазіргі Хеаувиллде табылған Хелт[устармен шатасудан туындаған болуы мүмкін. Әртүрлі жағдайда, Hiallt атын алған аңыз болуы мүмкін: Hauteville (Altavilla) дегеніміз жай ғана "жоғарғы иелік" дегенді білдіреді. Вильгельм Апулияның "Роберт Гвискардың іс-әрекеттері" деген еңбегінде, оның норвегтік тамырлары басқаша болғанымен, Сицилияны басып алғанға дейін Гвискар теңіз соғысына қатыспаған. Осы жаулап алу кезінде Гискард пен оның амфибиялық командасы 200-ден астам әскерді тек 13 кемеде тасымалдау мүмкіндігіне ие болды, бұл 1066 жылғы Англияға нормандықтардың басып кіруіне әсер еткен артықшылық болды. 1059 жылы папа оны герцог етіп тағайындады және оған әлі жаулап алынбаған Сицилияны берді, оны 1071 жылы ағасы Рожеге граф атағын берді. Гискардтың мұрагерлері Богемонт пен Роджер Борса мұра үшін шайқасты, ал Сицилиялық Роджер отбасының Апулиялық тармағын басып тастай бастады. Роджер Сицилияның грек, ломбард, норман және сарацен элементтерін бір билік астында біріктірді және діни айырмашылықтардың оның жаулап алуларын бұзуына жол бермеді. Роджер өзінің жас ұлдары Саймон мен Роджерге құдіретті мемлекет қалдырды. 1105 жылы Симоннан мұрагерлік алған Роджер барлық Гаутвилл иеліктерін біріктіруді бастады: Апулия мен Калабрия (содан кейін Борсаның ұлы Вильгельм II-нің қол астында) және Таранто (Богемонтқа Апулиядан айырылғандықтан жұбаныш ретінде берілген) өзінің Сицилиямен.
The traditional account of the family's origin traces them back to Hiallt, a 10th century Norseman who settled in the Cotentin Peninsula and founded the estate of Hialtus villa, giving rise in corrupted form to the family toponymic Hauteville. The name represents the Scandinavian Hjalti or Hialti), but may instead have resulted from confusion with the Helt[us] found in Heltvilla, modern Héauville. Alternatively, the eponymous Hiallt may be legendary: Hauteville (Altavilla) means simply "high estate". According to William of Apulia's The Deeds of Robert Guiscard, although his Norse roots would seem to suggest otherwise, until the invasion of Sicily, Guiscard had not participated in naval warfare. It was during this conquest that Guiscard and his amphibious command pioneered the ability to transport over 200 troops in a mere 13 vessels, an advantage that would have an influence in the Norman invasion of England of 1066. In 1059 he was created duke by the pope and invested with as yet unconquered Sicily, which he gave, in 1071, to his brother Roger with the title of count. The Guiscard's heirs, Bohemond and Roger Borsa, fought over the inheritance and Roger of Sicily began to outshine the Apulian branch of the family. Roger united the Greek, Lombard, Norman, and Saracen elements of Sicily under one rule and refused to allow religious differences to spoil his conquests. Roger bequeathed a powerful state to his young sons, Simon and Roger. It was this Roger who, upon inheriting all from Simon in 1105, began the quest to unite into one all the Hauteville domains: Apulia and Calabria (then under Borsa's son William II) and Taranto (which had been given to Bohemond as a consolation for being deprived of Apulia) with his own Sicily.
Сицилия Корольдігі
1127 жылы Уильям қайтыс болғаннан кейін герцогтік пен графтық одақ бұзылды және Роджердің тәжге ұмтылуы басталды. Палермоны ежелгі дәуірде патшалар басқарды деп сенген Роджер Антипапа Анаклето II-ге қолдау білдірді және 1130 жылы Рождество күні Сицилияның патшасы ретінде таққа отырғызылды. Роджер онжылдықтың көп бөлігін өзінің таққа отырғызуынан бастап, Арианоның үлкен Ассиздерімен аяқтап, бір немесе басқа басқыншыдан қорғану және оның басты вассалдары Гримальд Бари, Капуяның Роберты, Алифтің Ранульф, Неапольдің Сергий және т.б. 1139 жылы Мигнано келісімінің негізінде Роджер өзінің патшалығын заңды пападан мойындады. Роджер өзінің адмиралы Георгий Антиохиялық арқылы Африкадағы Махдианы жаулап алды, "Африка патшасы" деген бейресми атақты алды. Роджердің ұлы және мұрагері - Уилльям Зұлым, бірақ оның лақап аты негізінен Уильямның бағындырған барондық көтерілістерді қолдаған хроникашылар арасында танымалдылығының жоқтығынан туындаған. Оның билігі бейбіт аяқталды (1166 жылы), бірақ оның ұлы, Вильгельм Ізгі, кәмелетке толмаған еді. Балалық регенттік кезінде 1172 жылға дейін патшалықта тәртіпсіздіктер болды, бұл билеуші отбасын құлатты, бірақ ақырында патшалық орнықты, ал екінші Вильгельмнің билігі екі онжылдық тынымсыз бейбітшілік пен өркендеу ретінде есте қалды. Осыған байланысты ол "Жақсы" деген лақап атпен аталады. 1189 жылы мұрагерсіз қайтыс болғаннан кейін патшалық хаосқа ұшырады, өйткені оның тағайындалған және жалғыз заңды мұрагері, Роджер II-нің қызы Констанция, Киелі Рим императоры Фридрих I-нің ұлы Генрихке үйленді, ал Сицилиялық шенеуніктер неміс билеушісін қаламады. Уильямның заңсыз туысы Лекцедің Танкредисі таққа отырды, бірақ оның алыс туысы Роджер Андрияның бүлігіне қарсы күресуге тура келді, ол бұрынғы бәсекелес және Генрихтің, қазір Генрих VI Германияның, әйелінің атынан басып кіруіне қарсы болды. 1190 жылы Танкред Роджерді өлтіре алды; 1191 жылы Генрихтің басып кіруін теріске шығарып, Констанцияны тұтқынға алды, бірақ папа Селестин III қысымымен оны босатуға мәжбүр болды. 1194 жылы оның өлімінен кейін Констанция мен Генрих ең соңында билік құрып, патшалық Гогенштауфендерге тиді. Алайда, Констанция арқылы Гоутвиллдің қандары Ұлы Фридрих II-ге, Киелі Рим императорына берілді.
On William's death in 1127, the union of the duchy and the county was affected and Roger's quest for a crown began. Believing kings to have ruled Palermo in antiquity, Roger threw his support behind the Antipope Anacletus II and was duly enthroned as king of Sicily on Christmas Day 1130. Roger spent most of the decade beginning with his coronation and ending with his great Assizes of Ariano fending off one invader or other and quelling rebellions by his premier vassals: Grimoald of Bari, Robert of Capua, Ranulf of Alife, Sergius of Naples, et al. In 1139, by the Treaty of Mignano, Roger received the recognition of his kingship from the legitimate pope. It was through his admiral George of Antioch that Roger then proceeded to conquer the Mahdia in Africa, taking the unofficial title "king of Africa". Roger's son and successor was William the Bad, though his nickname derives primarily from his lack of popularity with the chroniclers, who supported the baronial revolts William crushed. His reign ended in peace (1166), but his son, William the Good, was a minor. During the boy regency until 1172, the kingdom saw turmoil which almost brought the ruling family down, but eventually the realm settled down and the reign of the second William is remembered as two decades of almost continual peace and prosperity. For this more than anything, he is nicknamed "the Good". His death without heirs in 1189 threw the realm into chaos, as his designated and only legitimate heir, his aunt Constance, daughter of Roger II, had married Henry, son of Frederick I, Holy Roman Emperor, and the Sicilian officials did not want a German ruler. Tancred of Lecce, illegitimate cousin of William, seized the throne but had to contend with the revolt of his distant cousin Roger of Andria, a former contender, and the invasion of Henry, now Henry VI of Germany, on behalf of his wife. Tancred was able to kill Roger in 1190; in 1191 he repelled an invasion of Henry in 1191 and captured Constance, but was forced to release her under pressure of Pope Celestine III. After his death in 1194, Constance and Henry eventually prevailed and the kingdom fell to the Hohenstaufen. Through Constance, however, the Hauteville blood was passed to the great Frederick II, Holy Roman Emperor.
Крест жорықтары
Жоғарыда аталған Богемонт 1088 жылы жұбаныш ретінде Апулия герцогтігінен Таренто округінің княздігін алды, ол әкелерінің өсиетіне сәйкес оның ағасы Роджер Борсаға түсті. Богемонт өзінің жаңа князьдігін ұзақ уақыт қанағаттандыру үшін қалмады, өйткені амалы мен ағасымен бірге Амальфиді қоршап жатқанда, ол Палестинаға бара жатқан крестшілер тобына қосылды. Оның әскерінің арасында оның немере інісі, Танкред есімді жас жігіт бар еді. Богемонт крест жорығының табиғи көшбасшысы болды, бірақ ол Антиохияны алып, қалған әскермен Иерусалимге бармай, жаңадан жаулап алынған қалада қалып, өзі үшін князьдік орнатты. Танкред Киликиядағы аумақ үшін күресу үшін Гераклея Кибистрадағы негізгі крест жорығын тастады. Алайда оның ағайындары Еуропадағыдай ұлы мемлекет құру Богемонт үшін мүмкін емес еді. 1104 жылы Харран шайқасында қатты жеңілді, кейіннен 1108 жылы Византиямен Девол келісімін жасауға мәжбүр болды. Алайда оның ұлы Богемонт II крестоносныйлар мемлекетінің мұрагері болды. Ол өз кезегінде оны жалғыз қызы Констанцияға берді, ол 1163 жылға дейін билік жүргізді. Танкред Гадфри Буйонның гранттарымен Галилея айналасында княздік орнатуда үлкен сәттілікке ие болды, бірақ ол 1101 жылы бұдан бас тартты.
The aforementioned Bohemond received in 1088, as a consolation, the principality of Taranto district from the duchy of Apulia which fell as per their father's will to his brother Roger Borsa. Bohemond did not long remain to enjoy his new principality, for while besieging Amalfi with his uncle and brother, he joined a passing band of Crusaders on their way to Palestine. Among his army was a nephew of his, a young man named Tancred. Bohemond was the natural leader of the crusading host but, through a trick, he took Antioch and did not continue on to Jerusalem with the rest of the army, instead remaining in the newly conquered city to carve out a principality for himself there. Tancred also left the main Crusade at Heraclea Cybistra to fight for territory in Cilicia. A great state like the one his cousins were forging in Europe, however, was impossible for Bohemond. He was defeated badly at the Battle of Harran in 1104 and forced later to sign the Treaty of Devol in 1108 with Byzantium. Nevertheless, his son Bohemond II inherited the Crusader state. He in turn gave it to his only daughter, Constance, who ruled it until 1163. Tancred had great luck in carving out a principality around Galilee with the grants of Godfrey of Bouillon, but he relinquished this in 1101.