Кіріспе

Шимон - Жақып пен Лияның алты ұлының екіншісі және Исраил руының негізін қалаушы. Киелі кітап зерттеушілері бұл руды Исраил халқының алғашқы қауымының бір бөлігі деп есептейді. Бұл ру Киелі кітаптың бір жерінде де кездеспейді. Кейбір ғалымдар Шимонның бастапқыда бөлек ру болып саналмағанын айтады. Алайда көптеген Киелі кітап зерттеушілері Зимридің арамзалығынан Симеонның өз алдына бөлек ру болып есептелмейтінін айтады. Мұса (ғ.с.) өлер алдындағы батасында Шимон руы аталмаған, себебі Жақып оны (Бұхари 49:5 - 7) қатаң жазалаған және Бағал-Пейордың (ғ.с.) зұлым істеріне байланысты.

Симеонның аты

Тора мәтіні бойынша, Шимонның есімі Жақыптың Лияны сүймегенін және оның әпкесі Рахилды артық көргенін Құдай естігендіктен берілген. Бұл сөз еврейше "шама" түбірінен "есту", "құлақ салу" деген мағынаны білдіреді және "азап шегуім" деген мағынаны білдіретін "они" етістігінен шыққан. Басқа уақытта бұл сөздің šhām және ʿāvōn сөзінен шыққан деп есептеледі, яғни 'күнә бар' дегенді білдіреді, бұл Зимридің мадияндық әйелмен жыныстық қатынасқа түсуіне пайғамбарлық сілтеме ретінде айтылады, бұл раббилік көздер күнә деп санайтын қарым-қатынас түрі. Гитциг, В. Р. Смит, Стад және Кербер шіммоннан сэмменді арабша сэммэнмен салыстырған; Смит араб тайпаларының атауларын симмэнмен салыстырған.

Шимон Сихемде

Торада Динаның зорланғаны туралы баяндалады, онда Динаны Сихем есімді қанахандық зорлады (немесе кейбір нұсқаларда жай ғана азғырды). Шимон мен Леуі Сихемнің тұрғындарына қарсы зорлық-зомбылықпен кек алып, оларды алдап сүндеттеді. Бұл оқиғада бір топтағы неке (эндогамия) мен сырттағы неке (экзогамия) арасындағы шиеленістің тақырыбы драматизацияланады. Жақып Шимон мен Леуіні осы қылықтары үшін жазалайды. Кейіннен соңғы батасын беріп, Шимонның ұрпақтарын бөлініп, шашырап кетулеріне үкім шығарады. Кейбір Киелі кітап зерттеушілері Динаның зорланғаны туралы оқиғаны Яхвистердің Шехемде киелі орынның болуын ақтау үшін жасаған этиологиялық аңыз ретінде қарастырады. Елохистердің Шехем киелі үйін ақтауын салыстырғанда, жерді Якуб сатып алады және Ел Елохе Израильге бағышталады (мағынасы Ел - Исраилдің Құдайы, құдіретті - Исраилдің Құдайы немесе Құдай, Исраилдің Құдайы). Яхвистің бұл жазбасын киелі орынға қарсы жасырын қаралау деп қарастырады. Симеонның кек алуы мен батадағы жазаны библиялық ғалымдар батаның авторының (900 700 б.з.д.) кезінде Симеон руының неге жойылып бара жатқанын түсіндіруге арналған этиологиялық постдикция ретінде қарастырады. Классикалық раввиндік деректерге сәйкес, Жүсіп Шимонды тұтқынға алу үшін таңдады, өйткені ол егер Шимон Леуіден бөлінбесе, онда Леуі мен Шимон Мысырды бірге жоя алады деп уайымдады, өйткені олар Сихемді жойды. Басқа бір теория бойынша, Жүсіп Шимонды өзіне сатқындық жасағаны үшін таңдаған. Яшердің мидрашалық кітабында айтылғандай, Симеон тұтқынға алуға дайын болмаған, сондықтан Жүсіп Симеонды күшпен алуға 70 мысырлықты жіберді, бірақ Симеонның дауысы өте күшті болғандықтан, ол мысырлықтарды айқайлап қорқыта алды. Осы жазбада Симеонның Манасаның қолына түсіп, түрмеге жабылғаны айтылады. Жаратылыс кітабында оның алты ұлы бар екені айтылады. Кейбір классикалық раввиндік көздер оның балаларының анасы және әйелі Шехемнен келген әйелдердің бірі Бона болған деп дәлелдейді, басқа классикалық раввиндік көздер Симеонның әйелі (және балаларының анасы) Дина, оның қарындасы, ол Шехемнің үйінен кетуге дайын болғанға дейін некеде тұруға талап етті (Шехем оның зорлаушысы / сүйіктісі болды). Көптеген раввиндік дереккөздер Шимон 120 жасында қайтыс болды деп айтады, бұл оның ағасы Рубеннің өлімінен үш жыл бұрын болған.

Қабір

XIX ғасырдың аяғында жазылған самариялық дәстүрде Симеонның жерленген жері деп Қафар-Сабаға жақын мақам Неби-Шемон деп саналады.