Кіріспе

Антисуфрагизм - әйелдер мен еркектерден тұратын саяси қозғалыс. Ол 19 ғасырдың аяғында Австралия, Канада, Ирландия, Ұлыбритания және АҚШ сияқты елдерде әйелдердің сайлау құқығына қарсы науқан жүргізу үшін басталды. Кейбір жағдайларда антисуфражизм әйелдер үшін статус-квоны сақтауға тырысқан классикалық консервативті қозғалыс болды. 1916 жылға дейін американдық әйелдер өздерінің дауыс беру құқығына қарсы емес, оған жақтап ұйымдасты. Суфражизмге қарсылық "үйдегі феминизммен" байланысты болды, әйелдердің үйде толық еркіндікке құқығы бар деген сенім. АҚШ-та бұл белсенділерді жиі "ремонтанттар" немесе "анти-ремонтанттар" деп атайды.

Өмірбаян

Антисуфражистік қозғалыс - түрлі елдерде әйелдер сайлау құқығына қарсы әлеуметтік қозғалыс. Сонымен қатар, бұл қоғамдағы әйелдер мен ерлер үшін қалыптасқан жағдайды демократиялық қорғауды қолдаған қарсы қоғам деп санауға болады. Батыс әлеміндегі елдер әйелдерге тең дауыс беру құқығын 19-ғасырдың ортасында, 1869 жылы Вайоминг территориясынан бастап, зерттеуді бастады. Әйелдер сайлау құқығы қозғалысы ең көп көрінген аймақтар Ұлыбритания мен АҚШ-та болды, бірақ әйелдер сайлау құқығы қозғалысы көптеген батыс елдерде орын алды. Көптеген елдерде әйелдер дауыс беру құқығын жариялы түрде қолдаған кезде, дауыс беруге қарсы іс-шаралар пайда бола бастады.

Австралия

Австралияда 1880 және 1890 жылдары сайлау құқығына қарсы қозғалыстар болды. Австралиядағы сайлау құқығына қарсы ұйымдар "консервативтік партиямен, өндірістік мүдделермен және антисоциалистік күштермен тығыз байланысты болды". Австралиялық БАҚ сайлау құқығына қарсы қозғалысқа қатысып, әйелдерді "әлсіз және ақылсыз", эмоционалды және тұрмыстық және қарапайым мәселелерге тым көп араласатын әйелдер ретінде суреттеді. Австралиялық суфражисттерге қарсы қозғалыстың негізі патриотизм платформасында тұрды. Австралия ХХ ғасырдың басында әйелдерге дауыс беру құқығы берілген Британ империясының аз мүшелерінің бірі ретінде ерекшеленді. Соның салдарынан 1916 жылы шетелде міндетті әскери қызмет туралы референдум жеңіліске ұшырағанда, олар жауапқа тартылды. Суфражизмге қарсы адамдар әйелдердің жалпыға бірдей сенімсіздігі туралы өздерінің пікірін растау үшін Австралия референдумдарының жеңілісіне үнемі назар аударды. Тіпті австралиялық әйелдердің, мысалы, Австралиялық әйелдер ұлттық лигасының (AWNL) адал күш-жігеріне қарамастан, сайлау құқығына қарсыластар австралиялық әйелдердің референдумға қатысуын өздерінің міндеттерін орындамау ретінде сипаттауға тырысты. Антисуфраждық шолуда ұяттылық сайлау құқығы қозғалысына қарсы күрестің құралы ретінде қолданылды. 1906-1907 жылдар аралығында "Таймс" газетінде сайлау құқығына қарсы хат алмасулар болды, 1908 жылы ақпанда "The Spectator" газетінде сайлау құқығына қарсы қозғалыстың басшылығын шақырулар болды. Мүмкін, 1907 жылы Ұлттық әйелдер сайлау құқығына қарсы қауымдастығының құрылуын жариялау және алушыларды Орталық ұйымдастыру комитетінің мүшесі немесе мүшесі болуға шақыру туралы хат таратылды. Ол белгілі антисуфражистер, сондай-ақ бірқатар теңдер мен депутаттардың аттарымен шығарылды. Алайда, әйелдердің ұлттық дауыс беруге қарсы лигасының алғашқы кездесуі келесі жылы 21 шілдеде Вестминстер сарайындағы қонақ үйде Лэди Джерсимен бірге өтті. Осы кездесуде орталық комитетке он жеті адам ұсынылды, оның ішінде Гамфри Уорд әдеби комитетінің төрағасы және Гертруда Белл хатшы ретінде. Басқа мүшелері Фредерик Харрисон, Лонсдейл, Вайолет Маркхэм және Хилэр Беллок болды. Беатрис Чемберлен "Антисуфраж" журналының редакторы болды. Лиганың мақсаты әйелдерге парламенттік сайлау құқығына қарсы тұру болды, бірақ жергілікті және муниципалдық сайлауларда дауыс беруді қолдады. Ол 1908 жылдың желтоқсанынан 1918 жылға дейін "Суфражға қарсы шолу" журналын жариялады. Ол 337,018 дауыс беруге қарсы петицияға қол қойды және Кенттегі Хокенхерсте алғашқы жергілікті филиал құрды. Лондонның алғашқы филиалы Оңтүстік Кенсингтон қаласында Ильчестер графнясы Мэридің қамқорлығымен құрылды. Көп ұзамай, 1910 жылы мамыр айында Шотландияның шотландтық бөлімшесі Монтроз герцогинясы Шотландияның ұлттық сайлау құқығына қарсы лигасына ұйымдастырылды. Сол жылдың желтоқсанына қарай елде 26 филиал немесе қосалқы филиал болды, 1909 жылдың сәуірінде 82 -ге дейін, ал 1910 жылдың шілдесінде 104 -ге дейін өсті. 1908 жылдың желтоқсанына дейін 2000 жазылым түскені, ал 1909 жылдың шілдесінде 9000-ға көтерілгені хабарланды. 1910 жылы топ Әйелдер сайлау құқығына қарсылық білдіретін ерлер лигасымен бірігіп, Лорд Кромер президент және леди Джерси вице-президент ретінде әйелдер сайлау құқығына қарсылық білдіретін ұлттық лигасын құрды. Бірлесу іс жүзінде сатып алу болды, өйткені бұрынғы ұйымның президенті Лорд Кромер жаңа ұйымның президенті болды. 1912 жылы Лорд Керзон мен Лорд Уирдейл бірлескен президенттер болды. 1914 жылы олардың саны 15000-ға жуық болды. Ұйым өз қызметін және "Антисуфраж ревью" журналын 1918 жылға дейін жалғастырды, бірақ әйелдер сайлау құқығы беріліп, екеуі де тоқтатылды. Бұл Лиганың бөлімшесі Ұлыбританияда да сайлау құқығына қарсы болды.

Сайлау құқығына қарсылық білдіру себептері

Ирландиялықтардың әйелдердің дауыс беру құқығына қарсылық білдіруі діни және мәдени тұрғыдан да болды. Ирландиядағы католик және протестант шіркеулері әйелдердің ықпалы тек үйде болуын қалады. АҚШ-та сайлау құқығына қарсы қозғалысқа ер адамдар қатысқан болса, көпшілігіне әйелдер басшылық етті және қолдады. 1916 жылға дейін әйелдер сайлау құқығына қарсы топтарға сайлау құқығына қарсы қауымдастықтарға қарағанда көбірек қосылды. Бұл топтар саясатты ерлерге қалдыруды қалайтынын ашық айтқанмен, көбінесе әйелдер саяси органдарға дауыс беруге қарсы дәлелдермен жүгінді. АҚШ-та әйелдер арасында сайлау құқығына қарсы топтың алғашқы жетекшісі - "Анти-Шеудесті түзету қоғамы" болды. Топты 1869 жылы Мадлен Винтон Дальгрен бастаған. Он тоғызыншы түзетуді қабылдау үшін күрес кезінде әйелдер сайлау құқығына қарсы қозғалыста жетекші рөлге ие болды. Хелен Кендрик Джонсонның "Әйел және республика" (1897) әйелдердің дауыс беру құқығына қарсылық білдіру себептерін сипаттаған антисуфражистік кітап болды. Молли Эллиот Сиуэллдің "Ханымдар шайқасы" (1911), Ида Тарбеллдің "Әйел болу ісі" (1912), Грейс Даффилд Гудвиннің "Сыноққа қарсы: он жақсы себеп" (1915) және Энни Райли Хейлдің "Едем сфинксі" (1916) сияқты басқа да кітаптар бұқаралық ақпарат құралдарымен жақсы қабылданады және "әйелдердің сайлау құқығына қарсы тұруға негіздеме ретінде" қолданылады. Анти-суфраждық драмалар да 1800-жылдардың ортасынан 1920-жылдарға дейін жарық көрді. Анти-суфраждық пьесаларды жасаған алғашқы драматург Уильям Бентли Фаул болды, ол 1856 жылы нәшерленген әуесқойлар үшін бір актілік пьесаны жазды, әйелдердің құқықтары. Кейінгі пьесалар кәсіби сахнаға бейімделді, мысалы Оливер С. Лиландтың "Адам құқықтары" (1857) және Франк Дюмонттың "Шайлау күні" (1880). Нелли Локк 1896 жылы әйелдер құқығының құрбаны деп аталатын дауыс беруге қарсы драма жариялады. Көптеген антисуфражистік драмалар ашық саяси болды және суфражистерді "өзін-өзі қамтыған" және "көрініш пен мінез-құлық бойынша еркектік" ретінде суретке түсіру үшін фарс қолданылды. Олар сондай-ақ жалпы жаңа әйел идеясын сынға алды және әйелдер мен еркектердің ықпал етудің бөлек сфераларын иеленуін жақтады. Remonstrance, 1890 және 1920 жылдар аралығында әйелдерге сайлау құқығын одан әрі кеңейтуге қарсы Массачусетс қауымдастығы (MAOFESW) жариялаған журнал, сайлау құқығына қарсы идеяларды насихаттау үшін, сонымен қатар суфражистердің талаптарын қабылдап, жоққа шығару үшін пайдаланылды.

Антисуфраж қозғалысына ерте қолдау

Америка Құрама Штаттарында әйелдердің дауыс беру құқығын қорғау туралы Массачусетс штатының заң шығарушы органы ұсынғаннан кейін антисуфражистік қозғалыс басталды. Екі жүз әйел бұл бастамаға қарсы шықты, өйткені олар әйелдердің толық азаматтығын алуын қаламайды. Бұл ұсыныстың ешқайсысы жүзеге аспағанымен, оның енгізілуі екі жақта да сайлау құқығы қозғалысын жұмылдырды. 1871 жылы Америка Құрама Штаттарының Конгрессіне он тоғыз әйелдің өтінішхаты жарық көрді Годидің әйелдер кітабы мен журналында әйелдерге дауыс беруге қарсы, әйелдердің дауыс беруге қарсы жұмылдыруының алғашқы мысалы. 1894 жылы әйелдер Нью-Йорк штатының конституциялық конвенциясына әйелдердің сайлау құқығына наразылық білдіру үшін келді.

Сайлау құқығына қарсы ұйымдардың пайда болуы

1895 жылы әйелдерге сайлау құқығын одан әрі кеңейтуге қарсы Массачусетс қауымдастығы (MAOFESW) құрылды және бұл антисуфражистердің өздерінің ісіне институционалды түрде қол жеткізудің алғашқы әрекеті болып табылады. Айова штатының Де-Мойн қаласында 1898 жылы 35 әйел әйелдер сайлау құқығына қарсы Айова қауымдастығын құрды. Калифорния, Иллинойс, Нью-Йорк, Орегон, Оңтүстік Дакота және Вашингтон 1900 жылға қарай топтар құрды. Огайо штатында 1902 жылы әйелдер сайлау құқығына қарсы Огайо қауымдастығы құрылды. Нью-Йорк штатының әйелдер сайлау құқығына қарсы ассоциациясы 1897 жылы құрылды, ал 1908 жылы оның 90-нан астам мүшесі болды. 1920 жылы АҚШ Конституциясына он тоғызыншы түзету енгізілгенге дейін әйелдердің сайлау құқығы туралы көзқарастарын түсіндіретін памфлеттер мен басылымдарды шығаруда белсенді болды. 1909 жылы Женевада филиал құрылды. Нью-Йорктегі суфражистер жиі суфражистерге қарсы ашық пікірталасқа шақырулар жасады. Нью-Йорк қауымдастығының өзінің журналы бар, The Anti Suffragist, оны миссис Уильям Уинслоу Краннелл 1908 жылдың шілдесінен 1912 жылдың сәуіріне дейін шығарды. Әйелдер сайлау құқығына қарсы ұлттық қауымдастық (NAOWS) әйелдер сайлау құқығына қарсы күреске қарсы шыққан алғашқы ұлттық әйелдер ұйымы болды. Бірнеше штаттық қауымдастық Нью-Йоркте сайлау құқығына қарсы конвенцияға жиналып, NAOWS құрады. 1912-1916 жылдар аралығында қауымдастық елеулі қарқын алды және жиырма бес штатта жұмыс істеді. NAOWS-тің 350 мың мүшесі бар екені айтылды. Американдық құлдыққа қарсы қоғамның жетекшісі Уильям Ллойд Гаррисон сияқты тұлғалар әйелдер мен қара нәсілділердің өз істерінде бірлесіп жұмыс істеуін қолдады. Алайда, басқа аболиционистер әйелдердің құқықтарын бір мезгілде насихаттау қара нәсілділердің сайлау құқығына кедергі келтіреді деп мәлімдеді. 1867 жылы Канзаста сайлау құқығы туралы референдум екі себеп бойынша да сәтсіз болып шыққанынан кейін екі қозғалыстың арасындағы қарым-қатынас нашарлады. Суфражистер өздерін Қара ер адамдарға дауыс беру құқығын берген, бірақ әйелдердің сайлау құқығын жоққа шығарған Он бесінші түзетудің шарттарын қолдауға қабілетсіз деп тапты. Тарихшы Фей Э. Дадден Стэнтон мен Энтонидің он бесінші түзетуді ратификациялаудан бір жыл бұрын сөйлеген сөздерінің мазмұны олардың өмірінде қайталанбайтын саяси мүмкіндіктің тарихи сәтін пайдаланып отырғанына сенетіндерін көрсетеді деп болжайды. Хови қорының басқарушысы Венделл Филлипске сайлау науқанын бастау үшін қажетті қаржыны беруден бас тартты. Нәтижесінде ақша туралы жанжал суфражистердің назарын Филипстен оның қаржыландырған Қара суфражизм қозғалысына бұрмалады. NAOWS Бельгиядағы соғыс кезінде көмекке көмектесті. Көптеген дауыс беруге қарсы топтар өздерінің қайырымдылық әрекеттерін атап өтті, өздерін "өзін құрбан ету" ретінде суреттеді. Олар елге әйелдердің дауыс беруімен де айырмашылық жасай алатынын көрсетуді қалады, алайда әйелдердің соғысқа көмектесуі әйелдерге ақырында дауыс беруге көмектесті.

Сайлау құқығына қарсылық білдіру себептері

Анти-суфраждық аргументке бірнеше алаңдаушылықтар себеп болды. Суфражизмге қарсы адамдар әйелдерге дауыс беру құқығын беру отбасы институтына қауіп төндіреді деп ойлады. Иллинойс штатының әйелдерге құқықтарды қорғаушы, Кэролайн Корбин әйелдердің ең жоғары міндеттері аналық және оның жауапкершілігі деп санады. Кейбіреулер әйелдердің сайлауға қатысу құқығын Құдайдың еркіне қайшы деп қарастырды. Кэтрин Бичер және Сара Жозефа Хейл сияқты антистер діни негіздегі дауыс беру құқығына қатысты сын пікірлерін бөлісті және әйелдер тек Киндер, Кух, Кирше (балалар, ас үй және шіркеу) мәселелеріне қатысы болуы керек деп сенді. Кейбір антисуфражистер дауыс беруді қаламады, өйткені олар оны дәстүрлі гендерлік нормаларды бұзады деп санайды. Көптеген суфражисттерге қарсы адамдар әйелдер дауыс беру құқығына ие болса, "нағыз әйелдік" аяқталады деп ойлады. Сондай-ақ, әйелдер дауыс беру жауапкершілігін атқара алмайды деп ойлағандар болды, өйткені олар бұл туралы үйдегі саладан тыс білімді білмейді және олар осы дұрыс емес сайлаушылармен таныстыру арқылы үкімет әлсірейді деп қорқады. Антисуфражистер дауыс беруді "құқық" ретінде емес, "міндет" ретінде қарастырды және әйелдердің үйдегі өздерінің ерекше жауапкершіліктері мен міндеттері бар екенін айтты. Сонымен қатар, Антис үкімет "күш" арқылы билік иелеріне ие деп сенгендіктен, әйелдер "өздері шығарған заңдарды орындай алмайды". Жозефин Додж сияқты әйелдерге дауыс беру құқығын бермеу әйелдерге тым көп жүк түсіреді және олардың артықшылықтарын төмендетеді деп дәлелдеді. Әйелдер сайлау құқығына қарсы болғандықтан, барлық антилер азаматтық істі қолдамайды дегенді білдірмейді. Жаннет Л. Гилдер, журналист, "Әйелдерге қалағанның бәрін беріңіз, бірақ дауыс беруді емес. Оған білімнің барлық салаларын, өндірістің барлық жолдарын ашыңыз, бірақ оны саясаттан алыстатыңыз". Додж әйелдерді "жақсылық, қайырымдылық және білім беру іс-шараларына" қатысуға шақырды. Сондай-ақ, әйелдер дауыс беру құқығынсыз келісім жасын көтеру сияқты реформалар жасады және осы құқықты алу қажет емес және тіпті реформа қозғалыстарына зиян келтіруі мүмкін деп айтылды. Бұл әйелдер үкіметке ықпал ете алады деген ой болды, өйткені олар саяси бейтарап және партиялық емес деп саналады және оларға дауыс беру құқығын беру оларды осы ерекше позициядан айырады. Сонымен қатар, дауыс беру "әкімшілік басқарудың кішкентай бөлігі ғана" болғандықтан, олар саясатқа қатысу үшін дауыс берудің қажеті жоқ деп санайды. Суфражизмге қарсы адамдар әйелдердің дауыс беруге деген талпыныстарын әлемді жақсы жаққа өзгертуге деген ниеттің жоқтығымен тек қана сырты ғана деп қарастырды. Басқа антистер әлеуметтік реформаны кәсіподақтар мен партиялық емес топтар арқылы жақсырақ жүзеге асыруға болады деп сенді. Прогрессивтілер Юта территориясындағы сайлау құқығын циникалық мормондық айла деп сынға алды, нәтижесінде Эдмундс Такер Актысы қабылданды. Суфражисттерге қарсы тағы бір дәлел - ақпаратсыз сайлаушылар мәселесі. Бұл аргумент әйелдердің дауыс беру құқығына қарсы емес, олардың қатысуы бұрыннан-ақ тым көп салық салынған сайлау жүйесін күшейтеді деген алаңдаушылыққа негізделген. 1850 және 1880 жылдар аралығында иммиграцияның тұрақты өсуі бұл жүйені орта таптық сайлаушылар арасында танымал етті, олар бұл жаңа сайлаушылар "сауатсыз, демократиямен таныс емес немесе өз дауыстарын арақ немесе ақшаға сатуға бейім" деп болжады. Осы мәселелерді шешу үшін білім беру талаптары ұсынылды, бірақ он бесінші түзетуді ратификациялаумен дау туды. Білімді әйелдер білімсіз еркектердің өздеріне қарағанда алдымен дауыс беру құқығын алуы керектігіне наразылық білдірді. Халыққа танымал емес радикалды қозғалыстармен байланысты деп айыпталған NAOWS-тің екінші президенті Элис Уодсворттың есімімен аталған және "Уодсворттық" шабуылдар деп аталды. Антилер сайлау құқығын радикализммен байланыстыра отырып, өздерін қанаушылыққа ұшырағандай сезінді және 1917 жылға қарай саяси биліктен айрылды. Американың оңтүстігіндегі сайлау құқығына қарсы қозғалыстар консерватизмге және ақ нәсілді басымдыққа шақырды. Сенімсіз дереккөз: reason=Source Түстілік суфражистер ақ нәсілдің үстемдігіне шағым жасады, бірақ бұл талапқа дәлел немесе тіпті тікелей сілтеме ұсынбады. Сайттың белсенділігін ескере отырып, ол антисуфражистерге қарсы да болуы мүмкін. Бұл талапты растау үшін жақсы көзді (мысалы, "қазір оқығандарыңыз") пайдалану керек. Вирджинияда NAOWS бөлімі...

Он тоғызыншы түзетуден кейінгі суфражизмге қарсылық

Он тоғызыншы түзету қабылданғаннан кейін, сайлау құқығына қарсы шыққан кейбір әйелдер бұл құқықты қолданды. Олар сайлау құқығына қарсы қозғалысқа жұмсаған күш-жігерін Республикалық партияның платформасын қолдауға жұмсады. Нью-Йорктегі сайлау құқығына қарсы топтардың бұрынғы мүшелері Әйелдер ұлттық республикалық клубына қосылды. Осылайша олар жеке өмірден шығып, қоғамдық өмірге еніп кетті. Бұл олардың сайлау құқығына қарсы күресте қарсылық білдірген нәрселерінің бірі болды. Бұрынғы суфражист Ида Тарбелл әйелдердің дауыс беруге бейімделуіне біраз уақыт кететінін атап өтті. Кейбір әйелдер дауыс бермейді немесе саясатқа араласпайды. Басқалары, мысалы, Энни Нейтан Майер әйелдерге дауыс беруге рұқсат беруді қорқынышты шешім деп санағаннан елге зардап шекпеу үшін барлық әйелдерге дауыс беруге тыйым салуды ұсынды. Он тоғызыншы түзетудің қабылдануы сонымен қатар өзін саяси феминисттік қозғалысқа ұйымдастырған анти-суфражистер коалициясын бастады. Олар "әлеуметтік қамқорлық бағдарламаларының кеңеюіне, әйелдердің бейбітшілік күш-жігеріне қарсы тұру және прогрессивті әйел белсенділеріне қарсы саяси мәдениетті дамыту үшін. Бұл коалиция бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі қызыл қорқынышты қабылдап, оны тиімді пайдаланып, феминизмге қарсы және радикализмге қарсы болды".

Сын

Америка Құрама Штаттарында сайлау құқығына қарсы қозғалысты сынға алған замандастар болды. Бір сын антисуфражистердің сайлау құқығына қарсы тұжырымдамалық дәлел келтірмегені болды. Басқа да дәлелдер сәйкессіз болып көрінді, мысалы, Антис дауыс беру әйелдердің лауазымға ие болуы керек дегенді білдіреді, ал дауыс беруге қарсы топтардың мүшелері мектеп кеңесінде болу сияқты лауазымдарды иеленді. Элис Стоун Блэкуэлл сияқты басқа сыншылар дауыс беруге қарсы топтар мүшелік саны сияқты белгілі бір талаптарды асыра айтты деп атап өтті. Сонымен қатар, сыншылар уақыт өте келе жаңа дәлелдер келтірілмегенін де айтты. Кейбір сыншылар "әдетте қаралаушылықты" көрсетті, мысалы Анна Говард Шоу: "Сіз олардың жынысына адалдықтары бар деп ойлайсыз, бізді ақымақтарға айналдырмайды". Шоу антистерді "күшті еркек күштерінің қуыршақтары" деп санайды. Флоренс Келли антисуфражистерді "жалаңаш, ыңғайлы, қорғалған жаратылыстар, кедейлердің қайғысына мән бермейтіндер" деп атады.

Басқа дереккөздер

Таймс, сәрсенбі, 22 шілде, 1908; с. 13; 38705 саны; col D Таймс, бейсенбі, 08, 1910 желтоқсан; pg. 9; 39450 саны; E бағаны: "Әйелдер сайлау құқығы. "Сәулет құқығын бұзу қозғалысы, жаңа ұйым".

Негізгі дереккөздер

Алмрот Райт. Әйелдер құқығын бұзудың шешілмеген ісі. Лондон: Constable & Co. Ltd, 1913 жыл. Интернетте: